장음표시 사용
311쪽
1s6 PHILoso PHIAE ORIENT. Ad eorum ritus sacros quod adtinet se) -- rodotus & d) Strabo testantur Persis neque Templa, neque Aras, neque Statuas fuisse; cmus
rei ratio est, ut putabat Herodotus, quod Persae non crederent, quemadmodum Graeci, Deos esse ἀδερωποφυέ.ς, hoc est, ἀνΘρωπομορφους, formae humanae Cicero e etiam Xerxem, auctoribus magis, inmmmase Templa Graeciae est; quod parietibus includerent Deos quibus omnia deberent esse patentia, ac libera, quorώmque hic mundus omnis templum esset , domus.
Sed cum Strabo alibi frequenter Templorum, Altarium, & Statuarum, apud Persas,
meminerit, inde sequitur aut tempore Herodoti nulla adhuc fuisse, & Strabonem, ubi ei adsentitur, respexisse ad primam institutionem, quam Macedones, illatis Graeciae ritibus, corruperint; aut ab initio varias fuisse sectas, apud Persas, quarum aliis fas erat Templa, Signa, Altaria habere, aliis nefaS. Herodorus & Strabo addunt eos sacra fecisse iis locis essitis; & sacrificiorum quidem ritus ita deis scribit Herodotus: se Sacrificaturi neque arasse erigunt, neque libamentis utuntur , aut ti-- biis, aut si coronis svictumarum capiti impo, Ilais aut molis verum ut quisque sacra face-- re statuit, in locum mundum victima dedu-- Eta, Deum imocat, tiaram myrto potissimum se coronatus. Illi autem qui sacrificat non licet' sibi privatim precari bona , sed communiter V universis Persis bene precatur, inprimis aG tem
312쪽
Lib. V DE PERSIS. 297 se Regi, nam inter omnes Persas , ipse etiam qui
sacra facit comprehenditur. Ubi vero carnem victimae minutatim conscidit, eamque elixavit, herbam substernit quam mollissimam, maxime trifolium. Huic impositis carnibus Magus adstans ') theogoniam adcinit, qua- , lem dicunt esse incantationem. Sine Mago, ' nullum illis fit legitimum sacrificium. Postr breve tempus, qui sacra fecit carnes aufert &in quemcumque usum suadet animus iis utitur. , Strabo addit ubi Magus , qui sacrificio prae, est, membratim carnes discidit, sua quemque parte accepta abire, nulla parte Diis relicta, s γὰρ ψυχει φασι ζ ἱερειου δεισγαι π- , αλου- ἰδε- , dicunt emm Deam nihil velle praeter hosiae ι) animain. Quidam, ut fertur, omenti partem igni imponunt.
Mι Indicem in Theogonia. t Viri Ind. cem in Anima hostia.
Persarum DeOS: Povem, , Lunam, Venerem , Ignem , Terram , V, Aquam.'Laertius Ignem , Terram , Aquam dumtaxat
Jovis nomine Herodotus & Strabo aiunt, ab iis intellectum circuitum omnem caeli, το κυκλεν
313쪽
vem ab iis sub numine Beli cultum misisse, quod Chaldaicam hujus Dei originem prodit. Soli, testibus iisdem Herodoto & Strabone, . 1acra faciebant, & Strabo quidem addit Solem ab iis mithram dictum. Hic Persi corum Deorum maximus fuit, ut fatetur serus apud Xenophontem , b) ubi per eum jurat. Hefchius idem prodidit, & sanctissimum esse jusjurandum Regis per Solem dicit. Eum pingebant facie Leonis, Persicii veste indutum , tiaram gestantem, utraque manu taurum Cornibus tenentem, qui taurus videretur niti se ejus manibus expedire; significabant, nimirum, Lunam a Sole lucem incipere mutuari, ubi ab eo recedit. Zoroastres c) κρωτα , ως ἔφη vocουλω, ἀυτε-
ulus, nativam speluncam in vicinis Persis montibus , floridam , fontes habentem consecravit, in honorem omnium opiscis , patris Mithrae ;qnae spelunca imaginem gerebat mundi, quem Mi-sbra fecit, dum interiora jusis dissantiis composi-M Ombola praeferrent elementorum Climatum munia. Hujus Antri Mithrae alii etiam plurimi
meminerunt.. In Mithriacis Sacris , prout a Lampridis Q adpellantur, erat auctore Celso, e si duarum se coeli revolutionum significatiet, cum ejus qui se stellae fixae feruntur, tum ejus qua Planetae, se Mima etiam per eos transeunte. Tale autem
314쪽
se, fuit Symbolum. Scala erat in qua erantis septem januae, quarum Octava suprema fuit.,, Prima januarum erat ex plumbo, secunda ex , , stanno, 'tertia eX aere, quarta ex ferro, quinta ,, eX metallo misto, sexta ex argento, septimais eX auro. Primam faciebant Saturni, plumbo is notantes tarditatem ejus Sideris ; secundam Veneris, comparantes ei stanni splendorem &is mollitiem; tertiam Jovis aeream & solidam: quartam Mercurii, est enim laboris patiens &o negotiator, & quod Mercurius & ferrum mulis tum laudentur; quintam Martis, propter mistuis ram inaequalem & variam; sextam Lunae argenteam ; septimam Solis auream , colores siderum horum imitati. Qui hisce sacris initiabatur per quosdam poenarum gradus transibat , ut testatur Suidas. Nonnus in a. Meianzeni sesis.
