장음표시 사용
441쪽
eum S. Thoma lare ques. II. art. 2. Valent tom. disp. I quast. 7 ara L. Granadus tom. .ιract. 34.dio. I. Tannerus tom. . disp. . quast. 6 dub. D Hatius de incarnat one disp. o. Rursus in hanc distinctionem veniunt quaestiones distinctionis sequentis, quae idem obiectum cum pra cedenti considerat.
Pasitis sententiis , intelligentia propositarum Diuutionum prosequitur secundum gaias sententias '
DV explicantur in hac distinctione Primδ,quid
iuxta sententias propositas sinctione praceuen- , importetur in recto,ex parte subiecti,& praedicati, in his propositionibus4 Dei est homo vel, DeusΟ-ctu es homo: ω eonuerso in his momo est Deior vel Homorariim est Deus Secundo, qua ratione iuxta illas Christus praedestinatus est Filius Dei Conclusio est simili praecedenti. Non est unus omnium explicandi modu ,sed multiplex, adeoque dissicilis,ut certa omnino sententia ferri non possit Rub probatur propositis variis explicationibus , quas tradunt Au thores superiorum sententiarum. Igitur iuxta primam sententiam ex parte ho--inis importatur in recto in eis propositionibus subinstantia rationalis subsistens, quae non erat Deus , at que adeo Deum esse in factum esse hominem , aut
hominem esse, Tactum es se Deum , noli est aliud, qu/m Peum,aut hominem incipere esse aliquid,quod
442쪽
prius non erat. Vnde recte etiam dicitur Christus, in quantum homo, praedestinatus esse, ut sit Filius Des quia substantia rationalis subsistens, quam homo importat in recto, non est suapte essentix sed benefiei diuino Filius Dei. Si aurem obiicias: Ergo aliquid , quo non est Deus, praedicatur de Deo. Ad mittitur consequentia cum rigene, qui rom. in c. I. Epist .ad Rom. ait Factus ess ne dubio id, quod prius non erat. Quanquam ille id non absolute , sed eum
addiro fecundum carnem , concedat. 3 Secunda ver,sententia tuetur ex parte homimis, in recto non importari natiaram , seu substantiam humanam , quae non est Deus; sed solum personam Verbi rex parre Dei verbimportari, tum personalitatem, tum naturam diuinam realiter identificatas inter
se atque aded Deum esse, seu factum esse hominem, non esse, Deum esse , seu factum esse aliquid, quod
prius non erat, ut adstruit prima sententiaci sed per isnam subsistentem in natura diuina, aut naturam diutisnam subsistentem personalitate Verbi esse personam Verbi subsistente in natura humana,& e contra.Nanx ea, quae ex parte praedicari, dubiecti importantur in recto, identificari debent , ut propositiones verae sint; esto ea,quae importantur in obliquo, distincta sint. At persena subsistens in natura humana identificatur cum persona subsistente in natura diuina cum ipsa etiam natura diuina. Quamuis natura humana, rum a persiona, tum a natura diuina distincta sit. Vnc de aliter Deus , aliter ωmo supponit jam homo
supponit in recto solum pro persona Verbi, in obliquo pro natura humana meus vero non solum pro persona, sed etiam pro natura diuina suppone te
443쪽
in recto potest. At vero, cum Christus dicitur prae deis stinatus Filius Dei, non in quantum Deus , sed inquantum homo praedestinatus intelligitur 'oe est, subsistens in natura humana praedestinatum esse, ut sit subsistens in natura diuina , cum eaque unam perso
Huic sententiae ab Authoribus primae objicitur primo : Homo dicitur assumptus a Verbo, ut constat ex distinctione pracedenti, . . At persona Verbi non dicitur assumpta. Ergo homo in recto non significat personam Verbi. Secundd, em Christus dicitur esse adiud propter Verbum,aliud propter hominem. Aliud autem ac aliud significat distinctionem , diuisionem suppositorum & subsistentiarum. Tert id, Augustinus lib. 3. contra Maximinum,ev. Io. testa tur, neque
Deum, neque hominem esse partes Christi, alias Deus in se non esset omnino completus , capere posset complementum,seu augmentum. At, si Christus esset persona composita ex Deo,in homines Deus, 4onao essent partes Christi. Ad primum respondetur et Homo dicitur assumptus a Verbo,non secundum pexsonam , quam homo importat in recto; sed secundum naturam humanam,
