장음표시 사용
661쪽
AMIIxitu Ecclesia debeat aliquem exconiunicare. Conclusio. Cum Ecclesia in terris Dei uiceriet gera illiusque iudiciu Dei iudicio c6forme sit rite excommunicare potest siue peccatorem a communione Ecclesiae, siue a suffragiis & aliis spiritualibus separe. AR. III. Vtrum aliquis pro temporali damno debeat
Conclusio. Nullus.excommunicari debet nisi pro peccato mortali , & quia in damnificando aliquem
corporaliter uel in rebus moralibus aliquis mortaliter peccat,ia cotra charitatem facit: ideo pro damno temporali illato Ecclesia aliquem excommunicare potest. Non tamen nisi quis contumax fuerit, uel non ueniendo ad iudicium, uel ante terminationem iudicii sine licentia recedendo , uel determinationi non parendo. R R. I III. Utrum excommunicatio iniuste lata habeatet aliquem effectum. Conclusio. Si excommunicatio iniuste lata sit ex parte e Icommunicantis, nihilominus effectum sortitur,quamuis pece et excom municans: at sit ex parteeXcomunicationis, ita ui error ille irritam faciat statentiam, nullius est effectus,quiano est excommunicatio. Si autem talis error non annullet sententiam, habet effectum suum:&debet excommunicatus humiliter obedire, & erit ei ad meritum: uel absolutionem petere debet ab excommunieante, uel ad superiorem iudicem recurrere. Si autem contemneret,e6 ipso mortaliter peccaret. Contingit autem quandvit; quod est debita causa ex parte excommunicareti quq non est debita ex parte exconati, unicati: sicut cu quis' pro falso crimine in iudicio probato excom municatur, & tunc si humiliter sustinet, humilitatis merita reconpem sat excommunicationis damnum.
662쪽
Se his qui posunt excommunicare, artistitos diuisa
AIL TICULUS I. VTrum quilibet sacerdos possit excommunicare. Conclusio. Soli Episcopi & maiores Praelati ex communicare possunt, qui habent iurisdictionem in foro iudiciali,ad quod spectat causa , quae obligat homine
in comparatione ad alios homineS.. AR. II. Utru non sacerdotes excommunicare possint. Conclusio. Etiam non sacerdotes possunt e communicare, modo iurisdictionem habeant i n foro cotentioso: quia excommunicatio non directe respicit gratiam,sed ex consequeti, inquantum homo suffragijs Ecclesiae priuatur,quae ad gratiam disponuns uesin gratia conseruant. li , ἔART. III. Vtrum excommunicatus uel suspensus pol sit alium excommunicare. Conclusio. Cum excommunicatus a communione
fidelium separetur, & quilibet excommunicatus usu iurisdictionis priuetur,cunq; suspesus a iurisdictione non possit ea,quae iurisdictionis sunt, exequi: neutereX communicare potest. At T. IIII. Vtrum aliquis possit seipsum, uel aequale, uel superiorem excommunicare. Coctu sto. Nullus potest nisi linferiorem excommunicare, cum comunicatio sit iurisdictionis, quae exer- ri non potest, nisi in sibi subditos. ART.V. LAn in aliquam uniuersipatem sententia ex. communicationis ferri possit. Conclusio. Actus non est comunitatis, sed singula rium personarum ut frequenter, & ideo singuli de mmunitate excommunicari possunt, non aurem
663쪽
ipsa communitas. Et ideo Ecclesia, quae Dei iudiciuimitari debet, satis provide statuit , ut communitas
non er communicetur, ne collectis Zizanijs simul eradicetur & triticum. A'RΤ. VI. Utrum ille qui semel est excommunieatus, excommunicari possit ulterius. Coclusio. Toties quis excommunicari potest, quoties excommunicationis aliqua adsit causa: uel per eiusde excommunicationis iterationem,ad maiorem sui confusionem, uel propter alias causas.
De participatione cum excommunicatis , in tres articulos divisa. ARTICULUS I.
VTrum excommunicato liceat communicarem pure corporalibus. Conclusio. Duplex est excomunicatio Vna minor, quae separat tantum a participatione sacramentoru, sed non a communione fidelium; & ideo tali excommunicatio licet communicare, sed non ei sacramenta conferre. Alia est maior excommunicatio, & haec separat a sacramentis Ecclesiae, & a communione fideli uni,&ideo tali excommunicato communicare non
licet. Sed quia Ecclesia excommunicationem ad medelam,& non ad interitu inducit,excipiuntur ab hac generali tate quaedam, in quibus communicare licet, scilicet in his quae pertinent ad salutem. Excipiuntur etiam quaedam personae, ad quas specialiter pertinet prouisio exco m mu ia i cati, ut uxor, filius,seruus, rusticus,& seruiens. Sed hoc intelligendum est de filijs noemancipatis, alias taxentur uitare patrem . De alijs autem intelligitur, qudd licet excommunicato commutacare, si ante excommunicationem se ei subdid
664쪽
runt,no autem si post. I tem superiores possunt licite comm nicare inferioribus,ad minus in his in quibus sunt eis obligati: quia sicut inferiores obligantur ad obsequium superiorum , ita superiores ad prouidentiam inferiorum . Sunt etiam quidam casus exceptis cui qua do ignoratur excomunicatio; de quando aliqui sunt peregrini & uiatores in terra excomunicatorum,qui licite possunt ab eis emere, uel etia accipere eleemosynam. Et similiter si aliquis uideat excomu nicatum in necessitate: qui tunc ex praecepto charitatis tenetur ei prouidere:& ista hoc uersu continetur.
niti lex. mileseres ignorata,necesse.
