Acta eruditorum Lipsiensia, anno 1682 à 1776

91쪽

Bagmentorum etiam voces continentur.

V. Praelecti υ aliquot academitae, quibus et Orphicorum quae habemus carmInum ratio, et expeditio argonaut, ea, et in universum antiquissima navigationis extra Herculis columnas istaria, et notitia orbis antiqui Hyperborei praesertim, insidaeque beatorum, non conteibuis, sed testimoniis, qualia haberi possunt, explicatur. Ex hac operis oeconomia facile Lectores nostri intelligent, quantum rei antiquariae omni, Poeticas, Graecitati denique, his Gesneri U. Cl. lucubrationibus accessurum sit luminis et quam apropter optabile sit, illustri editori vitam et vires a Summo Numine tribui, ut praeclarum hoe

opus plene perficiat. Frifuius, Bibliopola nostras, op ram daturus est, ut forma et litteris Homero Ernestii simile hoc Syntagma Orphicum prodeat, utque veniat in manus doctorum hominum Nundinis Paschalibus anni LXII.

92쪽

N. III. ' ar

ERUDITORUM,

i. e.

et cum noris SAMUELIS CLARLPI, S. T. Acceis varietas emtonis edd. vererim1 cura fo

AUGUSTI ERNESTI, H et sua notas adspers

votori r Lipsae, impens Gotth. Theoph. Georgil, impressit Udala Christi. Saalbath, A. IIIo CCLx Rr Alph. II plagPQuum vi te huius editionis Carinimm Homeri omnibus cognitae lint quum nemo lectorin nostrorum laturus sit, cui ratio notarum Celeb Emesu, e superioribus himinibus, non satis nota sit atque perspecta sane alienum esset eam nunc pluribus domomtrare et exponere vel k, praesectim quum alio id iam tempore a nobis diligenter ractum sit. Omnino enim modus notarium, quas Clarkianis diecit Ernesti doctrina , etiam in hoc Volumine, quod E hros duodecim priores Odysseae, cuius universae summa praemissa est mplectitur, idem est cui in Iliade. Seu

93쪽

ta NOVA ACTA ERUDITORUM

. quid tamen simulasse videamur. non aeque Iongas et copiosas animadversiones vir summi invenunus hac in Pauete cuius brevitatis multas scimus, idoneasque afferri can fas posse Sed singularum vireatum, age, proseramus exempla quaedam, quibus allici possint et invitari harum terarum cupidi etiam ad hocVolumen diligenter studioseque

versandum.

Atque latina quidem orsionis errores et vitia non raro corriguntur et emendantur, sententiaque messorum locorum breviter, sed perite eleganterque aperitur, omnino- qu natura et vis multorum vocabulorum explicatur. η, 3 3πέτος non est domus, ut habet latina Verso sedari tantum.

vivo sensu et titiae Iegitur Is, et δορια - 37. itemquo

apud Cassimachum H-in Cerer. 3s sis, s verbal λαλι κιος -την interpres latinus reddit, si lis eorum filicti sit, ut silent qui verba annumerant leti rarium, ne appendunt. At ymi Ernemus reite doce valere eo hoco φανεμ, verprete Hestcnii , quae eius glossae pars hue Pertineat, es certe, quod nobis quoque placet, servire Comparationi uid ἐνοιλίγγωος αντα idem sit quod alias ανα οὐ fin pliciter. Sic eadem rhapsodia v. 2. verba ἀπεβ ιγασν νεελι melius vertas M.fisinen ire, quam 'ut est in Versione vulgata, orem ire quod sanct st nemine, qui latino doctus sit, intelligi posse videtur, nisi Graecorum ram verborum sententiam repererit φροες ἐμαι β xi . nequeunt significare mentem bonam, fraudes enim Penelopactatque doli tribuuntur, non mens bona. Rectius intellex xi filertium ingenii aut e cvi conveniunt νον ραπτο v. 2I. quae desolerter sementis dicuntur, ut οπεις apud Aristoph nem in Nubibus Quae observatio simul ostendit veram

sententiam ver horum

σεν, quae extant v I 22 eiusdem rhaphdiae Ea haec est, At Eo quidem inventum, consilium callidum, ei non feliciter aesito te verbis Versionis vulgatae, at quiliens Me probum nequaqumn ogitavit, mi tale quid divinando, non dicam eli-

-α, exprimat cos et eadem latria Verso bis eo

rigitur.

