장음표시 사용
121쪽
rvm Damasceno, hanc dictinctionem, de incommu- pie abibratem conuenire perionis absque diuisione, Vittantia earum inter es quia cum ea distinctionentoprietatum componunt pei sona identitate citentiae.
Quarta concluso Easdem proprietates perionales Patris, a iiij designant harc nomina, grauior, gerit latexn,ex parte iiij cybum, Scrinuo. Nam pater eo est pater, quo genitor;& Filius, eo Filius, quo penitus: sicut Pater ad Filium, & Filius ad Patrem e genitor ad genitiam in genitus ad genitorem resertur item, ex parte Fili haec nomina bir, ima-o, non sunt communia Patri sed propria, mrelativa iij ju neque enim Pater est verbum in imago tui. η iainuis sit sapientia sui: verbum enim realiter pro seriatur, seu producitura loquente, in eumque refertur Mimago naturalis exprimitur , seu producitur ab eo, quem repraes eniat, refertuique in ipsum. Vnde colligitur, essentialia non et se propria, sed sommunia: quia de omnibus personis dicuntur; relativa non sutat Nec obest dici, Deum de Deo, tamen de lumine, cd in Deus, 3e rem essentialia snt. Nam, liret Deus S tam absque addito essentialia significent: ossunt cum addito personalia significare, ut Deus ge-
erans denotat Patre:&Ῥω genitus,mortuu/,passus,
denotat Filium. Similiter igitur Deus de Deo inuissipet Pater Deus ut non tamen Deus de Deo, quia distio, de , interposita termino communi exprimit pro- pessionem realem unius ab alio, quod sibi identinc xur quoad rem significatam per terminum commirispem, Quare termi communi personali non potestra disti interponi; nec enim dici in Verbum de
ν erbo, filis de Filio, sicut Deus de Deo,
122쪽
IN hae distinctione moueri possunt omnes' ti aestiones, quae in distinctione praecedenti, quarum mate-xia una, eadem est. Praeterea quaestiones sequentes. Quaest. I. An origines sitit priores relationibusὶ De quo hic S.Th.&mur. q. i. Interpretes S. Thom.
communeὶ De quo hic S. Th. q. .art. i. Durand. q. . Interpretes S. Th. nuper relati l r .art. I. Item, Suar. iti Irinit. lib. 9. cap. valent. q. 8.punct. . Ruid
dori . uniga dist. 9.dub. 2. Gaan. tr. 9. d. 2. an na I. p. d. q. sus. Aub. a. s. Alarcon I. p. tr. I. dis'. 8. cap. Quaest. II l. An Verbum procedat ex cognitione totius Trinitatis,&essentiae De quo hi S. Th. q. r. art. a. Interpretes S. Thom. iam relati ubis pra. Item, Suare lib. q. de sinit cap. . ct s. nig di'. i. Zuniga dist. 9 ub. . Graia ad tract. 9 Ai f. c. Τand. r. ρAi'. . . . ub. 3. Valent. i. λ d. m. r. q. 8.puncto 1 Albertin tom. a. radic. relat. corol. Aubitat. I. Alarcono P. tract.s in . 8. cap. . 8 Alui Σer. a. it. . Oct. . inaest. IV. An Verbum procedat ex cognitione omnium creaturarum possibilium , dc existentium
123쪽
Euod non tantum tres praedici proprietatessimirn persenis sed etiam, qua lus siguscanturn om tu bus τι ingenitias. P Rima conclusio: Esse ingenitum est notio propria Patris Ma paternitate distincta. Nam esse ingentiatum non est aliud, quam esse improductum ab alio. priori. At hoc proprium Patris , cum aliae petiona non sint improductata Rursus, hoc est, secundum Au gustinum .distinctum ab esse Patris. Primo, quia apprehenditur peisona improducta, quin apprehendatur Pater: nam apprehenditiar improducta solum, quia cogitatur non procedens ab alia, quamuis non apprehendatur producens aliam. At non apprehen Aturia ter quin apprehendatur aliam personam producens. Secundb,quia apprehenditur Pater, quin persona apprehendatur improducta ab alia:plures enim sunt patres creati qui sunt ab aliis producti. Vnde esse ingelii tum , relatiuum est nam, sicut genitum ad genitorem Lita ingenteum ad non genitorem refertur ingenitus enim elacionem importat ad negationem eius,
quid espiceret Pater, si esset genitus. Obiicie
124쪽
1 Obitet primo : Spiritus sanctus est ingenitus,
cum non sit genitus, ac Filius. Ergo esse ingenitum non est notio Patris. Respondet et Spiritus sanctus non est ingenitus, quamuis non sit genitus invia, licet inspecta etymologia vocis idem sit ingenitus , ac non genitus tamen ex usurpatione vocis idem non est; quia ea vox accommodata est Patri ad significandam
dignitatem innascibilitatis primae personae propriam, quae sola ab alia priori improducta est.
