장음표시 사용
331쪽
316 PHi Loso PHIAE ORI ENT. servus, nec servae filius, nec furiosus, nec Daemonio obsessus, eas placentas degustat. Ritus sexti mensis, Elul dicti, ab eodem Scriptore ita describuntur. Per triduum coquunt aquam, qua se abluant, ut sacra facere pure Sammaeli queant; & in aquam hanc conjiciunt tamariscum, ceram, oleas, aromata &c. Dein ante Solis occasum eam calentem Corpori suo,
quasi amuletum, adfundunt. Eodem die, mactant octo agnos, septem Diis, & Sammaeli. Una edunt in suis congregationibus,& quisque septem scyphos vini haurit. Ab unoquoque Princeps exigit duas drachmas , thesauro suo inferendas. Vigesimo sexto ejus mensis, eunt ad montem quemdam , celebraturi festum Solis, Saturni & Veneris; quibus holocautomata Octo pullorum gallinaceorum , totidem fallorum & gallinarum offerunt. Qui preces ortunae fundit gallum , aut pullum arripit, cujus alas duobus funiculis lineis vincit, eOrum extrema igni admovet, & Deae Fortunae pullum offert. Si prorsus absumatur , exaudita creditur ejus oratio ; sed si ignis funiculorum prius exstinguitur, quam consumtus sit pullus, Dominus Fortunae preces, Oblationes, ac sacrificia respuere existimatur. Die vigesimo
septimo & vigesimo octavo , habent sua Mysteria , in quibus sacra faciunt Sammaeli Domino Maximo , & Geniis, a quibus protegi, o defendi , & negotia sua secundari pa-
Septimus mensis, quem Syri & Sabaei vocant primum Thischri, medius habet sacrum Manium, ad quos placandos comburunt varios cibo S. Emunt
332쪽
Emunt omnis generis cibos ac fructus, siccos ac vitrides, quoscumque in foro inVeniunt; quos variis rationibus struunt, atque incendunt noctu, in
honorem mortuorum, cum osse coxae Cameli.
Igni etiam infundunt mistum vinum, quod bibant
Octavo mense, qui vocatur posterior Thifchri, incipiunt jejunare vigesimo primo die; jejuniumque producunt ad 29. qui est sacer Domino For
Nonus mensis, qui primus Canun adpellatur, Veneri potissimum sacer est. Quarto die Tentorium erigunt, quod vocant lectum Belthae, Ornantque foliis, floribus, fructibus &c. Priusiquam osterant sacrificia pecudum aut avium, dicunt: Haec sacriscia Deae noserae Belthae consecremus. Id festum per septiduum celebratur, quo multae pecvides Diis & Deabus mactantur. Trigesimo die, Sacerdos sedet in alto tribunali, in quod per novem gradus adscendit. Deinde arreptam virgam e Tamarisco ad omnes porrigit adstantes, eaque unumquemque ter, quinquies, aut septies verberat; quo perasto, orationem ad ConVentum habet, qua populi constantiam in sacris, multitudinem, sedes, & excellentiam prae ceteris Omnibus gentibus effert. Docet etiam quae sit amplitudo imperii sui, quaeve essus duratio. Tandem e tribunali descendit, & convivantur Idolothytis. Hoc die etiam, Princeps duas drachmas vectigales ab unoquoque accipit . Decimus mensis, alter Canan dictus, videtur peculiariter Lunae sacer, nam vigesimus quartus dies est natalis Domini, hoc est, Lunae, quo,
333쪽
318 PHI Loso PHIAE ORIENT . tempore sacra facientes Sammaeli octoginta quadrupedes, totidemque aves urunt. Adolent etiam Diis ac Deabus ramos palmarum in summa
Undecimo mense Si bat: per septem dies jejunabant, incipientes a nono, quo Jej unium Soli indicebant. Ab omni re ex lacte confecta,& vino abstinebant; nec ullum hoc mense Numen orabant , praeter Sammaelem & Genios. Mense duodecimo Adar . jejunabant etiam Lunae, praesertim vigesimo octavo die, quo Sacrorum Praeses unicuique dabat hordeaceum panem, in honorem Martis ; & Princeps duas drachmas, Arario inferendas, ab unoquoque poscebat.
CAPUT V. Alii Ritus Sabaeorum Leviticae Legi contrarii.
MAi Mo Ni DES memorat multos alios ritus Leviticae Legi contrarios, additque a multarum Legum Mosaicarum rationes , causas sibi innotulfe ex cognitione fiat, rituum , cultus Sabaeorum. ' Offerebant tantum panem fermentatum, &res dulces, omnesque oblationes melle inungebant, quo interdicitur. Levit. II, M. Quodam die carnem suillam comedere solebant, quod vetitum. LeV. XI, 7.
