장음표시 사용
101쪽
quodam punctionis, aut formicationis, aut alio quodam adscendit, ab opto nulla ratione mitigatur. Cap. II. de morbis convulsivis tractatur, ostenditurque, pium hypochom driacis porrigendum non esse, nisi necessitas vehementer
urgeat ventriculi enim et intestinorum robur massis agisque data ea medicina debilitatur. Foeminis hystericis meoicamenta optata saepius quidem convenire, attamen si motus convulsivi non tam a spasmis, ex insmo ventre prodeunt, bus, quam a sanguine ad caput congesto, aut per vasa uteri non excreto, ibidemque stagnante ortum repetant, optata re, media non bene expedire. Quin universe optum hystericis non aliter dandum esse, quam ut removeamus urgentia qua dam symptomata, et curationi per ea, quae genus nervosum eorroborent, perficiendae viam paremus. Sistendis vomitionibus accommodatum esse optum tum, cum motus peccent, male vero dari, si materia quaecunque demum, sua
aeris, sive pituitosa, excretionem sui postulet, si vasa sanguifera circa ventriculum oppleta sint, si ventriculus insammatus; itemque si vomitus sympathicis sit a morbis intestinorum, hepatis, lienis pancreatis, mesenterii, ureterum, capitis, aut a spata sobrium termittentium. universas ortus sit; neque prodesse, si ipsis solidis partibus ventriculi inhaereat vitium aliquod sive ulcus, sive sciri hus, sive callus aut caritilago sit valde etiam nocere, si vomitus criticus incidat, se ipsum aliosque morbos soluturus. De singultu eadem propemodum sentienda esse. Non prodesse optum, si sngultus ab ingestis, mole sua ventriculum praegravantibus, excitatus, si inflammatorius labrilis, si ab excretionibus sim minis et seri suppressis, ab ingestor um acrimonia, a vermis bus, a purgantibus et emeticis drasticis, ab acrimonia humorum effectus fuerit, nisi sortasse malum id post idonea medicamenta adhibita supersti singilitum a dolore et ne vorum mobilit. te prosectum, plerumque opto recte curari. Eum vero . qui sebribus intermittentibus iunctus est, opto pessime tractari singultum, qui corporis refrigerationem
t. dato obio satis subciter nutescere. Id vero nihil posse,
102쪽
posse s luxatio distorso, aut seastura costarum inseriorum, vel caritaginis,lphoidis malum invehat, si crusta ventricta villosa, omni muco obliniente spoliata, aphthis obsessa, si cerebrum vulneratum fuerit, si ventriculum pariesve vicinas obsideat nicus, ichor gangraenosus, aut simile vitium quoddam partes solidas laedens et destimens, si orpus succis suis nimis exhaustum fuerit atque exinanitum. andem singultui chronico et habituali vitia nervorum altius radicata, partium malam consormationem indurationemque consequenti, miserum ab opio esse auxilium. Trastationi de sim
gustu subiungitur disputatio de Tussi. Tussis ab inspiratici
ritantibus assumtionem incrassantium, et vapores ex aqua'
cteque inspiratos, primo postulat, deinde optum ad motus compescendos admittit. At tussis ab alienis in asperam amteriam illapsis, a siccitate tractea exorta, ab opio non levatur. Tussis catarrhalis, dato horis vespertinis opto, plerumque mitescit et reiis curatur. In humida et habituali tussi, quae pulmonum debilitatem utplurimum sequitur, aut certe essicit, interdum quidem medela ab opiose, scilicet si, tus nimis e seri compesci debeant alioquin vero usus opii, mucum quippe incrassantis, magis nocet quam prodest. Febris si una fuerit tussi videmicae, pium dare non expedit. Tussis ab aerimonia humorum, cuius generis est c chestica, arthritica, corbutica rheumatica e spelatos Nariolos , morbillosa est aliquando quidem pium ferre potest, semper tamen postulat ut morbum principem magis, quam quodvis aliud respiciamus. Neque tussis orta a m teria quae ab externis corporis partibus mala metasta repressa est, prorsus respuit optum. Tussis iuvenum pleth rieorum, quorum vasa pulmonica sanguine reserta, nondum vero rupta sunt, opto non satis tuto curatur. Stomachica tussis optatorum exhibitione perperam tractatur. Id quod decachectica, quae stomaehalem perperam curatam plerumque insequitur, quoque sentiendum est. Neque hypochondri corum tussi convenit optum. Tussis convulsiva, seu somna, utique consopiens potat medicamentum, sed tamen a curam dandum,
103쪽
andum, ut usius eius in delicataeis magis circumspestus sit. t respectus ad conuitutionem videmicam habeaturi Hisonmibus subiuncta est observatio practica, de usi opsi adve Loturum, docens, sanguinis missionem in exhibitione opii