nemo potest initiari mysteriis Mithrae , nis per
omnes transerit poenas , , ostenderit se Ine adfectu , sanctum. Dicantur autem esse octogis a poenae , quas gradatim oportet ab initiando peragrari. Qualis es primum per plures dies multam aquam transnare, dein se in ignem conj cere, tum in deserto versari , jejunare, ta alia quaedam, donec octoginta, ut diximus, poenaspertranserit. Tandem in intimasacra admittebatur ias viveret. De ritibus Lunae, nihil peculiariter proditum ad nos pervenit. De sacris Veneris ita loquitur Herodotus rUrania quoque sacriscant, Ac nimirum ab Araiso a bibus
315쪽
3oo PMILoso PHIAE ORIENT.bibus, Asoriisque edocti. Vocant autem Morii
Venerem littam, Arabes eamdem Alitiam appellant , Perse Mithram. Ut μυδha Syriace proliscam significat, quod nomen Veneri Geni-τrici Optimc convenit : ita apud Persas, observante Raphelevio, mater aut mader, idem erat ac mater apud Latinos. Haec forte fuit Mater Deorum, quam Cicero a Persis, Syris, universisque Europae & Asiae Regibus summa Religione cultam fuisse auctor est.
Persae , Mazi omnes , verba sunt Iulii Hr-' mici, a qui Persae regionis incolunt flnes ,
ignem praejerunt, , omnibus elementis putant debere praeponi. Agathias etiam , libro saepius laudato , ignis cultum a Chaldaeis ad Persas transiisse ait. In Cappadocia , observante Strabone, ubi ,, maxima est multitudo Magorum, qui Pyrethiis Vocantur, & multa Persicorum Deorum Tem- pla; non cultro, sed stipite quodam mactantis tamquam malleo percutientes. Sunt& Pyratheia septa quaedam ingentia, in quorum medio ara est. In ea Magi & cinerem multum & ignem Perennem servant. se Eo quotidie ingressi incan- ,, lationem faciunt, per horam ante ignem viris garum fasciculum Wnentes, quibus inter recitandum carmen ignem suscitabant, ut ostendis Seldenus de Diis Syris Θnt. II. cap. 7. pileos se veluti infulis eX utraque parte pendentibus, se adeo ut vittae labia contegant & malas. Hadte- nus Oculatus testis Strabo. Pyratheia, sive, ut ea adpellat Suidas, Pyreia sunt ignis ille caeliatus delapsus apud magos sempiternis foculis cuso- . ditus,
316쪽
Lib. II. Dp P Ensis. 3o Iditus, ut loquitur b) Ammianus Marcellinus. Neque hujusmodi ritibus in solis Templis utebantur, sed etiam in sipeluncis abditis; ubi ut
narrat firmicus) caerimonias plurimas extraordinarias adhibebant, recitaba utque inter alia hae Verba
MI ae mugientis bovis , in circulum redeuntem Booclopien canite Patris splendidi. Neque hic cultus solum ignem respiciebat, sed λ αὐτὸ, οἱαπνeοειδη 'ον τα, , propter eum quaecumque igni sunι similia , ut docet Eusathias ad versum Ios 7. Dion ii. Strabo Dropum ab iis cultum dicit. Julius Firmicus ignem ab iis dictum Mithram addit; unde, ut etiam ex cultu, quem in speluncis ei exhibebant, manifestum est , aliquando saltem eumdem ac Solem summum illorum Numen eis creditum . . Telluri & Ventis quae sacra facta fuerint, ex Veterum monumentis non liquet. Sed Aquae sacra in hunc modum fuere peracta. o Ad lari cum, Vel numen, vel fontem venientes se scrobem faciebant; ibsque hostiam jugulabant, se caventes ne quid proximae aquae sanguineis tingerentur, quippe quas sic polluissent. Posteari carnes myrto, lauroque impositas Magi gra-- cilibus virgis comburebant, Carmen adcinen, o teS; Ole Imque lacte ac melle milium insu se debant, non in ignem, nec in aquam, sed in
h Lib. XXIII. ciὶ Strabo. II. . '
317쪽
ao 2 PMILoso PHIAE ORIENT. Alios Deos praeter memoratos,habuerunt Per Lae, seu minorum gentium , seu posterioris aevi. Horum meminere Strabo & alii. Nomina sunt Anaitis Venus Amandatus, o manus, Sacaea, Saudes & Nannaea , quae Diana fuiTe dicitur. Atque haeo de Persarum doctrina.