94쪽

MENfIS MARTII A. MDCCLXI. R I. 8a

figitur nam primo quidem docetur, verba res κῆρ μα--στατος significare orige felicissisnum, et sine ullo sensu reddi vulgo animo fessii us deinde ο κ εέδνοισι - τας non,

tam esse s si pus Malus prae norans, ut Clarkius vertit, demonstratur, quam potius quicunque donis larmor, aue nerum via, nam soΘει idem declarare quod γέμειν, deinde ab copia gravem esse passive et active. I, 28o verba σου μυσχατιμ, ἡ και-VIK vel, ut in ed. Rom. rectius et elegantius legitur, ἡ που ἐσχατιῆς, omissa Praepositione, sic sunt latine explicanda, virum ira remoto Hulus

συεδο ει - 1λῆ. t ι or. τειτε τμον ἡ μος ωδ' ἐβοησα verti et intelligi debet hoc modo, quid tansum laesus, tantopere votiferatus es, hoc est, quid tibi mali santi

accidit ut tantopere Dot ferarere. Inepte, , . verba λισσῆ ἀνοιδid o as τε re interpretantur vulgo laeta sursum p mrri perea immo debebant ita reddere, laevis petra circum eurrit vel ringis, id est, tota exiremitas infulae emitur axicsuctuum appulsu laevigatis. Sed satis dictum videtur de priore parte primae virtutis , quam ostendimus versari in tollendis emendandisuue Uersionis latinae peccatis. Nunc ad alteram partem pergamus, ubiliciamusque exempla quaedam, e quibus appareat, quam docte explicata sit multorum verborum vis atque natura. Ab Homero, aliisque poetis. omnes norunt oppida et urbes saepissime vocari ἱεοας sedeur ita appellentur, variae a variis caussae asserri solent.

At crediderim , inquit Celeb Ernesius, ad c a. Implicissimum esse, Adicamus, qui ouspirato et ritibus fieri ad Uendist duntur, deo saeras urbes diei, seus omnia naturae opera. Rurre, eaelum, montis, si appellantur, quia deum auctorem M.

tinti Remi λια ad T. s. docetur proprie esse, quae repo- Aa iseram in penetralius ut custodiantur propter aritatem; unde fieri, ut saepe apud Homerum dicantur κωθα Ab Callimacho H in Cerer nominantur,oμματα τα εν δομοις κειvo. Dein ita appellantur omnia pecora. Ad Q 44s.

4eesaratur, praeeuntibus ustero, ad Aristoph. Mus o.

95쪽

s NOVA AcTA ERUDITORUM

assisque Varis Oilis, qui ab Maiae ric ad Eurip. Phoenis

s laudantur: vis verbi καταρχεαν. Dicitur enim de omnibus quae inbuerisim sunt ante quam taedantur victimae. Hi τα κατοίσαεβα fit primo adspersa victimae aquari sti ali: de qua dixit Euripides Iphin Maur Ao.46 dein adspersione molae tertio pilis e capite tauri refectis in igne reconiiciendis Sed et de altera parte primae dotis, ex his Deile iudicium facere posse speramus Lenores nostros. Pro

