장음표시 사용
451쪽
ut id evincant, asserunt, mihi non probari; quin immo valde exilem mihi vide-1i. Nam unica eorum ratio detrimento famae, quod cohsessionem per interpretem consequitur , innixa est . Nihil enim aliud obiiciunt , nisi quod lex divina non obligat cum detrimento famae, honoris, aliorumque bonorum. XIV. Praeceptum divinum non obligare ad consessionem cum gravi detrimento, quod extrinsecus timetur , ipse concedo . Nego Nero ,o mecumque negabit omnis prudens, qui experientiain quotidianam consuluerit, tale detrimentum occurrere iuconsessione per interpretem . Quod ut clarius constet , statuendum eb tamquam extra aleam disputationis positum, aliquod famae detrimentum subeundum esse in consessione, quocumque modo fiat, sive per intprpretem, sive diracte in atre Sacerdotis. Id solum discriminis est, quod, si Conse IIbri proxime peccata pandantur penes unum, si per interpretem manifestentur, penes duos cuiusdam famae iactura fit. Nam uterque sigillo obstringitur. Et quamquam Consessarius poenarum quoque metu, & sacramentali vinculo os obsignatum habeat ; nihilominus tamen etiam interpres gravissimo naturali sigillo Igatur ; quod naturale sigillum Vantam vim habet penes viros probos , quantam penes ssarios sigilIum sacrum: neque prudenter timeri potest interpretem revelaturum peccata quae hac via cognoreis rit. Praeterquamquod peccatum valde enorme, vel conir bonum vς Ιaliud simile , reticeri tunc. temporis posset: neque enim necessariam asserissius in. . hoc casu integritatem consessionis materialem . Accedit quod mundus universus sse uti Consessarium , ita & interpretem , qui peccata sic cognita proderet, tamquam in samem, scelestum, & sedifragum execraretur, atque terra marique exterminandum decerneret. Ex quibus colligitur, famae detrimentum, cui obnoxia Rhconsessio per interpretem , non aliud esse , nisi quod peccata, quae alioqui debe-
rent esse nota uni , sint nota duobus . Hoc est totum illud damnum, hoc inte-
grum detrimentum, quod tanto verborum apparatu exaggeratur, amplificaturque.
Hoc autem detrimentum tanti minime est . ut a consession per interpretem ex
cusare , quemadmodum ego quidem arbitror , valeat. Quoniam, admisso debito consessionis faciendae Sacerdoti, parum refert quod uni, vel duobus peccata manifestentur. Quod ipsa manifesta , & quotidiana experientia compertum est. Nonne homines Consessarios passim permutant , & modo uni , modo alteri confitentur Hodie per consessionem manifestant uni Sacerdoti omnia. peccata quae memoriae Occurrunt ; crastina die peccata oblita , quorum ve recordantur , per reconciliati nem, ut V ant, alteri Sacerdoti revelant. Nec in mentem illis venit quod famae propriae iacturam inducat haec peccatorum suorum manifestatio , duobus, aut . tribus Consessoribus facta. Quid plura Aliquis in mortis articulo constitutus, aut etiam extra mortis periculum, ut impleat divinum consessionis praeceptum, confitetur sua peccata Sacerdoti . Hic, vix media consessione audita , repentina morte
452쪽
oceumbit. Adest alter Consessor. Nonne huic manifestanda sunt peccata omnia Quin, si de iste, quemadmodum Primus, e Vivis decederet, tertio Consessario ma nifestanda serent crimina eadem . Quod confirmatur in eo qui peccati reservati reus est, quive . a Superiore licentiam petere haud potest confitendi inseriori, quin duobus innotescat , .nempe Episcopo , dc Consessario : & tamen non propterea is ab onere confitendi libera r. Et quamvis haec licentia per Consessarium peti se Ieat ; nihilominus Consessarius ad id non tenetur , dc libere' hos petitionis onus respuere valet. Quin, si absolute loquamur , intentio Ecclesiae reservantis est ut poenisns ipse adeat Superiorem , dc ita fieri deberet . Posset etiam poenitens ipsi
