장음표시 사용
501쪽
Ergo non voluit, nec orauit quidquam, quod a Patre factum non sit. Ad primum respondetur In Christo caro non concupiscit adversus spiritum. Nam tunc caro aduerissus spiritum concupiscit, cum anima in carne appetit aliquid, quod spiritus prohibet concupisci. At in Christo non prohibebat spiritus , ut anima secundum sarnem concupisceret vitam de potius id spiritus praescribebat, ut argumenta darentur Vera humanitatis in Cliti sto. Ad secundum Orabat Christus prudenter , quod praesciebat non impetrandum a Patre: quia simul nouerat velle Patrem orationem suam, decam expedire, ut homines docerentur orare , cum tribulationibus premerentur diuinae voluntati humanam conformare, cum optata bona negarentur.
Ad tertium christus non dubitauit re ipsa de potestate , aut affecti Patris ted personam tantum dubiis tantis gessit,ut suam humanitatem hominibus persuaderet. Ad quartum : Hilarius pia consideratione accis piendus est, ne si verba eius iuxta seopum argumenti melligantur, cogitetur, docuisse aliquid caeteris Ee-φlesiae Patribus contrarium. Sanum tamen eorum senisum,& conclusioni consonum Magister non exponit. V AESTIONES, Quaest. I. An Christi animus possit reddi volens
502쪽
Quaest. III. An voluntas humana Christi potuerit aliquo affectu licito , saltem inessi caci, aut condi istionato. discordare a diuina Nie S. Thomas quas. 1.
Quaest. IV. An cum notitia euidenti decreti esseacis Dei de actu Christi,neque praecepto,neque con sulto , componatur libellas ad omittendum Leum actum quoad substantiam ,etiamsi non fuerit ea liberintas ad actum praeceptum me quo utrinque varia argumenta confici possunt, praesertim si notitia decreti Dei ponatur Christo non libera. quaest. V. An sit libertas in Christo ad contraue. n.ndum voluntati diuinae praecipientia Hic in genere relati q. 3 in specie ver relati dii . I 2.3.2. .s' A. Quaest. I. An sit libertas ad contraueniendum voluntati diuinae consulenti vile in genere relati . 3.
in specie ver relati Ap.ra'. s. Quaest. VII. An suetit in Christo, esse ve potuerit
503쪽
aliqua rebellio appetitus sensitivi aquersus spisitum
carnat.d. I 6. Ali relati dist. IJ.q.io. Quaest VIII. An fuerint in Christo motus appetitus anteuertentes libertatem mi in genere relatiq. .in specie vero relati distinct. Is .q. o. Quaest. IX. An omnis Christi oratio exaudita si
DIs ΤINCTIO XVIII. Si Christus meruitsbi . nobis e quid i quid nobis
P Rima eonclusio: Christus meruit sibi eorporis immortalitatem,animae impassibilitatem,& nominis Dei claritatem Probatur ex illo Pauli ad Philip x. . Chrsis
504쪽
saetin F -δι- que ad mortem propter Deus exaltavit istam, dedit illi nomen quod es per omne nomen. vhi merito humilitatis,& obedietiae onis tribuitu exaltatio Resurrectionis Christ . Nise exaltatio consistit in corporis immortalitate, i. animae impassibilitate,& nominis Dei claritate. Ergo haec sibi meruit humilitate, Mobedientia passionis. Illustrat Augustinus tract. O .in Ioannem, ad illud cap. i . Clari aflium tuum dicens: V Christus RG serrati ne clari auret. pri. humilia ius est passone Hamiltias, arita tu est meritum elinitas humilitatis est promium. Item, Ambrosus tom. an suid, ct quantum humilitas mereatum hic senditur Ergo negandum non est, ea dona sibi meruisse Clitia
a At quaeres primo: Quomodo Christud meruerit nomen Dei, eum Christus re ipsa fuerit,uocai sque sit Deus ante passionem independenter merito sicundo,an Christus meruerit tale nomen sibi,qua Deo; an sibi,qua homini Tertiδ,an impassibilitas per affectus tristitiae, timoris, & similes concessa sit animae Christi
post mortem ante Resurrectionem corporis, an simul cum illan Quartδ,an Christus post morie fuerit melior,aut beatior,qua ante illamὶ Ad prima quaestionem respondetur: Christus dicitur meruisse nomen Dei noquia illud non haberet seorsim a merito;sed ,quia main. nisestatione, & veneratione illius apud homines obtinuit merito. Ad secundam August. lib. a. contra Maaiis minum,cap. 2. s.respondet,tale nomen donatum esse homini, quia in ea forma meruit Christus donari sibi,
in qua erucifixus fuit,ru passus Ambrosius tom. 4. in locam Pausi ad Philip. arat,dorinum esse illud nomen
505쪽