Quasdam pecudes, quas occidere Iudaeis licuit, interficere Sabaei nefas ducebant; exempli gratia
334쪽
bovem, quem colebant propter ingentem ejus in Agricultura usum. Ab ovibus etiam interficien dis abstinebant. Nonnulli Sabaeorum Daemonas, sub hircorum forma colebant, proptereaque b)Schehia Νrim eos vocabant. Contra Levitica lege prohibitum fuit sacra facere lych irim, hoc est, Daemonibus sub hircina specie adparentibus. Levit. XVII, 7.
Licet sanguinem abominarentur , attamen eum comedebant quod crederent esse Daemonum cibum; quibus ea ratione arctius Conjungebantur, & familiares evadebant, ut Daemones ad eos venire & futura praedicere non dedignarentur. Hoc interdicitur Levit. XVII, io. 23
Colebant Solem Orientem, c) qua de causia Rabbini docent, in Gemara, Abrahamum designasse Occidentem, ut eum respiceret Sanctum Sanctorum, cum in Monte mori, Deo sacra fe- . cit. De hac Idololatrii interpretantur Ezeh.
VIII, 16. ubi Propheta dicit se vidisse viginti
quinque viros dorsa habentes contra Templum Domini , θ' facies ad Orientem, ces adorantes ad ortum Solis.
Mohammed ben I aac eos solitos esse tonderi novacula, & igne inuri, & mulieres etiam nuptas inter eos ita se totondisse ait. Idem in Levitico diserte prohibetur. Solebant babaei liberos suos recens natos per ignem quem colebant traducere , eosque qui ita traducti non essent vitales futuros negabant.
335쪽
3Σo PHILOSOPHIAE ORIENT. Habebant obscoenissimam inserendi consuetudinem descriptam a mimonide, ad quam putat in Levitica prohibitione respici. Alia idgenus ab eodem narrantur , qui tandem d) observationes hac de re suas claudit hac animadversione; ad leges quod adtinet, quarum rationes & utilitas ab ipso igno abantur, eam ignorationem ortam inde fuisse quod interres quas audivimus, & quas ipsi oculis nostris
vidimus sit magnum discrimen. Propterea quae de Sabaeorum ritibus dixerat, audituque acceperat, aut lectione Scriptorum Sabaeorum didicerat, non aeque Certa sibi ac firma esse fatebatur, ac iis qui ea Observari, ac celebrari viderent; i) praesertim cum eorum Opiniones & sectae ante mille annos intercidissent, nec ipsa earum superessent nomina.
Atque his de Sabaeorum dogmatibus, iis quae de Chaldaica Philosophia dicenda habebamus, finem imponimuS.
336쪽
ejusque discipulorum oracula. P R O OE M I U M. ΡRAEci PUAE Chaldaicae Philosophiae reliquiae Continentur oraculis, quae sub nomine Zoroastris circumferuntur. Non desunt quidem, qui ea quasi supposititia damnent, dicantque a) Graeculo Pseudo-Christiano conficta, ib) forte quia sectatores Prodici Haeretici dictitabant se arcanos Zoroastris libros habere. Verum hoc minus videtur probabile, quoniam sparsim apud plurimos Scriptores inVeniuntur;& quominus negligantur vetat summum pretium, in quo apud Platonicos habita sunt Philosophos. Hinc etiam adparet non esse adnumeranda Scriptis , quae Porpbrius c Gnosticis tribuit, quasi ab iis sub nomine Zoroastris edita; quandoquidem haec, ut testatur, a Platonicis, inter quos AEnet mmemorat, spuria fuisse demonstratum fuerat.
337쪽
322 P HILOSOPHIAE ORIENT. Quidam Chaldaica esse negant, quia saeptu SGraecum stylum redolent ; 1ed sunt tot in iis
durae ac exoticae loquutiones, ut barbaricam Originem satis prodant. Ubi vero vocabula adhibentur Graecae Philosophiae propria, idem posΙumus de iis dicere, quod Pamblichus de libris qui Herniae Trismegisi nomen praeferebant; cum haec nomen Zoroaseris praefixum habeant, iisdem ZOroastris doctrinam contineri , licet frequenter Graecanico expressa sit stylo; quia ex Chaldaica Lingua a Graecanicae Philosophiae peritis, Graece transata est.
Joan. Picus , Comes Mirandulanus, ut genuina esse ostenderet, aiebat sibi eme ipsum exemplar Chaldaicum, in Epistola ad Marsi. hicinum, ubi narrat se vi quadam aliis rebus abductum, & ad Rrabica ac Chaldaica studia impulsum, quibusdam libris hisce Linguis conscriptis, qui in suas manus inciderant, non Cassi,
ut putabat , sed divina studiis ipsius favente ProvidentiL Hi Chaldaici libri, quos thesiuI-rOS potius vocabat, erant Oracula Aben E drae, Zoroastris & melchioris Magorum, in quibus quae in Graecis sunt corrupta & mutila, emendate &plene legebantur. Aiebat etiam sibi .esse expli-Cationem eorumdem Oraculorum a Sapientibus Chaldaeis conscriptam , brevem eam quidem &obscuram, sed mysteriis praegnantem. Erat
praeterea ei liber de Chaldaica Theologia, illu-: stratus copiosa de Chaldaeis, Graecis, & Persis dissertatione. Post hujus Comitis mortem, hi libri inventi sunt a Ficino ; sed ita detriti , ac dissiciles erant lectu, ut nihil ex iis elici posset.