Supectori sua confiteri peccata, dc. Superior deberet eum audire . Sed passim pro- .pter occupationes, Sc negotia, aliasque caussas, ad inferiores Consessarios illum rea mittunt. Tandem in mortis articulo quilibet Sacerdos potestatem habet absolWendi moribundum ab omnibus peccatis, reservatis etiam Papae , onere tamen imposito postea sistendi se Superiori pro obtinenda absolutione a censuris reservatis. Quod etiam sit tapius extra mortis articulum , csm quis Vel celebrare , vel Eucharistiam sumere debet . Ipsa ergo-nifesta experientia constat , passim Christianos manifestare duobus et pluribus Consessariis sua crimina , quae uni manifestanda assent a God quamquam libere saepius faciant I attamen casus occurrunt, & ocis . currere non infrequenter latent, in quibus necessario tenentur pluribus Consessariis peccata sua pandere, XV. Haec fusius disputata sunt , ut palam fieret , incommodum illud manifestandi duobus propria peccata, non esse, attenta experientia , dc communi existimatione, adeo grave , ut excusare possit a divino consessionis praecepto , potissimum in mortis articulo. Est dubio procul aliquod incommodum confiteri per interpretem. Quin concedo, pius quidquam incommodi afferre manifestationem pe eati, interpreti factam , dc Consessori , quam duobus Consessariis r quia interpres extrinsecus se habes ad consessionem . At subdo , hoc maius incommodum compensari satis per reticentiam alicuius peccati peculiaris infamiae dc malitiae, quam
in consessione per interpreteiri licitam esse concedimus ; secus vero in consessione directe Sacerdoti facta . Absque fundamento igitur amplificant, evaggerantque ad-' versarii detrimentum famae, Ac honoris in confessione per interpretem; cum revera de absolute, dc iuxta. experientiam, communemque existimationem leve sit, vel non adeo grave , ut ab obiervantia divini praecepti eximere queat . Quare, licet verum sit, grave damnum vitae, famae, bonorumque fortunae excusare a praecepto divino consessionis, etiam Sacerdoti faciendae; non inde tamen in serri legitime potest , ab eodem praecepto excusare pariter confessionem per interpretem : quia fal-
sum est eiusmodi consessionem simile grave damnum inducere. XVI. Rationes quas hucusque produximus, nisi me omnia saliunt, satis osten
453쪽
dant, veram esse S. Thomae sententiam , a qua non modo extranei, sed etiam domestici recedunt. Resolvit S. Doctor loco laudato, consessionem faciendam esse etiam per interpretem, quia, quando non possumus uno modo, debemus , fecundum quod possumus , confiteri : quoniam praeceptum consessionis , potissimum cum quis ad communionem , vel Missam celebrandam accedere debet . & animam habet gravi crimine inquinatam, maximi momenti res ζst. S, periculum profanandi fa-cramenti nisi anima celebrantis, vel communicantis Per consessionem mundetur,& peliculum laedendae famae per talem consessionem invicem comparentur ; quiΩque prudens, & pius iudicabit gravissimum illud, love istud. Concludo igitur, ne
cessariam esse consessionem per interpretem iure tum divino, tum .naturali 'omnibus in articulo mortis constitutis . Deinde subdo , necessariam eam esse, quoties.
praeceptum divinum implendum est, dummodo adsit interpres prudens, & gro is, de quo nulla prudens suspicio haberi revelationis, seu naturalis sigilli fractionis, possit. Addo, in eiusmodi consessionibus per interpretem reticeri posse, occasione
data, aliquod peccatum enorme , &' peculiaris infamiae . Postremum habenda est personarum ratio. Communiter homines facillim peccata sua aliis communicant. Cur, amabo te , excusabuntur isti a consessione per interpretem, quando praeco
pium divinum servandunt sit Sunt alii qui peculiari rubore, & veta unέI su D
sunduntur in manifestatione suorum criminum . Isti omittere possunt ea precata quorum manifestatio singularem affert infamiam . Denique cur in his eventibus urgere non debet ratio quam sacra Tridentina Synodus profert, ut fidelibus animos ingerat ad consessionem frequentandam Ipsa vero bui nodi confessionis di uiatas, nc peccata detegendi verecundia gravis quidem videri posset , ni tot tanti 'commodis , consolationibus levaretur , quae omnibus , digne ad hoc sacramentum arcedentibus, per absolutionem certi e conferuntur r sese. XIV. cap. v.