Vt utilitas reseratur ad uerba salutis, lex ad matrimonium, humile ad subiectionem: caetera patent. AR. II. Utrum participans cu excommunicato sit ex
Conclusio. Excommunicatio potest in alium ferri, aut i ta quod ipse sit excommunicatus cum omnibus ei participantibu si tunc quicuque participat ei, est
excommunicatus maiori excommunicatione,aut est excommunicatus simpliciter, & tunc aut participae aliquis in crimine ei praebendo consilium, auxilium, , aut fauorem ;& sic iterum est excomunicatus maiori excommunicatione, aut in alijs, sicut in uerbo, uel in osculo uel in mensa: & sic est excommunicatus minori excommunicatione. AR. III. Utrum participare cu cum excommunicato in casibus non concessis, semper sit peccatu mortale. Conclusio. Probabilius uidetur, quod non semper pecca tmortaliter , qui participat excommunicato,
sed solum quando in crimine sibi participat, uel in diuinis,uel in contemptum Ecclesiae.
665쪽
cUVAESTIO XXIIII. Udi 'a De absolutione ab excommunicatione , in tres articulos diuis . VTrum quilibet sacerdos possit subditum suum ab ARTICULUS PIO MUS.
ex communicatione absoluere. Conclusio. Excommunicatum minori excommunicatione potest quilibet sacerdos absoluere, non aut maiori siue sit a iure, uel a Iudice lata, sed a qui sententiam tulit, sub ij citur, nisi in articulo mortis. AI 1. H. Utrum aliquis possit absolui inuitus. Conchi sio. Potest quis inuitu. ab excommunicatione absoliti, cum sit poena: non autem a peccato, quod uol us artum est 'AI T. l H. Utrum quis possit absoluet ab una e cona- municarione, nisi absoluatur ab omnibus. Conclusio. Excommunicationes non habent connexione tu aliquo i & ideo possibile eit quod aliquis D una ab iis luatur,&in alcera remaneat. Excommunicatus t men pluribus excomunicationibus, ab uno iudice, quando absoluitur ab una, intelligitur ab omnibus absolui,nisi cotrarium exprimatur, uel nisi absolutione Impetret de uno tatu casu excomunicationis Sed excom unicat a diuersis iudicib',& absolut ab una e*comunicati enosy hoce:t absolut*ab al
666쪽
Cone.Indulgentiae ualet& quantu ad sorti Eccle sire,&qua tu adiudiciu Dei ad remissione pqnae residuae post cotritione, ab solutione&cofessione, siue sithii ueta, siue no. Cuius ratio est unitas corporis mystici, in qua multi in oyibus penitetiae superrogauer ut ad me lura debitoru suoru , & multas et tribulatio esiniustas sustinuerunt patienter pquas multitudo poenaru poterat expiari, si eis deberet. Quoru meritorii tanta est copia, i oem poena debita nunc uiuentib'
excediit,& praecipue yy Heritu Christi: set si is acris
operatur, ii on tamen efficacia eius in sacra metis incilii ditur,led sua infinitate excedit efficaciam sacram ctoria. Dictum est autem, i unus pro alio satisfacere pol .
Sancti autem, in quibus superabundantia operusatisfactionis inuenit, no determinato pro isto, qui remisiasione indiget, huiusmodi opera fecerunt alias absq; omni indulgentia cosequereturiremissionein) sed comuniter pro tota Ecclesia, sicut Apostolus ait se implere ea quq desunt passionum Christi in corpore suo
pro Ecclesia. Ea autem quae sui alicuius multitudinis
communia diltribuunt ut singulis de multitudine, se cudum arbitrium eius, qui multitudini praeest. Unde sicut aliquis cosequeretur remissionem p nae, si alius pro eo satisfecisset. ita si ei satisfactio alterius sibi per eum qui potest, distribuatur.
H RT. I l. Vtru in indulgentiae tantum ualeant, quantupronuntiantur. i. Conc. Indulgetiar simpliciter ratu ualet, quantu R- dicantur dumodo ex parte dantis sit auctoritas,&ex parte recipietis charitas & ex parte causae pietas,qui
coprehendit honore Dei & proximi utilitate: nec in ioc fit nimis magnu foru de misericordia Dei. ut quida dic ut, nec diuinae iustitiae derogatur: quia no de pena dimittitur,sed unius poena alteri com Putatur. I
667쪽
A T. III .utrum pro temporali subsidio fieri debeat
Conclusio. Licet pro temporali subsidio ad spiritualia ordinato indulgentias conserre, non autem pro temporali simpliciter.
