장음표시 사용
101쪽
Confirmaturri Pater creatus generat Filium sibi om nino aequalem,dum poteti. Ergo etiam diuinus. Ergo, si non generat aequalem , id non ex voluntate, sed ex infirmitate profici icitur, sicut contingit Patri creato. Si autem dicas, Patrem eis maiorem Filia,quamuis Filio sit aequalis potestas cum Patres, quia Pater an ullo habet potestatum; Filius ver b habet illam a Patre Contra est, quia aliud est Filium habere omnem potestatem,&ὰ.eteras perfectiones, quas Pater aliud, illas habere eodem ordine, quo Pater. Vt Filius sit per omnia aequalis Patri, lassicit primum, quamuis desit se cundum, quod essiciet quidem Filium origine distinctum a Patre, non vero inaequalem, Minorem Ex quibus deprehenditur etiam aequalitas Spiritus saneticum Patre, MFili, siquidem eodem modo comparatur Spiritus sanctus cum Patre, allio, quo Filius
Qtiaest. I. An potentia producendi ad intra per-
itiest. II. An potentia producendi ad intra impor- in Patre persectione relativam, quae non sit inFilio,
102쪽
aut Spiritu sancto me quo distinctu a.qwι, Quaest. III Quo constituatur potentia plodi diacendi ad intra me qumus t . . I. Quaest. Iv. An,in qua sit relatio similitudinis, Maequalitatis in diuinis me quo hic Fab. Alis aest. v. An & quis ordo origiliis, aut natur. sit inter Patrem,& Filium me quo hic S. et sonaι-ι Boriau.art. a. Dur. q. a. Alij distis raro σι Quaest. VI. An eommunicatio activa omnipotentiae sit libet Patri me quo ἀφ.6. . . Quarta I L. An generationem passivam mi prae-eesserit aliqua voluntas neeessaria Patris me quo drastinct. 4
Σιιοωοd ροfi diri solus Patet . I solus mlius, vel solus Spiritus sanctus m sint inseparabiles p
nes, in quibus termini personales de perionalibus terminis cim dictione excialiua praedicantur, ut sciatus Pater generat solus Pater est tantus, quantus Pgater,& Filius simul Nam, cum dicitur solus, non gnia
fieat Patres eis solitarium seiunmnes tilio, sed esse a Fili distinctum proprietate Patris,intra Filio non conuenit. Secunda conclutis: Negandae sunt topolitionesι
103쪽
in quibus termini essentiales de terminis personalibus eum exclusione astirmantur, ut solus Pater est Deus, aut Patet est solus Dens. Quia hae propositiones videntur excludere praedicata essentialia a personis distinctis ab ea,de qua praedicantur. Quod verum non est, cum omnibus indiscriminatim omnis essentialia conueniant. Atque ita solu Dem, solus sapiensolus potens . totam Trinitatem significant per quam exclusionem nolumus Trinitatem esse diuisam a societate Angelorum, o hominum .sed a communi cum illis Deitate, potestate, atque sapientia. Nota tamen cum Augustino, ubi essentialia solum de Patre, aut solum de Filio, aut Spiritu, aut sci.
lum de duabus personis dicuntur, non elle excludendas alias personas sed unius nomine omnes comprehendendas, ut exclusio solum comparata creaturis accipiatur, ut cum dieitur Matth. i. Nemo nouit Patrem,
nisi Filius,comprehenduntur subsilio Pater, Spiritus sanctus. Ea enim est omnium personarum, quoadessentialia communio, ut quidquid de una asseratur, nisi relatiuum sit,de omnibus assertum intelligatur.
Quaest. I. An dictio excin sina addi possit termino essentiali, aut personali, ex parte subiecti, aut ex parte praedicati me quo hic S.Thom dc Dur. qu i.
