장음표시 사용
521쪽
Quaest. VII. An Deus vere dicatur mortuus , passis per communicationem idiomatum mi S.
q. . Brules. q.6.Alij relati dip.7.quast. a. Quaest. V III. An corpus Christi ab anima separatum subiaceret corruptioni, vermibus Mic S.Th. quas. .ayt.2. Durand Sc Carthusianus φ. 1. Scotus, re Gabr. q. I. Caietan. Medina, Suarea, Sylu Mali cum s.Thom. q. s I. art. .Henriq. quodlibet. 2. q. I a. Valentia tom. q. disp. z. q. 6 p. I.
Si Christus in morte fuit homo '
Verique arbitrantur, Christum in triduo mortis non fuisse hominem. Tum qui Christus , qu
homo, mortuus est. Homo autem mortuus desinae esse homo. Ergo in illo triduo non erat homo. Tamsquin
522쪽
qnia homo non potest non esse mortalis, aut immoriatilis. At Christus in illo trido,non erat mortalis,nec
immortalis: quia erat mortuus. Ergo homo non erat.
Respondetur cum Ambrosio bb. i. de side cap. s. S cramenta fidei ab argutiis Dialccticorum sunt libera: Dubi fides quaeritur,Dialectica non auditur. At quaeis ritur, an mortuus Christus fuerit homo, non eo modo, quo PQtrus, Ioannes homines sunt, in quibus ea argumenta vim habent; sed alio modo,quem Philosophia non assequitur , scilicet ratione unionis, qua caro, Manima Christi erant unitae cum Verbo quod sequenti conclusione explicatur. Ptima igitur conclusio est Christus in triduo mortis vere erat homo ; sed non eo modo, quo ante mortem erat homo. Nam homo constituitur ex corpore,in anima subsistentibus unica personalitate icvnitis inter se , aut unitis in uno tertio. At in triduo
mortis corpus, Manima erant unita in Verbo, quanuis non essent unita inter se, sicut erant ante niortem. Ergo constituebant hominem, quamuis non eo modo , quo hominem constituebant ante mortem Aut
aliter idem argumentum confice. Homo Christus in recto importat personam Verbi, in obliquo corpus, de animam , aut unita inter se , aut unita uni tertio. Sed in triduo mansit persona Verbi eounotans in obliquo corpus,&animam unita Verbo,quamuis non scut antea unita inter se. Ergo in illo iiduo mansit Verbum homo,quamuis non sicut ante . Confirmatur ex Augustino libro G de Trinitate , cap. 3. dicentes Talis erat susceptio illa , qua Deum omnnem facere , ct hominem Deum. Vbi Deus dicitu fieri homo ab unione massumptione Verbi. At
523쪽
At haec unio, Massumptio Verbi mansit eadem Ergo etiam verbum mansit homo. Itaque Verbum erat homo invia erat persona subsistens in corpore , anima unitis uni tertio. Mortuus verδ est homo 'uia non subsistit in corpore uiuo unito cum anima,sietu ante, Ideoque homo ille non est mortalis, nee immortalis quia, sicut mortuus,& vivus dicitur ab
unione corporis,in animae inter se, pereum aut perseueranti ita etiam mortalis,aut immortalis Achaeeunio non erat. Atque adeo homo mortuus erat , non immortalis, nec mortalis.
Secunda conclusi es Christus in illo triduo non erat homo ubique sed ubi erat corpus , aut anima. Prior pars constat et quia nunquam Christus ubique fuit homo:quia lichi eius Diuinitas ubique sit tamen
humanitas nunquam fuit ubique Probatur posterior pars e bicunque erat corpus solum, aut anima sola, erat,nio Verbi cum utroque; quia Verbum unica,&indiuisibili unione cum utraque parte nitum fuit. At Verbum est homo ab ea unione cum traque parte. Ergo ubicunque erat corpus solum, aut anima sola,Verbum erat homo. Itaque in sepulchro erat homor quia ibi erat corpus unitum Verbo,& simul unio animae cum eodem Verbo, quamuis non esset ibi anima. tem .in Inserno erat homo: quia ibi erat anima unita Verbo in simul unio corporis cum eodem Verbo, quamuis ibi non esset corpus. Sic etiam Augustinus lib. de fide ad Petrum, cap. a. In sepulchro era hamo, in Inferno erat.