Secundo obiicitAngenitus, genuus non sunt' eiusdem naturata Ergo Pater ingenitus non erit eiusdem naturae cum Filio. Ambrosius omittit antecedens: quia, Patrem esse ingenitum, non est expressiim in sacris Litteris .esse vero eiusdem naturae eum Filio, exinpressum est. Interdum tamen dissimulanda est Haereticis veritas, quae non est expressa in Scripturis, ne
derogent veritati incipiis expressae Deinde, Magister negat antecedent quia, ut ingenitus distinguatur a genito, non requiritur distinctio naturae sed sufficit distinctio proprietatis relativae squamuis enim diuersum sit esse ingenitum,& esse genitum taeut esse Pa trem, Messe Filium, quia notio in proprietas Patris diuersa est a notione , proprktate Filik caeterum non est diuersum esse ingeniti, seu Patris, ab esse geniti,seu Fili j: quia essentia diuersa non est, quae signi. fleatur per esse Patris,aut per esse simpliciter. Secunda eonclusio Sicut esse Verbum, cimaginem Patris est proprietas Fliij;ka lata sapientiam natam, vel genitam. Quia hoc copetit soli Filio, monaliis personis Veium, ut notat August. non est notio distincta is notione magi,nis, Nerbi quia eo ipso, ludd Filius, Verbu, dc imago est, etiam nata, seu genita
125쪽
sapientia est. Unde, licet sapientia absolute notet tiam, quia Deo idem est eise, quod sapere; at verbpientia nata denotat relationem , per quam communis sapientia Fili propria notionalis significatur. Equidem esse sapientiam natam non potest assirmari de Patre, an Spiritu sancto. Similiter, esse imaginem, iuxta Augustinum, Milarium , exprimit interdum naturam tribus personis communem, cum homo dicatur conditus ad imaginem Dei toti Trinitati communem at ver esse imaginem Patris exprimit solam relationem Fili quia ei soli competit adaequales, Senaturaliter referresPatrem.
aest. I. An , de quot sint notiones personarum De quo h1c Gab.art. s. ωFab. . 9 Allyristinct.
26. quast. 6. Quaest. II. An ratio ingeniti sit propria Patris De quo hie 5.Thom. Scot o Durand. q. I. BOnau. art. . q. s. Gab.art. a. Alis dist. I 3. . . Quaest. III. An Pater constituatur innascibilitate, an generatione, seu relationes me quo hic S.Thom. quast. r. rt. 2. Aureotari. 3. Scot. q. a. 4. Durand. . a. Alij dist. 2. q. II. Quaest. IV. An innascibilitas importet positiuum, an negativum me quo hic Bonau. Aureol art. 3.
126쪽
Quaest. I. An ratio imaginis sit essentialis, an notionalis Verbo ZDe quo hac S. Th. q. 2 art. 3. Durandis q. 3. Interpretes S. Th.Bonau Zumel Ripa Nazar. Molin. Arrub vaZq. tali I. ρ.s. 33 art. t. Item,
di'. 8.sest. 8. σθqq. Quaest VIII. An Spiritns sanctus non sit genitus, Filius me quo dist. 4.q. 6. Quaest. IX. An ratio ingeniti sit relatiua me quo