XVII. Obiicit i. VasqueΣ loco supra laudato . Si ad implendum praeceptum diis vinum esset necessaria consessio per interpretem, necessaria quῆque esset ad observandum praeceptum ecclesiasticum c quoniam praeceptum ecclesiasticum est dete minatio praecepti divini, seu temporis designatio, in quo praeceptum divinum obligare declaravit Ecclesia. Resp. Consequentia negatur. Utique praeceptum ecclesiasticum i uris divini determinatio est. Ergo tantae obligationis est praeceptum Ecclesiae, quantae est praeceptum divinum Illatio manifeste salsa est . Habemus enim fundamentum prudenter praesumendi , Ecclesiam non obligare ad praecepti observantiam cum tanto onere . Quod fundamentum deest in observantia divini prae. cepti iubentis, sancta sancte tractanda esse. Adde, quod Ecclesia expresse videtur excipere consessionem per interpretem , dum praecipit ut poenitens singulis annis solus proprio Sacerdoti confiteatur. Quamquam, ut candide latear, praelata par- 'ticula solus non est penes me tanti ponderis , ut ob illam solam excludenda sit
454쪽
DIS S.I. DE ANNUA CONFES. 4α s
eonsessio per interpretem. Nam idcirco apposita videtur illa particula, quia communiter homines, non per alios, sed soli sua peccata confitentur. Tandem, ut plenissime meam sententiam promam , dico, eos qui nulla , aut levi verecundia suffunduntur in manifestandis per interpretem propriis peccatis , teneri per interpretem confiteri, uti praeceptum ecclesiasticum annuae consessionis impleant . Non me fugit, Theologorum neminem hanc meam docere opinionem . Sed neque rationem teneo cur aliquis possit eam impugnare . Nam ideo dicimus , praeceptum
Ecclesiae non adstringere ad consessionem per interpretem, quia huiusmodi consessio grave δε peculiare incommodum affert. Ergo, admissa hypothesi quod plures nullum peculiare incommodum , praeter illud quod cuique consessioni adnexum est, experirentur; qua ratione ab observantia praecepti liberi isti erunt Nonne, sublata caussa, removetur effectus Nonne impedimento remoto , leκ obligat Hanc sane regulam servamus in aliorum Ecclesiae praeceptorum explicatione. Praeceptum
ieiunii non obligat senes qui patiuntur peculiare incommodum ob imbecillam va- Ietudinem I at obligat alios sanos , & robustos , qui peculiare incommodum non perferunt, ut graviores doctiores Re Theologi docent . Cur prodigam in benigni late praesumere Ecclesiam debemusὶ Cur satis non erit ut cum illis benigna sit,& indulgetu qui indulgentia, ac dispensatione indigent 3 Anne eadem ratione inia firmi , debiles, & fani regendi, ac curandi erunt XVIII. Obiicies a. Tridentinum sese. x rv. cap. v. declarat , praeceptum divinum non obligare ad consessionem publicam, quamquam utilem eme eam subdat r ergo vi praecepti divini minime obligamur ad confitendum peccata Sacerdoti alio a sente . Resp. Consequentia falsa est. Synodus loquitur de consessione publiea, quae coram omnibus alta voce fiat, quaeve opposita directe est consessioni secretae.
Consessio in aurem interpretis fidelissimi, & naturali sigillo obstricti , nullo modo
publiea est, sed secreta. . XIX. Obiicies 3. Si scirem , Consessarium vel uni soli revelaturum mea peccaiata , non tenerer eidem confiteri . Ergo neque teneor , quando alius praeter Conseia sarium audire debet eadem peccata . Resp. Argumentum undique vacillat . Pr,mum in articulo mortis, etiam cum tali scientia, lege caritatis propriae quemquam teneri ad consessionem publicam, docent adversarii ipsi, quando moribundus dubius de contritione sua esset. Quare in tali periculo constitutus , quando aliud malum non timeret praeter manifestationem suorum peccatorum , alteri soli iaciendam absque alio suo praeiudicio, non excusaretur a consessione ; sicut non excusatur a
confitendo peccato reservato Superiori manifestando. Deinde aliud est quod Consessior revelet peccata poenitentis etiam uni soli, cui ille voluerit; aliud est quod ipsemet poenitens seligat interpretem fidelem, prudentem, sigilloque gravissimo ligatum. Et haec dicta sint in defensionem doctrinae S. Thomae , &, ut ego arbitror, Veritatis.
