장음표시 사용
471쪽
Est vero eiusmodi. Ille qui bona fide, & sincero animo implendi praeeeptum ex
Sacerdotis, cui laturum impedimentum mantiastavit, consilio communionem anti cipat, reipsa praeceptum implet; ita ut, cessante etiam impedimento , quod prudenter timebat, paschali tempore ad aliam communionem non teneatur. Hanc responsiodem probabilem agnoscit & ipsemet Suarea. Volo eam ipsius legis verbis confirmare. Semes Ditem in anno eonfiteatuν, suscipiens reverenter ad minas in Pascha Euebaristis saeramentum. TV enim ad minus in Pascha suapte natura indicare videtur, quod semel in anno percipienda communio sit saltem in Paschate , quando in toto anno nulla praecessit communio. Sed iam is pra ex communi sensu Ecclesiae, & Theologorum probavimus , praeceptum istud iubere communi nem, paschali tempore lalaipiendam. Ideo etiam nunc admittimus quod praece pium absolute paschali tempori illigat communionem. Sed addimus, quod, quemadmodum praeceptum istud impleri potest, etiam quando ex rationabili caussa ultra tempus assignatum differtur communio ; ita potiori iure i qui letur , cum obrationabilem caussam eadem communio anticipatur. At, inquis, impletur in primo casu, quia lex id declarat; de anticipatione vero nihil lex decernit. verum habet. Sed, quoties casus sunt omnino similes, & rationes eaedem , interpretationi locus relinquitur. Nec enim lex omnes eventus recenset; sed pro unius resolutione regulam exhibet, ut ad illius amussim alios nos resolvere valeamus . Eo
vel magis quod anticipatio eousormior legi est quam dilatio. id de his duobus
hominibus diceres Petrus, praevidens periculum non suscipiendi communionem in Pa2hate, hane non anticipat, & adveniente Pasehate . atque impedimento obstante, reipsa non communicat. Paulus, idem praevidens Periculam , communio. Dem anticipat. nis melius ad legis intentionem se eo ormavit Nonne Paulus a Quaero, an Paulus impleverit praeceptum. Dubio procul: quia intra annum comis munionem pereepit ἔ & solummodo circumstantiam ob- impedimentum omisit .
Petrus vero minime illud implevit; sed solium dici potest, quod tempore paschali
ab observatione praecepti ratione impedimenti exeusetur . Negatur itaque Per hanc anticipatam communionem nou impleri praeceptum . Et se corruit totum argumentum P. Suarex. At, si impedimentum in Paschate mon occurreret ;numquid liber foret Paulus a communione, illo tempore recipienda e Diana ILP. e S. i . res. 42. docet , liberum sere Paulum a debito communionis quia iam satis&cisset praecepto. Sed ego dim, δc est seeunda responsio , Paulum tunc adstrictum esse ad communionem ratione circumstantiae temporis. Posset enim tunc cumulate, dc plene praeeeptum implere; posset Be substantiam actus , dc circumstantiam illius exequir idcireo per aecidens ratione circumstantiae adstringeretur etiam in Pasehate Mi communionem. Si vero impedimentum rei a contingeret ;Per
472쪽
per anticipatam eommunionem impletum fuisset quoad substantiam praeceptum . quia iam exeeutus fuisset id quod primo δέ absolute praeeeptum imponit. Ratiocinium nostrum innititur illi in morum controversiis receptissimo principio , stilueet, qui oumia a lege Praescripta exequi nequit, ea quae potest, quaeve ab aliis seiunguntur, implere tenetur. Exempla adducta de ieiunio, Missa, de recitatione horarum, nullius sunt momenti : quoniam aut sunt illorum dierum onera, aut ratio eadem praescribendi est dierum solemnitas, ut dictum suit supra. X. Si impedimentum intra quindecim dies paschales praevideatur I omnes fa tentur anticipandam esse communionem et quoniam tum reipsa praeceptum obiugat. Et hac ratione qui summo mane diei festi praevidet se impediendum fore ab audiendo Sacro circiter meridiem, anticipare observantiam praecepti adstringitur: me est qui hoc in controversiam vocet. . ,
An indigne communicantes boc praeceptum impleant e ubi implendum sit et quinam excusentur ab eiusdem executione I quae tandem poenae transgressoribus impositae sint.
