장음표시 사용
491쪽
Ergo non voluit, nec orauit quidquam, quod Patre, factum non sit. Ad primum respondetur In Christo caro non concupiscit aduersus spiritum. Nam tunc caro aduerissus spiritum concupiscit, cum anima in carne appetit aliquid, quod spiritus prohibet concupisci. At in Christo non prohibebat spiritus , ut anima secundum carnem concupisceret vitam de potius id spiritus praescribebat, ut argumenta darentur Verae humanitatis in Cliti sto. Ad secundum Orabat Christus prudenter, quod praesciebat non impetrandum a Patre: quia simul nouerat velle Patrem orationem suam, cam expedire , ut homines docerentur orare , cum tribulationibus premerentur diuinae voluntati humanam conformare, cum optata bona negarentur. Ad tertium christus non dubitauit re ipsa de potesate , aut affectu Patris ted personam tantum dubiis tantis gessit,ut suam humanitatem hominibus persuaderet. Ad quartum : Hilarius pia consideratione accis piendus est, ne si verba eius iuxta seopum argumenti melligantur, cogitetur, docuisse aliquid caeteris E plosiae Patribus contrarium. Sanum tamen eorum senis sum,& cunclusioni consonum Magister non exponit.
Quaest. I. An Christi animus possit reddi volens
per actus voluntatis diuinaeὶ De quo relati dis. q. . r. Quaest. II. An in Christo sint duae voluntates r 3ionales Hic S.Th.q. .m. opusculo 3. cap. 239. Alex.
492쪽
Quaest. III. An voluntas humana Christi potuerit aliquo affectu licito , saltem inefficaci, aut conditionato. discordare, diuina micri Thomas quas. 1.
Quaest. IV. An cum notitia euidenti decreti essi-eacis Dei de actu Christi,neque praecepto,neque con sulto , componatur libertas ad omittendum Leum actum quoad substantiam ,etiamsi non fuerit ea libertas ad actum praeceptum me quo utrinque varia argumenta confici possunt, praesertim si notitia decreuDei ponatur Christo non libera. Quaest. V. An sit libertas in Christo ad contraue. n.ndum voluntati diuinae praecipienti Mic in genere relati q. 3 in specie ver relati . o. . 2.3. 'a. Quaest. I. An sit libertas ad contraueniendum voluntati diuinae consulenti Hle in genere relati . 3.
in specie veris relati dist. 1 f. s. Quaest. VII. An sueti in Christo, esse ve potuerit
493쪽
ua rebellio appetitus sensitivi aduersiis spiritum
Quaest, VIII. An fuerint in Christo motus apperitus anteuertentes libertatem mi in genere relatiq.7.in specie vero relati distinct. 1.q.io. Quaest. IX. An omnis Christi oratio exaudita sit
PRima conclusio: Christus meruit sibi eorpor immortalitatem,animae impassibilitatem,& nominis Dei claritatem. Probatur ex illo Pauli ad Philip a. . C sua
494쪽
cbristin factus est Obediens Hue ad mortem quod Deus exaltavii istam, dedit illi nomen.uod sfuper omne nomen Vbi merito humilitatis,& obed letiae passionis tribuitur exaltatio Resurrectionis Christi. Athaee exaltatio consistit in corporis immortalitate, in animae impassibilitate,& nominis Dei claritate. Ergo haec sibi meruit humilitate, Mobedientia passionis. Illustrat Augustinus tract. Qq.in Ioannem, atauud cap. 7. Clari assium tuum dicens: Vt Christus RG furremoraciari aretur prius humiliatus est asone.
Humilitas claritatMest meritum i clarita humilitaris esspramium. Item, Ambrosius ton .in eum locum Pauli: Guid, quantum humilita mereatur εἴ ostenditur.
