장음표시 사용
51쪽
NI A LI. Eodem pertinet definitio Euangelii, Rom. I. Eu angelium est potentia Dei in salutem omni credenticum Iudaeo,tum Gentili. Rom. 2. Gloria, honor, G pax omni operanti bo- Num, Iudaeo primum Graeco. Non enim est petita ianiram accc prima pild Deum. Quicunq, enim,&c. Rom. 3. Iustitia autem Dei per fidem Iesu Christi in omnes' super omnes qui credunt. Non enim est distinctio, omnes enim peccaucrunt.
Roman An ludaeorum Deus tantum' nonne&Gentium certe&Gentium, quoniam Vnus Deus est,
qui iustificabit circumcisionem id est, Iudaeos exfide,&praeputium sed est Gentes per ridem. Rom. . Sicut per unius delictum iudicium venit in omnes homines in condemnationem sic 'er nitis iustitiam gratia venit in omnes homines, iniustificationem vitae. Roman. s. Vbi autem abundauit delicstum, supe abundauit gratia, ut sicut regnauit peccatum per mortem, it ad gratia regnet per iustitiam in vitam a ternam per EsvM CHRis Tu Dominum no
Rom. lo.Dicit enim scriptura: Omnis qui credit iii illum non pudefiet; Non enim est distinctio Iudae iacGraeci. Nam id e Dominus omnium, diues m Omnes qui inuocant eum omnis enim quicunq; inuocauerit nomen Domini, saluus erit.
Libet' clauii verba altius introspicere.Nam co-tinent summam Episto adsona adeoqi totius scripturae &planis sinu concludui it doctrinam Ecclesii rum nostrarum de uniuertati Gratia. nant autem quinque rectanda in histri as Os-bus . . Propositio uniuertalis . . Ratio propositionis,3 Rationis redditio . . Applicatio . . Comprobatioliue Conclusio. Propositio uniuersalis est OMNis qui credit in
52쪽
C. HEMMINGIVS eum non pudefiet, id est, nullus credens in eum frustrabiturialute,quam fide expectat. Ratio propositionis ab aequalitate Dei erga omnes. Est enim aequalis omni bius. Haec ratio euertit distii chionem quorundam, qui fingunt duplicem uniuersalitate, ut clara dicta de uniueriali gratia eludant. Sed salso. Nam Paulus diserte ait Non est disiunctio Iudaei: GLeci id est, Gentilis quibus verbis exaequat
omnes homines coram Deo.Nam sue naturam, siue
merita sim eclignitatem spectes, nulla est hominum quoad salutem attriaci differentia coran Deo. Redditio rationis confirmat enim sublatam distinctionem hinninum Nam idem Dominus omnium, diues in omnes , hoc est, ut Deus omnes homines creauit, omnibus dominatur, atque ideo aequalis omnibus cxistit ita diues est in omnes, hoc est, quoniam misericordia Dei est nam classe, si illicit omnibus eam expetetibus, ab omni distinctione nationum&personarum. Sic quoque in Psal. I s. dicitur Bonus est Iehoua Le-cal, I rce, id est, uniuersis,quasi diceret,omnibus,nemine e cepto. Applicatio, qui inuocant eum, scilicet ex fide, siquidem sine fide nemo vere inuocat. Nam qui Christurn ex fide inuocant, omnes ioli participes sunt misericordiar in Cluisto promisist,reiectis incredulis, idque tantum ob suam contumaciam, non excoli ho Dei creanti . Comprobatio siue Conclusio. Omnis enim cuilinuocauerit nomen Domini fatuabitur, nullo respectu personarum habito hic proprie effert, quod in propositione metonymice dixit: Nam qui saluabitur,nsi pudefiet; propterea quod accipiet, quod sperauit. Haec Pauli dicta cum aperte Gratiam uniuersalem fide accipiendam praedicant, non potest fieri ut quae contra nos adducuntur ex hac epistola, cum his manifestis dictis,quae adduximus,pugnent.