Eepemimero ne sutriam esse, ne sangui opto rarefactus ita caput et pulmones periculosus ruat Tussim excipit inh.ma, de quo osseadit Iari Auitor, ei generatim considerato opii sum adtaeriari, aeque ac inlimatis causis neque ipsi asthmati convulsivo, cui urgonte necessitate pleruntque optata opponi blent ista remediorum genera multum avis Ei praestare Tandem caput hoc clauesit tractatio de cordis pupitatione, diciturque, ut asscctui vix unquam mederi
optam, nisi aut tenuis acii monia irritans, ad externas co ris paries determinaiida, aut excretiones quaedam compe
stendae sint, aut Bla mobilitas Ustomatis nervos peccet Se quitur demum Capus I de dysenteria et aIus fluxionibus alvinis exponens Atque primo quidein honorem opiora
bitum Α vindicat, neque audiendos esse . putat eos, qui, te no per emetica et purgantia stimodo morbido, desectiones et dolare sponte conquieturos. anodynis igitu non opus esse dicundi Ab initio morbi autem cogitandum esse de etiarienda materia acri et rodento, et opto subinde cohibendum esse impetum humorum ad intestina delabentium do. laremque intestinorum, omnia eo trahentem, consepie dum, si morbus iam adulius et con matus est, stimulas emeti te purgante nocere, itaque solis decoctis lubria eantibus, oleosis acre obvoIvendum, villas tunica interhianorum obtegenda, et otii modica portione dolores seda dos essθ. Dysenteriae cognata est diarrhoea quae valde
multiplex est curari igitur eadem semper via nequiti Modibus ergo a qua causa taxatur, videre medentes debenti Itaque hypercatharsis, a purgant drastico exorata recte cu-xatur dato cum oleosis et mucilaginosis opto Dian ea aer is allumtis orta postulat materiae peccantis et onem alvique brutionem, inbiunctaque in casu necessitatis optata,
Maainea, ut, si ab re is crudis ruriacies gae diarino ,
104쪽
MENfI MARTII A. MDCCLX P. r. 3
novo remedio laxante svus denuo solaatur, et, si diarrhoea permanens ab intestinorum laxitate proficisci videtur, non tam optata, quam aromatica et tonica adhibeantur. Quae nervorum mobilitati, a laxa fibrarum teneritudine ortae, desibetur diarrhoea, non opis, sed aromaticis nervinis et corroborantibus curanda est quo pertinent remedia ex ruta, melissa, menina, salvia, cortice Peruviano, item balsamica, siles volatiles oleosi, martialia Neque lienterias, nequo meliacae passioni conveniunt medicamenta optata Dia
rhoe pituitosa, a crudis enacioribusque ingestis orta, opi,
perperam curatur Sin pituita intemnorum parietes obdueens ac defendens alvo exit, et intestina nudata torminibus excruciantur, una cum aliis remediis adhiberi potest optum. Parrhoea serosa et Umphaticae curatio, tum, cum a repressa perspirationes tane originem repetit, optata admi ut is curatione veri silaus hepatio omne abesse pium debet istantiora cruenta, nullo dolore, nulloque tenesmoeomitata, pium non requirit Si diarrhoeae atrabiliarias accedat intestinorum dolor, is pauxillo pii leniri potest. Di rhoeam purulentam et ulcerosam perperam cohiberet Opi usus, sive pus in ipsis intellinis genitum fuerit, sive aliunde eo deuitum Diarrhoea colli quativa sollicitatos opiuinetiamti non salutat restituit, recreat tamen si ea mere alam salivationem subsecuta fuerit, hominem etiam sanat
optum tarrhoeam ab acribus particulis podagricis, rheu, malicis scabiosis, similibusque, ad intestina delatis ortam, a Iubri ratione cohibet optum acria illa ad cutim propellendo Febrium diarthoe multiplex est Si eritica, pium non admittitur, nisi ex deiectionibus sui nimiis vitae timet diim suerit. Symplomatim dici selet, an tempore morbi, quod criticum non est, incidit Sed nisi morbi sympto,
matumque exacerbatio inda me uenda est, ne illa quidem spio competa vulti Sectionem hanc tertiam, quae non minor lectionis varietare, quam priores duae, Commendabilis est quarta, eademque postrema, ut non langiori mo adimposita subsequatur, omnes nobiscum Lectores optaturos
105쪽
s NOVA ACTA ERUDITORUM HISTORIA CRITICA CATONIANA PER SINGV
Iorum seriem consuetam DIONYSII CATONIS LSTICHORUM ex ordine deducta. Cui praemittitur Maximi Planudis Metaphrasis graeca, cum castigationibus IOS SCALIGERI in eandem perpetuis itemque DESIDERII ERASMI Meinna Expositio. Adnexae
Animadversiones selectae Addita quoque ad calcem Distichorum cuique nova paraphrasis.