Mileamur igitur in virtutem alteram: Ea autem haec est, ut multae loca vel libro ra veterum fide et in ritate , vel ingenii doctrinaeque ope integritint, restituantur; mnitos versis vel ab librariis, vel a Grammaticis, male inepteque inculcatos , disceaturi Incipiemus aeposteriori notarum genere et deinde veniemu ad idi quod1 primo loco nominamvis L, 47 s DV ἀυνης -- προ εχ ineo τον, ηεροειδες, -υμφα v, L. Nηie δες κω λέοντα Eustathius abfitisse ammadvertit ab nonnullis Cossi- cibus: di artius quidem versu illos cum recte et si, uxio detrimento sententiae stesie posiae, tum eis: hos Lau i s rhapsodiae illuc migrasse, existimabat. Asentirus Eme

situs, additque argumento vin-οις esse etiam hoc, quod inasingulis partibus debeat eis Pronomen demonstrativum. quod tamen ibi non sit. Sed 4 6 sur τίτε ais etro ιπαν μαεος ἡξλιο καταδυντα ' βα, δομυιανοι κοα.τ ασπετα και μέλε in hos igitur versiculas primus sponteque νο - insintulavit convincereque conatus est Em I ius. Transieramus hircinotam Viri celebemmi integra morum, caussa quibus dumhaec legunt: ubri copia non est . Hi duo versis inquit, sunt in omnibus edd. Sed rea manifeste Iuni inmitii, ut mirer id neminem, quo quisem sciam. ammacia

vertisse Nam de re, qua inest Ais ver uti iam dictumst. - Γ ων etiam, idem ver Hos etc.. et sensus δ' Deae

96쪽

M 26 p. eiusdem rhapsidiae arbitratur esse insititium Nam primo desideratur in ed Flori ne agnoscitur ab Eustathio: deinde omissus quoquae erat in eo Codice, quem a rao Mnt. Eo collatum auctis est O-hius deniqd mmisisse frigidus est, quum Emisero iam allacntion et exprimat ita ut non dubitandum videatur, quan aliundαhu migraverit, sorte es , 362. mque versus 33 rhaps pab ipse Homero

profectus, seoque soco positus videtur, sed aliunde huc haud dubie e v. os venisse: nam in ab Codieri nem modo diximus ab Thomsaevisito comistum esse, aberat, et in te in qui in Commentariis Eustathii pi r 6 3, as est, desid tamdi oden pertine n go huius rhapsodiao, quem nee Breuehu in sius Codicibus reperit, nec Florontinum exemplum habet', quod, pr sua negligentia non notavix Rannesus, eamquae ob caussam ignoravit Clar his. Etiam ab Eustathii exemplis abfuisse versum imm p picuum Esse eidem ex eius verbis, quae haec sunt K ,-- ως ερ μα μεν αυτον κα π Καλυψὼ ἀυτίλ, κατερητυ δὲ κοιλ ίcti H π, δολόεσσα, λιλαισμῶλπώειν ἔται Tradustis huc filii versus ex of y Sed v. o 3 rhapsi, qui

nee apud Eustathium est, nec in ed. Rom. habetur, omnino delendum inducendumque censet Emisius. tiam, I 33 sthapsis laspeit ei fimn temereque repetiti videntur, v. Iios praesertini quum ne Eustathius eos agnoscat, etiam satis pateat e v. 3 s. το μεν παλσας - οῖον, socios periisse. et solum advectum jssem. Eandem sententiam Eridae vertam rhaps qui in nullae editione antiqua eradit, nisi in Romana, ex qua in alias venit et de vers I9r. rhap ις Πρύαι δ' εμπης μυ- σεα ειν-α QO', quem etiam numeris durum esse ait, et claudicantem. Sed ratio instituti postulat, ut demonstremus, quanta ciligentia usus sit Ernastius libris antiquis etiam ho in Volumine, ad emeradandum vitiasque purgandum textum Homeri, et quam praeclaras ipse coniectium protulerit. 4 86. ostendit, pro N mr ευπλοκαμω reponi Ponterem aspar ευπλοκαριο quod nota tantum versus ita fiat molsior sed quoa ne H

97쪽

as NOVA ACTA ERUDITORUM

merus aliter soleat dicere. ,. 27O pro πιτως κεν πητε- σας eontendit Ganium debuisse rescribere τπως- ριν-- ,οις sed sacere id omisisse, quod morem poetae non nimadvertisset satis hoe in genere. Eadem rhapsodia v. 23. pro ελας ἐμ εο τεοος σμήγε, habet corrigi Mέλας ἐπει et τε-