I. ommunissima olim erat sententia, adfirmans sacrilega communione praeceptum istud impleri. Eam propugnabant graves . dc plurimi Theologi .
Ακorius Lib. VII. cap. xxx. quaest. κII. UasqueΣ Tom. III. quaest. ccx IV. cap. IX. Sua- reκ Tom. III. in III. P. di p. lxx. sec. 3. Filliueius tract. Iri num. εα Henriquea Lib. VIII. cap. v. uum. 3. Sa vel b. Euchari num. 23. Granados tract. X. dio. Iri num. II. Trullench Lib. III. in Decac cap. . num. II. Lugo disp. xv I. num. 33. Bonacinadio. IV. quaest. v I I. punct. a. n m. Ia. Fagundea praecep. 3. Lib. I. cap. I. num . MVilialobos Tom. I trassiva I. dis. M. num. . Diana III. P. tract. IV. res 4I. Gh tius verb. Commun. cap. I. Cchagavia tradi. II. quaest. XU. num. 6. Leander trassi
v M. dio. ID. quaes. xxv I II. dc alii. Suarer allegat pro sua sententia Dominicum Soto Lib. II. de iust. quaest. m. art. x. dc post Suarea ceteri omnes pro eadem senistentia Soto laudant; sed omnino falso. Solum loco laudato asserit Soto , posse .a Iiqua praecepta impleri etiam ab iis qui sunt in peccato mortali r puta , filii , peccati alicuius rei, possunt implere praeceptum honorandi parentes. Nec verbum ille habet de praecepto communionis paschalis. At haec obiter dicta sint adversus
473쪽
eos qui in re gravis momenti citant Auctorest quin eos legerint . Porro sentenistia, docens communione sacrilega satisfieri praecepto communionis paschalis, proscripta fuit anno I 679. ab Innocentio XI. summo Pontifice in hac propositione , quae est ex ε . in ordine F . his verbis concepta: Pr cepto communionis annuae Distis fit per Derilegam Domini manducationem. Recensui A uctores graves, & plures , qui eam aeriter defendebant, ut hinc lector colligat, non esse sine examine amis plectendas in morum materia eas opiniones quae favent libertati adversus legem; quamquam traditae fuerint a pluribus Theologis, multoque minus , si a pluribus dumtaxat Casu istis recentioribus propugnentur . Sententiae proscriptae Auctores hanc afferebant rationem, scilicet plura praecepta tum divina , tum ecclesiastica impleri posse per actum vitiosum; ut si quis ieiunaret ob avaritiam , vel si quis parentes honoraret ob inanem gloriam dcc. Hinc inserebant , posse eodem 'modo impleri praeceptum annuae communionis. At discrimen inter hoc dc alia praecepta manifestum est. In primis lex ipsa praecipit ut hoc sacramentum reverenter
suscipiatur. Deinde sacramentum hoc est sacramentum vivorum, & sacramentum supponens animam gratia ornatam. Ecclesia, praecipiens communionem, praecipit
sumptionem Eucharistiae, qua uniatur fidelis, non qua separetur a Christo . Et quamquam non semper finis legis cadat sub lege ; tamen, quando finis inquit etiam ipse P. SuareΣ eadem III. P. quaest. lxx. sec. II. est principalis, ae materia ipsius legis, eique intrinsecus , tunc sub lege cadit . Porro finis proximus praecepti istius, dc intrinsecus, atque materia proxima eiusdem est communio digna, communio, qua gratia augeatur, dc qua denique divinum praeceptum impleatur. Deus autem speciali mandato iubet sumi hoc sacramentum ab iis qui prius animarum sordes eluerint. Probet autem se ipsum bomo , is sic de pane illo edat , ἐν de calice bibat e qui enim mavducat, is bibit indigne , iudicium sibi moducat, ἐν bibis. Sententiam hanc docent omnes Theologi post damnatam hac de re propositionem ab Innocentio XI. Ex antiquis eam propugnarunt Durandus in II dist.
