장음표시 사용
461쪽
fuissete Cur nihil discriminis inter praeceptum consessionis , & communionis statuerunt , sed idem pro utroque sacramento tempus definiere ambo illa Concilia , Quid quod Cateehismus Concilii Tridentini eodem prorsus modo loquitur
de consessione, ac de communione; decernitque pueros, cum primum compertum fuerit, eos aliquam admirabilium sacramentorum cognitionem habere, confestim ad eorumdem participationem admittendos esset De sacra communione II. P. θα63. haec habet. Qua vero aetate pueris sacra m steria danda sint, nemo messus constituere poterit quam pater, Sacerdos cui uti eonfitentur peccata. Ad illas etiam pertinet explorare, isi a pueris percontari, an huius admirabilis Iaeramenti cognitionem oliquam Greperint, lan gustum habeant. Idem omnino, sed aliis verbis, docet eadem II. Parti feci M. de sacram. paenit. circa aetatem qua pueri confiteri debeant . Frimum namque ex Concuri Lateranensis canone eatus initium es , Omnis utriusque sexus , perspicitur neminem confessionis lege adprictum esse ante eam aetatem qua rationis usum habere potes. Neque tamen ea aetas certo asiquo annorum numero definita es .
Sed illud univero statuendum videtur ab eo tempore confessiovem puero indictam esse, eum inter bonum, malum discernendi vim babet, in eiusque memem dolas cadere potest. Sive itaque pueri sint ociennes, sive novennes, sive septennes , dum Sacerdoti eonfiat eos accepisse tantii sacramenti cognitionem aliqu4m , inquid Catechismus , ad sacram communionem accedein debent . Eamdem doctrinam prius, nempe paucis annis post celebrationem Lateranensis Concilii tradiderat S. Thomas III. P. quaest. lxxx. art. s. ad 3. Sed, quando iam pueri incipiunt aliqualem usum rationis habere, ut possint deSotionem concipere huius sacramenti, tune potes eis hoc sacramentam conferri. Sanctus Antoninus eamdem pro consessione, & eo munione praescribit aetatem , Concilii Lateranensis canoni innixus III. P. tit.xiv. cap. x II. F. . Puer, cum es doli crepax, cum scilicet potest mortaliter peccare, tunc obligatur ad praeceptum de confessione, is per consequens de communione , quae simul dantur. Auctoritate ergo spectata & Conciliorum, & Sanctorum, quae certor praevalere debet magno recentiorum Theologorum numero, falsa est istorum sententia, nempe pueros non teneri ad communionem ante vel decimum, vel duodecimum, vel quartum decimum annum VI. Nec ratio quam P. Suareet allegat pro sua opinione, mihi probatur. Inquit enim, maturiorem aetatem exigi in pueris ad communionem quam ad consessi
nem, ut graviore iudicio inter cibum hunc sacrum , & profanos distinguere valeant. Verum, & ut ex quotidiana experientia didici , di ut ratio ipsa etiam indicare videtur, difficilius est imbuere puerum, eumque aptum reddere ad conses sionem bene Peragendam quam ad communionem suscipiendam . Nam, di pueri pravae indolis iunt , di ad peccandum sagaces; quam arduum non o eos ad com
462쪽
DIS S. II. DE COMM. PASCH. 43τ
cipiendum verum, & supernaturalem dolorem de peccatis commissis adversus di vinam maiestatem excitarest inram arduum non est eos inducere ad eliciendum
firmum stabileque propositum in posterum non peccandi Si autem honi sunt ingenii, malitiaeque inscii, non minus difficile est eos ad praefatos actus doloris, &propositi eliciendos perciere. Quod si Consessarius utriusque generis pueros ad di-- actus praestandos, ut Oportet, praeparare, & dii ponere valet ό ut mea praesesert opinio, quam facillime sacrae communionis percipiendae efficere capaces p terit. Admissa enim in pueris cognitione sive attritionis, sive contritionis , & fir mae voluntatis ulterius non peccandi, quae ad consessionis sacramentum sunt ne eessariae r quid, quaeso, sacilius quam eos ad fidem simul, & reverentiam concipiendam erga augustissimum sacramentum permoveret Perarduum est eos in pee-oatum post usum rationis