장음표시 사용
141쪽
eadem uni tertio, eilent eadem inter se. Tertiori Natura non generat, neque generatur. Proprietas autem generatur,au generat. Ergo proprietas natura distinguuntiar ; nam eidem rei non possunt conuenire
contradictoria. Ad primum respondet Poteli res se ipsa distingui: qnia, asserente Hieron persone se ipsis differunt. Item, potest constitui quia ea, quae realiter, dc ex natura rei idem sunt, possunt ratione , seu virtualiter distingui quod suis cit ad constitutionem personarura Ad secundum Hilarius respondet, eam difficultatem excedere intellectum humanu, in in altitudinem , ae infinitatem Dei esse reuocandam. Quasi diceret, illud ptincipium tantum esse verum iri rebus finitis; non vero in eis, quae infinitae sunt, mratione suae eminentiae possunt aequivalere pluribus realiter distinctis Ad tertiu: Quamuis natura,& proprietas idem sunt realiter distinguuntur virtualiter quia natura non constituit,& distinguit suppositum, quod proprie generat, o generatur, sicut costituit, Sedistinguit proprietas. Haec autem distinctio suis eit, ut eis contradicentia conveniant, quod etiam cum Hilatio in Dei infinitatem refundit. Deinde obiicit authoritatem Augnstini. Primo, quia ait, Patrem non eo esse Patrem, quo Deus est; neque eo esse Deum, quo Pater ex quia habet eme Deum Deitat qua Pater n6 est;& habet esse Patrem Paternitate, qua Deus non est. Secundo,quia ait, Verbum taplantia, QDeitate esse idem cum Patrerat,er,proprietate Verbi ab eo distingui. Respodet Aliud est essentiam, seu sapientiam, qua persona Deus est, non esse Patrem item Paternitatem , qua Pater est, non es Deum,aliud non es Patrem lapientia , seu essentia,
142쪽
essentia, neque eis Deum Paternitate. Primum arguit distinctionem realem, ex natura reli secim dum vero solam distinctionem formalem, rationis Augustinus autem non asseruit primum, sed secundum.
Quaest. I. An inter relationes, maturam detur distinctio realis me quo hic S.Thom Dur. Gab
Quaest. II. An inter illas detur distinctio rationis . De quo hic S.Th. art. . Aureol .art. 2. Alii d. r. q. 6. Quaest. III. An inter illas detur distinctio ex natura rei De quo hie Greg. q. i. Allyrist. a. q. 7. Quaest. IV. An nainra in relatione mutuo conisceptu incindantur 3 De quo Interpretes S. Th. q. 4O.- .ct q. 2 8 art. r. Item, Suar. de Tris ib. 4.c. i. seqq. Ruietis r . i . Zuniga d. s. dub. 3.σsqq. Gran. tr. 3. Valent. d. a. q. Is punct. I. Fas Li. . q. q. m. 2. E seqq.Tann. .d. .q. 3 dis 3 Alarcon I p. tract. I. d. 1. c. i. ct seqq. AluiZ tracit. ε .d. sese. 7. alij relati pri q. a. aest. V. An mysterium Trinitatis repngnet principiis metaphysicis,ac dialecticis desidentitate cuvn tertio eoru, qua dentificantur inter se me quo Interprete.
143쪽
tract. .d.; .fect . to Zuniga de Trin.dιδ. s. dub. i. Quaest. VI. An personae constituantur , aut disti m guantur proprietatibus relativis me quo d. r. q. s.
Opinis quorundam dicentium,non idem se personas, essentiam; o essentiam non esse em
trem Filium cs Spiritum sanctum. Doctrina huius distinctionis eadem est cum prete.
