장음표시 사용
301쪽
ro quo commissum. rid secundum Etiam vir Diuinitatem ambiuit, quamuis apprehensam impossibilem. Tamen segnius, frigidius, quam mulier, quae illa oeogitauit possibilem. Praeterea Adam ambiu iste Dininitatem dicitur , quia Eua excipio sormata ambiuit: sicut per unum hominem peccatum in mundum ii itasse dicitur;quamuis mulier fuerit initium peccati,
quia mulieris peccatum cum peccato viri connexumisit. Ad tertium Eua non ignorauit, prohibitum fuisse a Deo comedere de ligno vitae neque in eo sed nacta fuit .sed in effectu peccati, quem putauit fore
aequalitatem com Deo ubi autem non ignoratur praeceptum, non et ignorantia excusans pecCantem.
Est enim ignorantia inuincibilis quae nulla ratione tolli potest , de haec excusat peccatum Sc ignorantia vincibilis quae potest tolli; dc non excusat. Rursus, vincibilis ignorantia,alia est affectata,& politiue o. Illa,quae neque excusat, neque minuit peccatum alia supina, neque positive volita, neque nolita, quae sal. rem peccatum minuit. Nullam harum ignorantiam hibuit mulier, quae certissime nouit praeceptum Dei. Quarta conclusi, Peccatum primorum parentum ex nullo vitio processit , sed ex Diaboli oppugnatione,& libero ipsoru arbitrio. Nam ante primum peecatum nullum praecessit vitium naturae, sed soluta Diaboli oppugnatio,& libertas hominis bona potens Diabolo consentire, atque resistere. Vnde, neque primum affectum malum antecessit voluntas mala , quia voluntas a se mala non et hi, ab alio antem asseetu mala esse non potuit ante primum assectum malum. Caeterum praecessit affectus malua,i eo voluntas mala ipsam trans Iressionem externam, quia externa actio
302쪽
actio comedendi , effectus fuit voluntatis praecedentis malae.
3 o. oeshol. 8. Corn. Malij Interpretes in Gen. c. 3. vers. s. s. Marratius de pecc.d.i4 se 1. . Quaest. II. An possimus appetere aequalitatem cum Deo creditam impossibilem Hic S. Thom. q. i. rt. a. Bonau. art. I. . 2. Durand. q. a. Alij relati dui. s. qMast a. Quaest. III. An primi parentes in statu innocentiae decipi potuerint 3 Caiet. Zum 6 alij cum S Th. i.p. q. 94.Qt 4 Suar Iib. 3 sex dierum,c' Io. Molina I p.rrifex dierum, disp. 16. Bellarm. lib. 3 D peciato primorum parent. c. 7. Perer. lib.6.in Gen.cap. 3-vors. 3.q. . Corn. Detrius,&alij in Gen.cap. .verss. 6. Vins seldiusfect ride statu innoc memb. s. om ra. Lorca disp. Is igr lusi. I .prop. . SalIan. tom. I.die 6.n6.4. Quaest. I V. An mulier grauius peccauerit , quam vir λHic S. Th. q. t art. 3. Bonao arx I φ 3 Gab. q. I. Suar. lib. a sex dierum, cap. 1 Bellarm. lib. I de peccato primorum parent. eap. 9. Perer .lib. 6.in Gen. ς' a. versa. Sali an rom. l.di I 3. n. 63. Corn. cla alij Interpretes Gen. ca8 3 vers. 6. Quaest. V. An quae ignorantia excuset peccatum
303쪽
Quaest. VII. An Adamo non peccante Peccatum Eua perdidisset genus humanumὶ Hic Gab. q. i. Caiet. Med. Conrad. Curi et Lorca,VaΣque de alij cum S. Th. I. a. q. 8I .art. s. Valenti t. a. di f. 6. quaest. i. P. a. Bellarm. . de amis grat.cap. AZor lib. 4.ω- Pit 3 o. . . Salas I. a. tr. I 3.di f. I. scct. . . . Suar. I. a. tra 2.deplccat. di f. 9. θῶ2.3. num. 8. Maeratius de
peccat. dis'. 4Ject. I. Quaest. VIII. An Adamus infidelitate peccauerit fidemque perdiderit4 Bellarm. lib. 3. de peccat primi
Parent.cap. 6 Auar lib. sex dier. cap. 4. Corne l. ela alij in senescap. 3.versis. Meratius ti peccat .d. 4.se I. 4. Quaest. IX. An peceatum Adae fuerit omnium grauissimum Hic Gab. q. r. Alij relati dist. M. q. s. Quaest. X. An primum peccatum in statu obedientiae
304쪽
sientiae potuit esse venialeὶHic Gabriel q. r. Alij relati as. χι. q. 6. Quaest. XI. An primum peccatum possit esse a voluntate mala inubd suapte natura sit determinata ad malum De quo relati dist. 7. .4.