lapsos ad vitam caelestem regenerare; aut, si ire peccatum lapsi non sint, difficile est eos docere necessitatem doloris, & propositi necessarii ad consessionem. Ceterum, elevati cum fuerint ad statum gratiae, aut ad eiusdem gratiae augmentum provecti, cur defraudandi erunt sacro illo pabulo, ad eamdem vitanu caelestem alendam, conservandamque a Christo Domino instituto, Olim pueris ad consessionem ineptis Eucharistia concedebatur; illis autem nunc , etiam post consessionem, eadem negabitur j Si character proprius istius sacramen ei est, eae testi quodam adipe animam, gratia sanante ornatam, saginare, ut proficere in dies valeat, & alitus assurgere; ego sane non percipio, qua ratione pueri illi qui usu praediti rationis , sacramento poenitentix supponuntur , aut reis generati ad vitam caelestem, aut in eadem vita magis roborati, non debeant Eueharistiam suscipere, quae peculiarissimum vitae caelestis in hac via alimentum est. Quod si possunt ad communionem admitti, suntque illius capaces; praeceptum iam urget, cui ut satisfaciant , admonendi sunt ut ad sacr4m mensam aece
VII. Sententia ergo nostra , seu Verius D. Thomae , Antonini , dc Concilii, ac Catechismi Tridentini, haec est. Cum pueri ad annos discretionis pervenerint, sintque revera ita apti ad consessionem peccatorum iaciendam, ut tenean is tur illud praeceptum implere; sunt quoque sacrae communionis capaces ' & ad ob servantiam istius praecepti, non secus ac alterius, adstringuntur . Quia vero , ut Catechismus ait, non potest praecise tempus definiri quo pueri annos discretionis attingant; idcirco parentum, & Sacerdotum est id explorare, & a pueris perconistari, an post instriustionem acceptam, tanti sacramenti cognitionem aliquam sint assecuti. Illud enim quod alibi diximus, & est suapte natura compertum. in me
moriam revocamus, alios pueros citius , alios tardius lucem rationis obtinere .
Qitapropter annus, seu tempus praecisum determinari nequit quo obligatio talis Tom. H. Ee iij
463쪽
incipiat. Id solum dicimus, quod, si circiter septennium, vel octennium, aut no-vennium, vel tardius, aut celerius, lumen rationis pueri adeo persecte assequerentur, ut revera perciperent quid sit mortale Peccatum , de eodem conteri, illudque detestari, de confessionem facere, praeceptumque confessionis implere possent, dc tenerentur ; constricti quoque forent ad sacrae communionis praeceptum implendum. Non negaverim tamen, Posse Sacerdotem, Prout expediens iudieaverit, aliquot menses, non vero annum, Post consessionem, differre communionem pueris in hunc finem , ut maiori Virtutum p pparatu, atque ferventiore caritate , & prosundiore obsequio , ac reverentia ad tam admirabile sacra meruum accedant. Hane nostram sententiam praeter D. Thomam, de Alliminum defendunt etiam Τabiena verb. Commun. num. 3. Ioannes Sanctus in select diis. xxv r. Ca. stropalatis tract. LII. disp. I. punct. 24. s. a. num. . Philippus de Cruce in The ἀEeeles trin. I. F. II. num. 3. Leander tract. V II. disp. HI. quasi v. de apud eumdem HenriqueE, Ledesma, Vivaldus, Mareilla, dc alii. VIII. Obiicit SuareΣ , sacramentum consessionis magis necessarium esse quam sacramentum communionis I idcirco illud anticipandum . Insuper Ecclesiae mos obtinet ut pueri tardius ad communionem quam ad consessionem admittantur . Resp. Ecclesiam non latuit haec maior unius sacramenti prae altem necessitas ;de nihilominus idem discretionis tempus pro utriusque sacramenti susceptione definivit. In iis quae positivi iuris sunt , voluntas legislatoris magis quam rei pra
