장음표시 사용
81쪽
verba ευ σαφηνῆ mutarentur, si, minore distin- .ctione in cuiuinue versiis fine adhibita, versu 196. εἱΘε e praecedentibus repetendum intelli geretur. Quo facto his verbis loci sensum expli-Cat: utinam Noem inteli igilem haberest hic cincinnus, ne animi incerta agitarer, sed ut agnitos inimisi evitis capillos abominarer; aut eognatus si mihi es, Utinam posset meeum lugere, tamquam tumuli Paterni ornamentum re decus. Equidem ut in
Schitigii Iectione mutationis lenitatem, ita in Elchstadii explicatione concinnitatem desidero.
Primum enim durum videtur εἰΘε V. 196. inteuligere, quum tam multa inter hunc Versum et eum, Unde illud εἰΘε repetendum est, intercesserint. Deinde vero ne satis recte quidem oppositae videntur sententiae, si Electra aut ut voce praeditus sit cincinnus optat, aut eum, si
cognatus ipsi sit, dolere secum cupit. Id non est in Schutκii correctione, in qua Electra aut abominandum inimici capitis cincinnum, aut, si fratris sit, doliturum esse secum dicit. Quae quum ita sint, Schulgii quidem rationem se Vandam puto, sed ita, ut multo Ιeniore mimtatione opus sit. Sic enim scribendum existimo:
82쪽
ὀπως δ*ροντις ρυσα μη 'κιιωσσομ , ἡ σαφηνη τονδ ἀποπτυσαι πλοκον, εἰπερ γ ἀά- κρατος xiv τετμημενος, η, ξυγγενης ἄν , ευ γε συμιπενθῶν ἐμοὶ ἀγαλμα τυμβου τουδε καὶ πατρος. Vtinam, inquit, voce hic cincinnus pracditus esset, ne incerta animi agitarer, sed aut ab Ominarer eum, si inimici capitis est, aut, fratris stest, Vt dOIere mecum ornamentum posset huius tumuli et honos patris. Sequitur Iocus multo magis corruptus, qui Iegitur inde a V. 2O2. καὶ μιῆν στίβοι γε, δευτερον τεκμήριον, ποδων οριο ι, τοις δ' εμοῖτιν καὶ γαρ δυ' εστον τωδε περιγοαφα ποδοιν,αυτου τ ἐκερου καὶ ξυνεμπορου τινος. . . πτερναι τενοντων υπογραφαὶ μετρουμεναι, εἰς ταυτο συμ βαίνουσι τοῖς ἐμοις στιβοις.
De huius Ioci tum interpretatione, tum Corre Ctionc optime meritus est eruditissimus Schuis, anae .editionis censor, quum interpretamenti
83쪽
vestigia hic aperuit. Quamquam de eo Veli menter dubito, an isse non omnino Veram TZ-tionem emendandi assequutus sit. Nam ut ta- Ceam audacius factum esse, quod ultimum is sum in locum secundi substituit, quem pariter ut quintum ex interpretis adnotatione ortum putat, id ego maxime miror, quomodo Cuiquam interpreti in mentem venerit, tritissimam dicendi sormulam, εἰς ταυτο συμβα υσι τοῖς εμοῖς στιβρις, Ionge rariore et exquisitiore form IR , τρις εμοις ἐμιφερεῖς, explicare. Quin postremi duo versus ita cohaerent, atque ita sponte ad metrum sese accommodant, ut hos ego eiLCiendos putem, non secundum, qui, si quis . alius in hoc loco, maxime dignus Aeschylo est.
' . Sequitur alius Iocus, in quo tam acutam atque elegantem correctionem SiniitEius reposuit, vi dissicile sit ei non assentiri. Atque hae quidem emendationes nescio an maximam criticis laudem pariant, quae licet verae non sint, RS- sensionem tamen legentium veluti vi extorqueant. Id quod in hoc loco, quem prolaturuS sum, censori editionis SchutZianae accidit. Verba sunt Electrae ad Orestem V. 232.
84쪽
, . ' C A P. VI. ' . 73ω φιλτατον δώματιν πατρος δακ τος ελπὶς σπερματος σωτηρίου. Ibi quis non merito laudandam putet Schurata . Iectionem, δακρυτος ελπίς, σπερματος σωτηριος. Ego tamen quum Vbique aegerrime adduci me .patiar, ut de librorum lectione recedam, hic quoque .dubitaui, an defendi posset id, quod consensu libri exhibent. Atque expedita in hanc rem ratio est. Nam σπερμα non ad ore- ,siis, sed ad Agamemnonis progeniem spectat; nec de genere Atridarum conseruando hic agi-
tur, sed de retinenda ac tuenda paterna domo. Itaque recte dicitur OresteS δακρυτος ελπὶς σπεν ματος συ)τηρίου, Agamemnonis filius sospitator, cuius videndi spes deplorata iam fuerit. Hanc interpretationem egregie confirmat Versus, qui sequitur: 'αλκη πεποιΘὼς δῶμ' ανακτη η πατρος. Idem igitur est σωτηριον σπερμα, ac qui supra V. 157. αναλυτηρ δομων dictus erat.