455쪽
3o . LIB. IV. DE ECCL. PRAE C. .
XX. Quaest. IX. An qui non potes propria voee eonfiteri, quia mutus est , teneatur eonfiteri per nutus, ves scripturam e Resp. Multi negant, ut Navarrus in Ma-
uuat. cap. II. numer. 36. Diana III. Part. res . I 28. Sinus in IV. dis. xv m. Valentia Tom. IV. disp. vis. quas. x I. puact. I. Filliueius tract. V M. num. 63. Henrique ELib. III. cap. Iv. Armilla, Angelus, Ledesma, Ricardus, VegM & alii. Hi omnes negant, debitum esse eonfitendi per scripturam, quando pinnitens est mutus , vel Sacerdos surdus : quia , inquiunt, scriptura est publicum instrumenium I & qui scriptis peccata consignat, periculo perdendi scriptum se se exponit. Nemo autem
eum tanto perieu Io tenetur ad implendum praeceptum annuae consessionis . . Immo aliqui excusant poenitentem ab observantia praecepti divini ob descriptum periculum. Contraria sententia communis est, & vera ; eamque docent D. Thomas in F plem. quo. I x. artis. 3. ad a. Caietanus verb. Cons. eondit. II. Sylvester Sexb. Cons. r. quaest. xv. Petrus Soto de cons lectxti Paludanus in IV. disi xv M. quaest. II. Nugnus in addis. quaest. VI. art. 6. di . 3. Vasqueet quaest. xc. aritet . dub. F. Suarea diis. xxxv I. sec. L num. T. Bonacina de sacram. parnati diis. v. see. a. punct. vir. eum
Dicastillo disp. v i. dub. I . num. IV. distinguit , ct asserit , poenitentem qui potest Commode , & sine periculo per scriptionem confiteri, ad eamdem consessionem Icriptam teneri; qui vero non potest, nisi eum periculo, & incommogo confiteri, a debito consessionis liberari. Huic doctrinae subscribunt Salmanticenses tract. Viaca VII. punct. 2. num. I P. Verum Auctores isti non explicant quodnam perieulum, aut incommodum satis sit ad eximendum poenitentem ab Onere consessionis annuae. Breviter ergo dicimus, quod sicuti quando poenitens potest propria voce confiteri, tenetur per vocem ad consessionem ; ita, quando potest eonfiteri per scripturam, urgente praecepto, ad consessionem scriptam adstringitur. Periculum quod allegat Bonacina , vel incommodum quod ex natura consessionis scriptae oritur, quia nimirum incommodum est scriptis peccata prodere, aut quia annexum solio scripto est periculum amissionis , prosecto nihil valet ad excusandam omissionem consessionis: tenemur enim subire & seriptionis incommodum, de onus custodiendi scripturam peccatorum, ut impleamus sive divina , sive ecclesiastica praecepta. Si autem periculum extrinsecus timeretur; puta, quia Consessarius praevidetur abusu-xus scriptura, vel eadem scriptura ab aliis e manibus Consessarii surripienda m tuitur ; his in casibus poenitens ad consessionem non teneretur per scripturam ἐMuti neque voee seereto confiteri adstringeretur iIle qui prudenter praevideret Confessarium revelaturum peceata audita. Tenetur ergo Christianus mutus per nutus, vel Consessori surdo per scripturam manifestare peccata sua , ut impleat praeceptum sive ecelesiasticum , sive divinum. Plura alia in tractatu de sacramento p nitentiae, potissimum cirea obligationem frequentandi consessionem, di num liceat
456쪽
De paenis impositis iis qui annuae conseipionis praeceptum