scriptae materia, attendenda est . Saeramentum consessionis praecedere debet, ut anima vel absolute vivat , vel persectiorem vitam divinam consequatur . Sed , hae vita posita, alimentum quoque istius vitae proprium conseratur viventi oporistet. Consuetudo obtinet ut tardius pueri ad communionem quam ad consessi nem aecedant . Hoc & nos concedimus I dummodo dilatio ista non sit ad anianum, sed ad aliquod tempus congruum unius, vel alterius mensis , plus minutave, prout prudenti ministro opportunum visum fuerit, ut pueri magis accendantur erga augustissimum mysterium, ut ardentius appetant divinas epulas, ut denique splendidiore caritatis veste ad caelestes nuptias valeant accedere . Quod si alieubi mos esset ut pueri , licet abundanti rationis lumine circiter septennium aut octennium persus , dis nent communionem ad decimum , duodecimum , vel quami decimum annum I dicimus, hune morem ab Ecclesia non probari, cum potius Ecclesia contrarium suis canonibus statuat . Ex ipsa elo experientia didici, multos parentes, di sacros ministros nimium esse in puerorum instructione negligentes. Praetextu siquidem maturioris aetatis, de gravioris iudieii , necessiarii ad hoc sacramentum percipiendum , differunt eorum instructionem post decennium . Saepione , antequam ad Eucharistiam accedant , non solum sunt doli capaces ,
464쪽
DIS S. II. DE COMM. PASCH. 43'
non solum sciunt discernere inter bonum & malum; sed in malitia valde edocti sunt, & non raro etiam mortui . quando comedere incipiunt cibum divinum , Quod si statim , postquam per primam confessionem rite factam sanctificati fuerunt , eaelesti alimento roborati, dc saginati fuissent, & in tenera illa aetate viam Domini percurrere coepissent ἔ non adeo sertassis in adolescentia. dc consequenter
in provecta aetate effrenes larent, atque ad omnia vitia proni . Desinant ergo abusui, dc parentum, ac Sacerdotum oscitantiae, & culpabili negligentiae velamen praetendere consuetudinis eeclesiasticae. IX. Suarea cum aliis, pro illius sententia citatis, quamquam doceat non teneri pueros , statim ac ratione potiuntur , ad eommunionem , ut impleant praeceptum ecclesiasticum, subdit tamen ad eamdem communionem teneri, ut impleant praeceptum divinum . Quare in articulo mortis ministrandum esse pueris, lumine rationis praeditis , sacrum viaticum adfirmat P. Suarez cum ceteris Theol gis . Omnes ergo pueri qui in articulo mortis sunt capaces consessionis, & eritremae unctionis , sunt quoque capaees suscipiendi viatici , eisque administrari
X. Parentes , dc Conlatarii qui vel ii, articulo mortis , vel in Paschate non permittunt pueros doli capaces suscipere corpus dominicum, peccant mortaliter absolute loquendo et quia in articulo mortis urget praeceptum Christi Domini rris mandueaveritis carnem Filii hominis : in Paschate vero urget praeceptum Ecclesiae. Peccare eos mortaliter dicimus, si ob negligentiam, de desectum sollicit dinis in puerorum instructione in caussa forent ne dicti pueri. alioqui capaces , praecepto paschalis communionis satisfacerent ; secus, si bona fide, post dilige tem illorum instructionem existimareat eos non essi: adhuc ad. communionem a pios, dc propterea opportunum prudenter ducerent, in aliud tempus differendam esse praecepti executionem . auando in articulo mortis dubitatur, an pueri sint capaces doli , potest eis administrari viaticum . In dubio possumus in favorem puerorum dispensare sacramentum , cuius effectus etiam aute rationis lumen participare Valent, ut ex antiqua disciplina palam est . Si. enim olim Ecclesia illissimul eum baptismate Eucharistiam ministrabat ; prosecto censebat illos capaces eta percipiendi fructus eiusdem sacramenti, ut docent Suarez , Uasquea , Lugo , Diana, de alii passim. Si itaque sunt capaces , dc ex alia parte prohibitio non obstat; dicendum videtur, eos reficiendos eme sacro viatico . Nec enim sine fundamento asserimus, Praeceptum Ecclesiae excludere solum eos a communione qui ce
te carent rationis lumine ; secus eos de quibus controversia est, num illud possideant. Quae tamen hactenus dicta sunt de puerorum obligatione ad communionem, sapientum iudicio subiicio. . . . .