xxv I I r. quaest. IV. Capreolus in II dist. xl I. quaes. I. art. 3. Sylvius in III. P. quaest. XXX. art. II. Nugnus, Bartholomaeus ab Angelis, & alii. II. Qiiaest. unic. excommunicati, is interdicti excusentur a sumptione Eueharistiaest Re . Communis sententia est, hos omnes excusari; dummodo ipsi in caussa non sint cur a censuris non absolvantur . Ratio est clara : quia per excommunicationem, dc interdictum privantur sacra mentorum usu. Si vero ipsi contumacia sua obieem ponant, ne . absolutionem assequantur ; peccant dubio procul etiam contra hOe praeceptum. Navarrus cap. XXI. num. 8. AEorius tLib. VIL cap. xxx. quaest. I M. FagundeE, Trullench, Dicastillo apud Leandrum tract. v ri. diis. rar. quaest. xκκI II. summum Pontificem negant aliqui subiectum esse huic praecepto;
474쪽
cepto; sed oppositum demonstravimus supra de praecepto annuae consessionis e dc est communior, ac vera sententia. III. De loco, ubi sumenda communio est, convenit inter Theologos , nimirum quem quem fidelem in sua propria parochia , aut alibi de licentia sui Pastoris , Eucharistiam in Paschate sumere debere . Nomine proprii Pastoris intelligitur summus Pontifex, Episcopus in sua dioecesi , Parochus in sua parochia . Ratio huius est auctoritas Ecclesiae, sic praecipientis in laudato cap. Omnis . Plurium Conciliorum provincialium canones refert Natalis Alexander Lib. II. art. s. reg. 3. At, quia nulla est penes Theologos controversia hac de re ἱ ideo nec Auctores,
nec textus Synodorum recensemus.
IV. Non pauci Auctores, ut Barbosa, Sa, Gesualdus, Machado , de alii apud Dianam P. M. tract. I x. refol. 64. docent, fideles communicantes in Cathedrali , sine licentia Episcopi, dc Parochi, satisfacere praecepto Ecclesiae et quia Ecclesia cathedralis est Ecclesia seu parochia communis universae dioecesis . Negant alii plures ob oppositam rationem, quod cathedralis Ecclesia non sit parochia communis. Haec secunda opinio probabilior videtur et quia debet innotescere Parocho communio suorum parochianorum . Hic est praecipuus finis ecclesiasticae legis . Non innotesceret autem, si fideles, inscio Parocho, communicarent. V. Hae lege tenentur solum illi qui more laicorum communicant . Quare Sacerdotes Missam celebrantes, tu quacumque Ecclesia celebrent, satisfaciunt huic praecepto. Si vero non celebrent, tenentur communicare in propria parochia, de de manu proprii Sacerdotis Eucharistiam sumere. VI. Regulares possunt dc in mortis articulo, & tempore Paschatis', suis familiaribus, dc servitoribus in suis Monasteriis; de locis, a Parochorum iurisdictione exemptis, Eucharistiam ministrare. Quoniam id concessit Clemens IV. Benedictinis, Innocentius VI. dc Si κtus IV. Augustinianis, Leo X. Minimis , de alii Pontifices aliis Religionibus. Idemque dicendum de famulis coniugatis , noctu dormientibus extra Coenobium; quando & isti sint commensales . Sententia communissima, praxi quotidiana munita, is VII. Regulares in propriis Ecclesiis posse ministrare saecularibus Eucharistiam tempore paschali, ita ut saeculares satisfaciant praecepto Ecclesiae, docent Rodri-gueZ Tom. I. qq. Reg. quaest. xxxv I .art.3. Bela IV. Par. ea . Iv. Hieronymus a Sor. ho in compend. privic verb. commvn. Ioannes de Cruce in epitom. privit. Lib. II. cap. V. dub. . concis. I. ubi refert privilegium, quod concessit Nicolaus v. Patribus de Guadalupe, dc Iulius II. Quod privilegium ferunt haberi in compendio privilegiorum istius ordinis F. a. Θ 6. Hanc opinionem defendit quoque Emmanuel Sa verbk Eucharistia num. Io. Lugo diis. xv m. num. 49. inquiens , admissa