I 'I' Urandus in IV. dist. xv I r. quaest. x Iv. probabile esse censet, non posse Ec- cIesam punire hoc delictum e quia est ita occultum, ut in Ecclesiae soroprobari nequeat . Quam opinionem omnes sere Theologi , ut falsam, reiiciunt. Et salsitatis ratio evidens est . Nam saepe transgressio istius praecepti evinci potest in ipso foro . ut eum homo in publico , & manifesto concubinatu persistit, cum usuras publice, & continenter exercet Insuper potest Ecclesia attestationem exigere a fidelibus, & frequenter ostendi potest, talem peccatorem ad nullum Conis fessarium accessisse Tandem , licet aliquando ex defectu probationis puniri non posset eiusnodi transgresuo, non hinc consequeretuν eamdem puniri non posse deis fectu iurisdictionis. Postremo duplax mena distinguenda est. Altera est quae censuram infligit ipso facto incurrendam absque iudicis sententia et & hac poena Ecclesia... plectere potest transgressores huius praecemi : quoniam transgressio externa est, licet culta; ut constat de haeresia externa, sed occulta , quae in foro externo probari nequit. Altera pinna est quam iuden , caussa cognita , imponit r & hac etiam poena multari potest praecepti istius violator r quia , licet non semper, frequenter
tamen transgressio ista, ut dictum est, probari valet. II. Iure communi nulla poena , ipso facto incurrenda , annuae consessionis praecepti transgressoribus imposita est . Nam in cap. Utriusque sexus solum praescribitur ut transgressores arceantur ab ingressu Ecclesis , priventur ecclesiastica sepultura. Quarum poenarum executionem iudicis sententia praecedere debet. In pluri bus tamen dioecesibus. Episcopi sententiam excommunicationis , ipso facto absque iudicis sententia incurrendae, in transgressores vibrant. III. Quaest. I. An incurrant hanc poenam excommunicationis qui utrumque e onfessuis, is eommunionis, vel qui alterutrum tantum praecυtum violant e Resp. Ex communicantur communiter qui utrumque, Vel alterutrum non impleverint . Et haec sententia communis est.
IV. Quaest. II. M a qui facit confessionem nullam, incurrat hane 'excommunicationis poenam e Resp. Sicuti per consessionem nullam nemo satisfacit Ecclesiae pra cepto, ut supra probatum est; ita incurrit poenas ab Ecclesia inflictas. . Res ex se manifesta est . Nam Ecclesia imponit poenas transgressoribus praecepti. Qui facit consessionem nullam, reipsa transgreditur praeceptum. Ergo subiectus est poenis latis in transgressores praecepti.
457쪽
U. Quaest. III. An pueri impuberes , non implentes praeceptum annuae eo egionis, incurrant praefatas poenas f Resp. Affirmative respondent aliqui; sed communissima sententia docet oppositum , nimirum pueros consessionem annuam omittentes, ante annum decimum quartum , vel duodecimum neque excommunicationem iniscurrere , neque Ecclesiae ingressu , neque ecclesiastica sepultura privandos esse: quia Ecclesia numquam consuevit puerorum delicta similibus poenis plectere . Si tamen in aliquibus dioecesibus imponeretur haec poena omnibus iis qui post octa vum annum praeceptum non impleverint ; tunc & pueri poenam incurrerent. Sed, quando talis clausula non apponitur, pueri excepti a poena intelligendi sunt
VI. Quaest. IV. An meretrices , non implentes praeceptum annuae confessionis , incurranι excommunicationem senodalem , ceterasque communis iuris poenas e Resp. Leander tract. v. disp. m. quaest. lv III. defendit , meretrices non incurrere dictas poenas; & Iaudat pro hae sua opinione Vivaldum, Zerola, Grassium, RodriqueE,& alios : quia Ecclesia , inquit , permittit miserrimum meretricum statum; ideo non videtur dicendum, illas tam severa poena punire velle. Haec ratio nulla est: quia plura permittit Ecclesia quae impedire non potest. Quapropter probabiIior est sententia affirmativa, scilicet meretrices subiectas esse huiusmodi poenis. Eam defendunt VasqueΣ quaest. xc Ita art. 3. dub. . numer. 8. FagundeE numer. II. Sa verbis Excommvn. numer. 4. Lugo disp. xv. sec. 7. numer. I 48. Ratio est manifesta e quia lex generalis est , nullosque a poenis , quas imponit , transgressores excipit. Cur ergo excipiendae meretrices DIS-
458쪽
De sacra communione .pa obali.