465쪽
XI. Praeter praeceptum impositum fidelibus communicandi semel in anno, docent Tabiena verb. Commun. num. q. Navarrus cap. xxi. num. ult. Armilla veta. Commun. num. 13. non I 6. ut citat Leander dari aliud praeeeptum contentum in clementina, In agro, F. Sane, de flatu Monachon quo adstringuntur Benedictini singulis mensibus communionem frequentare . Subdit tamen Armilla, consuetudiis
dem Religionis attendendam esse. - . . '
De tempore quo hoc praeceptum communionis implendum
nonnuliae hac de re enucleantur.
I. π ΑM dictum est , sub initium Ecclesiae communionem fuisse fidelibus quoti-I dianam , deinde trinam singulis annis, ct tandem unicam in anno . Praecein ptum sumendi dominicum corpus divinum est : ἰs manducaveritis carnem Filii hominis . . . non habebitis Silam in vobis et Ioan. VI. Quia vero Deus tempus non definivit quo tale implendum praeceptum esset I idcirco Ecclesia tempus in quo praeceptum divinum deberent fideles observare, designavit. Porro, ne praeceptum fragilitati humanae naturae , & universae fidelium multitudini nimium grave s ret , nonnisi semel in anno eius observationem imposuit... II. Tempus quo praeceptum obligat, est paschale , ut ex Concilii Lateranensis verbis, Ad minus in Pascha, dc ex canone Tridentini, Fingulis annis , fallem in Paschate, constat. Temporis finitio congrua est. Nam hoc tempore fideles, quadragesimalibus ieiuniis afflicti, & admirabilium mysteriorum contemplatione exciatati, magis apti Ec dispositi ad hoc sacramentum suscipiendum videntur . Deinde hoc eodem tempore augustissimum sacramentum istud institutum fuit, & nostra redemptio consummata. Quamobrem nullum aliud tempus adeo congruum erat , in quo commemoratio fieret divinar institutionis huius lacramenti per ipsius s
III. Nomine Paschatis solum diem Resurrectionis InteIligendum esse, Panormia anus in cap. Omnis utriusque sexus , docet sed oppositum sustinent Theologi somnes; & Ecclesia ipsa sub Eugenio IV. declaravit , tempus istud pascha Ie quindecim dies comprehendere, a dominica palmarum usque ad dominicam in albis metu sive , ut refert Sylvester verb. Eucharist. 3. Navarrus east. xxt. nam. 6s. Qui- eumque fidelis qui in aliquo ex his quindecim diebus sacram communionem suscipiat , praeceptum implet . Qui vero intra istud quindecim dierum intervallum
466쪽
non recipit sacramentum hoc , licet pluries intra annum illud frequentaverit praeceptum non implet Ecclesiae . Si hoc temporis spatium laret alie ubi magi, amplum ex legitima consuetudine ; haec servari posset . Ferunt , consuetudinem obtinere Mediolani, ut quisque singulis Quadragesimae diebus implere valeat praeceptum istud communionis paschalis. Azori us Lib. VII. cap. XXX. quaes. IV. refert ,
Clementem VII. universae Hispaniae privilegium impartiisse satisfaciendi quolibeε