475쪽
veritate privilegii, concessi a summo Pontifice. sententiam hane sustineri posse . Verum haec privilegia suspecta sunt. In Bullariis non reperiuntur ; nec Auctores indicant ibca, ubi reperiri queant, praeter compendium privilegiorum Patrum de Guada lupe. Ideo communiter Theologi oppositum docent . Et haec secunda opinio vera est, ac praxi consentanea. VIII. Regulares neque devotionis titulo posse in die Resurrectionis dominicae
saecularibus Eucharistiam ministrare , docent Navarrus cap. XXI. num. 32. Azotius Lib. VIn cap. xxx. quaest. vis. Sarnensis de visitat. Lib. II. ca Icti num. 3O. Henriqueet Lib. I. cap. lvia num. I. Trullenchus Lib. III. i' Dec. cap. v. dub. 2. num. 3. Bonacina dissip I v. quaest. V. punct. I. num. I 2. limitat conclusionem ad eos qui in propria parochia prius non impleverint praeceptum. Contraria sententia comm
nissima est, de vera, praxique confirmata- Quia in privilegio, concesso Mendicantibus ministrandi Eucharistiam fidelibus, excipitur dies Resurrectionis dominicae pro observantia praecepti; seu Pontifices volunt ut fideles omnes in propriis parochiis impleant praeceptum. Ergo, quoties fideles vel ante diem Resurrectionis hoc praeceptum exeeutioni mandaverint, Vel habeant animum intra designatos quindecim dies illud implendi, poterunt, ubicumque Voluerint , devotionis titulo communicare. Suareae diis lxκD- sec. a. Fillluci num. 266. Rodrigueκ de
quaest. xx. α apud ipsum Lay man, AEgidius, VasqueΣ, & alii .eommuniter. IX. Aliqui Calaistae, ut Ioannes de Cruce, dc Portet, docent, Regulares posse
in articulo mortis ministrare saecularibux Eucharistiam per modum Viatici . Sed haec opinio falsa est; & allegata privilegia Pauli Iri apocrypha suntia Tantummodo Parocho deficiente, Regulares, dc quilibet Sacerdos possimi in mortis articulo proximo Viaticum fidelibus administrare r quoniam, si possisnt in tali extremo eventu sacramentum poenitentiae impartire , potiori iure valent etiam sacrum viaticum porrigereia ι .X. Advenae, dc peregrini, qui ad proprias parochias redire nequeunt Paschatis Iempore, satisfaciunt praecum communionis paschalis, in quacumque Ecclesia ,
sive Regularium, sue aliorum Sacerdotum, suscipiant Bucharistiam a Sacerdoti bus facultatem habentibus illam ministrandi .. Parochiam do licentia expressa suo rum Parochorum possimi communicare in Ecclesiis Mendicantium . Meus dicendum de sacramento, matrimonii, cuius administratio a potestato pendet .iarisdicti
476쪽
NI. Iure communi nulla poena, seu censura lata est contra tra nigressores istius praecepti, quae ipso facto incurratur. Siquidem in cap. Omnis utriusque sexus solum praecipitur ut huiusmodi transgressores arceantur ab ingressu Ecclesiae , & pri. ventur ecclesiastica sepultura et quibus poenis subiecti sunt qui alterutrum praeceptorum, vel consessionis, vel communionis, transgrediuntur. Communiter tamen loquendo nemo praeceptum communionis violat , qui prius non transgrediatur praeceptum confessionis. In singulis dioecesibus Episcopi statuere solent censuras , ipso facto subeundas transgressoribus istius praecepti. Idcirco cuiusque loci consuetudines observandae sunt. Et haec dicta lassiciant de quinque Ecclesiae praeceptis . De duobus ultimis plura alia dicemus in tractatu de sacramentis Poenitentiae , dc
478쪽
A η' ym' Theologus epistola ad
D. Petrum Ballarinum data duplicem quasi a se inventam eis mendationem textus D. Thomae divendit, quae tamen est Sylvii . p. I99. & se r. n. a. Alii pueriles eiusdem plausus. v id.
