장음표시 사용
91쪽
de gratia,d a s Ioannes vincentius lib. de gratia Chri i,q. i.conclus. ι Bellar matb. a.de iustificatione c. I . Alberi nus tom. princip. i.corol. I.anmn. 6 3. alij, suos ipsi reserunt.
92쪽
Quaest. VI. An charitas augeatur per additionem gradus ad gradum me quo hic S. Thom. q. 1.art. 2.5 col. s. .Qque ad 6. Durand . Interpretes D. Thom . . r. q. ea .art. a. mi r 2.2.q art. c. Vbi '
Quaesti VII. An charitas solum augeatur ei
actus intensiores,aut aequales me quo hic S.Thom quali. 2.art. 3. Interpretes D Thomae, Caiet Banez,
d. 7. 8. 9. Quaest VIII. An augmentum charitatis habeat
aliquem terminum De quo hic S.Thom. rLa. Greg. q. 6. Interpretes .Thom superius relati a. a. q. a .
Quaest. IX. An habitualis eliaritas possit diminuit
93쪽
.. . Nos de ente svpernaturali ib. . Quaest. X. An aliquis possit esse instns sine dono inhaerentio De quo hic Gregor quast. i. iij quarist. r6.quast. s. aest XI. An possit eme meritum sine charitate,
aut gratia iustificante. De quo hic Durand.Oxam. MGabr. suast. I. Item Caiet. Zumet, Conrad Medi na,va Eque , Lorca in Interpretes S. Thomae in . a.
resuem. 8. trassit. M. diff. a sect. I. Coninch. a. a. d. 8.iab. . Ragus tom. I .in duae. 4. f. I. Quaest XII. An actus charitatis diligens charitatem, pertineat ad charitatem me quo S. Thom hieq. I. art. s. dc P.Torres a. a.d. 37. ub. 8., nos fuseae entes pernaturali,d . 4.
ιν um eadem ratione Spiritu sanctus dicatur donum est datum, siue donatum ρConclusio est rapitieus sanctus non eδ est do
num qu datum seu donatum. Ita Augustinus, qui tria diserimina nouit inter Spiritum sanctum do
94쪽
num,& Spiritum sanctum donatum. Primo Spiritus sanctus est ab aeterno donum quia ab aeterno est do-mbilis. At non est ab aeterno, sed in tempore donatus et quia in tempore actu donatur. Secundo,consequenter donum est , quia procedit a Patre M Filio donatus vero , quia processit,in mittitur in tempore etiam a seipso Tertio consequenter , prout donum,
refertur ad Patrem, ik Filium prout donatus vero resertur ad nos, quibus donatur.
Obiicitur : Etiam Filius procedit a Patre donabilis nobis iam, sicut in tempore Filius datus est nobis, ab aeterno dabilis fuit. Ergo esse donum non est proprietas Spiritus sancti. Respondet: Filius ex vi suae processionis non ost donabilis, sed genitus Dat Spiritus anctus ex vi sua processionis donabilis est, qui
petilius non procedit ut amor, nec ex amore, cuius
est donare, sicut procedit Spiritus sanctus Caeterum uterque sua processione accipit essentiam. Filius quidem nascendo, rapi titus sanctus Procedendo. Proia ductione tamen non sunt essentia, sed Filius,i Spiritus sanctus i quia natiuitas Fiiij non solum tribnit secundae per ita esse Deum,sed etiam esse Filium: similiter processio Spiritus sancti,praeter esse Deum tribuit tertia personae esse Spiritum anctum.