Euare Deus permiserit hominem tentari, sciens eum esse casurum'
P Rima conclusso:Non defuerunt Deo rationes ad prouidentiam, qua hominis viam ante lapium dio posuit. Nam primδ eum tentari permist: quia, sellicet , praebuit potestatem resistendi, qua laudabilius
erat homini, tentationi resistere,quam omnino a tentatione vacare. Secundo, peccaturum prisciscens creavit quia simn liramoni plura bona, quae ex peccato uinra erant, tum ipsi homini, tum aliis, tum Deo congruentia.Tertiδ,eum non creauit impeccabilem. quia Angelum bonum impeccabilem fecit & melius erat utramque naturam, tum peccabilem, tum impeccabilem creare , quam solam naturam impeccabilem producere. Quarib,salutem arbitrio hominis reliquit: quia voluit, ut esset meritorum praemium, demeritorum poena. Quinto denique, potens inflectere hominis voluntatem in bonum,noluit quia voluit, ut es insent nobis inseruiabilia consilia Dei, & deputaremus ipsius gratiae, cum adhaeserimus bono. Secunda conclusio: Homo ante lapsum illustratus
305쪽
sttatus fuit triplici scientia, rerum naturalium Creatoris,&sui. Primo nouit res naturales Aictorici quia earum omnium creatus est dominus, gubernator, ad quem pertinet nosse, quae sua prouidentia demandantur. A posteriori: quia animantibus quae interia turalia praestantiora sunt nomina imposuit, iuxta in gulorum conditionem,& naturam. Secundo, Creato
rem nouit: quia sibi conitabat, a quo sibi ellent bona, quae possidebat. Quae Dei cognitio fuit diuinitus in rusa neque aenigmatica, obi cura, qualis est notitia fidei; neque intuitina, clara, qualis est visio beata. Tertio, nouit seipsum peculatiue,.sua practice: speculative; quia alsequebatur suam naturam , conditio nem, dignitatem: practice vero , quia persecte nouerat, quae sibi,tanquam superiori, capiti;quae abii tanquam in serioribus4 membris incumbebant. Tettia conclusio mihilominus homo praescius non fuit casus suturi,& aliorum,quae postea ibi eum nerunt. Nam ad eius statum solum pertinebat, scite practice quid erat agendum Pnon veris speculative quid erat futurum. Ideo iniuncta suerunt praecepta
agendorum; non vero reuelat euentus futurorum.
Quod illustratur exemplo Angelorum, quibus casus futurus praecognitus non fuit, ut cum Augustino praemissum est dist. .
Quaest L An. in quo medio nouit Deus peceaturum Adamum, si crearetura De quo dist. 3 n
Quaest. II. An Deus possit permittere peccatum
306쪽
e intentione poenitentiar, aut alterius boni suppo-rientis peccatum Hic S. Thom fa .ar. a. Bonaventis art. i. q. r. Alii relati lib. t .as. o. q. 8.Quarii. III. An possibilis creatura rationalis im- peccabilis a natura λHic S. Th. . i. art. I. Gab. a. Dur. q. i Scot. q. . Alij relati dist. Pq. a. Quaest. IV. An Adamo, aut alicui hominum concessa sit in hac vita visio beata Hic S.Τh. q. 2.art. I. Bon. Grt. 2. s. Dur. q. a. Alij relati dist. 8.q. c.
Quaest. V. An potuit Adamus videre immediatε Deum per speciem propriam , quin esset beatus λ Hic Bonau .ara . a. mst. 3. Durand. q. a. Alij relati dist.
uuaest. I. An habuerit Adamus scientiam peris
sectam naturalium rerum 3 Hic S. Thom. q. a. art. 1. Bonau art. 2. q. I. Gabr. quast. I. Caietanus, Tu mel, ali cum S. Th. IJ. q. ' .art. 3. Suar.ώb. 3. sextas eis
aest VIII. An potuerit assequi supernaturalia
307쪽
cognitione naturali λ De quo relati dist. o. q. 7. Quaest. IX. An potuerit decipi in statu innocentim Hic S. Thom. q. t .art. 3. BOnau art. 2. q. 2. Dur. 'G. Ali telati dist. χχ q. Quaest. X. An Deo sint auxilia intrinsece meae iaad int lectendam voluntatem Adami me quo relati lib. i. dist. 6. q. T.