es Deo, non homini. Componuntur Patres. Quiri Augustinus loquitur de donatione gratuita temporiisti, extrinseea, quae Christo ut homini iacti
Ambiosius ver brae donatione naturali,aeterna, Ozi 3- trinseca, quae facta est Christo, ut Deo. Ad tertiam: Nihil expressum habemus apud sacros Scriptores. Eeelesiae Patre ideoque impassibilitas concessa est animae Christi, aut continuo immediat post mortem, aut in ipso Res rectionis instanti, ut non prius anima impassibilitatem , quam caro immortalitatem indueret. Ad quartam Christus post mortem non fuit melior, quam ante quia neque sanctitas , neque virtutes cumulatiores suerunt. Item , neque essentirilitet,& absolute beatior fuit quia visio Dei, in qua beatitudo consistit, non fuit maior Secus integraliter: quia gloria corporis in alia dona pertinentia ad beatitudinis integritatem de nouo superuenerunt secunda conclusi est Christus ea dona sibi meruit a primo conceptionis instanti. Probatur quia Christus a primo conceptionis instanti habuit virtutum habitus, actus , quos habuit in ultimo instanti
pluribus i cum hic valor sit infinitus in augeri non possit. Ergo, quae Christus meruit tempore Passionis,
meruit etiam momento conceptionis. Confirmature
Christus meruit in primo instanti conceptionis. At non meruit sibi augmentum gratiae in gloria essentialis, aut virtutum quia in his Christus non profe-eir. Ergo meruit sibi ea dona , quae corporis Resurrectione obtinuit. Illustrat Gregorius lib. r. super Mech.
506쪽
Erech. hom. 6 paulo post initium , dicens : Non habuisomninὸ Christiti,iuxta anima meritum , quo potuisset proscere. Ergo idem prorsus meritum, ac per consequens etiam praemium conuenit Christo in primo , vltimo instanti vitae fidem, inquam, quoad valorem meriti , licet non quoad numerum nam merita Christi potuerunt esse plura sed non maiora.
Tertia conclusio : Ea dona, quae Christus obtinuit merito, potuit absque merito possidere. Nam Christus potuit assumere humanitatem impassibilem,& immortalem suamque Diuinitatem aliter hominibus manifestare item , potuit ea adipisci per meritum, quin interueniret passio iam ad ea obtinenda idem valor inerat aliis virtutum actibus, qui tolerantia passionis. Potuit igitur ea adipisci meritori pera fui charitatis, aut misericordiae , qui neruor passionis accederet. Caeterum,ex suppositione,quod Christus extitit passibilis in mortalis, ac per consequens viator, non potuit non esse meritum ad ea dona impetranda; quia actus virtutum eliciti a Christo viatore, passibili scilicet, Hortali, intrinsece meritori sunt. Quarta conclusi, Passionis meritum sui hominibus necessarium , ut eis esset forma humilitatis, causa gloriae, libertatis. Nam hominum superbia non poterat peruenire ad humiliandum se usque ad mortem propter Deum,nisi proposito exemplari hominis Dei , qui se usque ad mortem humiliavit propter homines. Ergo Passio Christi necessati fuit, ut esset exemplar humilitatis hominibus. Rursus.
non poterat homo liberari a peccato, ingredi re
gnum gloriae , nisi humilitas hominis Dei eam libem
507쪽
Quaest. I. An valor meritorum Christi fuerit infinitus thii Faber . . cap. 2. Caiet Medi na, AlvareZ, Cabrera, Lorca, SuareZ, VasqueZ, Ragusa, Praeposit.&ali cum S.Thomaci p. quast L. art. 2. Valent tom. q. disp. i.qu s. J J. B an .lom. q.cap. 4.quaest. I.Ginna .
sequenti Sotus lib. 3. e natur. 2grat .cap. 6.9 in se. 19.'stati. 2.ara. 2. Driedo de captiuit. c. et Vega lib. . in Trid.c. 8.cti Ioannes Medin cod. de poenit. tr. 3. Quaest. II. An ad meritum requiratur gratia sanctificans Hie Faber disp42. Durand.q. 2. Caiet. Medina, Conrad. Zumel,Curiel, Montesin Lorca,Vasqueet,iali 1 .i q. ii .art. 2. 3. Bellarm.lib. s. de iis c. c. I 2. Valentia tom. a. d. 8. q. 6. p. 3 Suare lib. 2. de gratia, C. I A. Granadus I. 2.controuers. 8.traed. II .disp. 2. gus ira 3φ. disp. .propos 2 ct . Tannerus tom. 2. HO. 6. q. 6.dub. 2. Maeratius degratia, disp. I fect r. Qiiaest. III. An gratia sanctificans tribuens valorem operibus, sit necessario antecedens opera De quo Zumel I. 2.q. ΙΑ.art. a.disp. 3. Lorca disp. 4'.dub.inrid. alij Interpret. S.Th.im. Sor. in . disp. I .q. 6.ώrt. 6. disp. I 6. q. I. art. I. Canus reiecit de poenit. .p. g. Ad fecundum ocro, Vega/.6. de iustifc.ad 8. Argum Alberi.
