장음표시 사용
381쪽
Quaest. V. An peccatum , sicut est causa peccati, possit esse causa actus boni supernaturalis, refexendo illum in finem malum me quo relati dist. 17. I 2 O.
liorum ponit sententiam, qui dicunt, malos actus nullo modo esse a Deo, nee esse bonos, siue in eo,quod suntsue alio modo. PRima conclusori Non est improbabilis eorum
sententia , qui aduersus tertiam conclusionem distinctionis 3.tuentur, peccatum eis adaequat positiuum, atque aded secundum eis positiuum , Deum non me aut horem ' causam peccati. Nam actus reccati secundum esse positiuum est oppositus legi. rgo ecnndum esse positinum est formaliter peccatum , quod in oppositione cum lege consistit. Proba tur antecedent Lex directe prohibet esse postiuum actus. Ergo actus secundum esse positiuum est contrarius legi. Hinc autem secundum esse positiuum non esse a Deo probatues quia Deus non est author peccati,qua peccatum est. At peceatum, qua peccatu, est postiuum. Ergo peccati, qua positiuum est, Deus author non est. Unde est aliquid positiuum quod est ab homine, non sit Deo. Nam peccatum, qua peccatum,est ab homine,& non a Deo. Hoc autem positiuum est. QAod indicare videtur Augustinus in Enchirid.cap. I9.expendens illud Isaiae s. is, qui dicunt bonum malum dictum esse de ipsis rebus, quibua homines
382쪽
homines sunt mali, non de ipsis hominibus. Ergo Peccata,quibus homines sunt mali ,res sunt, quae fiunt ab homine,& non a Deo. His opponitur: Illud Ioan. i. Sine ipso factum est nihil. incelligitur de peccato, quod nihil est. Ergo peccatum non debet numerari inter entia positiua Seiacundd, quia Augustinus dist. 3.conclci docet, omne Esla positiuum , qua positiuum in ens esse bonum. M a Deo. Eigo malitia peccati positiva non est. Ad Primum respondetur Peccatum dicitur esse nihil, no, quia formaliter priuatio sit; sed, quia non est aliquod esse vere bonum, sed esse malum, quod non meretur inter entia numerari. Item, quia causa est priuationis gratiae,& rectitudinis, qua a vcro esse, δέ participatio- me Dei rece limus. Ad secundum respondetur augustinus in eis locis disserit de esse substantiali, naturali, hoc est, de substantia,& natura, & eis, quae naturaliter consequuntur substantiam , atque naturam ;non vero de actibus ipsius naturae, qui nomine substantiae, atque naturae minime comprehenduntur.
Colligitur haec mens Augustini irinio, quia i L.
Retract. cap. 13. tralit, quod de substantiis, a que naturis dictum est, non esse de bonis actionibus, atque Peccatis intelligendum. Ergo inter naturamine substantiam, lactus, seu actiones naturae discernit Augustinus Secundδ, quia lib. ,contra Pelagium, in prima responsione, norat, opera Diaboli qua vitia dicisntur, astus esse, ion res. Item, in quarta, peccatum naturam
non esse, sed actum. Quamobrem quod natura non est, Dein non fecit quia natura est omne, qtuod fecit. Ergo distinguit inter actim turam, et rem. Ergo, cum in eis locis dili erat August.in genere de iis,mine
383쪽
res, substantiae, naturae sunt, non de ambus potuit statuere, omnes res substantiam in natura est e bo nas, a Deo, qui sub eis actus peccati comprehenderet. Tertio, quia in sacra Scripta ra dici inr Deus non esse aut ho malorum. At si omnia, quae sunt, intelligeret Augustinus esse bona,& a Deo Deum faceret
authorem malorum , cum ea sint actus naturae rationalis. Quarto, quia August. super Praim. 6 8 ad illud
Nan e ubstantia docet, iniquitatem non esse a Deo: quia non est substantia ; hoc est, quia non est natura, qua homines sumus. Secunda conclusi, Quanquam catholicis Scriptoribus liberum sit affirmare, vel negare, actum peccati secundum esse positiuum esse bonum a Deo, de quo varia sunt Catholicorum iudicia, nihil hie a Magistro constanter decernitur duo tamen omni-bns constantia sunt primum, Deum non esse aut ho. rem malorum culpae decundum , esse aut horem ma-IOrum poenae. Primum constat:tum, quia sacrae Litterae expresse tradunt, Deum non esse authorem culpae: tum, quia etiam Theologi, qui volunt,actum peccati seeundiim esse positiuum esse bonum, a Deo , negant Deum esse authorem eius actus, qua malus , peccatum est quia ea ratione non est aliquid, sed ni hil. Nihil autem Deus author non est. Secundum probatur in uia Amos .dicitur: iri est malum in eluita. re quod Domini non fecerit. Item Isai: 4s. Ego sum Deus creans malum faciens bonum. En Deus dicitur creare,& facere malum. At non malum culpae, ut pra- misimus. Ergo malum poena . Quo Augnstinus lib. Retract. cap. 16 explicat, quod lib. 3. q. quast. 14. dixerat, Deum non es authorem mali, intelligendum
384쪽
dum esse de malo culpari non de malo poenae, quod a Deo esse negari non potest. Item, eo componit illud Sapientiae . Deus mortem nonfecit, illud Eccles ici Mors is vita a Domino est , quae videntur contraria. Quippe Deus non fecit mortem moralem culpae fecit tamen mortem naturalem poenae.