quam importat in obliquo. Nam homo dicitur assumptus a Verbo in singularitatem personae. Ergo non est assumpta personalitas, sed natura in personalitatem,&subsistentiam Verbi in secundum: verbum,& homo dicuntur aliud is aliud solum secundum naturam, non ver secundum supposita. Quare Augustinustra t. 69.in Ioannem ast libaeontra Felicianum, cap. VI. I x. lib. I A. Trinit.cap. io licet concedat, aliam
sebstanti ni si Verbum, aliam hominem , negat
444쪽
aliam esse per Mnam. Item, licet aliud, waliud visumque fateatur dissitetur tamen esse alium , talium. Quia primum significat solam distinctionem,& diui- sonem naturarum secundum ver,distinctionem Sc
diuisionem subsistentiarum, personalitatum. Quin-im Hilarius lib. i. de Trinitate,in medio, negat, Uerbum,& hominem esse aliud, Maliud, ne putetur esse distinctio, seu diuisio supposiorum, sed naturaru dun a taxat. Quod exposuit Damascenus lib. 3. de orthodoxa side,cap. dicens, Christum esse compositum secundum personam, non verbiecundum naturam quia ex natura diuina, humana non est facta una naturari sed utraque distincta , mincomposita permansit inter se, quamuis utraque in una , meadem sit composita persona. Ergo aliud , maliud non ex chidit
compositionem unius personae , sed unius duntaxat naturae. Ad tertium Deus negatur ab Augustino pars
Christi, qua pars dicitur, quae conuenit in compositionem totius cum alia, quae superaddit illi perfectio inem, quae in ipsa non contineatur. At homo non per addit Deo perfectionem , quae non contineatur in Deo. Negatur igitur , Christum esse aliquod totum
coalescens ex partibus, non ver,composicum, quod ex pluribus simul posuis, siue illae partes sint, siue non, constare dicitur. Aliter iuxta alios , Deus negatur ab Augustino pars Christi quia nomine Dei non intelligit Deitatem,sed personam Persona autem recte negatur pars personae. Tettia sententia docet, in superioribus propositionibus ex parte hominis, Dei importari personam in recto in naturam diuinam, humanam in obliqui; sed cuin disci iminea nam Deus importat na- turam
445쪽
turam diuinam, tanquam intrinsecam essentialetra personae importatae in rectori homo vero naturam
humanam, tanquam extrinsecam, Maccedentem per
sonae. Vnde Deus est , seu factus homo et quia persona , quae est Deus , est , seu facta est ei sona , habens, seu induens extrinsece humanitatem , seu quia est, seu facta persona humanat , ut ait Cassiodorus in cap. I.ad Rom. Vbi , factam esto, personam humanatam , non est, factam esse personam sed factam esse humanitatem humanantem personam sicut hominem peccatorum fieri hodie iustum , non est fieri hodie hominem; sed fieri hodie iustum. In hac se illatentia, Christum n quantum hominem, piaedestinatum esse Filium Dei,non est aliud quam ab esse possibili in esse actuale in ab esse aeterno in esse temporale personam humanatam, quae est Filius Dei,absque
ullo merito transferri. Tamen in hae sententia obseruanda sunt duo. Primd, licet Deus dicatur humanatus, hominem tamen non dici deificatnm,ut monet Damascenus lib., de orthodoxa side, cap. 2. Quia praedicata, quae subiecto conueniunt essentialiter, non dicuntur denominative. At personae Verbi, quae importatur in recto, conuenit intrinsece,& essentialiter Dei lac extrinsece Veris humanitas. Secundδ, Christum non dici hominem dominieum propter eandem rationem, ut notauit Augustinus lib. r. Retract cv. 9.
Annotationes in duas praecedentes disinctiones.
N lucem trium sententiarum praecedentium , quae valde implicitae sunt, tria annotare libet. Primδ,ea, is
446쪽
bin quibus conueniunt. Secundo , ea in quibuς diffe-Iunt. Tertio ea qiue impune defendi possunt. Ergo, primo conueniunt superiores sententiae, qubdagnoscunt in Christo, nam tantum personam contra Nestorium, qui duas agnouit Secundo , quod agnoscunt in Christo duas naturas, diuinam,& humanam, contra Eutychium,qui, nam agnouit ex utraque compositam Terti b,qudd veram admittunt humanitatem contra Manichaeum, qui solam admisit phantasticam. Quarto , quod humanitatem Christi dissilent utilius tempore existentem, quam assumptam a verbtra Haereticos, quos refert Damascenus lib. 3. de orthodoxa de volentes,prius tempori titisse, quam uniretur Verbo.