104쪽
V . .Tanner. I p. s. . quast. Aub. 7. numero 16. Quaest. II. Quibus proprietatibus excludantur , seu distin .uantur, ac eonstituantur persona diuinae te quo dist. ι . . I a
nominum disserentia 4ilitas timur loquentes de Deo 'EXplicatis rebus, quae pertinent ad unitatem essentiae, arinitatem personarum, exponit nomina, quibus significandae sunt. Prima propositio est: Qui rique sunt differentiae nominum , quibus Deum exprimimus. Primo sunt nomina notionalia, proprietates personales singularum personarum exprimentia, ut Pater generans, Filius genitus, Spiritus spiratus Secun- db nomitia eslentialia omnibus, ingulis personis Communia, unitatem,& persectionem eisentiae sagnificantia, ut intelligens, volens, iustus,omnipotens.Ter tio , metaphorica, transsalitia, similitudinem cum creaturis referentia, ut agnus, leo, lapis. Quarto, e tempore Gnuenientia , alia omnibus communia , pDominus, Creator talia singularum propria, ut incarnatus, missus, ininto, tribus personis collective, &non seorsim conuenientia, ut Trinitas. Secunda propositio. Nomina notionalia di cnntur relative,& non substantialiter, hoc est. non dicun- in de omnibus singulatim, sicut substantia, .elsent tia Dei; sed de una, an duabus tantum, sicut relatio nes , prout illae ab aliis distinctae signifieamur, uti ter, Filius, Spirator, Spiratus. -
105쪽
Tertia propositio: Nomina essentialia non diis punis relative, sed subitantialiter, commutauer depmnibus, Qui gulis perloni , ut lapiet S aetcrnus, om- si polena. Quale licet i aterit lapiens. Filius aiariens, de Spurius a .isci similiter potens, aeternu si amen nec iunt e lapientes, tres potem es , tres terni; quia nec tres sapientiae, nec Ie potentiae, ne Ctres ternitates , sicut nec tres es lentiae in Deitates: podem enim, quo unaquaeque persona est Deus, etiam ς lapicias, aetetna, potenβε
Quaest. III. An, quod sit nomen significans essentiam Dei me quo Aureol.ώrt. a. Scol. . I. Κam. Ec ab .', Φ.Tann. .p. d. a. q. .dub. . Gr n. l.8.controu. I. r. - 2. Suar. lsb.2.4 a trib.c. a. r. p. Alij d. D. . . Qiuella V. An sit possibile nomen comprehensuurn Dei me quo hic S.Thom, art. a. eius interpret. Ca-
106쪽
ςFio.u. Is .ctia . 29. alij ab ipsis relati. Quaest. v. An Dei nomina sint v niuoca creaturis De quo Aureolus art. . Interpretes S. Thomae q. 3.art. s. Item , . .ara. s. ubi Caiet Bane E Zum. Rip. Nazar Arrub., Fasol. Item, Valent. I '.d. I. q. 3. punct. 3.Tanner. . p.d. 2. . Mis. .
Quaest. VI. An multiplicitas nominum,innibus Deus significatur, arguat distinctionem rationis, aut ex natura rei inter persectiones diuinas me quo dist.
Qihaest VII. An sint in Deo tres aeternitates, aut tres immensitates te quo dist. 9. q. L
'uod nomen persona, eum secundum substantiam
ὐcatur , tamen pluraliter, non sit u - lariter accipι tur-ΗΙ expendit dubium , quod occurrebat contra regulam praescriptam tertia propositione distinctionis praecedentis. Nam persona pluraliter dicitur in Deo, cum Pater, Filius, Spiritus sanctus, non sint una persona, sed re personae. Tamen
107쪽
Tamen nomen persona non significat relative, sed se eundum t.bstantiam. ad leci nam, ut ait Augii stinus in textu tam imm- personam Patris, non aliud dicimur. quam substantiam Patri , ad se quippe personasticitur, non ad Flium, nec ad viritum saκdium , secue ad se Deus dicitur, magnus, ct ustus, bonus. Ergo etiam nomina, quae non significant relative, sed secundum substantiam, absolute, plurificantur in Deo.