die Quadragesimae praecepto raschalis communionis. Suarea disp. lXX. sedi. I. nec de taIi usu, nec de tali concessione sibi constare testatur. IV. Quaest. I. An qui tempore paschali non implevit communionis praeceptum, ι .neatur illud implere , transacto Pasbate , eum primum commodo potuerit ' Res p. Id quod penes omnes certum est, primum omnium dieamus oportet . Certum
porro est posse fidelium quemlibet de sui Sacerdotis , seu Confessarii consilio post
tempus paschale, plus minusve, prout Consessario expediens visum fuerit, communionem differre : quia id clare exprimitur in lege lata a Concilio Lateranen si : Ndsi forte de proprii Sacerdotis eonsilio ob aliquam rationabilem ea am ad tempus ab huiusmodi perceptione duxerit abstinendum . De illis autem qui absque
Sacerdotis auctoritate differunt hanc communionem , triplex refertur sententia . Prima docet, cum qui ex impia Cia iv, dc abique culpa omisit communionem, te neri ad implendum praeceptum, cum primum potuerit; secus eum qui ob Auam malitiam communionem Omisit . Pro hac sententia Salmanticenses tract. Iv. eap. vii I. punct. 2. num. I9. reserunt Armillam ; sed falso . Armilla siquidem doeet Uerb. Commun. num. 6. neminem , transacto anno , ad implendum praeceptum illud teneri, quacumque ex caussa illud observare suo tempore neglexerit . Hanc eamdem sententiam , quae ex tribus secunda est, conceptis verbis docent S. Anto ninus II. Part. tit. IX. cap. IX. g. 3, Sylvester Uerb. Eucharist. I II. quaest. κV. Tabie-
na Uerb. Commun. quaest. v I r. Medina eod. de parnitent. quaest. de cons. Soto in IV. disi xv III. quas. I. art. . Victoria in Summ. num. III. Sa verb. Eucharist. num. I. Toletus Lib. VII. cap. XPIO. Ortia cap. XIX. F. 39. Granados tract. X. diis. IV. num. 7. Bonacina in eam inclinat difρ. Iv. quaest. v II. punct. 2. num. II. Diana III. Par. εrra'. Iv. refol. xl I. HenriqueZ Ub. VIII. cap. v. num. I. Ghetius Terb. Commun. cap.
I. g. r. & quidam alii. Ratio quam D. Antoninus cum aliis A lictoribus pro hac sententia profert , haec est . Praeceptum affirmativum , imperans aliquem actum die, vel tempore praescripto , elapso tali tempore , non obligat , quocumque eneapite neglecta fuerit praecepti executio : quod patet , inquit D. Antoninus , in praeceptis audiendi Missam, ieiunandi, & aliis. Praeceptum siquidem affirmati Wum non obligat pro semper . Cum igitur tempus designet, & ad illud obligationem limitet; cur ultra illud extendi debet obligatipnis onus Intentio siquidem legis-
467쪽
4 r. LIB. IV. DE ECCL. PRAE C.
Iatoris expressa est in verbis legis, illigantis obligationem tempori definito. Dein de non est necessaria observantia per modum compensationis , seu restitutionis , quae locum tantum habet in transgressione praeceptorum quae sunt contra iusti
tiam commutativam . Praeceptum autem communionis paschalis assirmans est ..