53쪽
hac Epistola duo capita poti In lim Octauum&nOnum Ob UcIunt, paucis quid c , ineant, udicabo: quo constet, quod non rccae aduerius uniuersalem Graiiam ista capita obiiciantur. In Octauo capite avertii 4.vsque ad fine in capitis, erigit Apostolus pios,qui cruce premebatur propter consessionem fidei ad hanc unicam propositionem confirmandam multa congerit suasoria argumenta: inter qua sunt sex ille actiones Dei, quae in lalutis nostrae mysterio concurrunt,videlicet, praescientia, et ctio, praedellinatio,vocatio, ita istilicatio, glori Iacatio: idque in hunc finem, ut fideles haec Dei ingentiab neficia cogitantes, non succumbant cruci, sed forti δίinuicto animo eam ferant, promissam liberationem in Christo expectantes. nec ultra hunc copum verba Apostoli recte caetendunt Ur. In nono capite quaestio de adoptione seu de electione hominum in fili's Dei agitur. Nam cum ma-ona pars Iudae ortam contenderet hanc adoptionem Id solos Isiraelitas pertinere δε non ad aliOS, Paulus ad qua stionem respondens, concc dat quidem verum eise, quod dicunc: lac pe adoptionem ad Olos Itrae litas pertinere, sed distri guit inter veros Israelitas, eos, qui non sunt ver alio litor cor roseo quom hi carnis illi promisitionis ritii dicuntur. Ad hos a z-tem, an quam vero Israelitas i non ad illos ac optionem pertinere affirmat. Sic enim ait:
donumve qui sunt ex Zyrae poni putarinneque quisunt siemen Abrahae omnes si L. Sed in Isaac vocabitur tibi semen, hoc esse, non qui
filii carnis sunt silii De sed qui uot es
missionis, reputantur insemeu. Perspicua definitio est verorum Isiraelitarum, vi
delicet quod filii promissionis id est, qui habent pro- a m
54쪽
ε H sinissionem , eique credunt sunt Mi Abrahae&veri Israelitae. Non ergo propagatio ex carne, sed imitatio fidei Abrahae facit veros mio Abrahae, adeoque VC- ros Israelitas, ex quibuscunque qualibuscunq; parentibus , siue Iudans siue centibus orti sunt. Ad cuius asseverationis confirmationem pertinent omnia, quae sequuntur usque ad finem undecim capitis, nec alio sunt torquenda, quam ad propositi distinctionis confirmationem. Primum itaque Apostolus in medium producit duos filios Abrahar, Ismaelem de Isaachum, quorum ille ex carne tantum Abrahae erat suae promissione hic autem no solum ex carne erat, sed etiam habuit promistronem Deici atque ita non Ismaci sed J aach verum semen Abrahae fuit. Deinde proponitduos filios Laach, videlicet Esseu Iacob, qui cum in utero matris adhuc essen neque fecissent aliquid boni aut mali , Iacob accepit promissionem iuris primogeniti,& non Esau, quod ideo factum est,
vi sciamus adoptiznem non ex ptae rogatiua carnis, non ex dignitate personarum, no ex meritis operum, sed ex mera misericordia Dei pendere atque ita secundum electionem Dei propositum manet, quod nec praerogatiua carnis, nec dignitate personarii, nec meritis operum mutabit ar Vnquam.
Exempla propossa in hunc modo resoluip sint. Trimum Exemplum.
Isiac reputatur veru semen Abrahae, i non Ismael, ex eodem tamen patre natu S.
Isaac est natus secundum promissionem , dc non Ismael: Ergo nati secundum promistionem sunt v xumsemen Abrahor, non autem qui sine promissio
Maior probatur. Isaach enim habuit promissio
55쪽
DE GRATIA UNIVERsALI. 4'. nem, ut filius luere Abrahae esset Ismael autem hanc promissionem non habuit quare nec filius liabitus est,iaccha res Abrahi ae fuit
Iacob accepit ius primogeniti in familia patris sui
Isaac, ut verum semen Elati autem non accepit.
Iacobvi Esau nati lint ex iisdem sanctis parentibus Isiac&Rebecca. Ergo quidam nati ex sanctis parentibus accipiunt ius primogeniti quidam autem non. Maior probatur, quia Iacob habuit promissionem gratuitam de iure primogeniti, quam Esau non habuit. Ex his exemplis colligitur propositio scilicet,quod non filii carnis, sed filii promissionis reputantur verum semen Abrahae, veri Istaclitar. Porro haec exempla veteris testamenti sunt typi&figurae rerum, tu geruntur in Nouo Testamento,de quorum accommodatione ad populum Novi Testa menti supra dictum est.