Οὐηλλ cum Desse verisset sic enim, inquit, semper Homerusi cum sequitur δὴ τοτε. Vit*m nasum est e versu prae radente. Osissis, 269 s. ιλά σε - δὴ τοτ ete ibid. 3 ac αυτα ἐπει - δη τοτε Neque vero dubitat quin, 2 6 in

lagendum sit αυτω, quum αυτη neque aptum satis neque necessarium videatur, et ouum aliis locis, ubi dii animum robur consiliam , iniiciunt hominibus solum nomen dei vel deae ponatur. Videtur huc migraue e v. 62. Sic δ 32 putat Homerum scripsisse αται νύ uis γε, non ἁτ in νυν me, ut Clartiis aliique ediderunt, quum tamen Mantiquis editionibus, excepta Romana, sit αττα νοῦν uis. Et quia eodem loco, 38 pro in Isarie e in eadem ediatione Romana extat αMω σπέBov. quod verbum etiam ocis323 occurrit, ut non temere librario in mentem venisse debeat putari, eam ipse lectionem probare videtur. si reprehendit Gaiarum quod in textu tulerit iamin παιωσαμμένω neque receperit παυσα athω, quae est Romani exempli scriptura: nam primo Graecis non dicitur risci mr Giniti Στασο ue edere valet, non omedisse; d nique aliis laeis constat hospites interematos eoena finita

συ παρῆθια, quum του sensum hie quidem eommodum habere non possiti dem existimat Ernemus ad , Ieto de lotaone is πις τε φιλον, quam et ipse inven; in otimi seditionibus antiquis, sola Romana excepta, et M. μα- Drus in uno Codice seripto pro qua Stephanus restituit ἔαί τε λον, alii η τις φιλον. tiam4 ao8 recentiores editores temere recesserim ab au ritare librorum veterum.

98쪽

νε , ut aiatus cum aliis edidi dem resere dus est locus F. 433 ubi pro μασαν, et sensus desiderat χασαν, et libri editi veteres con mant non minus emam Codex manuseriptus ab emisio adhibitus au. pra eum editione Romana, pro ατοθε Homero dudum rex di det,ebat ἔντοθεν nam mox' asI Cyclops accendit utiti ξgnam antro. Eadem rhapsodia v. 348. ostio editionum veterum ποτο unu praesertur Igatae πο- σαδε νῆυς,

quam inde ortam putat Mnestius, quod posterio stllaba, tabuli an brevis visa esset Cert τώ subse idum his

esse censebat Sedic, 7 certissimum est ἀκοιτοι mutari debere in inscris: inneinoisos valet maritω non uxores. Lectio ἁκοισας, quae ex editione Romana prosecta est in posteriores, vitium operarum esse videtur H I 2Φ. vera:

plura est yχοντο, quam Hesyinius pioque in libris seis

habuit: nam glossa φέ ero προσεφέροντο ex hoc loco Homeri ruina est, quod non animadvortitaensius. ΠΑ-τMeuod apud Eustathium cxtat, aut glossema est, aut ab apis Eustathio, memoriter versum, ponente, ut fit Atque h. Benus etiam de huius Voluminis virtutibus et dotibus , quiatas illud Ernasti doctrina oritavit et locupletavi

impedit quolliteratorum

Caeterum Risu V. C. dissertationes Homineas non semes laudari, mestaque ex iis in notas derivata vidimus vid ads, 22 l. et Εtiarn Neutoni lapsus alicubi ad C, Ioo. vehementer castigatur , quae verba quid minus, philosophorum mathematicorumque eaussa ad scribamus Σφαιρο ταί - εχτα si aeris hune Deum neesse e I Neutonus, cum auctore Homero fretus, e Midae de austem loco, Nausicaae inventionem S ---rae astronomicta tribuis, et vero simillimum siluet 4 rivit, iainventum eam accepisse ab Arg mavisis, dum iri Cortis a mora.

99쪽

ra NOVA ACTA ERUDITORUM

USUS OPII SALUBRIS ET NOXIUS IN MOR-

horum medela, solidis et certis principiis superstimetas, BALTTIASARE LUDOVIO TRALLES,

Medico ratio atque Academa Caesar. Nati

or Assiuncto. SECTIO TERTIA.