Igitur, elapso Paschate, non obligat. Eo vel maxime quod Ecclesia hoc Paschatis tempore recolere intendit dominicae coenae , passionis, ct mortis mysteria. V. Tertia sententia nunc communis docet , fideles teneri ad implendum praeceptum communionis paschalis , cum primum possunt, quacumque eκ causis, si-'ve legitimo impedimento , sive negligentia, & malitia illud tempore debito observare omiserint . Hanc defendunt Suarea Tom. m. disput. lxx. sed . 2. Navarrus cap. XXI. num. I . Sylvius in III. Part. quaest. lxxx. artic. II. quaestiunc. q. NugnuSquaest. lxxx. art. II. diff. a. Reginaldus Lib. XXIX. num. 7s. Fili luctus num. 32. Fagundea praec. m. Lib. I. cap. v I. num. 2. Hurtado di p. v II. de paenit. dis. Ita Lugo disput. xv i. num. 66. Villa lobos L Part. tract. v II. His 42. num 8. TrullenchLib. III. in Decal. cap. v. dub. 2. num. 23. Dicastillo tra I. Iv. disp. x. dub. 6. AZO-ri us Lib. VII. cap. xxx. quaest. V. Layman Lib. V. tra L IU. cap. v. Tamburinus de G. praecep. Eccl. ut probabilem defendit. Salmanticenses tradi. Iv. cap. v m. Gonet de poenit. num. Ia. Grassius , Gabhiel a S. Vincuntἰo, dc alii plures apud DIanam reses . AD. Hanc sententiam amplectimur & nos, tamquam probabiliorem , immo &unice veram. Ut autem maiori qua fieri potest evidentia illam demonstremus , distinguamus oportet praecepta assirmativa. duplicis quodammodo generis . Alia sunt quae praecipiunt aliquam actionem propter peculiarem circumstantiam illius temporis in quo exercenda est; ut audire Missam in die festo , ieiunare in vigilia alicuius Sancti &c. ita ut ratio potissima cur praecipiant tales actus, sit talis
temporis solemnitas , qua transacta, cessat obligatio. Aliquando etiam praecipiuntur aliqui actus, tamquam onus, & pensum singulis diebus persolvendunt; ita ut proprie', & per se praecipiatur illorum exercitium diurnum, & quotidianum . In eiusmodi praeceptis temporis ratio directe, & per se a legislatore spectatar . Propterea quae hoc modo praecipiuntur, si ob negligentiam, aut malitiam omittantur, obligatio cum ipso tempore elabitur. Et de huiusmodi actibus vera est contraria sententia et quam tamen reiicimus ut salsam, quia sub hoc genere comprehendit praeceptum communionis paschalis . Nam dantur alia praecepta , quae primo, & per se actum imperant , deinde tempus in quo executioni mandari debeat, definiunt, tamquam quid magis congruum dc opportunum . Istius generiSest praeceptum communionis paschalis . Primum di absolute sumptionem dominici corporis praecipit L deinde ipsam exequendam paschali tempore inandat ob co
gruas rationes, quas supra indicavimus .. . .
468쪽
VI. Porro, ne gratis haec asserere Videamur , altius arcessenda sunt principia , . quibus palam fiat, praeceptum communionis paschalis absolute imperare communionem ; secundario vero temporis conditionem spectare. Tunc ergo dicimus , praeceptum primo di absolute actum praecipere , quando actus ille alia lege superiori debitus est, & a temporis circumstantia minime pendet ; praecipitur vero illius executio tali tempore, di non alio iacienda , quia variae congruentiae exposcunt ut potius hoc quam illo tempore exerceantur eiusmodi actus praecepti Doctrinam exemplis confirmo o Tributum vi iustitiae Regi debetur . Ob varias 'rationes tempus praescribitur in quo solvatur . Anne , elapso tempore , transiit debitum solvendi tributum Minime et quia absolute tributum solvendum est . Consessarius imponit poenitenti ob gravia crimina , in tribunali poenitentiae audita , ieiunium die veneris servandum . Anne, elapso die veneris , elabitur debitum ieiunandi Nequaquam . Cur Quici pruniecna Icgc superiori obstrictus est satisfacere divinae iustitiae pro poena debita suis culpis . Quare, cum Consessarius imponit ieiunium , praecipit satisfactionem absolute debitam ἱ diem autem veneris , vel alium pro executione praescribiς ob aliquam congruentiam ἱ v. g. ut poenitens tali die Chri iti passionem recolat. Obligatus certo die, aut mense pecuniam