Quid ad haec hypocritae Minc offensi hypocritae, id est, puluisvi cinis obiiciunt.
uidigitur dicem ' ominiositia est apud Deum'
Sensis est: Si Deus nec preterogatiua carnis, nec dignitate personarum, nec meritis operum flectitur,
v Isimael&Isiau, eorum similes, adoptet: eligat in filios videtur iniustus esse. Sed quid Paulus respondet Z
Hoc est , nequaquam propterea Deus iniustus est iudicandus,quod non respiciat ad praerogatiuam carnis, dignitatem personarum is erita operum quia nec illa merentur aliquid, Vt quae immunda sunt, nec habent promissionem.
56쪽
Haec ratio negatae consecutionis obiectionis hν-pocritat tam opstitima vox Euangelu est. Nana est promissio misericordiis requirensi dem. Huius autem promissionis sensus est non partina ex dubito, partim ex orati adopto aliquem, cd miser cor cuius mile reo, id est,exmmmisericordia adoptoque adopto. Haec ergo Dei misericordia,ut excludit Omnem pro rogatiuam carnis, omnem dignitatem personarum,&omnia merita operum: ita iidem postulat pronuNsionis, qua credentes adoptantur, hoc est, naucuntur
filii Dei. atque hoc est quod dicitur Ioh. i. Quotquot recen erunt illum dedit eis potestatemhlios Dei ficti,qui non exsanguinibus id est, ex praerogatiua carnis neque ex voluntate carnis id est, ex digniatate personarum neque ex voluntate viri, id est, ex meritis operum sed ex Deo nati sunt scilicet perim de . Hinc Paulus inscrt uniuersalcm regulam, P onenii'itur et o niis, neque currentis, pedmperentis Dei. Hoc est, adoptio non est volentis neque curren- is cilicet secundum carnem, sed est volentis currentis secundum promissionem in nivi nititur prς- rosa tua carnis, dignitatu personarum, emeritis o
ptrum ita fides istis e clusis tanquam rebus nihili)
sola mi iericordia Dei nititur, qui x dilectione mera dedit filium expiatorem peccati donatorem iustitiae,ut omnis qui credit in illum, eius iustitia iustus cia secatis, sit acceptus Deo, ut filiusvi heres vitae arteriam Dicit enim Scri tira Pharaoni: ad hoc ipsam excitat' te, ut fendam inlepolentiam meam,
57쪽
DE GRATIA UNIUERSALI. u. ct ut annunctetur nomen meum in tota Ierra. Vt apra ostendit in exemplis Ismaelvi Esau, non ex praerogatiua caruis, non ex dignitate personarum, non ex merita operum, sed ex mera miser icordia Dei pendere adoptionem: ita hic in Pharaonis exemplo ostendit no esse humanarum virium sententiam Dei nullare. Nam cum Pharao populum Dei conaretur captiuum detinere, Deus ipsium in mari rubro prostrauit, ut isto facto probaret suam potentiam, quo constaret toti mundo, neminem posse Deo resistere, quin pollit facere, quicquid velit vult enim superbis resistere, humilibus dare gratiam.
Itaque cultu ult miseretur, es quem vult in
durat. Huius conclutionis ex utroque testimonio Moasis illata sensus est Deus sicut ex mera misericordia recipi inuos vult,hoc est credentes Mobedientes vota cilliae ita iusto uidici eos liti post multas admonitiones plagas contumaces este perseuerant, relicis,
eosque sinit luis desideriis obsequivi indurari,donec tandem visto iudicio Deo pereant.
Dises ergo mihi quid adhuc conqueritur toluntati en m eiiu quis resiliu
Haec obiectio superbillim hypocritae est, agnoscentis quidem potentiam Dei, sed improbantis m-dicium, videlicet quod praerogatiuam carnis, dignitatem personarum, is erit operum cum de salute agitur nihili faciat, sed tanquam sordes abiiciat; contra vero eos solos approbet adoptet, qui gratuita sua misericordia nitunturo putat enim hypocrita Deum principum mundanorum more debere agere, qui praedia conferuns, parcim ob merita prvie-
58쪽
ι NIC. EMMINGIVS denti partim ex gratia sed fallitur. Nam Detis sola ratuita misericordia sine meritis nostras credentes beat. Hanc obiectionem Apostolus primum obiurgatione excipit, cui rationem addit, deinde diluit.
tm homo, tu quis cs, qui ex aduerso μὴ onde Deo s
Haec obiurgatio est qua Paulus temeritatem hypocritae excipit quas diceret: Tu homo cum sis puluis cecinis, stultissime facis quod audeas te Maiestati Dei opponere, a quo es quod es,&line quo nihil es. pudeat ergo te tua temeritatis stulti iudicii.