cedenti, eisdemque, quibus praecedens probatur. Itaque statuendum iterum est , proprietates ab ementia realiter non distingui. Tantum nunc additur ex pressivi, ea distingui ratione, probaturque quia essentia est communis realiter personis proprietates verbnon sunt communes realiter illis. At haec varietas sufficit ad distinctionem rationis. Sed opponuntur Haeretici contendentes, realiter distingui. Primo, quia, si essentia esset Pater,in Filius; eadem res esset generans, lenitari quod repugnat. Secundo, quia Hilarius ait, rem naturae, maturam non esse idem. Proprietas autem res natura est , adessentia est natura. Ad primum respondet Potest essentia identificari generanti, genito, quin ipsa e neretur, aut generet quia essentia non identificatur
Patri adaequale secundum omnia, quae ipsi identifi
144쪽
- . sellio, tributis,& personalitatibus. 'IL UM 4lligit attiibuta essentia: t sapien- Getae,ndem identitatem habere cum
n , -- lonae dicuntur esse unius essent ,
ste: triam itum personatum, si-
Eici dominum aut authorein persona
145쪽
similitudinem dc speciem diuinas apprehengimus
personas. Itaque Patrem dicimus potentem, ne corici piamus eum generatione,& aetate debilitatum, d infirmum, sicut patrem creatum: ralium dicimus sapieri rem, ne eum, sicut humanum , nati ultate ignorantem suspicemur Spiritum vero bonum, ne elim tumidum de rigidum arbitremur, sicut humanos spiritus, in quibus vox.1'iratus, rigoIem,& tumorem exprimit. Tandem, ut totam de Trinitate materiam, non ina , norum memini AE . . quae supererant explicanda, penitus absoluat, quarii tertio, quid dicendum de nominibus transaliuis , quibus Deus dicitur speculum splendor, leo, c. Rei pondet breuiter ea non secundum proprietatem adscribendate, sed tantum secundum similitudinem, quibus finem imponit quaestionibus de Trinitate.
Ad hane distinctionem spectant omnes quaesti nes distinctionis praecedentis , cuius doctrinam corra- pleistitur, Millustrat Insuper addo primh, an vox homonysion , usurpanda si De quo hic Aureol. ari Q. Gian. tract. 0. de vinit . . i. erudites, ac fuse Ruiet ii stem secundo , an attributa communia oossint appropriari personis Θ De quo dist. i.3. . Rutius tertio , an nomina translativa dicantur proprie de Deo De quo hic S.Th. Bona u. Duraud Auret commu- niter Interpretes agiltri.
146쪽
De quibusdam , qua secundum subsantiam de
Deo dicuntur,ac primum de scient A, est praeserenιιa. 'cusque dumetuit Magister de iis , quae Deo
x Icompetunt in ordine ad se munc de quibusdam attributis disputationem instituit, quae in ordine ad creaturas conueniunt. Ac primum de scientia. Prima conclusio est Scientia Dei, quavis realiis ter una sit, vatiis tamen nominibus pro varietate Otaiectorum distinguitur meus enim omnia perfectissime cognoscit in primis seipsum coprehendit, quem nulla cieatura valet comprehendere deinde,extra se cognoscit omnia possibilia, & futura, necessaria, Sccontingentia. Notitia igitur Dei comparatione omniuobiectorum scientia dicitur. Rursus tamen, quia erga contingentia δε futura non se gerit eodem modo, varias alias denominationes sortitur iam, prout ser- tu ad omnia futura , tam bona, quam mala, dicitu op scientia ; prout fertur ad bona, quae ab ipso intenduntur, ac fiunt, dicitur istositio, ac proMiisentia, prout vero fertur in eos, qui re ipsa saluandi sunt,& ea, quibus perducutur in s lutctpradestinatio appellatur. Secunda conclusio : Deficientibus futuris non esset in Deo scientia quoad denominationem scientis futura; secus vero quoad entitatem,& perfectione scientiae. Idemque dicendum de praeselemia, piaedestinatione in prouidentia Prima pars probatur quia
147쪽
Deum scire futura est denominatio relativa ad se tora Ergo, deficientibus tauris, non elset in Deo denominatio scientis sutura Deus enim scire non potest esse futurum , quod re ipsa su inrum non est sicut Deus non scit, futuros esse homines polsibiles , qui nunquam sunt suturi Probatur secunda par Scientia, quoad entitatem, perfectionem , et ipsa essentia Dei: id autem, quod Deus est, defectibile realiter non est. Vnde talis denominatio non deficeret ira
Deo ex desectu persectionis scientiae , sed ex defectu
existentia obiecti. Quo praeoccupatur Igumentum, quod obiicitur ex eo , quod deficiente obiecto deficit scientia illius. Quippe deficit quoad denominationem e defectu obiecti; non ver,quoad entitatem, Q perfectionem ex defectu scientiae. Tertia conclusio mens non aliter ab aeterno praenoni futura quam praesentia. Primo ex Augustino innia , si Deo non eisent ab aeterno nota futura, sicut in tempore innotescunt praetentia , ellet in Deo vicissitudo scientiae.' ita a Deo releganda est. Secundo ex Ambrosio , qui illud Roman. d. Vocat ea, qua non sum anquam ea,qua sunt. ideb verum putat, quia futura, quae nondum sunt, cognoscit Deus , tanquam e , quae iam praetentia sunt. Vnde explicat prim , quare omnia futura dieantur fuisse ab aeterno in Deo quae facta sunt, esse vitam in ipso quia omnia fuerunt in cognitione aeterna Dei, quae vita est in Deo. Secundb, quare prae . terita, δ latura dicantur Deo praesentia: quia praesentissima sunt notioni diuinae eodem modo, quo ei
praesentia sunt, quando in seisis existunt.