Quaest. I. An malitia sorinalis peccati sit positina, an priuatiua micri. Thom .arm. Bonau.; titt,uba.
ct seq. Alii relati dist. G. Qinest. I l. An Deus sit author peccatio Hic S.
Thomas a. arm. Bonavent ara. a. q. I. Egidius P. 2. quast. i. art. 2. R Ichardia art. s. q. I. Argentit . . I.
Gri. 4. Scotus, Gabr. q. i. Durand. q. r. Alij relati lib. i. dist. 29. q. 9. Qixest. III. An Deus praestet concursum immediatum efficientem peccati Mic S. Thom. q. a. art. Bonavent .arm. q. I. Scol. Gab Durand Greg. AEgid. q. i. Aureo ro Alii relati lib. I .dist. . q. a. Quaest. IV. An Deus praedeterminet physice ad e litatem materialem peccati mic Gabr. .i .littera FAlij relati dist. 24 q. 2. Quaest. V. Anicen possit intendi essicaciter a Deo ante prae uisionem culpa 3 Hic S. Tho m. q. s. rt. I. Alij relati lib. I .dist. O. q. 8. Quaest. VI. An Deus sit, aut possit esse causa falsitatis, merroris mic Bonavent.aro. q. 3. Richard.ώrt. 3. q. a. Stephan. Brules. p. 6. Nos de ente supernaturali, dii'. 16. 19. Baiae 2.2.3.i.art. . ub. 2. conclusa Torres . restipulat. 3. 4. Coninch. 2.2-
385쪽
De volunιate, Meiwfine, ex quo or ipsa
P mina conclusio a fine voluntatis deprehendi
tur, an ea recta, an praua sit. Nomine voluntatis
in hae distinctione non intelligitur potentia, sed aftactus voluntatis. Probatur conclusio ex Augustino lib. 1. de Trinit.cap. 6 ubi Exsine suo, ait, voluntincognoscitur, utrum rem,an prauast. Secundo, inductione desumpta ex Augultino abidem Nam omnis affectus bonus respicit finem bonum, scilicet, beatitudinem aeternam, aut Deum Paut aliquid conducem in beatitudinem, aut Deum. Affectus ver,malus respicit finem malum, scilieet, delectationem prohibitam , aut aliquid aliud prohibitum. Ergo ex fine arguenda est probitas, aut prauitas affectus volun
Secunda conclusio Omnis affectus moraliter
bet, aut actualiter,aut virtualiter. Primδ,quia Augustinus illud Psalm. 18. Omnis consummationis vidisnem uatum mandatum tuum nimis.exponit de charitate, cistus latum mandatum est,in cuius finis omnis consum
386쪽
consummationis, hoc est, omnis bonae voluntatis,
actionis finis est. Secund5, quia ipse in Enchirid.ea . o. illud a Timo t. I. Finis praceptis charitas ideo
dictum esse docet, quia omnia opera virtutum prae-Cepta, ut recte, prout oportet,siant, in finem charitatis referenda sunt. Vnde ea referri debent in Deum,
quia finis charitatis imbi ipsa charitas meus est. Item, referri debent in Patrem Filium , rapiritum sanctum, qui etiam Deus iunt, atque aded unus finis, non plures fines charitatis,& bonorum operum sunt, sicut unus Deus, non plures ij sunt. Rurius in Christum etiam reseruntur: quia etiam Christus Deus est , de quo propterea dictum est Roman. O. Chrishusfinis legis ad iustitiam omni credentι ut exponit Augustinus in lib.sent Prosperi. 3 Tertia conclusio : Quamuis omnes affectus meritori unum habeant vltimum finem charitatis; praeter illum tamen , plures alios respiciunt fines intermedios sibi proprios, intrinsecos. Primh, quia Augustinus lib. Hi de Trinit capit. 6. ait ' Alii, at isque alia voluntates suos proprios sine habent qui tamen referuntur ad sinem illius volantatis,qua volumus beato vivere. En variDalfictus relati in vitam beatam suos praeter illum proprios fines habent. Secundo rima possunt esse in voluntate piares affectus respicientes plures fines intrinseeos subordinatos, quorum alter reserabilis sit in alterum. Nam potest esse voluntas videndi indeterminate, cuius finis intrinsecus , in quo sistat, si visio alicuius obiecti indeterminate: deinde alia voluntas videndi determinate fenestram,cuius finis intrinsecus, in quis stat, sit viso deeterminata fenestrae deinde alia voluntas videndit a 'seuntes,
387쪽
transeuntes, cuius finis sit visio transeuntium .Enili Ares voluntates respicientes plures fines intrinsecos subordinatos, quorum alter in alierum rerer tur Ergo
similiter potest contingere affectibus virtutum , qui respicientes suos proprios fines , reseri biles sunt in
eundem finem charitatis , in quo omnes virtutum actus connexi sint.