127쪽
9 De Mysterio Trinitatis. DISTINCTIO XXIX.
De principio, quod reiatiue dieitur, o multipli
P Rincipium est relatiuum ad id, quod a principio
procedit. At, quia multiplici modo Deus principium est bide multiplicem exprimit relationem: quod sequentibus conclutionibus explanatur. a Prima est: Elle principium totius Diuinitatis, est notio solius Pagris, notans relationem ipsius. Quia solus Pater a nullo est, Mab eo est omnis communicatio Deitatis, tam Filio, quam Spiritu sancto. Hoc auteest, esse totius Trinitatis principium snam principium Deitatis no dicitur, quod producat Deitate .sed quod producat omnes personas, quibus Deitas communi eatur Da Patre enim generatur Filitis,4 procedit Spiritus sanctus,& utrique Diuinitas communicatur. Vnde, iuxta Hilarium, Pater dicitur initiu,& principium sine principio Caeterum, haec notio non est distincta a notione ingeniti, Paterni laxis, spiratoris jam eo, quo ingenitus est, sine principio est in quo Pater,ci Spirator est , principium est omniuin personarum, quibus Deitas com Tunicatur. Secunda conclusio 'lle principium Spiritus sancti est notio denotans relationem Patri. Filio communem. Ita Aug. docens Patrem in Filium esse unum principium Spiritus sancti. trique enim competit producere Spiritum surctum, quin in ea ratione magis
128쪽
magis opponantur inter se, qnam ratione principis
creaturarum. Sicut ergo terque est unus Creator, ita
e unus Spirator. At hoc non competit Spiritui sancto. Ergo notio est relativa propria triuique. Haec notio a Patribus speciali aliquo nomine expressa non est, R ideo ea vox praetermittitur a Magistro. Nunc verb iam a Theologis voce Spiratoris, spirationis
Tertia conesus, Esse principium creaturarum non denotat specialem aliquam relationem perlonalem, sed omnibus communem. Quia non solum Pater nec solum Filius, nec solus Spiritus sanctus , sed omnes tres personae sunt creaturarum principiuma hoc enim ei competit, qua Deus, dc omnipotens sunt, a quo iuxta Paulum,& Augustinum fiunt omnia creata. At Deum , dc omnipotentem esse, omnibus commune est. Ergo etiam est e principium creaturarum. Vnde non sunt plura principia, sed unums nec plures Crea rores,quam unus: tu, quia ratioue personae, qua Deus, non sunt plura, sed unum: tum, quia ratione principii Creaturarum non opponuntur, lola autem oppositio multiplicat in diuinis. Nota primo , personas non esse causam peccatorum quia, iuxta Augustinum, principium sunt omnium naturalium, peccata autem sunt contra naturalia, seu contra natusam. Secundo, rationem Creatoris,
seu relationem principi creaturarum non esse in Deo aeternam, ut alias relationes ted temporalem in uia Deus coepit in tempore esse principium creaturarum
At Pater non i acipit in tempore esse Filij principiumnaque Pater, Filius principium Spiritus sineti .
129쪽
aest. I. An ratio principi sit uni voca personis producentibus in creaturis me quo hic S. Thom.
i. Ali distin M. a. q. s. Quaest. II. An Pater, Filius sint v nnm principium Spiritus sancti me quo hic S. Thom art. . Durand. q. a. iij distina .. . . 3.Qnaest. III. An Spiritus sanctus procedat per se a Patre in Filio, tanquam a duo bias suppositis distinctis me quo hic Dur. q. s. Alij s. m. q. 2. Qitiest. I V. An spiratio astitia in Patre dc filio sit
Quaest. V. An principium producens,& terminus productus necessarib distinguantur 3 De quo distinet. q. cyMast. 6.Qtiaest. I. An Jcriant sint notiones in diuinis3 De quoi e Aureol. art. . Ali dist. 16 6. Quaest. II. Anaci ta parco iam im requiratur per se at productionem creaturarum De quo Rui Ede sinit disput. ii &aunig d. ira dub. . Suar.
130쪽
Quaest. VIII. An Deus, qua omnipotens, reseratur transcendentaliter ad creaturas possibiles De quo di fl-tseq. q. s. aest. IX. An Deus sit causa peccati De quo S. Thom. eius Interpretes, Caiet Med. Conr Zum. I.; ire. Cur VaEq.&alij r. a.'. 79. arca. a. Item,
De iis, qua temporaliter de Deo dicuntur se relative secundum accidens, quod non Deo, sed creaturis accιdIt. . P Rima propositio est: Deus refertur ad creaturas in
tempore. Ita Augustinus, probatnta Deus refertur ad creaturas, quatenus est Creator, Dominus, Pater in refugium illarum. At hoc competit Deo in tempore , cum incipiunt elIe creaturae: nam Creator
esse non potest, quin sit creatura; Dominus, quin se seruus Pater, quin stεilius. Ergo Deus resertui in
obiicit meus est Dominus temporis. At non est Dominus temporis in tempore squia tempus in tem pore