HOC quintum dc ultimum Ecelesiae praeceptum brevi manu tractabimus,
eo quod in tractatu de sacramento Eucharistiae ex professo de sumptio ne dominici corporis, quatenus divino mandato praescribitur , atque de illius frequenti usu acturi sumus. Ea sola dumtaxat in praesentia edisseremus quae ad observantiam praecepti ecclesiastiui de annua paschali communione necessaria sunt. Quandoquidem sicut semel in anno confiteri, . ita semel in anno P schatis tempore Ecclesia corpus Christi sumere praecipit. Sub initium Ecclesiae tanta erat fidelium pietas & tanta dominici corporis fames, eiusquq sacratissimi sanguinis sitis, ut opus minime fuerit illis sponte currentibus calcaria addere. Decursu temporis caritas deserbuit, pietas cessavit, Christianorumque disciplina ad extremum devenerat laxitatis. Quare octavo Ecclesiae saeculo, vel circiter illud tempus , necesse fuit ut Ecclesia suis mandatis fidelium oscitantiam soporem eκcitaret , eosqua suis praeceptis ad communionem cogeret , Gratianus de consecrat. dis. 1.launt decretalem eκ summo Pontifice Fabiano, in qua ter in anno communi arem sumere fidelibus praecipitur. Eruditi omnes abiudicant Fabiano Pontifici , quitertio Ecclesiae saeculo floruit, laudatam decretalem; eamque circiter octavum taculum editam volunt. Textus decretalis eiusmodi est. Et si non frequentias , DLtem in anno ter laici homines communicent λ nisi forte quis maioribus quibuslibet eri minibus impediatur, in Pasba videlicet, is Pentecoste, im Natafi Domini. Saeculo tertio decimo, nempe anno Iri . in cincilio Lateranensi IV. praeceptum hoc Iimitatum suit ad unicam quotannis communionem in Paschate percipiendam. De vi istius praecepti, deque fidelium obligatione ad illud servandum , pavea libabimus. Plura siquidem, ut diximus, dicenda remittimus ad tractatum de sacramento Eucharistiae, ubi tum haereticorum erreres, tum laxas adversus morum regulas Tom. V. . E e opi
459쪽
opiniones recensebimus. Unicam adversul hoc praeceptum damnatam proposui hem ab Innoeentio XI. anno I 679. ob oculos inb initium dissenationis pono, quae in ordine est 11. Praecepto communionis annus fati fit ger sacrilegum Domini mam
An detur pr.eceptum ecclesiasticum communicandi semel in ahmo; ct quas personas obliget.
I. Mnes Τheologi catholici respondent assirmative. Praeceptum istud latum suit iii Concilio Lateranensi, & his Verbis concluditur . Omnis utri quefeesus fidelis, postquam ad σηπο discretioris pervenerit , semeI Ialtem in anno eonfleatur , suseipiens reverenter ad minus is Pascha Euctari e fueramentum, ain foris de preprii Sacerdotis consilio ob aliquam rationabiclem causam ad tempus ab huiusmodi pereeptione duxerit abstinendum; alioqui is vimus ab Eccstra ingressu areeataν , is moriems ercle stiea careat Multura. II. Hoc praeceptum obligat solos fideles baptizatos et quia nomine videlium illi Intelligantur qui per baptisinum Christi fidem prosessi sunt . Haeretici dicuntur huic praecepto sub , quatenus Ecclesiae iurisdictioni subditi sunt , tenenturquε in eius regredi sinum; ut explicatum est in praecedenti dissertatione . Soli autem fideles adulti hac lege tenentur; quemadmodum ex verbis legis constat: quoniam soli adulti sunt praecepti, & obligationis capaees. Nullus itaque fidelium adulto.
rum, sive laici, sive Clerici : sive inculares, sive Religiosi sint, ab istius eximuntur praecepti observantia. II1. Antiquitus infantes , antequam eis lumen assisIgeret rationis , statim post baptismatis susceptionem sacro Eucharistiae pabulo reficiebantur . Haee dist lina pluribus viguit saeculis, quae post tertium decimum ubique sere obsolevit . Lubet tererre quae hac de disciplina statuit Concilium Tridentinum sess xx r. cap. IV.