4 Obiicies Si Verbum assumpsisset solum cox-pus,non esset homo in sepulchro,ubi esset corpus;nec si solam assumpsisset animam,esset in Inserno homo, v I
524쪽
ubi esset anima. Ergo nec modo ibi est homo,cum ibi solum si corpus, lanima sola Conceditur antecedens δε negatur consequentia. Quia, s solum corpus esset assumptum a Verbo , aut anima sola non esset
cum corpore, aut cum anima ni Verbi cum utraqiae
parte, qua dicitur homo. At modo cum solo corpore extitit in sepulatiro, ni Verbi cum utraque parte τnam existit etiam unio cum anima existenti in Inferis nou quia in sepulchro existit, ni Verbi cum corpore , .modo eadem indivisibili unione nitum est
1 Tertia conclusio licet Christus non sit ubique homo i recte tamen dicitur Christus esse ubique totus,sed non ubique totum.Prior pars probatur ex Auingustino tom. 6.de unitate Trinit. cap. a . Non dimis APatrem Chrism , cum venit in Virginem , ubique totu ι ubique perfectiu. Vtraque pars probatur: quia torsu rem fertur ad personam uotum ver,ad omnia,quae com plectitur persona, atque adeo ad naturas. At persona ubique existit tota, atque perfecta, sed non cum omni natiua iam humana ubique nou est. Sic totus Christus est homo ac totus Deus sed non totum homos nec totum Deus quia non est tantum homo , nec tantum Deus. Tradit Damascenus lib. 3. de fide, cap. 7. Dii Christin est Dei pefectus non autem totum Dem est: non enim solum Deu es sei homo. E ιο- tm homo essem , non autem toto homo ; non solum enim homo sed Deus. Rationeri que addit Tottis enim naturae est repraesentativum Totum aut m hyposta-
feos. Exemploque declarat Sicut aliud quidem es naturari aliud cro hypost eos. Vnde attendendum est , quid dicatur secundi inia in ciuisag S. n: naturarus
525쪽
natiuam, secun dum personam , ut ea , quae dicuntur de Filio Dei, de Deo , dieantur etiam de filio hominis, de homine Sie idem dieitur aseendisse in coelum qui descendit de eoelo quia persena eadem est. Item,Deus gloriae dicitur crucifix as quia homo, quae est eadem persona cuteo est crucifixus.Si verbattendamus naturas,Filius Dei dicetur descendere,i Filius hominis ascendere meus esse ubique, & homo esse in coelo , aut in terra Filius Dei non passus , filius hominis passus. Quid ergo, propter quiὐ, ω cundum quid dicatur,prudens, ct diligens, pius ι-ον intelligat, monet Augustinus lib. I de Trinit.c. id
INter propositiones notatas in Magistro, ommuniter repulsas,una est, Christum in triduo mortis hominem fuisse Verum, si attente res considere. tur,constabit,vocalem tantum esse dissensionem.Nam id , quod alij re ipsa negant,cam Verbum in triduo hominem esse dissilentur, scilicet personam subsistentem in corpore, anima unitis inter se, minime Magister affirmat, idcoque ipse in triduo mortis hominem esse, sicut erat ante mortem,negat. Id etiam, quod Magister assirmat,cum Verbu in triduo homine vocat scilicet persona subs stentem in corpore in anima unitis uni tertio, nullus Theologoru re ipsa uegat. Num autem liae res, aut illa quae inter se ab omnibus admittuntur differre,voce hominis significanda sit,necne, contro uersia de voce est. Nini vox Magistri omnino culpa-da,cu consonare videatur modo loquendi Patru,& resignificet,quae inditatutione uti hominis no existat.
526쪽
Quaest. I. An Christus in triduo mortis fuerita
Qiiaest. II. Christus quὶ homo , quid in recto si- Mificet mic Bonau Carthusi Gabr.q. i. Alij relati dip. 7.q. r. Quaest. III. An Christus, qua homo , si ubique
Q noest. IV. An Veibum unica indivisibili nione assumpserit corpus , manimam De quo relati
527쪽
Quaest. VI. An corpus Christi in sepulchro subia in euerri corruptioni De quo relati dist. I.q 8. Quaest. vi I. An nima Christi ver secundum substantiam descende iit ad Inferos micra. Thom.
inaest VIII. Qi id operata sit anima Christi ad
Inferos descendens micri Thom quas. 2. artic. a. Bonau. arm. Os s. Richard art. 3. quast x. Brole f. quiest. I. Marsil .fiast. 3. art. a. Gabr. quast. I. Carthus Paest 6 Caietan Medina , S, tu Suare . alii eum
Q. aest. IX. An ver resurrexerit tertia die Hle Diar. ycl. 6. Caribusq. s. Alij relati dist. 14. q. 9. inaest. X Qualis resurrexerit. Hic relati et praced.
Quaest. XI. An in eoelos ascenderit; qua virtute,& quo motu locali micri Thom. 3. art. I. ct a. Durand.q. . I. Carthus cum Bonavent Alexand. V datrico, aliis q. 7. Caiet. Medi na,Sylu. Suar. alij
controu. 2.tr. 1 .comment. 29.