Ergo negandum non est, ea dona sibi meruisse Clitiastum. At quaeres primδ: Quomodo Christi meruerit nomen Dei, eum Christus re ipsa fuerit,voca que sit Deus ante passionem independenter a merito secundis,an Christus meruerit tale nomen sibi,qua Deo; ansbi,qua homini Tertiδ,an impassibilitas per affectiis tristitiae, timoris,& similes concessa sit animae Christi post mortem ante Resurrectionem corporis, an simul cum illes Quartδ,an Christus post morae fuerit melior,aut beatior,qua ante illam3 Ad prima quaestionem respondetur: Christus dicitur meruisse nomen Dei noquia illud non haberet seorsim 1 merito,sed ,quia ma- nisestatione, & veneratione illius apud homines obtinuit merito Ad secundam August. lib. a. contra Maaiis minum,cap. 2. s.respondet,tale nomen donatum esse
homini,quia in ea forma meruit Christus donari sibi, in qua erucifixus suit, & passus Ambrosius tom. 4 in iocum Pauιi ad Philiρ. a.ait,donatum esse illud nomem
495쪽
Deo,& non homini. Componuntur Patres. Quippe Augustinus loquitur de donatione gratuita tempor ii, extrinseca, quae Christo ut homini facta est. Ambrosius vero de donatione naturali,aeterna,i intrinseca, quae facta est Christo, ut Deo. Ad tertiam: Nihil expressum habemus apud sacros Scriptores , Ecclesiae Patres ideoque impassibilitas concessa est animae Christi, aut continuo immediate post mortem, aut in ipso Resurrectionis instanti, ut non prius anima impassibilitatem , qui caro immortalitatem indueret. Ad quartam Christus post mortem non fuit melior, quam ante quia neque sanctitas , neque virtutes cumulatiores fuerunt. Item , neque essenti litet,& absolute beatior fuit quia visio Dei, in qua beatitudo consistit , non fuit maior Secus integraliter quia gloria corporis in alia dona pertinentia ad beatitudinis integritatem de nouo superuene
' Secunda conclusi est Christus ea dona sibi meruit a primo conceptionis instanti. Probatur quia Christus a primo conceptionis instanti habuit virtutum habitus, actus , quos habuit in ultimo instanti passionis tam obedientiae , qu , charitatis. Aliunde valor meriti tantus inest uni actui Christi, quantus pluribus , cum hic valor sit infinitus in augeri non possit. Ergo, quae Christus meruit tempore Passionis,
meruit etiam momento conceptionis. Confirmature
Christus meruit in primo instanti conceptionis. At non meruit sibi augmentum gratiae, gloria essentialis, aut virtutuma quia in his Christus non prose-eir. Ergo meruit sibi ea dona quae corporis Resurrectione obtinuit. Illustrat Gregorius lib. I. super
496쪽
omnin Christiti uxta anima meritam , quo potuisset pro ' Acere. Ergo idem prorsus meritum, ac per consequens etiam praemium conuenit Christo in primo , vltimo instanti vitae fidem, inquam, quoad valorem me riti, licet non quoad numerum jam merita Christi potuerunt esse pliar sed non maiora. Tertia conclusi, Ea dona, quae Christus obtinuit merito, potuit absque merito possidere. Nam Christus potuit assumere humanitatem impassibilem, mimmortalem suamque Diuinitatem aliter hominibus manifestare. Item , potuit ea adipisci per m ritum, quin interueniret passio iam ad ea obtinenda idem valor inerat aliis virtutum actibus, qui toleran itiae passionis. Potuit igitur ea adipisci meritori perastus charitatis, aut misericordiae , qui cruor passionis accederet. Caeterum,ex suppositione,quod Christus extitit passibilis, Hortalis, ac per consequens viatori, non potuit non esse meritum ad ea dona impetranda quia actus virtutum eliciti a Christo viatore, passibili scilicet, Hortali intrinsece meritori sunt. Quarta concitis, Passionis meritum sui hominibias necessarium , ut eis esset forma humilitatis, de causa gloriae, clibertatis. Nam hominum superbia non poterat peruenire ad humiliandum se usque ad mortem propter Deum,nisi proposito exemplari hominis Dei , qui se usque ad mortem humiliavit propter homines. Ergo Passio Christi necessaria fuit, ut esset exemplar humilitatis hominibus. Rursus. non poterat homo liberari a peccato, angredi re
gnum gloriae, nisi humilitas hominis Dei eam libem
497쪽
teris paribus augescat meritum De quo valentia
Rualiter a Diabolo , se a peccato nos redimit per mortem
p Rima conclusio Christus nos redimit per moristem a peccato, poena,&4 Diabolo, quatenus per mortem Christi iustificati sumus iuxta illud Rom. 3. In anguine ipsim iustificati sumus. Probatur : Quia
iustificatione destruitur peccatum iustificatus enim non potest manere peccator. At destructo per iustificationem peccatori tollitur poena aeterna debita peccato et iustificatione Baptismi remittitur etiam poena temporalis in eadem poena poenitentiae iusti meatione minuitur:item,soluuntur vincula,quibus Diabolus nos adstringiti, alia enim non sunt vincula, quibus Diabolus nos ligat, quὶm peccata Ergo Christus
498쪽