ratius de gratia, disp.r scd . d. ijsἰ2.2. Quaest. I V. Aia ex 2:aiori gratia sanctificante criteris
508쪽
teris paribus augescat merituma De quo Valentia
Rualiter a Diabolo is a peccato nos re dimit per mortem
ΡRima conclusio Christus nos redimit per morotem a peccato, poena,&4 Diabolo, quatenus per mortem Christi iustificati sumus, iuxta illud Rom. 3. In sanguine ipsim iustificati sumus. Probatur: Quia iustificatione destruitur peccatum iustificatus enim non potest manere peccator. At destructo per iustificationem peccatori tollitur poena aeterna debita peccato iustificatione Baptismi remittitur etiam poena temporalis in eadem poena poenitentiae iustificatione minuitur: item,soluuntur vincula,quibus Diabolus nos adstringit; alia enim non sunt vincula, qui bus Diabolus nos ligat, quὶm pectata. Ergo Christus hominem
509쪽
bominem redimit per mortem suam a culpa, , poenas& seruitute Diaboli, quatenus illi per suam mortem,
iustificationem largitur 'vita
Porro multiplex est modus, quo Christus per suam mortem hominem iustificat. Primo, quia nota Christi obiective nos accendit in dilactionem Dei, per quam iustistificamur. Secundo, quia fides mortis
Christi dispositi tu nos iustificat, ut Omi Niliat ei est per ιm Iesu Chrsti. Item ibidem:sbem Doua
proposuit propritiatorem perfidem in sanguinei v. Id est,per fidem sanguinis,& mortis ipsius nam,violi Hebrari aspicientes in serpentem aeneum in ligno et chum, morsibus serpentum sanabantur: sic nos fidei
intuitu intendentes in Christum sublatum in Cruce. veneno peccatorum liberamur.Terti δ,quia Christus merito mortis suae per Sacramenta olimes culpa pr teritas extinguit, ter uberiora auxilia gratiae nobildisposita praecauet futura. Nam , licet post Clitisti mortem Diabolus impetat hominem tamen eius impetus debiliores sunt, ut vires nostrae ad eum superana dum fortiores. Quare Petrus,qui ante Christum mor tuum , voce ancillae victus suit, post eum mortuum
Regibus, & Praesidibus non cessit. Nam,ut set par bola Christi Lucaeci Labrtior veniens in domum sortis alligauit fortem, hoc est,Christus habitans corda hominum,quae Diabolus occupabat,illum omninὸ compescuit, superauit. Quod Augustinus tom. lib. Dde agone Christiano,cap. 1 exposuit Incideramin enim in principem hAim faculi, qui seduxit Adam, feruum fecit, uestitque nos quasi vernaculos possidere sivenit Redemptor, ct ictus es deceptor Tetendi ei muscipulam Crucem suam: Uuit ibi quasi escam faciuinem Martinet in Mag. Sem. Si suum
510쪽
1μιm. Sed quare Deus eripuit hominemo potestate Diaboli factus homo, mortuus Vt ereptio hominis non esset violentia , sed iusta. Quippe Diabolus per peccatum acquisiuit ius perdendi hominem . Mhoc ius extingui non potera per aliam satisfactionem, quam hominis Dei, offerentis pretium redemptionis sanguinem suum. Secunda conclusori Quamuis tota Trinitas possit die Saluator hominis strictius tamen,& singularius Christus Saluator fuit. Nam tota Trinitas dicitur saluare hominem , solum , quia sua potestare homini iustificationem in salutem largitur. At vero Christus praeterea hominem saluat , quia per suam Passionem pretium nostrae redemptionis exhibuis. Vnde Saluator est , qua Deus in qua homo. u, Deus est Saluator potestate iustificandi , communi tribus personis qua homo verδ humilitatis, iaD sonis merito effectu Ergo strictius,in singularias, quam tota Trinitas, Saluator est. 4 Tertia conclusi, Solus Christus est mediator inter Deum,in hominem. Itaque licet toti Trinitati competat saluare hominem doli. vetd Christo
competit mediare inter Deum hominem. Tum, quia id testatur Paulus I. Timoth. 1. Vni mediato
Dei, ct hominum, homo Christus Iesis. Tum , quia id, quod mediat inter duo extrema , debet complecti aliquid per quod ab extremis distinguatur,4 extremis accedat. At aliae persona diuinae non habent aliquid, per quod distinguantur a Deo, nee per quod hominibus accedant , sicut habet Christus,qui humanitate a Deo distinguitur,4 eadem hominibus appropinquat, uti Diuinitate Deo. Ergo solus Christus