At ver,disserunt, primo, qudd prima sententia asisti it,in Christo duo per se subustentia ut quod secunda,unum tantum subsistens per se tertia,unum subsistens in duplici naturari in alterail se,& intrinsece; in altera per accidens, extrinsece Secund , quod consequenter prima sententia tuetur assiimptum esse
hominem secunda, lam humanitatem tertia, per se, neque hominem, neque humanitatem,cuius unionem intrinsecam per se cum Verbo negat.Tertio,quod prima sententia negat, corpus, Manimam esse partes componentes personam .sed affirmat esse partes componentes humanitatem,& hominem:secunda,esse partes componentes personam, humanitatem & hominem tertia,neque esse per se componentes persenam, neque humanitatem,aut hominem. Quarto,quod prima sententia asserit, in hac propositione, Deus est, aut,
factus es homo, praedi eari in recto aliquid ,quodid est Deus; secunda , praedicari in recto personam Verbi,
447쪽
tertia, in obliquo humanitatem per aceidenri ' 'Rursus,quamuis Magister nullam ex tribus sentem 'tiis eligit, non censet omnes probabiles. Nam prima communiter iudicatur erronea; tertia, haeretica πικcunda,catholica Sola ergo secunda approbanda Nihil igitur certo decernere, non est, quamlibet probabilem tradere , sed omnes ad plenam rei explicationem,in lucem manifestam insufficientes aperire.
Quaest. I. Qua ratione sint verae re propositione : Deus es hoLO: Homo es Deliaci Deus factivi est homo, similes,Vbi quid importetur in recto ex
Quaest. II. An ,, quomodo praedieata Dei dicantur de homine, iraedicata hominis de Deo per idiomatum communicationem 3Hic Gabr. . i.& alij proxime relati,Caiet. Medina, Cabrera, Aluar. Lorca, Suat.Va .Ragusa,Praepos alii cum f.Th. .p.q. 3
448쪽
Quaest. II. An homo Christus sit praedestinatus
Quaest. I U. An Filius Dei praedestinatus sit esse
Rursus in hane distinctionem veniunt quaestiones distinctionis praecedentis, quae in eandem considera tionem intendit.
An diuina natura debeat dici nata de Hirginὸρ
onclusiori Diuina natura non est de Virgine nata. Nam non est nata de Patres, siquidem non est
449쪽
est a Patre genita. Quod autem de Patre halum nolita est neque de Virgine nascitur. Neque obstat Augustinus lib.desde ad Petrum,c. 2Aicens e Muram ater Inam, Qtque diuinam temporaliter esse conceptam, tam ex natura humana. Quoniam haec verba identichaecipienda sunt de natura , formaliter de persena verbi. Item, non obstat, naturam diuinam esse inis earnatam , assumpsisse humanitatem de Virgine natam. Quia non est capax huius denominationis, quod non est capax natiuitatis a Patre Sola autem persona, mon natura diuina est capax natiuitatis a
Vnde persona potest dici bis nata semel , Patre
sne matre , iterum 1 Patre cum matre. Illustratur ex sanctis Patribus , qui duas Christi natiuitates agnoscunt. Sic Augustinus suprὶ geniti Dei secundo natus est,ex Patre femet,ex matre semel in utraque natiaitas nius est Filii Dei Damascenus lib. 3. cap. 7. Davi Christi natiuitatis veneremur , nam ex Patre,&e. Ergo Christus bis,in duplici natiuitate natus asserendus est.
Quaest. I. An natura diuina sit nata de Virgine 'Vbi, an praedicata naturae humanae, atque diuinae dicantur mutu in abstracto per communicationem idiomatum vile S.Thom.- 3 Bonau.art. l. GAEgid.m quast.2. Richard. . . Gabr. q. Aubu Alij relati diu. praced quaest a. Quaest. II. An in litisto sint duae filiationes reales naturales,altera aeterna Patre,altera temporalis a
450쪽
Quaest. III. An Christus natiuitate temporali sit Filius naturalis Dei, totius Trinitatis De quoa lati dist. . quaest. r.
De adoratione humanitatis Christi.
N humanitati Christi eadem, quae Deitati, adoratio exhibenda sic illa scilicet, quae latria dicitur,& propria Creatoris est, & in venerationem excellentiae diuinae, seruitutemque creaturae intendens Sunt enim, qui negant: nam humanitas Christi creatura est. Colere autem creaturam cultu latriae, quo colitur Creator, idololatria censetur. Ideo adorationem humanitatis Christi in taliam reserunt, qua sanctitas,& excellentia creaturae adoratur.Caeterum,quia excellentia humanitatis Christi supra alias creaturas altissime assurgit, noliint eam adorari adoratione du-liae caeteris Sanctis communi sed distinguunt duas species duliae aliam, quae in solam venerationem humanitatis Christi Latiam, quae in eultum reliquorum iustorum intendat. Statuendum tamen est,eandem humanitati Christi, LDiuinitati adoratione exhiberi posse. Nam h manitas