85쪽
In Ioco eo, ubi Orestes poenas emunerat, quas ipsi Apollo minatus esset, ni caedem patris VIoisceretur, tanta sagacitate censor editionis SchutZianae omnem obscuritatem dimouit, Vt
nihil amplius dubitationis relictum sit, nisi dov. a 73. In quo ille Schurato assentitur, pro αὐτον reponenti ατιτω. Quae coniectura etsi nobis quoque docta et digna Aeschylo videtur, tamen, quo ea magis ab librorum omnium 1 Ctione recedit, eo magis vulgatam Iectionem tuendam existimamus. Verba autem Orestis haec sunt: ουτοι προδωσει Λοξιου μεγανΘενής, κελευων τονδε κίνδυνον περαν, κοιξορθια uav πολλα, καὶατας υς' ἀπαρ Θερμον εξαυδωμιενος εἰ μετειμ του πατρος τοὐς αἰτίους,
τίσειν μ εχοντα πολλα δυςτερπῆ κακα. Ac duae fuerunt caussae, quare Schuigio displiceret interpretatio Stanteii, qui ipsum Orestem capite suo poenas daturiuri dici putat. Primum
86쪽
enim frigere αμον inani pleonasino diait; deinde Vero , quum antecessisset mandatum Apollinis, quo iubebatur Orestes patrem ulcisci, poenas hac demum 1ege et conditione ei proponi potuisse, si patrem non ulcisceretur. Id igitur in vulgari lectione omissum, vocabillo αυτον in ατιταν mutando, restituit. Ac satio quis id recte factum negabit, dum sinisae, quas asseri, Verae sint 8 Quod nobis quidem non ita videtur. Nam pleonasmus quidem in vocabulo αυτον sic demum inest, si idem significatur liis verbis, ατοις υς ' ἐπαρAt vero insignis illa calamitas, quam Vaticinatus Apollo erat, non necessario ad solum Orestem referenda erat, sed poterat etiam ad Electram, poterat ad omnem posteritatem Agamemnonis, poterat denique ad patriam ipsam spectare. Quare nullus mihi quidem videtur pleonasmus exsistere, si Orestes, quo certius definiat atque describat istam calamitatem, 'eam ad se ipsum pertinere dicit. Particula δε enim Pro γαρ posita est. Deinde ne illud quidem omissum est in praecedentibus, qua lege et conditione mesum Oresti paratum sit. Ea enim perspicue hoc Versu continetur,
87쪽
Haec enim totius loci sententia est, ut breui complectar: ulcisci caedem patris iussit Apollo, magnam minatus calamitatem, si parricidas, quos pari supplicio assiciendos dixit, non pers
querer. Nam ipsum me meo capite multas et graues Poenas daturum esse. Quae quiun ita sint, non adducor, Ut ab librorum lectione rec dendum putem.
Postquam enarrauerat Oresses poenas, qu
ipsi Apollo proposuisset, si vindictam parricidii
Non sumeret, ita pergit V. 294. τοιῶς χρησμῶδ- πεποιθεναι. κεἰ πεποιθα, τουργον εξεργαστέον. In quibus verbis vereor, ut recte se habeat indicativus πεποιθα. Eo enim Psignificari videtur, Orestem non Credere oraculo. At Credendum esse modo dixerat. Itaque nescio an rectius scri-
88쪽
Ac merito dubitat Locella ad Xenoph. Eμε s. p. 135. an fessa sit illorum opinio, qui εἰ ne- , gant cum Cbniunctivo copulari posse. In his Brankius quoque est, quem praeter locis ab Locella allatis vide ad Plutum V. 116. Equidem
huic grammaticorum regulae non multum trbibuendum puto: cui si obtemperandum esset, non modo ingens Copia exemplorum contra
omnium librorum fidem mutanda esset, sed multi Ioci poetarum, in quibus metri necessitas
coniunctivum tuetur, ne possent quidem mutari. , Atque ut aliqua certe huius rei testimonia proferam, apud Homerum εἰ cum subiunctivo Iegiatur Iliad. I. 34O. V. 253. IX. 313. XV. 16. Odyss. V. 221. 'VΙΙ. 2O4. XVI. 133. in hymno Aponinis V. 46. εἴ τίς οι γαιεων υἱε7-οἰκία Θεμα. in quo Versu non asseritior Πgenio, carissimo olini praeceptori meo, qui de metro Veritus εἴ κε τίς οἱ reposuit. Nam metro Vtagatam lectio-
89쪽
nem non repugnare ostendi Iib. I. de metris P. 34. Mia exempla particidae εἰ subiuncciuo coniunctae sunt apud Pindarum Pyth. IV. 473. 433. Nem. VII. 16. 21. IX. in o. Imim. V. 17. Xenoph. Anab. VII. 6, a 4.
90쪽
Emendatur Deus Choe hororum v. 312 475.
Sequitur inde a V. 312. Iocus Versumn centum et sexaginta quatuor, in quo praeter tria systemata anapaestica, reliqui Versus non, quod hactenus putabatur, maximam partem monostrophici, sed ad unum omnes antistrophici sunt. Quamobrem metri in primis regula adiutus ita hunc locum reminendum puto, in quo emem dando praeclaram operam praetuit Schuinius. Stropha I