3 Ex dictis colligitur, Spiritum sanctum posse diei
spiritum nostrum , ut dicitur in sacro exin s iritus Eliae. spiritus Moysis quia re vera datur nobis at non spiritum, quo sumus, ε vivimus inie enim spiritus animus est sed spiritum, quo iusti sumus, cum
Spiritus sanctus donetur nobis per charitatem sancti-fieante. Uerum non dicitur Spiritussanct- noster:nam
prout Spiritus sanctus est,non est noster sed Patris,cla
95쪽
Fili ,1 quos soldm refertur. Filius verb diei in panis noster quia hac ratione ad nos resertur. At non diei atti Filius noster quia sub hac ratione te fertur ad solum Patrem.
d. . . .dub. n. 3. seqq. Muid tract. .d. 9sct. s. ro. . Quaest. II. An esse donum si proprium Spiritos sancti3 De quo hic S.Thomas 3rt. 2. Scol. . . Aureol. art. t. Faber d. l. Item, Interpretes .Thom .nuper relatici. . q. 38 art. 2. Rursus Suareae, Ruiet, Zuniga, Granad. MAlarcon ubi supra, Tannerus di I. . . . dub. . n. Io.ctseqq. Mui Z tr. a.dio. 9.fect io. Quaest. III. An Spiritus sanctus donatus per charitatem sanctitae animam me quo dist. 7.q. 4. Quaest. IV. An Spiritus ex vi processionis accipiat essentiam λ De quo hic S. Thom .art. 4. Dur. q. a. Item Zoniga da nimi.d. a. dub. 2Ο. a membro. 6. Alarcontr. s.d. 8.e. I 3. Alui tr. .d. 2.π. 4. Rui de Trinit. d. sees. a. sequentibus, de relati dist. 4.q. 6. tuest. V. An Spiritus sanctiis non sit Filius . natus ; quia donum ex amore procedit me quo reis latius. 4. . s. Quaest. I. An Spiritus donetur Patri aut Filio3 De quo hie Gab. q. l.art. 1. dc Rui de vis.d. s. sese. 3. Aluiet
96쪽
De Palitate trium perfnarum. Conclusio est Tres persei, sunt omnino aequalistes. Probat quia,docente Augustino, nulla persona superat aliam, arternitate,magnitudine, aut potestate. Ubi notat, haec attributa, quamuis significentur
tanquam diuersa re ipsa in Deo non esse diuersa, sed unum quia in Deo summe simplici non est varietas, seu diuersitas persectionum. Ergo aequalitatem perso narum in aeternitate supponit ex distinctione 9. Sc in AEqualitatem in potestate exponet distinctione sequenti. Nunc aequalitatem magnitudinis, seu perfectionis declarat, ct probat quia,iuxta Damascenum, omnis perfectio Deitatis est in Patre,omnis in Filio, Omnis in Spiritu sancto. Ergo perfectione essendi non est maior una persona, quam alia. Confirmatur Pater est perfectus Deus DFilius etiam,& Spiritus sanctus. At, si aliqua perfectione Pater esset maior, quam Filius; desectu talis persectionis esset Filius imperfectus Ergo uulla persectione maior est una persona , quam
97쪽
alia Secund&, veritas essentiae diuina non est maior in una persona, quam in aliaci nec enim una verius est Deus,quam alia. Ergo nec bomitas, seu persectioinaior est: nam veritas, tonitas aequalitur sectantur
Unde eo ligit primo, duas personas simul, non esse maius aliquid, quam nam solam seorsim : quia, quidquid ei sectionis essentiae est simul in duabus, aut
tribus, est in una sola seorsiim. Secundo unam quamque personam esse per circum insessionem in aliari quia in unaquaque est magnitudo, tersectio essentiae, quae est in alia: ut exponunt Ambrosus, Augustinus, Sc Hilarius. Tertio , nullam personam esse partem Dei, ut docet Augustinus lib. r.eontra Max, mn m . o. quia, singulae continent totam perfectionem essentiae, quin una essentia superaddat persectionem supra aliam. Pars autem non continet perfectionem totius,sed superad- di parti aliquam perrectionis partem. Quarto, Deum non esse triplicem, sed trinum riuia, teste Augustino, triplicitas denotat persectionis augmentum, Trinitas