solvere, die transacto, ad solutioniam ς.πια ecnotiis , CO liniad soluti in rccaniae ab-
lute debe tur . Idque declaratum est in iure l. Celsus, s. Sed ipse, T de receptis arbitris . Istius sane indolis , seu naturae est lex annuae communionis . Perceptio dominici corporis absolute praescripta est. Lege divina, ab ipso Christo lata, fideles omnes tenentur manducare corpus Filii hominis . Nisi manducaveritio earnem Filii hominis &c. Ecclesia definivit tempus intra quod eiusmodi divinum praeceptum impleri debeat, & ultra quod differri executio non possit. Hoc iE clesiae praeceptum partim assirmans est, ct partim negans ; quemadmodum sunt
fere omnia praecepta inferiora , quae determinant- tempus in quo praecepta superioris ordinis impleri debent. Praeceptum annuae communionis nesativum est' , quatenus prohibet ne ultra unius anni spatium communio , iure divino praeceapta, differatur: assirmativum vero, prout praescribit ut intra annum, semel saltem, & hoc in Paschate , quisque fidelium caelesti pane reficiatur . Quod clare eruitur eκ ipsius Tridentini Concilii seg. x m. can. ix. ubi dicitur z Si quis nega- ωerit, omnes fideles teneri fingulis annis, saltem in P cbate, aή communicandum ;. anathema fit . Iste quoque est sensus Ecclesiae, quae, ut diximus in explicatione praecepti consessionis, excommunicationis poenam infligit omnibus qui praeceptum
hoc transgrediuntur; & ab hac poena eos non absoliit , donec impleverint quod neglexerunt . Cum itaque Pastores Ecclesiae censuris compellant fideles ad observandam hanc Ecclesiae legem , etiam elapso tempore pro illius observantia de
469쪽
putato, dicamus necesse est, legis istius obligationem minime extingui , transacto executionis tempore . Quando praeceptum aliquod duo praescribit, & substantiam actus, & circumstantiam illius , sublata circumstantia , remanet onus exeis quendi actum . Sic qui non potest communicare in parochia , ut lex praescribit . tenetur alibi, si potest , communionem percipere . Denique communio paschalis est quaedam publica fidei catholicae significatio, & apertum testimonium . Ut E ciesia deprehendere facilius possit veros suos filios, eosque a falsis, dc ementitis secernere , praecipit eis , tempore paschali singulis annis religionis suae in signia prodere , & explicare . Anne , si negligant praefinito tempore manifestare unum ex praecipuis catholicae religionis characteribus , liberi erunt ab onero id ipsum praestandi , cum primum potuerint 3 Sane qui ad haec omnia serio animum intenderit . fateatur oportet , praeceptum communionis paschalis , elapso
tempore, tamquam termino, ultra quUm obstruantia non disseratur, designato ,
obligare fideles, ut quam primum potuerint, executioni illud demandent. VII. Quaest. II. An qui praevidet se communionem percistere non posse infra quin decim dies Paschatis, teneatur anticipare illam δ Resp. Negant SilareΣ disput. lκκ
mun. cap. I. g. I. Leander tractat. V II. disput. Dr. quos. xxx. & alii apud ipsum :quia praeceptum ante illos quindecim destinatos dies non obligat . Ergo illud antaticipare nemo tenetur; sicuti nemo adstringitur praevenire' ieiunium sacrum quod crastina die implere debet. Id confirmat P. Suarea hac ratione , quae valida illi videtur. Nemo tenetur anticipare actum praeceptum , nisi per talem actum pos-st satisfacere obligationi eiusdem praecepti . Sed per communionem anticipatam