Q V A E S T I O XXVI. De his qui possunt indulgentias facere,inquatuor articulos divisa. ARTICULUS PRIMUS. VTru sacerdos Parochialis possit idulgetias facere. Conclusio. Non omnes sacerdotes, sed solas Episcopus potest indulgetias facere: quia ille solus propra Epraelatus Ecclesiae dicitur,& ideo ipse solus quasi sposus annulum Ecclesiae recipit,& ideo ipse solus habet potestatem plenam in dispensatione sacramen torumta iurisdictionem in foro Ecclesiae quasi persona Publica . Alij autem secundum quod eis committitur. ART. I l. Utrum diaconus possit indulgentias facere. Conclusio. Non tantu Episcopi indulgetias facere possunt, sed quicunque iurisdictionem habent in Ecclesia , siue ex commissione, siue ordinarie illam h beant. Nam potelias faciendi indulgentias sequitur iurisdictionem. ART. ii I. Utru Episcopus possit indulgentias facere. Conclusio. Solus Papa plenarias indulgentias pro libito suae uoluntatis, legitima tame existente causa, facere potest; caeteri autem Episcopi quantum sibi a
Papa taxatum fuerit. ART. IHI. Vtrum ille,qui est in peccato, possit indulgentias facere. onclusio. Potest Praelatus in Peccato mortali existens, indulgentias facere: quia per peccatum bomo non amittit iurisdictionem.
668쪽
QV AESTIO XXVII. 3De his quibus ualent indulgentia, in quatuor ,, J
articulos divisa. ARTICVLVS PRIMUS.
VTrum indulgentiae ualeant existentibus in peeeato
Conclusio. Mortalibus criminibus obnoxijs, nepe gratia destituitis nullatenus indulgentiae prosunt,sed .cotritis & confessis,qui sunt capaces gratiae & ueniae. ART. II. Utrum indulgentiae ualeant religiosis. Conclusio. Non tantum laicis, sed etiam religiosis indulgentiae prosunt: non enim religiosi sunt minus adiuuabiles meritis aliorum, quam seculares . ΑR. III.Vtrum ei qui non facit id,pro quo indulgentia datur, possit quandoque indulgentia dari. Concl. lndulgentia minime cosequuntur,qui id noeffici ut, pro quo indulgentia dat: quia no existente coditione, no cosequitur id,quod sub conditione datur. ART. IIII. Utrum indulgentia ualeat ei qui facit. Conclusio. Tametsi no possit praelatus sibi indulgetiam facere, alijs in concessa,pro se etiam uti potest.
QN AESTIO XXVIII. De solenni ritu paenitentia, in tres articulos divisa. ART 1 CVLVS PRIMUS. V Trum aliqua p nitentia debeat publicari uel solen
Conclusio. Aliqua penitentia debet esse publica &solennis, propter quatuor. I. ut peccatum publicum publicam habeat medicinam. 2. quia maxima confusione in hoc mundo etiam est dignus,qui grauiis imus celus commisit 3. ut alijs sit ad terrorem. . ut si ad exemplum poenitendi, ne desperent qui in grauibus Peccatis detiuentur.
669쪽
mys rerin ne ex iteratione uilescat. Σ. yyiis
tiat eis lacnrymδ0'-- n &iubet micum noc Responsorio: Din ecclesia educutitur: & erunt ibi usquIad octauaso, istae tamen quod non communicabunt,nec pa
quod tota Immo uerit urbem Publica autem poenitentia & no solennis est quae in facie Ecclasiano cum solenitate praedicta:& haec potest iterari,& - simplici sacerdote iniugi,& potest etclerico I pom.
670쪽
De secramento extrema rastionis, in nolai D I uem articulos divisa. ARTICVLVS I.
VTrum extrema Unctio sit sacramentum. Conclusio. Effectus intentus in administratione sacramelorum est curatio morbi peccati. Et ideo cum ad hunc effectum pertingat extrema Vnctio ut ex uerbis macobi patet, nec ordinetura d aliud sacrametum quasi ei an nexum :constat quod extrema Unctio est sacramentum. ART. II.Vtru extrema Unctio sit unum sacramentu.' Conclusio. Extrema Vnctio quamuis permultas perficiatur actiones, unum nihilominus. sacramen
ART. III. Vtrum hoc sacramentum fuerit a Christo
institutum.. Conclusio. Extremae Unctionis sacramentum a Christo fuit institutum, sicut de caetera sacramenta, ab Apostolis tamen promulgatum. ART. IIII.Vtrum oleum olivae sit conueniens materia huius sacramenti. Conclusio. Oleum oliuae,ctim sit lenitivum ac penetratiuu usque ad intima, ac diffusiuum, conueniens materia est sacramenti extremae Unctionis,quod perfecta & lenis sanatio esse debet. A RT. V. Vtrum oporteat oleu m esse consecratum.1 Conclusio. Oleum, quod in extrema Vnctione asia sumitur pro materia, consecratum esse debet. tum ob. alia, tum quod effectus eius corporalis scilicet sanat oction causatur,ex materiae naturali proprietate: &ideo oportet, quod haec efficacia sibi per sanctifica