Obiicitur Augustinus M. a .ri serm. Domini in
monte, cap. 24.admonenS, ne duos nobis tines constituamus, scilicet,ne euangelizemus, ut manduCemus;
sed manducemus , ut euangeliaemus et quia propterregnum Dei tantum debemus operari omnia: R spondetur Augustinus prohibet nobis constituere duos fines non lubordinatos, quorum alter sit aeternus;& alter mere temporalis, qui in aeternum non referatur atque aded suadet, operari propter regnum Dei, tantum , tanquam propter finem ultimum , in quem alij fines referantur. Nam ipse monens manducare, ut euangelizemus in euangelizare propter regnum Dei, approbat voluntatem, cuius finis sit euangelizare, aliam, euius sit finis,regnum Dei. Quarta eonclusiori voluntas, intentio in finis distinguuntur. Ex definitione eorum constabit distinctio. Finis est bonum, quod volumus propter se. Qui rursus est duplex;aut ultimus, propter quem cae tera volumus , qui ipsum propter alium rati intermedius, quem rursus volumus propter alium. Omnis finis voluntatis est desectatio , hoc est gaudium de possessione brani amat , ut docet Augustinus tom. 8.in illud Plaim. . Serutans corda, renes Deus.Item, in Psalm. 9.ad illud : Comprehens est pes eorum. Voluntas est affectus, quo volumus bonum propter se. Intentio
388쪽
Intentio vero est affectus, quo volumus bonum pro apter se,& alia propter ipsum V. g. cum volumus reflacere esurientes propter vitam aetetnam finis hi terni sadius est te sectio esurientis vltimus verbis Ita aeterna voluntas est affectus refectionis , intentio verti asserietus vitae aeternae. Vnde finis realite distinguituta voluntate, intentione Voluntas verbiae intentis sic comparantur inter se ut omns intentio voluntas fit, quamuis omnis voluntas non sit intentio;quin il scilicet , ex praecedenti affectu voluntatis in alium fisnem refertur: tunc enim praecedens affectus fallanetilinteiitionisu subsequens vero rationem uoluntatis trierae,&electionis sortitur.
Quinta conclusio: Constare notest inter Theb logos , an uno, eodem actu possimus velle finsiti ititer medium, sc vltimum, an eessitate diuerso, εieficere eiatientem, is itam aeternari, Nam ah, salunt, eodem actu utrunque finem appeti posses, qui propter varietatem obiectorum tanquam multipla ' apprehenditur ad multiplicem virtutem spectans o Alii uero sentiunt, vitnnque finem necessario appeti assis ctibus diuersis. Qua de re unicuique deternenda telinquitur
est. I. Ah finis viti irius determinatu stri beatrtudinis supernaturalis possit cognosei hi torali ratione mis Bonau inviit dabo L. Alij tefati
389쪽
Quaest. III. An ut actus sit bonus, referri debeat
Quaest. IV. An idem actus possit habere plures fines intrantecos, leu plura obiecta formalia intrinseca
Quaest. v. An unus actus virtutis possit extrinse reserri, seu imperari in finem alterius & qua ratione id fiat 3 Nos fusis. 61. 67 supern. sista 3.1.tr. 7.
390쪽
Quaest VH Per quos actus, J quo influxu referat una virtus in iuum finem actus alterius mos fuse . 66. 6 in supern. Suin. tibii a de granQ9. Hurtad. a. 2.d. I 33. 3 38. Zum. i. t. q. t βυ- . t. afflend. Lorca a. a.d.44- charit. Quaest VII. An virtus imperfectior possit rein suum finem actus virtutis pertimoris, v. g; chariatatis3Nos disp. 6ssect. insupern Caiet. Banez, Lor ea,&alij cum S.Th. 2.2. q. 33. t. r. Conine h. 1. .diI7.π. I. sseq. Val. r. .. 3.3. 9 p. Quaest VIII. An intentio finis, electio medio. itum sint actus necessario distincti Hic S;Th. art. .
Cum oluntas sit de iis qua homo naturaliter habeιiquare peccatum fore dicatur, cum nullum aliud naturale peccatumst 'IN hac distinctione nihil iudiei proprio , sed alien