Bais agi is Samuel male docet Theles horum Papam instituisse quadragesimale ieiunium. ρ. III. n. s. Male item docet ieiunia quatuor temporum longe post aetatem Apostolorum pontificia auctoritate invecta suisse . p.
Bauny P. Stephanus laxissime docet
non peccare mortaliter eum qui Missae interest solum ab offertorio inclusive usque ad postcommunionem inclusive. p. 7 . n. a. Bellar minus Robertus Caes. fallitur docendo stationes fuisse vigilias diurnas tempore solemnis ieiunii. p. I I.
Benedictus XIV. doctrinam de decimis in publica signatura gratiae uberrima eloquentia explanavit. p. 36O. & Dq.
Bonacina Martinus laxe docet in collatione diei ieiunii sumi posse ius culum ex cibis esurialibus , parvos pi-1ces, aut exiguam partem piscis maioris . p. 263. u. 8. Et pisces exsiccatos , & sale conditos . p. 268. n. II. Laxe docet comburentem proprias segetes , Vineas &c. obnoκias decimae, vel fructus collectos sua culpa perire Tom. V.
sinentem , non teneri pro destructis declinis Ecclesiae satisfacere. p. 38 I. &sq. n. 6. Perperam pro se adducit D. Thomam. ibid. Male ait primitiarum solutionem non praecipi iure ecclesiastico . e. 394, n. 6. Brancaeci Card. plura pro potione cocolatae adducit argumenta , quae refelluntur ceu improbabilia . p. at
Calinus P. Caesar festivam rationem
affert pro licito usu cocolatae in die ieiunii . p. 237. n. 32. & seq. Resellitur. ibid. Caram vel Ioannes laxas docet propositiones de ieiunio . p, Is i. de seq.
cet comburentem segetes, & fructus obnoxios decimae, non teneri aliquid Ecclesiae restituere. p. 38 I. n. s. Casu istae laxe nimis extendunt quantitatem collationis serotinae in die ieiunii. p. 238. & seq. n.3. Ex plurium Casu istarum doctrina consurgit plane deformata ieiunii imago quae exhibetur. p. 273. & seq. n. I. Laxe d cent excusari a ieiunio Christianos , ut possint reddere debitum coniugale . p. 3I . & seq. n. 8. ιχ seq. Haec eorum doctrina tum me distat a doctrina Patrum, & Ecclesiae. ibid. Casu istarum plurium recentium volumiana legentes perdiscunt laxitates ,
uas antea ignorabant. p. 3I8. n. I 6.
orum opiniones de ieiunio si veraeessent, lex ecclesiastica de eodem penitus iam obsolevisset. p. 337. n. I. dc seqq. Ostenditur id ipsum auctoritate Ff Car-
479쪽
Cardinalis Palla vicini. p.338. dc seqq.
Clemens Papa XI. nec sumebat, nec in suo procae tone sumi ab aliis sinebat potum cocolatae in die ieiunii. p. 227. dc seq. n. I 6. Clerus Gallicanus potum cocolatae rein probat in die ieiunii ceu putidam cor ruptelam. p. 2ψ3. π. . Cocolata primum obtinuit in Indiis O- .rientalibus. p. 2O . n. I. Deinde in Hispanos migravit . ibid. Et multo serius ad Italos pervenit . ibid. Quid proprie sit explicatur . p. 2 6. n. a. Non pendet ab hominum voluntate, ut potus artificialis qui potus effectum parere nequit , potus evadat . p. 2O . n. 3. COcolata ieiunii ecclesiastici legem violat . ibid. n. q. Quod illa diluatur aqua , essicit quod magis frangat ieiunium quam contra .