528쪽
DISTINCTIO XXIlI. si Christus habuerit fidem , em,
charitatem Postquam exposuit ea, quae ad substantiam in ear
nationis , cessicae iam redemptionis nostrae spectant, proponit agere de virtutibus theologicis , quae Christo conueniunt. Sed notandum pri md in hac distinctione, luet proponat agi re de fide spe , d charitatem tamen ex professio solum disserere de fido Secundo , non discernere an ea Christo conueniat , de quo decernit dist. 16. sed eam tantum in genereta finire , atque describere. Prima propositio est Fides theologica definitur, Virtus, qua creduntur, que non videntur. Sumitur ex Augustino ib. a. qq. eua . c. 29. In priniis explicandum definitum : fides enim bifariam sumitur, ut docet Augustinus lib. 3. de Trinit. c. s. tum pro habitii, quo credimus, tum pro obiecto, quod credinus, ut constat ex Symbolo Athanasi j Fides Catholica, quom nisi quisque irmiter , fideliterque crediderit , saltim essenore potirit. Vtraque fides in omnibus delibus una est, iuxta Apostolum ad Ephes . Vnses Dominus, una flues. .im id ,quod omnibus credendum proponitur, unum,& idem cst. Item virtus, qua id creditur dicitur Vna, non numero,sed genere.& similitudine ; sicut facies,& voluntas duorum hominum dicitur una, quamuis numero differant; quia sim litudine una est. Ioitur, fides , quae nuncia finitur , non est sides sumpta
529쪽
Deinde , in definitione fides dicitur riis. Essenim habitus,quo credimus,qui virtus est; habitus,
qui non est virtus.Nam qui cu charitate coniungitur, virtus est 'uia,docente Ambrosio,charitas ut format omnes virtutes in sine illa virtus non est , eaque est fides,quae iuxta Apostolum,per dilectionem operatur, Muiua,iustificans, formataque dieitur. Qui ver sine charitate reperitur, ut in peccatoribus, QDaemonibus, qui etiam credunt, contremiscunt, vere vim ius non est; sed qualitas quaedam mentis ad erederi dum disponens,mortua inanis, vacua. Caeterum in peccaroribus donum Dei esse potest , quin etiam peccatoribus Deus sua dona largitur. Si autem inquiras,au eadem fides quae cum charitate virtus est, maneat in peceatore, quin sit virtus verius quidem est, ean dem esse utrique statui iustitiae, atque peccati communem e quanqiram sine erroris perieulo oppositum
possit defendi. Igitur nunc definitur fides iustificans,
per charitatem sormata, ideo virtus asteritur. Rursus fides virtus dicitur , qua creduntur , c.
Vbi de habitu,quo eredimus in Deum, accipienda est.
Aliud enim est credere Deum,credere Deo in credere in Deum.Credere Deum,est credere Deum esse, siue ex testimonio humano humano, siue diuino. Credere Deo, est credere aliquid ex testimonio diuino. Credere vero in Deum est rursus in Deum per dilectionem intendere.Unde primo,& secando modo possunt credere peccatores, maemones Tertio ver,modo soli iusti,
qui fidem habent iustificantem & per dilecitonem
operantem , quam solam nunc definimus . Denique per fidem theologaeam di euntur credi, videnturi non omnia, quae non videntur;
530쪽
nam plura non visa possunt discredi a Catholieis abs que dispendio fidei theologicae,sed ea tantum,quae ad
nostram spectant religionem , scilicet quae a Deo reuelata nobis Ecclesia credenda proponit. At vero ea, quaecunque sint, debent esse non visa. Nam fides proprie non appare itium est , ut Apostolus describit Hebr. 14. Fides 'substantia rerum sperandarum argumentum non apparentium Vnde Gregorius homilia 16.βp. Euangela lib. Dialect. .f. aid Anarentia non habent fidem, sed cognitionem. Ratione mque reddit: Nam credi iam non potest, quod videri potest Thomas aluι vidit , aliud νedidit hominem idii, α eum confusu s. Similiter Augustinus tract. 17. O in Ioannem : Quid es fides, nisi credere, quod non vides PFides ergo est, quod non vides , credere. Sed notat Auis gustinus lib. s. de Trinitate, cap. i. Quamuis fides sit eorum , quae non videntur Pipsam tamen fidem ab unoquoque credente in corde videri, non oculis cor poreis,aut sensione aliqua interna , sed notione intellectuali,euidenti,4 certa licet enim ea,quae creduntur, absentia sint tamen ipsa fides cordi praesentissima est,& experimento noscibilis. Imb ded argumentum iest non apparentium,quia percepta manifeste fides, de Don perceptis manifeste eis,quae perfidem noscuntur, arguitur esse aliqua,quae re ipsa non apparent. Secunda propositiori Fides theologica est omnino certa Primo, quia ex Paulo sup est substantia sperandarum rerum. Scilicet , qui ea , quae sutura sunt,& nondum possidemus, sebsistunt in nobis certitudine fidei , qua credimus futura. Quae quidem si certa non esset, nutaret, sivacillaret spes. Secundo, quia dicitur argumentum , vel conuictio non