De gratia hominis est de potentia ante ea m. P Rima conclusi, Homo cum sola gratia creationis
potuit stare sine casu culpae caeterum non potuit opus meritorium vitae aeternae perficere. Supponit hominem creatum sine auxilio gratiae iustificantis intrinsece supernaturali, sicut de Angelis dictum est dist. a. 3. Prior pars probatur , quia si homo non pol set vitare culpam , immerito censeretur reus culpae in poena cum cecidit liquidem absque potestate cauendi illam peccatum elle repugnat. Confirmatur ex Augustino in Enchirid .cap. io 7. de correptione, O gratia, cap. Lo .ctii docente, creatum esse homine in eum voluntate recta , qua posset malum vitare , si vellet. Posterior pars probatur in uia sola facultas naturalis non sufficit ad meritum vitae aeternae. Duae difficultates occurrunt. Prima , quomodo homini initio data est voluntas recta bona', si peteam mereri vitam aeternam non potuit, nec sine eulpa stare voluit Secnnda, quomodo mereri non potuit, si tentationi impellenti in peccatum resistere alnit.
308쪽
Ad primam respondetur Hominis voluntas in priamo instanti bona, recta fuit tum, quia in eo aliquid mali velle non potuit tum, qui , esto possetix tamen ipsa in eo instanti s nec aliquo tempore sequenti non voluit: genus enim quoddam rectitudinis,& bonitatis est,malo carere Ad secundam, ut levi sistentia tentationis meritum sit,requiritui, ut supetetor aliqua difficultas ex causa interius impellente ad Peccandum , tunc enim superadditur auxilium imitiae supernaturalis ad victoriam tentationis trinare iii natura lapsa talis resistentia meritoria est. At in natu xa integra nulla erat talis difficultas ex impulsu te hia-xionis in peccaitum, quare nec boni Angeli metue xunt quod steterunt sine culpa.
Secunda conclusio radiutorium sothini at fili
in prima creatione est liberum aibitrium. Nam libearum arbitrium est neu has itidit serens ad bonum radmalum. Libernae enim dicitur;quia ad utrumlibet meta potest arbitrium vero; quia inter bonum,& mala potest discernere uita parte liberum est, volithtate triindifferentem complectitur;qua parte vero arbitrium est, rationem discernentem boni, mali comprehenudit Aliter tamen in bonum, aliter in malum resettur hiatum enim velle,& cauere potest effficacite virtua te suae naturae et bonum vero salutare efficacitet noti Potest, nisi virtute gratiae quattiguam affectu inest a-ci, hoc est, qui nullius effectus in salutem sit, bonurn velle arbitrium naturae relictum valet. Quo homo Ibtutis discernitur, quae arbitrici, libertate carent tuitam uis cum eis communis homini sit sensualitas;
quia selisibilia petet pete, appetere potesti Ratio itaque libertim albitcturri coriar et enfl
309쪽
est prima differentia, qua a bestiis discernimur iaci .Eluas complectitur partes, superiorem in inferiorem. Pars superior supernis conspiciendis, vel consulendis intendito inferior vero temporalibus disponendis prospicit. Hae duae partes quasi coniugio coniunctae, viri, foeminae imaginem ferunt in cum homo in peccatum labitur , primi illius peccati progressus se- qiiuntur Pars enim superior est ceu vir , cui inferior pars, ceu foemina subeue debet sensualitas vero,ceu serpens est, quae delectabilia prohibita ecinenda suadet. Cum itaque cogitatio, aut lentatio interior bona turpia proponit, suggestio serpentis adest; cum in ea pars inferior allicitur mulier consensum praebet; eum denique pars superior eadem prosequenda decernit, vir peccato mulieris cedit. Si morus, aduertente satione, in parte sentiente sistat i veniale,ac lenissimum peccatum est. Si vero delectatio rationem inferiorem teneatri grauius peccatum est , sed non est lethale, nisi diu , hoc est, pleno consensu delectatio admittatur. Si uerius ratio superior exequutionem statuat plena, ct consummata est malitia peccati. In. terdum tamen mulier, seu ratio inserior, reluctaret serpenti, scilicet, sensualitati interdum vir, seu pars supelior inferiori, motus inordinatos compescens. Τnne antem pugna in meritum in coronam redit. Qitae deducit Magister ex Augustino lib. . de Trin. c. ia ct Iib et ad Gen. de lit.c.44. Quo natura liberi arbitri j, quod homini in creatione auxilium datum est
relinquitur explicata.Caeterum alia de ipsa erunt M. se quin explicanda.
310쪽
Quaest. I. An sit possibile liberum arbiti lusti etea a tum natura determinatum ad honestuma Hic Bonauἀr ri r l. i. Alij relati dist. v. . ii a