pag. 2IO. n. s. Reseruntur recentiores Auctores adversus cocolatam pugnantes. ibid. dc pag. 2 II. n. 6. Ab eorum
sententia nihil differt media sententia
Leandri . p. 2I2. n. 3. Argumenta mmnia Cardin. Brancacci , dc Coaeta , itemque Thomae Hurtado in favorem
cocolatae excogitata in examen adducuntur , eorumque sententiam Omnino salsam dc improbabilem esse ostenditur. pag. 2I dc seqq. n. I. dc seqq. P. Vivae laxitates referuntur, de refelluntur. ibid. colata non habet rationem potus. p. 2I6. n. q. Falsum est non adversati integritati ieiunii potum , nisi sit extractus ex materia in diebus esurialibus prohibita . ibid. Solvitur obiectio desumpta ex cere vita. pag. 2r . n. s. Assignatur regula certissima discernendi quodnam mixtum , licet potabile, ieiunium ecclesiasticum solvat. p. 278. dc seq. n. ε. Declarationes pontificiae quae allegantur pro cocolata, commenta,& aniles fabulas esse ostenditur. p. 2I9. dc seqq. n. 7. 5c seqq. Sicut etiam consiliu in , quod dicitur Martini Navarri,
esse commentitium. p. 222. n. M. Male vapulat ab Hurtado Pa squaligus , quod rationes non invenerit pro cΟ- colata. ibid. dc pag. 22I. n. I 2. dc seq. Male itidem Hurtadus pro se LeZanam adducit. p. 224. & seq. n. I . SOlvitur obiectio petita eκ consuetudine sumendi cocolatam. pag. 223. dc seqq. n. I . & seqq. Huiusmodi consuetudini desunt omnia requisita ad veram consuetudinem inducendam adversus legem . ibid. Sibi inconstans est , Ac plerumque falsius Hurtadus in am-gnandis rationibus , dc auctoritatibus
pro cocolata. p. 23O. n. 2o. Consilium
ab ipso attributum Martino Navarro resertur I ostenditurque esse manifestam imposturam . ibid. dc p. 23 I. 2Dq. n. a I. 6c seq. Solvitur aliud Hur-tadi obiectum petitum ex Probabili mo , dc consuetudine . p. 232. dc seq. n. 23. Δc seq. Et aliud eiusdem petitum ex iumptione electuariorum. p. 233. dc Dq. n. a F. dc seq. Eius doctrina qua docet cocolatam frangere ieiunium, si sumatur ut nutriat, manifeste retorquetur in eumdem. p. 234.
dc seq. n. 27. dc seq. Eius asylus ad intentionem qua sumitur cocolata, ridiculus est. p. 236. n. 3O. Exemplum vini ab eo adductum suae sententiae non prodest, sed obest. ibid. n.3I, Ex- sumatur argumentum omnino sessivum P. Catini pro cocolata. p. 237. n. 32. dc sq. Mutua adversariorum pugna Pro cc colata tuenda , falsam illorum esse opinionem evincit. ρ. 238. n. Iq. Car dinalis De Lugo iacetum dictum de cocolata refertur , iustaque animadversione excipitur . ibid. Ex scribitur ex P. Tam burino factum notabile ,
probans coco latam esse maXime nutritivam. p. 239. n. I. Ii potu Cocolatae datur parvitas materiae . pag. 2 . n. 2. Hanc non bene assignant Cardinales C Σa , dc Bran accius, nec non
P. Viva, Leander, Escobar, dc Pa squa- ligus. ibid. Praecisa huius parvae quantitatis mensura vix designari potest .
p. 24 I. n. s. Sumens eam potionem in materia parva , peccat venialiter. ibid. Parva materia non est uncia cocolatae, fluatuor, vel quinque unciis aquae immixta . ibid. dc p. 242. n. q. Si pa
480쪽
rum pulveris cocolatae ita aquae immisceatur, ut haec naturam aquae, dc rationem veri potus retineat , non violabitur ieiunium . p. 2 3. n. s. Sicut neque si quis eam sumat ex aliquo salutis incommodo, aut i ulta aliqua laboris Occurrente caussa . ibid.