in dicet ptisma ei quis xiise cur mefecisti
'an non habeipotestatem Fgo Vult ex eadem ma Husac re aliud quidem ab in honorem,o altari lietominiam '
Ratio est obiurgatior is hypocriticae,improbant: iudicium Dei Significatur autem hac comparatione potentia Dei,non quod Deus t nos tam los facta . neu quo Osiit facere quicquid vult vult aute in nihil ili quod bonum e iustum cst. An non Paulus lifc dicit Deum faccre vafaires nequaquam. non enim Deus facit quod punit, fert patienter vas atrie trefingantur,non facit, ut Pereant sed compa-Tate loquitur. Comparatione enim docet Deum facere posses, auicquid vult nec ultra se extendith a ccomparatio nis interpretari velis facit vasi irae, id est, permittit fieta, scilicet propter antegressam contu
Simi meis volens o stendere iram G notam facere unitam uam, tulit magna cum parientia vase apparata adini extrum, ut
59쪽
fuere dioitrabo ortaesuae in vasa misi-ricordiae, praeparauit ingloraum
Dilutio est obiectionis hypocriticae quia autem haec oratio defectiva est, complebitur si adieceris adfinem haec verba, quis potest con literi&accusare Deum iniusticiar quid enim iustius est, quam pertinaciter per euerantes in suis peccatis minemendabiles punire quid iustitis,quam confugientes admisericordia in gratiam recipere Impudens igitur oratio est impia prorsus,iudicium Dei iustissi
Exposuimus doctrinam Pauli de adoptione credentium,4 reiectione cotumacium nolentium poeinnitentiam agere credere Euangelio quam doctrinam Paulus accommodat ad vocatos cum ex Iudaeis, tum ex Gentibus eamque fusius explicat usque adfinem undecimi cap. Abhorreo totus ab eorum sententia, qui ex hac disputatione Pauli male inferunt decretam reiectio nem apud Deum elle causam incredulitatis hominum cum reiectio adiunctum sit potius incredulitatis,&incredulitas subiectum ciectionis. Quem admodum electio est adiunctum fidei,4 fides rabie- istum eleetionis verum quoniam sirbiecta intcrdunx rationem causarum habent, nihil impedit quin dicere liceat incredulitatem elle causam reiectionis,& fiadem elle causam electionis Nam fides Christum apprehendit, qui ut creditus est causae lectionis;ita non creditus est causa reiectionis. Quid multis Conclusio generalis qua hanc disputationem claudi Apostolus, illorum opinionem euertit sic enim ait. Conclusit enim Deus omnes sub peccatum, ut omnium misereatur. Sicut ergo, omnes homines sunt peccatores,ita Deus Omnium hominum vult misereri atque haec Dei voluntas Indesinita est, sicuti ex iu-
60쪽
st NI C. HEMMINGIVS pradictis manifestum est. vult enim omnes homines saluari,sed cum conditione, quam idem Paulus, Gal. 3 repetens hanc ipsum sententiam cxprimit,cum ait: Conclusit scriptura omnes sub peccatum,ut promissio ex fide Iesu Christi id est, quae acta est iis, lurin Iesum Christum credunt daretur credentibus. Cum his pulchre congruit Epiphonema NUPPaulus claudit disputationem de electione credentium in filios Dei,& reiectione incredulorum.
Oprofunditra diuitiarum, osapientiae o cognitionis Deil
Profunditas diuitiarum Dei est immensa bonitas& misericordia Dei erga genus humanum , videlicet quod ex sola misericordia propter Christum invitet omnes ad salutem praedicatione Euangelii Huius bonitatis knu sericordiae Dei latitudo, longitudo, profunditas&altitudo plane homini in- perscrutabilis est Eph. Profunditas sapientiae est, qua Deus omnes suas creatura sapientissima prouidentia regitin gubernat Profunditas cognitionis est,qua singula Ecclesiae sue membra exactissime nouit,ut nemo sit, qui eius vultui non appareat;iuxta dictum Paulici. Timoth. . Solidum fundamentum Dei stat habens sigillum hoc. Novit Dominus qui sunt sui. Non ergo est quod pius metuat se propter multitudinem impiorum, inter quos vivit, in obliuionem apud Deum venire polle.
'uam inscrutabilia uni iudicia eius, o viaeelm inpervestigabilis Q uis enim nouit
mentem Domoni 'In scrutabilia, scilicet acumine rationis. in peruestigabiles, scilicet sensibus humanis extra verbum. nam κοῦ homo non percipit ea quae sunt spiritus Dei