Denique eadem S. SInodus docet, parvulos, usu rationis carentes , nutu obligari ne cessitate ad faer mentalem Eucharistiae commvnunem O ... Neque ideo tamen famnam
da es antiquitas, fi eum morem in quibusdam locis aliquando servavis r ut enim famctissmi ita Patris sui facti probabilem cavsala pro italas temporis ratione habuerunt , ita certe eos mira salutis nece ate M fecisse, fine controversia eredendum est. Iv. Antiquata disciplina communicandi pueros anto rationis usum, disputant Theologi, an Communio concedenda nune illis sit, statim ac rationis lumen fiss cuti fuerint. Tam Concilium Lateranense, quam Tridentinum pravi piunt ut
460쪽
mnes fideles, cum ad annos discretionis pervenerint, semel in anno. saeram percipiant communionem. Nihilominus dissidium est inter Theologos Maior nam. que, potissimum recentiorum, pars sustinet , differendam esse pueris communionem usque ad duodecimum annum, alii addunt usque ad quartum decimum, de alii usque ad quintum decimum. Suarea Tom. III. in III. P. disp. lxx. sec. I, docet , maiorem in pueris requiri cognitionem pro communione percipienda quam pro
consessione peragenda ἱ atque adeo non statim post consessionem eos esse ad inubmunionem admittendos. Non adprobat tamen regulam generalem , qua Soto sta-ιuit, esse illis concedendam communionem, cum annum attigerint duodecimum , neque illorum qui sustinent, tempus congruum istius communionis esse annum quartumdecimum, aut quintumdecimum. Ipse vero Doctor eximius Suarea resolesvit, illud intervallum quod insta decimum & quintumdecimum annum interfluit,
esse tempus opportunum., quo pueris impertienda sacra. communio sit. Hanc opunionem sustinent Bonacina dio. I v. quaest ν D. puact. a. num. L. is 2. Granadosiis. IV. num. a. Diana III. P.tract. v I. resa N. Trullench Lib. III. in Decal. cap. s. dub. a. Caietanus in III. AEquaest. lxxx. an. 9. Soto dist. XLI. ρά s. I. an. Ita Valentia, Conradus, Rodriqueκ, Myman, Tamburinus, & alii. . V. Haec opinio mihi minime probatur, propterea quod decreta , & canonu Conciliorum oppositum docere, manifestum apparet . Nam Concilium 'Lateranen. se eap. inriusque sexus iubet, fideles ad communionem accedere, cum ad annos perv.erint discretionis. Idem expresse docet Concilium Trident um sessi xui can. s. Si quis negaveriς, omnes, O singulos christi fideles utriusque sexus , cum ad annos discretionis pervenerint, teneri fingusis annis, saltem in Pasiate, ia communicandum iuxta praeceptum fora matris Ecclesiae; anathema fit . Iuxta communem loquendi modum tempus discretionis est tempus illud in quo pueri sunt doli ca-Paces, valentque peccare mortaliter. Cum itaque duo Coacilia cecumenica conceis piis verbis declarent, omnes ad communionem teneri, cum ad usum discretionis, seu rationis pervenerint; quo sundamento millimus nos hanc legem relaxare LVerba legis, inquit P. Suareet, sunt accommostate intelligenda , & iuxta genua materiae. Sacramentum autem Eucharistiae Ionge dignius est quam sacramentum consessionis. Istud vero etiam magis .est necessarium. Ideo hoc anticipandum, illud disserendum est. Haec omnia comperta erant Patribus Concilii Late nensis , dc Tridentini & nihilominus idem pro. utroque sacramento discretionis tempus assignarunt. Quia professio status religiosi res est quae maiorem & experientiam',& deliberationem exposcit; Tridentinum decrevit ad illam admittendos non esse iuveneS ante Annum quintumdecimum. Quidni & decrevisset, non admittendos .Pueroa ad crinmunionem ante duodecimum, vel decimumquaυum , si id opus