148쪽
Quaest. I. An scientia Dei demonstretur lumitis naturali, praesertim ex immaterialitate ipsius Derius
Rest II. An scientia actualis sit de essentia Dei De quo AureoLhi P. r. cst 3 art. . Gabri. I.conclus Gregor. q. i interpretes Setho m. pri. I .a ι. . Hotice i p.rit'. a. Rui δε scientia Dei, disp. 8. Gran. . controu. a. tr. I. diff. 3. Tanner. I. 8.dl8.44 8. b. r. n. I. Suar dist. o. Meta8hsect I s. Alui tr. i. alf. a. Icct. S. Alarcon .p.rract. a. disp. i. Aliique relaudistinct. a. q. q. Quaesti IlI. An sit in Deo scientia per modum potentiae, Mactus primi De quo hic S.Th. ar. . Aureos.
Quaest. IV. An Deus se comprehendat cla solos Dur. q. - . Interpretes relati S. Thomi. .p. q. id. art. s. Item, Ruiet Ocntia disp. 6. Her .disp. . v. a. Tann i . . di*.8.dub. 1a n. 3. Valant. .8.4 o. 4. - . punit. a. Aliique relati iust. La. . .Qn vi V. An essentia Dei sit moisnum adaequatum
149쪽
scientiae Dei me quo Aur.' a art. i. 4. Rubione q. t. art. . Interpr. relati S. Th. I p. q. L .art. 2 ct a. Item, Suar. lib. de attributιs,c L. Gran. t p. coni 2 tr. i. d. a. Rui de scientia,d. . Alarcon I p. tr. 1. d. a. c. I. Quaest Vl. An Deus cognoscat creaturas De quo hic S. Th. art. 1. Tann. .p. . . q. 8.dub. a. Valentia r. p. d. 3. .lq.y. . Suar. lib. 4. de attributis,e. 2. 3. Gran. p. I. coni. i. tr. 2. A. Alui tr. a d. . Alarcon .p. d. a. cap. s. seqq. Interpretes . Th. Caiet. Bane E ZM- mel, Nazar. Ripa, GOnqale Ζ, Mol. UaZq. Arrub. FasOl.
uaest. II. An Deus cognoscat creaturas in seipso, an in seipiis De quo hic Gab. . . art. a: Greg.
triae si . VIII. An Deus cognoscat creaturas ex seipso, aut ex alio per discursum De quo hic Aureo LP art. .In ter pr. S Th Dp. relati art. 7. Resi et descien
Qiraesi. IX. Ari,& quomodo scientia Dei possit di-
150쪽
Qgest. X. An scientia Dei recte diuidatur in selenatiam mediam inter necessariam, cliberam me quo Interpretes .Thom. Zumet, Ripa, Goncales, Molin. Arrub. Fasol.& Alui i. p. q. I .art. II. Her dissut. ιcian. tr. s. d. i. sequentib. Valent i p. d. i punct. sagui de sientia ib. per . Tan i p. d. a. q. 8.dubae/Suar. se opus. a. lib. 2. tom. i. de gratia prolog. l. Alberi. tom. .princ. . corol. 3. dub. a. Aliti et tradi. r. a. 7. Alareon F. tr. 1 .d. a. Montepiloius tom. a. d. illem, agentes de auxiliis gratia. Aluare lib. 1. Rispo isti I. quast. i. eoncl. a. Verdu relectione descientia Can
qus. i. sichol Tonseca lib. 6. Metaph. c. a. quast. ι sest. 8. 9 Lessitis de auxiliis , cap. ao Mona
Quaeli. I. An obiecta sutura sint Deo in ater m-tate praesentia me quo dist. 8. q. . Quaest XII. Aia Dei scientia sit variabilis, aut gea sectibilis me quo dist. 39. q. 1ι Quaest XIII. An prouidentia, despraegestinatio filiactus scientiae me quo dist. 9.
Vtrum ancedendum sit,omnia esse in D seu tia vel in eo pς essentiam υι omnia dissemustes in Dei cogoitione, vel praescient ratriim conclusio : Quantis is omnia sint, cognsistione Dei, quae est eius effimtia, non uitis ii vina ses