stelaedami, p. Franc Houitum, 17s 9 Alph. I. V uamquam qui Historiam Criticam Catonianam sibi pro- α mitti audiunt non nisi de eiusmodi opere cogitare possunt, in quo quidquid a superiorum interpretum ingenio
atque cura, ad illustrandas Catonis sententias, profectum sin quo in genere sane multi, iique doctissimi homines, elabo.
rarunt, sincere proponatur, diligenter expendatur, argumenti denique idoneis confirmetur aut refellatiar tamen veremur ne lectorum in ceteris omnibus, praeter eam.
quam de magnitudine voluminis sortasse habebant, expectatio destituatur. Nam quae Auctor Anonymus ex Armare 'Commentariis, et Cannegisteri, contra Boxhornu de Catone querelas, et ex Vithisu dissertationibus affert, propemonum plagularum complendarum caussa potius descripta esse, quam aliqua iusta ratione in medium prolata videntur. Sed multo rectius elim ea apud ipsos auctores leguntur. Adecipleraque truncata et dissseacta reperiuntur, ut vix Orphei membra a Ciconum matribus inter orgia Bacti miserabiliu diseerpi potuissent. In primis hoc aecidit observationibus Amrzenii, contra quas libenter dicere solet quod Deile eo-gnoscent, qui consere eas cum Historia Critica paullo ditatentius velinc Neque soliun aliena, sed sua etiam con-- laetae
106쪽
MEN SI MARTII A. MDeeLX P. 1 u
sueta hae ratione prosere veluti quae de auctore libelli, et de aetate qua vixit, quae de origine et auctore praefationum, quem Aufinium iuiue existimat, quae de coniunitione distis eliorum scribit, quae sicile unusquisque semel et accurato disputari, quam per totum librum dispergi et aliis immisceri velit. In sententia quidem distichorum declaranda, agnoscimus omnem eius laborem consumi, quod quidem reprehendendum non arbitraremur, si talia essent scripta Catoius,cuae, ut intelligantur magnum laborem desiderent. Nam non veremur dicere, nonymum, dum relitas verbis, adi amusque altius penetrare rerum medullam cogitat, quod Opitium fecisse laudat p. io Hist Crit saepe ultra sententiae te unos evagatum fuisse. Quo pertinent quae ad Lib. i. Dissii . de linguae officio disputantur p. 72. Sed iam de sing.
lis quibusdam videamus. Promittit titulus Historiae Criticae Catonianae adnexas Barthii. O tii, et Ammeniorum Fratrum Animadversiones selectas. Atqui Ottonu tantum Arriaenii in hunc auitorem observationes habemus; sed Ioannem Patrem, qui olim professor Artium Franequerae fugi, notas in eundem edidiseaut seripsisse, neminem unquam audivisse arbitramur. N que vero per totum opus, quidquam ex huius Arutaenii curis prolatum esse novimus, nisi ad L. II. Dist. . et ad L. IU. Dist. 32. Prior locus ostendit aliquam Iohannis Aretaehuieoniectiiram, iam commemoratam a rati e et ob iustas r mones non approbatam. In altero autem, dum iam armilleniorum fratrum veram non satis laudandam, respicit ad
ehas aliquam observationem inici nisi Panegnicum, quem n laeum quidem asserti Ad L. I. Dist. i. postAlciati, et GA C eri interpretationem,
Crucii demque sententiam adseri , quoniam animus nosterisDeus est, i. e. plane dimus, ut earmina poetarum testantur, ἡhic ergo nobis semper e colendus, ae decorandus pura semente, i. e. ut sit vitiis purus, et scientia et virtutibus odi, natus. ueritur Monymus, eam cruda et indigne nupera viro erudito lacte raceptam, qui non aliter usta, sibi videri