Vratistaviae, sum us Io Ernest Meveri, 4. 76o. Alph. I. L 11. quiddam est, quod nemo dubitat, a bonieviris laudari nos sane, cum huius, quod plus quam semel laudavimus, operis Sectionem tertiam inspiceremus nec potuimus, nee debuimus non dolere simul et admirari Celeberrimi Auctoris animum impatientem, qui, quamvis ipse unumquemque, qua data opportunitate scriptis suis refellere non dubi at nullum tamen vel modenissimum honorificentissimumque dissensum serre aequo sati modo posse videtur. Scripsimus i Actis anni MDCCLIX. p. a s quentia: O ium respirationem citatiorem et distiliorem reddit. quae quidern sunt ipsius Auctoris verba, quibus subiecimus, quae sequutritur Circa hoc phaenomenon nobis existit dubitatio. neque nos ab opto, iusta dos dare res ratioriis dissetistatem ometam offervare actae pautatis Opium quidem minoriae iam eo. pia sumtum, res rationem facere paulo citatιorem debν persim a b eis hoe eeleritatis augmentum inperyaucis fam magnum est ut i,sensus incurrat. Rariores vero observationes de quibusdam hominibus, aut de vi nimia quantitate ingesto, regulam non esciunt. Hanc sententian tam verbos ciar Tra . Iesus traduxit, ut totam propemodum praelationem nobis dedicasse videatur. Dolemus autem, Clari Auctorem eo sere proeessisse ut nos non obscuris verbis insimularet ignoratae circulationis sanguinis quod quam sit iniquum, omnes vident, ut adeo necesse non sit, pluribus verbis refutare, aut sententiam nostram rationibus exquisitioribus comprobato Verba

100쪽

Verba illa, quae aliis egregie doctis viris elapsa, et ab Auctore ad desentionem opinionis suae adhibita, nobis obii. cluntur, dupliciter peccaui. Putarunt namque illi, et cum iis Auitor noster, experiennam alteram niti prioribus is enim .guis eirculas ab opio intendatur, respirationem inde quoque dificiliorem seri necessarium consequens esse Verba priora peritiam dialectices produnt non summam polire veroostcndunt, Auctores illos, nostmmque, nescired scrimen illud, luod os inter respirationem paululum citatiorem, et eam quae

difficulter peragitur. Hoc discrimen si Auctor, ut debebat, probe perspexisset, et verba noctra aequo consideratoque animo ponderasset, verbositate sua carere potuisset. Missa igitur inani litigandi vanitate, animum appellimus ad

enarrationein eorum, quae hac Scctione tertia continentur.

Cap. I. docetur, quaerant convulsionis genera, quae optiusum aut roquirere, aut admittere videantur. Excluduntur convulsiones a repletione et ab exinanitione ortae, sic tamen, ut iis, quae emesi et alvi deiectionibus nimiis superveniunt, vix aliud medicamentum medeatur commodius Convulsiones a catu quadam irritante prosec as usum opii nouram exigere, sive caula irritans tolli nequeat, sive sublata ea morbum convulsivum post se relinquat; attamen opium, hoc casu una cum Caeteris medicamentis aegro morboque accommodati .exhibendum esse. Convulsionibus cognata est epilepsa. Quae si hereditaria est atque connata, aut si a causa stabili et perenni quadam, quae caput ipsum eiusque partes aisicit, oraginem et perennitatem habet, opii usu adeo non levatur, ut reddatur quoque gravior. Neque epilepsiae id genus, quod evacuationibus solennibus su ser sis, sive sanguineis, suppresss attribuendum est medicinas uelle fert ex opio conseitas. At in illa, quae violentam it,ritationem et commotionem totius generis nervos, ab animi

affectu quocunque dolore, aliisque rebus irritantibus essectam, sequitur, nonnunquam multum boni a dato opto sperare licet. Sed epilepsiae genus illud, cuius causa in extremis corporis pactibus haeret, indeque versus caput sensu