Respondet, a regula superiori excipiendum esse nomen, Pςrsona , quod lic t ex modossignificandi siegbsolutum, tamen vis Ecclusae ex parte rei significatae est relativum in Deo. Rationem reddit cum Augusti .no trini ex inopia vocu non st una vox, qua simul- Pater, Filius,& Spiritus sanctus, relative significentur, ut ergo una voce, quid tres illi sint, exprimamus, utimur ei sona nomine, quod ex modo significandi s ita absolute , quoad rem ver,significat relative, nem-ii , incommunicabilitatem uniuscum alio omnibus personis ex singulis relationibus comunem. Eadem ratione, qua a Latinis tres persona, a Graecis tres substaniati , de tres hypostase dicuntur: quam ni vox substantia
A Dpsasiis ad se, 3e absolute significet invia etiam
Graecis deest vox una, qua simul ea,quae in Deo sentitia quid ea sint, pluraliter manifestentur. Ideo igitur multiplicantur personae, quamnis persona significet absolute: qnia via Ecclesiae significat ex obiecto pro-riet te relativas, quae in Deo tres sunt, At urgebis, eodem pacto dici possie tres Deos,seut tres personas,siquidem commune est tribus, eme Deum, sicut esse persona ela persona non magis signis ea relative, quam Dens Negat in uia id contradi-ςqm sacri Litterae, quibus vox Dei imposita est ad
108쪽
Si autem rursus urgeas sacras Literas, sicut non affrmavit, tres esse, nam personam cita nec assirmare esse tres personas. Respondet Sussicit non contradi .eete esse tres personas, ut Ecclesia voce personae viatu libet ad trium pluralitatem simul exprimendam. At obiicies, liberum fore,praedicare tres essentias quia nec sacrae Litterae id contradicunt, cum nullibivnam essentiam assirment. Negat: quia vox essentiae ex parte rei significata usurpata est ad exprimendam naturam eiusque pluralitas periculum faceret Haeretieis ad diuersitatem natiara praedicandam. Igitur, quia secundum fidem concipienda est in Deo unitas, pluralitas; voce essentiae utimur ad exprimendam nitatem,& voce personae ad exprimendam pluralitatem
6 Hinc cum Augustino Ambroso, villatio do eet, Denm non esse admittendum solitarium , singularem , aut diuersum quia solitudo, singularitas excludit pluralitatem personarum diuersitas vero
quaest. I. An detur subsistentia realiter absoluta, de
communis me quo dist. a. q. D. Quaest. II. An detur personalitas realiter absoluta, communis 3 De quo dist.2.q. I r.
st. III. Quibus constituantur,4 multiplicentur personae me quo dist.2.q. Io. iaest. IV. An tres persona sint tres substantiar,
109쪽
DISTINCTIO XXIV. diis idMoisieetur in Deo his nomisibus, unus, ves
vna; duo, duae; tres Ieria; plures l
pluralitas distinctio, vel distinae.
Rima propositim vocibus unitatis utimur ad re- mouendam multiplicitatem eius rationis, quae praedicatur
110쪽
praedicatur una. Dens enim unus dicitur,&Pater UDUS, ut remoueatur pluralitas eorum, Patrum. Secunda propositi, voces numerales pluralivitatis introducta sunt in Deo ad excludendam lingularitatem , solitudinem, is nitatem personarum. Sie personae dicuntur plures, ut negetur esse unam .di-Cuntur tres, ut negetur esse tantum duas,aut esse quatuor , similisque est significatio Trinitatis. Tertia propositio vocibus distinctionis,& discretionis perlonarnm utimur ad relegandam confusionem , termixtionem earum contra Sabellium Cum autem distinctas addimus proprietatibus personas,reiicimus distinctionem per naturam, tantumque pluralitatem significamus proprietatum , quibus periona constituuntur,& distinguuntur.
c. obiicit Isidorum asserentem, in Deo esse nitatem singularem , dc Trinitatem multiplicem is numerabilem quod victitur aduersari Augustino Ambrosio, illario adductis distinct.pracedemi timero ultimo Respondet Singulare, Isidorus accipit idem, quod ,νnum multiplex,idem, quod plura ideoque solum contendit , naturam esse unam, personas plures.Vnde non re,sed voce tantum discrepat ab aliis
V V in hac distinctione communiter impro-L bantur ab Scholasticis. Primum, quδd Magister docet, voces numerales in Deo potitis esse introducta , quam proprias . secundum, eas voces non sgnificare aliquid postinum,sed negativum. Sanum tamen ,ae verum sensum habere possunt. Primam