107쪽
olixerit, quas quis dieeret animum ves Deum esse tolen ,-mo De Decri nonymus autem rogat, uidni Deus pia Spirisus es, olendus es Spiritu etc. Nempe, debebat animadvertere, neque istorum interpretum sententiam, ita, ut Crucius seeit, debere explicari, neque suam eius sententiae interpretationem ullum locum habere. Iam, cum apertum
sit, si ordo verborum ex voluntate istorum interpretum se constituatur, quoniam animi nobis es Deus, sententiam vomborum esse plane ineptam, quod viderunt Barthius atque alii non erat necesse, quod nequidem neri potest, tam diversas sententias velle inter se conciliare. Ad L. I. Dist. 9. laudAt eruditissimi Withini verba, eci sus in Catonem, qui ipsi Serenus Sammonicus est, dissertatione , Male vulgo eumque mones exhibetur, nulla ita disticha coim nectuntur, quod intentioni Scriptoris penitus adversatur. sequi singula disticha tanquam peculiaria voluit separatim te. vigi et memoriae mandari Ipse hoe in sine opusculi non obseure indica: omnia redeunt ad signifieationem vocis eumque, quae si conciliari cum ceteris potest, intelligitur prosecto non solum secari nodum ab iis qui contra hancaemonem pugnent non solvi; sed et in Anon mum ternerit te valde reprehendenda abreptin tuisse, qui Dauinii mod
stissmi hominis, coniecturam νυ moneus, Contra omnes
Codiees SS. et antinuissimas Editiones, in textum receperit. Sed haec verae Critices praesidia minime curat, satis bene se rem egisse sibi persuasus, sapicteteis locis auctoris verba obruerit igitur Musiger et Arriaenius, tantum consensum Codicum secuti, nihil contra lectionem cumque audendum sibi putarunt, sed vocarunt in partos locum Hor ei Od. I, 32, 3 ue Ierimen mihi eumque salae rite vocanti quorum hic exponit ista, cum Maligero et Torrentio, quandocunque, et rem omnem in suis observat rubus, Quas neminem poenitebit inspexisse, luculentius demonstrat. At illia forti re se dubitare profitetur, an me aris et tinim iste nexus
trisus pari modo psit esse esca aut harmorum in rerus ἐ
108쪽
fi litissifηique generis e mine. Et hae una dubitatione, quae nullius plane momenti est, rem confectam esse putat. Neque vero Malphium audire debebat, qui ex Scaligeri quibusdam Codd. ceteras tamen ipsius et Arnfamianis omnibus
eonsentie atibus, legebat: Quando mones, ine sorte haec dius .elia contra voluntatem scribentis coniungi viderentnr
detur 1 sta eiu interpretamentum prioris habere. Addit postea: de inde demus, polis dici, sed poetice per Hesinnaliquam, cumque mones qciem pro Iemcunque mones a nori,s snde sequitur dicendum et Cumque ahquem pro quo Meumque nemo enim unquam sando percepit vocem ali- siquiscunque pro quicunque. Nihil verius. Apparet. no intellexus Anonymum observationes doctorui, quibus tam male utitur. Quali vero in his, eumqus,lset, et cum, et non, quandocumque. Nihilominus , tanquam re acutissime perspe in insultui et vertice sidera sibi tangere videtur, tandemque caussam imperitiae magnifice perorat: sed cesserimus a strepitu, quandoque et bonus dormitat Scaliger. hsuumque illud por somnum crepat, Fuimus Troes ete.