hominem redimit per mortem suam a culpa, a poenas& seruitute Diaboli, quatenus illi per suam mortem, iustificationem largitur. Porro multiplex est modus, quo Christus pet am mortem hominem iustificat. Primo, quia mors
Christi obiective nos accendit in dilectionem Dei, per quam iustistificamur. Secundo, quia fides mortis Christi dispositive nos iustificat, ut Rom. 3. Uitia
Dei est per sidem Iesu Christi. Item ibidenri: Quem Deus propositi propritiatorem per sidem in sanguine ipsiuι. Id
est,per fidem sanguinis,& mortis ipsius nam,ut olim Hebrari aspicieutes in serpentem aeneum in ligno ere ctum, morsibus serpentum sanabantur: sic nos fidei
intuitu intendentes in Christum sublatum in Cruce, veneno peccatorum liberamur.Terti ,,quia Christus merito mortis suae per Sacramenta ocimes culpas praeteritas extinguit in per uberiora auxilia gratiae nobis
disposita praecauet futura. Nam , licet post Christi
mortem Diabolus in petat hominem et amen eius impetus debiliores sunt, ut vires nostrae ad eum superandum fortiores. Quare Petrus,qui ante Christum mor tuum , voce ancillae victus fuit, post eum mortu uni
Regibus, Praesidibus non cessit. Nam,ut seri para bola Christi Lucae ii sortior veniens in domum fortis alligauit sortem, hoc est, Christus habitans corda hominum, quae Diabolus occupabat,illum omnin&coiii pescuit, superauit. Quod Augustinus tom. ib. 24 de agone Chrisiano,cap. 1 exposuit Incideramu eriimin principem hAim faculi, qui sedisaei Adam,2 seruum fecit, coepitque nos quasi vernaculos used re sed venit Redemptor, o licitas es deceptor Tetendis in muscipulam Crucem suam fui ibi quasi escam faciuinem Martinea in Mag. Sent. Ga μηχή
499쪽
fuit. Ergo aliqua oratio, Quoluntas Christi no fuit expleta. Conelusio est Quod Christus orauit, & vois luit voluntate humana sensualitatis , semper expletum non fuit Pro quo praemitto , in Christo non suisse unam tantum voluntatem , sed duas alteram diuinam in alteram humanam. Tum , quia Christus habuit duplicem naturam rationalem , diuitiam scilicet, & humanam omnis autem natura rationalis praedita est voluntate sibi respondente4 propria. Tum , quia ita definitum est in Synodo Const ntinopolitana aduersus Macarium Archiepiscopum , eonstituentem simplieem voluntatem in Christo. Tum, quia ita frequenter domni Ecclesiae Patres aduers hs Eutychianos eidem adhaerentes errori, ut perspicuis testimoniis tradunt Beda Hieronymus , Augustines , Ambrosus in bas text. s. Ex assectu ergo quorum una senten. tia est , in Christo , praeter voluntatem diuinam,
admittendam quoque humanam. Praetere, prae mitto , voluntatem humanam duplex affectuum genus elicere, alterum rationis , sensualitatis alterum. Affectus rationis sunt, qui diriguntur ex ratione,&bonum respiciunt onueniens naturae humanae, prout rationalis est affectus sensualitatis , qui ditisegunzur ex notione sensitiua is bonum respiciunt xonueniens naturae humanae , prout sensities est. Nam , cum natura humana sit rationalis sensitiua , affectus habet expetentes bona suae naturae,prout rationali, sensitiuae conuenientia. Quod in vitis sanctis experimento cernitur, qui affectu rationis, istunt pro Christo mori, maffectu sensualitatis rela--giunt
500쪽
giunt mortem squia mors sescepta pro Christo, b ina est naturae humanae , protu rationali; mala veris naturae humanae, prout sentienti Sic censet Augustis nus 23. de Petro, ino. c. 6 de Pa
utrunque scilicet, affectu rationis voluisse offectu ver,sensualitatis noluisse mortem. Igitur miles affectus agnoscendi sunt in Christo, qui etiam , cum rationalis, densitiuus suerit, ragilitati suae naturae concessi recusare mortem affectu consulenti bono. sensealitatis; quam tamen expetebat ardenter affectu consulenti bono rationis.Quod ratio dubitandi cnnis uincit. Ergp, cum is assectus sirgiendi mortem ex . pletus non sit, aliquis fuit in Christo affectus, qui non fuit expletus. 3 Sed obiicitur primδ. In Christo caro non concupisei aduersus spiritum nam vitium est, ut ait Augustinus lib. st deis iste, cap. At si affectu sensualitatis vellet aliquid, quod nollet spiritus rationis, caro concupisceret aduersus spi- Illum Secundo , quia frustra petitur, quod praescitui non concedendum Christus autem praesciebat, non vitandam esse suam mortem. Tertio , quia secundum Ambrosum lib. 2.de side, cap. 3. Christus dubitauit de affectu Patris, an possiet aut vellet vita-uam mortem , ut indicant illa verba : Pater, si pugibile est. At Christus velle non poterat, quod dubitabat impetrandum a Patre. Qia artis , quia sem dum Hilatium ib. o. de Trinitate, ame modium, Christus non orauit, ut a se transferretur ealix Passionis .sed ut eius amaritudo leuaretur in sitis discipulis, quos praesciebat mactandos morti. At hoc reipsa obtinuit,cu absque horrore mortis illa obierint.