318쪽
ita eam vocare liceat, Persico, Indico,& Rubro maribus, excepta ea parte quaest Syriae contermina, ambitur. Haec vicinitas tantum inter Gentes finitimas adstrinxit commercium , ut Chaldaeorum disciplinae per Mesopotamiam, Assyriam, Syriamque late pervagatae, inde ad vicinos Persas, hinc ad Arabas pertigerint. Eadem vicinitas, non modo situs led Religionis & Opinionum, forte cur Plinius promiscue earum nominibus uteretur, dum magnam Mesopotamiae partem Arabiam indigitat , &Rrabas ipsos Syrorum nomine designat, causa fuit. Posteriorum aetatum Orientales Scriptores , & praesertim Arabes, sub vocabulo τῶν
319쪽
Chafrim aut Chaldanim, non solum Bassinios , sed & Nabataeos , Charanaeos & Sabaeos complectuntur. Inter alios Mohammed Isacides ad- .pellationes, Chaldanin & Nabataea, synonymas facit. Achmedus libro de Religione Sabaeorum hanc inscriptionem praefixit: De ritibus Charanaeo
rum, Chaldaeorum, Subaeorum nowine Sulgo no:o- Addit Sabaeorum nomine Tulgo notornm,
quia sub Sabaeis, quippe praecipuis, reliqui, ne exceptis quidem Chaldaeis Mesopotamiae incolis,
continebantur. Neque enim apud Orientales voces Chaldaea & Sabaea minus promiscue sumuntur, quam Vocabula Spriae, Arabiae & Mesopotanniae, apud Plinium. Cujus rei mimonides, qui in omnibus Scriptis suis eos confundit, hanc pro fert rationem; quia, nempe, Chaldaeorum doctrina per eas regiones late sparsa, omni simque in- Colarum eadem erat Religio.
Cum autem Arabia soleat dividi in Petraeam, Degeriam , & Felicem, hic non intelligimus Petraeam quae est ad Septemtrionem Sabaeae sita, &primum ab ismaele condita; cujus posteritas Linguam Sabaeam, hoc est, Arabicam, edocta nomine Arabum indigitabatur , aut magis proprie Hagarenorum ἔ quippe qui ab Hagara essent oriundi; & Aarab MUtaarabia, hoc est, factitii Arabes, ex cohabitatione, nimirum, Cum Ve .ris Arabibus. Intelligimus Arabas proprie dictos, Desertae i) & Felicis Arabiae incolas. Horum priores orti sunt ex Nebajoth filio Ismaelis, & a Plinio , Strabone & Ptolemaeo vocantur Nabataei; posteriores vero a Saba filio Chusi, qui
Chami filius fuit , unde populi illi φ) Sabaei dicti
rivi raditam in vora Arabia. 3ὶ Vide Indici in hac voce.
320쪽
dicti sunt, uti regio Sabaea, & nativi Arabes, ut distinguerentur ab adventitiis Arabiae Petraea incolis. Charanaei, qui una memorantur, sunt cives Charae , urbis Arabicae , cujus nomen occurrit apud Pomponiam Melam ; & quos Carraeos Plinius vocat, qui eos vicinos Sabaeorum facit & a Charanaeis Mesopotamiae distinguit.
De Auctoribus Sectae Sabaeae. DE primo opinionum & Religionis Sabaeo.
rum conditore, non consentiunt inter se Scriptores. Midus Batricides, Scriptor Arabs, originem eorum cuidam Persae, nomine Zarad-schath, aequali. Theracho, patri Abrahami, tribuit. Zaradschath idem est ac Zoroastres, unde liquet a Batricide intelligi alterum ex duobus viris , quibus id nominis erat; quorum unus inter Chaldaeos Scientiarum auctor fuit, alter easdem Persas edocuiI. Quamvis eum Persam dicat, antiquitas , quam ei tribuit, eum potius de Chaldaeo voluisse loqui, ostendit. Alii, eodem Batriciis prodente , existimarunt Tachmuratum Persarum Regem initium huic Religioni dedisse. Ιs Tachmurat videtur idem esse ac Tachurith, cui idem tribuit Elmacinus, alius Arabum Historicus. Hic mentionem imicit alterius Persae, Cui nomen erat Natarib, ad quem etiam Religionis Sabaeae origo referebatur. Λlii rursus, eodem teste , derivabant