Eumorem fuge ne incipias novus auctor haleri Nam nulli tacuisse notet, Meet esse locutum. suseipit Auctor Historis Criticae certamen cum Ararmenis quidem, ut ex iis apparet quae scribit p. l. ubi haec ipsius assert. Si per libros liceret, hic emendandum esset nocet Lese loeuto. In primis cum modo dixerat, nam nulli saeuisse . nocet. Sed tacentibus libris nil quidquam temere tentan- dum. At qui cognoverit, haec Amizenium agere ex sententia et i ad Ouid. XIV. Her L pist. s. 6 . intelliget, nim solium malam fidem Auctoris, qui observationem Armtaenii truncaverit, sed etiam malevolentiam, qui libentius eum hoc, quam cum ipso Hereso, congredi voluerit. Dicit
igitur is, uti tacent, ita vel maxime omnes eam testionem. libri addicerent, delandam tamen, et in eam, quae iam re- .,eopta est, iterum mutandam statuerem. Causam huius
decreti haber hanc, quod sibi persuadet, quas in priori
109쪽
membro negatio sit, eandem, si idem casus ponatur, in posteriori esse repetendam. Fateor, per totum illud opus nusquam ipsum se tam grammaticum praestitisse, quam in eoloeo, ubi fictis aliquot exemplis, nam ex cliptoribus antiquis nulla proserre sciebat sententiae suae adiumentuni quaerit Propositam sibi habuit missus exquistiorem latinitatem, quam praeter locum commemoratum, inquitur vidius Metam. III 4O6. licet eminus esse fortιbus. Quanquam etiam altera ratio in qua accurat iis ponitur,4 SS. confirmetiar, defensoribus non destituitur. Vid. Miseri Observ. Uol. . . l. p. 4 et Oudendor cius ad Caesar B. C. III. I. At enim vero quae nomymus de duplici in talibus negatione sibi fingit, refelluntur onisin Ovidii verbis et. XI 2I9. Si quidem Iovis esse nepoti Contigit haud uni eoniux De eonfiat uni. Nempe in his opposti omnem facile dubitationem eximit. Quod secus est in exemplis quae nonymus ridicule assere. Neque vero verba Hebraica huc quidquam faciundi In iis enim copula , tam negationem, quam affirmationcm indicat.
Dist. XXXI. Quod ψωn es petito vel quod videatur Eoηsum etc. unice recte explicat Amizenius de iis quas amicus ab altero petit, non de eo, quod quis iudicio petit, ut Cannegisterus et Anonymus, qui ubique explicationes remotiores captat, inter-
dubites eum magna petas impendere parva. His etenim rebus coniungit Gratia caros. Male huc reseruntur p. Is o Hist Crit quae de magnila et parvis apud Epictetum leguntur, quae longe alia sententia ibi, quam hic dicuntur. Nam ibi mag=ur sunt ea omnia, quae ad virtutem et sapientiae studium pertinent, in quibus quaerendis non tam possint dici impendi parvo quam negli, gi contemni neque vero de his esse sermonem, patet ex altero Distichi membro Sed sic ubique, quoniam sibi proposuerat
110쪽
MENSIS MARTII A. MDCCLXI. P. I. 99
Rerat Catonem ex Epicteto illustrare, assere ea, etiamsi minima vel hulla sit commoditatis species. Eiusdem generis sunt quae ad Distich. XL scribit p. 167. Cerio ad tam reconditas sententias puerum non invitabat pater Plura autem exempla eius rei, cum ubique in oculos incurrant, supervacuum est addere.
Ad L. II. Dist. I. p. o9. Hist Criti mala fide profert
verba teranu. Vel quod ait Ciceroci qui semel ut pud/ricitiae, ita cuiuscumquoedemum rei fines transerit, eum be- ne et gnaviter oportere esse impudentem. oeus eg Ep. ad div. V. Iz. Egregium vero linguae latinae peritiae do-Cumentum An unum idemquo putabat esse pudicitiam et v recundiam, qua voce recte Cicero usus est Nimirum, neque ex usu optimorum auctorum cognitionem sibi significationis vocum paraverat, neque Commentariis doctorum legendis ad eam facultatem pervenerat, satis tamen ad quidvis assirmandum et negandum paratus. Nam ab hoc erroresbi Cavisset, si quae de usu vocum puteus pudicitia, egregie docet Diareus ad Hor. IV, II, 9 cognita habuisse Deinde vero cuius tandem caussa locum profert In ea disputatione, ubi multis aliis auctorum locis ostendere conatur, mediocritatena esse servandam. Quam quidem sententiam ista verba plane non demonstrant. Desideramus omnino diligentiam in similibus locis proserendis. Sic ad huius libri Dist. XXXI. p. 3aa. H. r. scribit. Cic. in Catilinam ait:. Abiis, excisis, evom erupit dum ita continuatam eiusdem risignificat actionem, ut ea fere si continua, et quas una ea demque. Quidsi etiam hoc in actione continuum indicare voluerit Auctor. Idem illud Qt od optat sperat, dum D L, at, dum somniat. ' Sane in hac comparatione inconcinna
multa, quae ipse non videbat, nos videmus. Lib. III. Dist. II. Fortunae donis smye par esse memento, Non opibus bonafaina datur, sed mordas i s. 4Cum a plerisque Codicibus hoc Distichon absit, demus hoe Anonymo, ut liberius crisin exerceat. Nempe is pro pa-