vero solum numerum. At , quamuis tres personae augeant numerum personarum supra nam tantum, non tamen augent perfectionem. Denique , essentiam diuinam non esse unam in tribus personis unitate generis, sicut est animal comparatione hominis, leonis;neque unitate speciei, sicut est homo comparatione Petri,& Τauli; neque unitate materiae, sicut est auru comparatione calicis, latenae neque nitate similitudinis, sicut est ingenium, Imparatione duorum hominum. Tum , quia eisentia diuina non
multiplicatur in personis; genus autem multiplicatur in speciebus,species in indiuiduis,materia in compo sitiss
98쪽
sitis, natura in eis, quae in ea similia sunt. Tum, quia duae pei lanae non iunt maius aliquid, quam una tantum bunt autem maius duae species duo indiuidua, duo compolita, duo similia, quam singula eorum. Huic poliremo corollario obiicit Damascenum alserentena, Deum elle speciem communem, sicut ho minem in tres perionas esse indiuidua numero, non natura differentia, sicut Petrum, Paulum. Respondet, Damascenus benigne interpretandus et , ut modus loquendi ipsius non aduersetur Augustino , dc praese ferat aliquid dissonum fides. Itaque solum vota luit lignificare aliquam similitudinem speciei conia uenire essentiae, taliquam similitudinem indiuiduo rum perlonis Nam, sicut species homo praedicatur de pluribus rata Deus, quanquam non multiplicetur in illis uicut species homo. Item,sicua indiuidua sunt plura logice subiicibilia, quae non continent sub se alia inferiora cita persona diuinae,quanquam earum pluralitas non sit quoad naturam Aicut pluralitas indiui iaduorum. Similitudo igitur, acceptio speciei Mindiuidui apud Damalcenum est in adaequata, clarga, non rigorosa.
Quaest. I. An inter personas diuinas sit aequali
Quaest. II. An,& quomodo sit circuminsessio, qua
99쪽
Qiiaest. III. An una persona ita sit in alia, ut vinat ph sic per immanentiam ipsius me quo uni gad. i.ώb. ia Alarcon .i.'. tr. .d. n. . Gran. Ficontrou sor. l..d. . A lui tr. .... i din. . Quae in V An esse aeternum, re praesentia simul tanea durationis conueniat Dei De quo hic S. Thr&mur. q. i. Interprete superiores i. q. O. art. χι ἐο 1. Ali diit 8. . q. Quaest. V. An in diuinis si totum integrale me
Quaest. VII. An,in quae sit relatio similitudinis,Maequalitatis liner personas diuinas me quo dist. i. Qiiaest VIII. An sint in personis tres persectiones relativae me quo dist. a. q. p. Quae it . IX. An diuinae persectiones inter se, ab
100쪽
ab essentia distinguantur ratione, aut ex natura res De quo distra. a. 6 s T. Qii est. X. An inter personas cum aequalitate detur quasi specifica disterentia me quo hic Aureol,
Eod alia persona non excedat aliam potem id,
PRaemiis aequalitate personarnm quoad aeternitatem, magnitudinem, probat nunc aequalitatem quoad potentiam. Quam inter Patrem,& Filium contra Maximinum Haereticum ostendit primo ex illo Ioan n. a. Omnia, qua habet Pater, mea sint. At in Patre est omnipotentia. Ergo eadem est in Filio. omnimoda aequalitas cum Patre Sec do , aut Filius estinc qualis Patri potestate: quia Pater non potuit conis ferre illi suam omnipotentiam aut, quia potens noluit conferre 3 Si Pater no potuit, infirmus est,atqne adebomnipotens non est iam defectus comunicationas omnipotentiae oriretur ex infirmitate , 6 limitationepotentiae, cum oriri no possit ex oppositione Matina quoad potentiam. Si potens comunicare Filio, holitat Pater, inuidus est 'nia nolle habere Filiu sibi, Sua- Iesi, cum possit, dedecens est naturam rationaliis