338쪽
Facilius adducemur, ut credamus haec Oracula ab homine Graecanicae Philosophiae perito fuisse transsata , si in animum revocemuS Bero-1um Scripta Chaldaeorum , de Astronomia &Philosophia, in Graeciam intulisse; &a Iuliano, filio, Chaldaeo Philosopho, Theiirgica oracula,
aliaque Qus Scientiae arcana Graecis versibus edita fuisIe. Sane si haec, quae nobis supersunt, partem non constituunt Chaldaicae doctrinae, quam Graece ediderat Berosus; veri si mile est, vel ex titulo, hic esse nonnulla ex Theursicis Iuliam Oraculis, quaedam enim sub eo nomine a Proclo laudantur. Ad ea quae dicit sibi fuisse Comes Mirandulanus, quibus adjectus erat commentarius,& dissertatio de Chaldaica Theologia, quod adtinet; conjicere quis possit, ex iis quae habemus Pothonis , melli, qui praeter Oracula nobis Interpretationem & Epitomen Chaldaicae Tncologiae exhibent, hau lia esste ab eo Scriptore, cujus argumentum & methodum limitia, sed copioliora describit Pictis. Inscripta porro haec sunt Oracula, non forte metaphorice dumtaxat, ad horum divinam excellentiam designandam ; sed etiam quia Uraculi responsa existimabantur. Stephanto testatur
παρ , oraculum ha9uise eos ; quod apud barbaros fuit ut Delphicum apud Graecos. Hoc inde confirmari potest , quod Platonici reverenter admodum de iis loquuti fuerint; cum Proclus in Timaeum adserat Assyriam Theologiam a Deo revelatam fuisΙe. Idem alibi, citato , quasi
divino, uno ex hisce Oraculis, quod de ideis P a agit,
339쪽
agit; inde a Numine Idearum υπόσα- confirmari, Platonicamque doctrinam a Diis ipsis probatam colligit. Quaedam ex hisce Oraculis , quae temporis injuriam estugerunt, primum edita sunt Lutetiae a Ludovico Pilitano anno I 63. cum Commentario Gemisi Pisthonis, & titulo magicorum
Oraculorum Magorum a Zoroastre oriundornm.
Eadem rursus translata in Latinum sermonem &edita fuere a Pacobo Marthamo, Cum commentario melli, ac tandem ab O opaeo Lutetiae I 6 7. ad Sibyllinorum oraculorum Calcem. Verum a Franciso Patricio multum aucta fuere ex Procis, Hermia, Simplicio, Dam cio, o ne-so, Ohmpiodoro, Nicephoro , Arnobio, adeo ut excreverint, prout numerat, ad c ccxx Versus. Ea praeterea, majoris perspicuitatis causa, ad certa capita redacta, & Latinitate donata emisit , an
Postea Latine edita sunt ab Othone H urnio an. I6s9. inscriptaque Sincera oracula Magica Zoroastris Bactrianae Regis , cs' Magoram Principis sed dum ea nititur 1tylo expolire, & meliore Latinitate induere quae genuine ac sincere tradiderat
Fatricius, ea inquinavit ac corrupit. Temere praeterea Continuam oratiouem ex hisce fragmentis, inter se nequaquam connexis, & apud varios Scriptores sparsis, emcere studuit. Patricius sane non exiguo labore haec collegit, sed modorum in versibus minorem rationem ha-huit ; imo & interdum verba ipsa negligentius exscripsit. Nec ulla certa via est , qua quae omisit suppleri queant, qualis esset comparatio eorum cum Scriptoribus, ex quibus hausta sunt;
340쪽
Lib. IV. ORACULA.. nam neque omnes exstant, neque ubique, ut tamen profitetur, nomina eorum addidit, ex quibus petita fragmenta, exceptis iis quae initio occurrunt. Quidquid id est, ea hic, ex ejus Editione, quae omnium perfectissima est, una cum additamentis quae alibi nobis occurrerunt, & conjectutis quibus quaedam deficientia suppleantur, pro
Quamvis autem plurima ex hisce Oraculis ita sint abrupta &obscura, ut primo intuitu risu potius quam aestimatione aliqua digna videantur: attamen qui in animum revocabit totidem ex iis quae a Plathone & Psello explicata sunt, sine his explicationibus , non minus ridicula visum iri ; sed explicata Chaldaeorum eruditionem retegere a recludere; is facile sibi persuaderi patietur etiam reliqua omnia sne obscurissimis quidem exceptis γejusdem esse generis, adeoque non debuisse potiusquam ullum ex ceteris omitti. Hactenis Dauleius. Nos vero quae emen datu facilia, & manifesta erant, aut alibi emendatius edita, Correximus; dein versionem ipsam Latinam multis in locis interpolavimus , ubi necessarium visum est ; licet operosiam necessariarum mutationum rationem reddendam nobis