Potus cocolatae ab Ecclesia Gallicana ceu putida corruptela reprobatur. ibid. num. 7. Male Α uctor Anonymus eum licitum defendit auctoritate Ludovici della Fabra Physic Medici . ibid. 5c pag. 24 . n. I. Male contendit eum esse medicinalem potum ἱ idque peius confirmat auctoritate S. Augustini . ibid. n. a. Anonymus ille Αuctor describitur . ibid. dc p. 24 . m 3. dc seqq. Ludovici della Fabra rationes partim falsae , partim ineptae reseruntur, & refelluntur. pag. 246. ocseq. n. 6. dc seq. Collatio, seu resectiuncula serotina, quae sumitur in die ieiunii , originem habuit a collocutione , & conserentia spirituali Monachorum. p. I96. dc seq.ma. Εκ plicatur. ibid. Saeculox m. pro sola potus sumptione accepta fuit .
p. I96. n. 3. Saeculo XVI. communiter
usus obtinuit su mendi praeter potum etiam aliquid cibi. p. I97. n. . Ostenditur hanc collationem serotinam non adversari integritati ieiunii. p. I97. dc seq. n. s. Quantitas cibi in collatione permissa, diu fuit satis modica. p. 2 7. dct seq. n. a. D. Carolus Borromaeus con cessit pro serotina collatione unciam cum dimidio panis, & vini poculum. ibid. Casu istae eam nimis extendentesi reseruntur j p. 2 8. dc seq. π. 3. Laxe eam ad . octo uncias extendit P. Mi- Iante. ibid. Et laxe P. Sporer ad quam tam partem coenae . ibid. n. q. Non ι videtur extendenda uItra duas uncias panis, dc unam unciam amygdalas rum , aut ficuum , aut nucum , de ractis corticibus. p. 26O. n. . Falso Ac la-i xe ait Diana statutas esse licitas in ea octo uncias, atque esse ab omnibus
Iicitas sustinendas. ibid. Illius quantitas augeri non potest li-
cite in pervigiliis Nativitatis, de Resurrectionis dominicae , aut alio die , nisi ubi vere obtinet consuetudo eam augendi. p.26 I. dc sq. n.6. Laxe dOcent Diana, dc Leander excessu duarum unciarum supra octo in collati ne diei ieiunii sumptarum ieiunium non stangi . p. 262. n.' Laxe docet Bona cina in ea sumi posse iustulume κ cibis esurialibus , pisciculum , aut exiguam partem piscis maioris . pag. 263. num. 8. Improbatur haec opinio.
ibid. Cibi in ea permissi sunt panis, poma, pyra, ficus, uvae, sive recentes, sive siccae, oleae, nuces, herbae crudae,
dulciaria , seu bellaria , idque genus similia. p. 264. Non tamen Permitti debet cibus concretus ex pane Ac herbis, oleoque , Ac sale conditus , ut laxe permittit Leander. ibid. n. Io. Impugnatur haec opinio. ibid. Laxe Bona cina , dc Sporer in ea collatione concedunt pisciculos recentes , aliquid butyri, casei , & ovorum . p. 26 . dc seqq. n. II. & seq. Reselluntur auctoritatibus vel ipsorum benigniorum Calaistarum. ibid. Perperam etiam in ea conceduntur a Bonacina pisciculi fumo exsiccati, vel sale conditi. p. 268. dc sq. n. I 3. Resellitur haec opinio. ibid. Absolute non licet in ea edere Iacticinia , etiam ubi haec licent in prandio. p. 27o. n. I . Nec in ea licet viris nobilibus , delicatis , Advocatis , Procuratoribus , Lectoribus , omnibusque studiosis sumere collationem maioris quantitatis quam ceteris diceat. ibid. dc p.27 I. n. I 6. Opposita Pasqua- Iigi, Leandri, dc Cozrae opinio refellitur. ibid. Illi non favet consuetudo Curiae Romanae . ibid. Collationem summo mane absque iusta causa sumere non licet , dilato
prandio in vesperum. p.272. n. II Iusta tamen sic eam sumendi caussa estiter. ibid. n. I 8. Communio paschalis praecipitur iure ecclesiastico . p. 3 . n. I. Hoc praeceptum obligat solos fideles bapti Ea os . ibid. num. 2. Antiquitus ante usum rationis