nemo istius praecepti obligationem implet. Prima propositio per se patet : quia lax non obligat, nisi ut impleatur : igitur actus quo impleri nequit , dii perffiius est. Secunda quoque propositio est manifesta e quoniam, si tempore paschali non
occurreret impedimentum quod timebatur , tunc qui communionem anticipasset ,
deberet ad sacram communionem accedere. VIII. ontrariam sententiam de sendunt Vasquea quaest. xc. artis. 3. dub. 2. num. . II. Nugnus quaest. lxx X. art. II. diis 3. Sylvius in III. Part. quaest. lxxx. artic. o. quaesiune. 3. Fagundea praecep. III. Lib. I. cap. v I. num. a. Hurta do disp. v O. de paenitent. diis. 12. Lugo disp. xv I. num. 7 . Layman Lib. V. tradi. IV. cap. V. num. 9. Castropalaus tradi. Ax I. diis. unica. Bernat disp. xxxiv. cap. m. g. 2. Salmanticenses trudi. IV. cap. VIII. lunct. a. num. 22. Natalis ab Alexandro Lib. II. αν-tic. s. reg. q. Hanc ego amplector opinionem , ut probabiliorem , dc tamquam christianae pietati magis saventem. Neque enim negare Volo, rationes quas Prodit
470쪽
dit perdoctus P. Suarea, esse satis probabiles . Fateor etiam rationem quam Salis manticenses ex Castropalao allegant pro hae pia sententia , mihi haudquaquam probari . Inquiunt enim , duo esse praecepta , alterum communicandi semel in anno ; alterum communicandi in Paschate . Qui anticipat communionem , implet praeceptum communicandi semel in anno , secus praeceptum communicandi in Paschate . Ex quo consequi videtur quod fideles teneantur vi legis bis in anno communicare : quod falsum est . Quare , hac mista ratione , aliam inimus
viam , ut sententiam hanc demonstremus . In memoriam itaque revocamus ,
qdoa , quando praeceptum iubet primo , dc absolute substantiam actus , deinde circumstantiam illius, si utrumque servari nequeat , id servandum est quod primario loco iubetur . Praeceptum quo de agimus , primum dc absolute communi nem imponit, semel in anno percipiendam I addit vero , ceu secundario , temporis circumstantiam . Primo definit divinum praeceptum, Nisi manducaveritis caris nem Filii hominis, bibeνitis eius sanguinem , non habebitis vitam in vobis, s mel in anno implendum esse e deinde tempus executionis designat. Ratio isthaec adeo evidens visa fuit P. SuareΣ, ut reiecerit , ' tamquam improbabilem , sententiam quam supra impugnavimus, nempe quae docet, fideles qui tempore Paschali non communicant , elapso dicto tempore , non teneri ad communionem . Ab ea autem nunc recedit, ut mihi videtur, absque gravi fundamento . Interim confirmatur nostra sententia. Qui praevidet se impediendum fore ab observantia pra cepti annuae consessionis , tenetur consessionem anticipare, ut ipsemet P. Suare a
fatetur . Quidni ergo & communionem ὶ Denique, si Ecclesia indulget ut poenitens possit, & aliquando debeat ultra tempus paschale de consilio Sacerdotis disserre tum consessionem , tum communionem ἱ cur non poterit, & debebit tum consessionem, tum communionem anticipare Prosecto ex Iege ipsa , concedente
dilationem ob aliquam peculiarem causam ultra tempus paschale , clare colligitur, circumstantiam temporis paschalis ab Ecclesia non spectari , nisi tamquam conditionem congruam, & opportunam. Αbsolute vero, & primario loco Ecclesia intendit fideles omnes singulis annis semel ad minus communionem percipere. Qui ergo utrumque, dc substantiam praecepti, seu actum primarium a lege imperatum, & circumstantiam adiunctam implere valet I praestare utrumque debet : qui potest exequi primum , secus secundum , ad primum adstringitur. M rum praecepta plura saepius imperant . Quando unum sine altero fieri potest , cur omitti debet IX. Argumenta quae pro contraria sententia allegantur , ex iis quae diximus , facile solvi possunt. Et ad illud eui maxime fidit P. Suarea, non unam, sed duplicem dare possumus responsionem; quarum alteram & ipse probabilem reputat.