장음표시 사용
621쪽
vel in. suppositis, seu essentiale, vel notionale. Prob. antecedens I. de essentia . Tum quia si paternitas divina esset persectio, esset persectio relativa: ergo non potest esse persectio essentiae ' iquae est sermaliter ab luta , quoniam persectiones includuntur in re cujus sunt, & cum rei tivum nequeat includi in ab luto , sequitur, quod paternitas non potest esse peifectio esse tiae. Tum quia si paternitas esset persectio essentiae , communicaretur, dum comtamnicatur essentia; alioquin essentia communicaretur sine suis persectionibuS . . . r.' Non est persectio Patris solius : nam D. August. lib. a. de Trinitate cap. I. ait: Mn xatem: ορο magmisudinem Pearfectianis in di,inis, non vela me, sed adsedicia sed paternitas est relativaud Filium , non vero ad se , seu ad PMerem ; secusenim Pater esset terminus paternueatis r ergo ex D. August. paternitas non est pedi
sectio solius Patris. Deinde , ut aliquidst Ee sectio unius Auntaxat, non debet esse ad aliud secundam totum aeum este , sed debet esse unius& ejusdem,quocumque alio sublato; med paternitas secundum totum situm ess est ad Filium , εὶ si per impossibile Filius non esset , paternitas desineret esse: ergo Paternitas non est persectio
i 3. Non est persectio Filii v quia persectio deis bet enuntiari de re cuius est persectio, cum perfectionis & virtutis sit perficere subjectum: . sed Paternitas non denominat Filium, nec de illo enuntiatur, alioquin Filius diceretur Patar : lergo paternitas non est persectiis Filii, nec spis lxitus S. cam ratio adducta de Filio valeat de Spiritu S. ut consideranti patebit; nec est perfectio totius Trinitatis mi eommuni, cum sit incommunicabilist, notionalis , & constituat suppositum : exeo' restat, relationes divinas non esse formaliter infinitas, nec formaliter persectas.. a. Orii. l
622쪽
- Obji. 1. Relationes non sunt formaliter finiistae r ergo sunt formaliter infinitae. Prob. cons quiatiat ' Omne ens est finitum , vel infinitum: Led relatio paternitatis divinae est ens: ergo est finita, vel infinita : Non finita , ergo infinita. Prob. minor: Relatio paternitatis est bona , in. telligibilis , constitutiva primae Personae, amata a divina voluntate e ergo est ens. Resip. conceta antecedente, negando cons rirentiam; ad cujus prob. nego minorem, quia
ivina paternitas est ultima disserentia suppo stiti divini, & incommunicabilis, & consequer ter non includitformaliter & quiddilative rationem entis in recto , sed tantiun identice , ut ducunt Philosophi nostri in Metaphysica de ultu mis disterentiis , modis , & Proprietatibus entis. Ad prob. minoris, eonceta antecedente nego consequentiam 3 quia divina paternitas est bona, intelligibilis, & amata ratione divinitatis cui realiter identilicaturi & licet sit cqnstitutivampposti, tamen non est inferendum ipsam esse
formaliter ens, ut patet de Petreitate quae est tintumens identice, & ratione naturae quam individuat, & incoinmunicabilem reddit: ergo paternitas potest esse ultima disterentia Patris, quin sit formalitenens ἐDices: Spiratio activa' non est ultima disse. . rentia personae: ergo debet elle formaliter ens ,& consequenter finita,vel infinita. Deinde, rei
tiones communes quae ex Scoto sunt reales, non
sunt ultimae differentiae: ergo includunt forma Resp. nego consequentiata: Quia neduin ultimis disterentiis repugnat sermaliter ratio e tis; sed etiata modis intrinsecti, & ultimis r rum realitatibus, quae apud Mastrium aliquit,tes appellantur ;' unde concludendum est, lpira . tionein activam, & relationes communes non
includere formaliter rationem entis, sed tantum identice , quia sunt aliquitates, seu ultimae com
623쪽
stitutor ii realitates. quaeinoo .includund maliter ensialioquin in divinis essent pluraemia realiter distincta, nullumque esset discrimen inter ens, & proprietates entiS . b. . Dice Relationes creatae ineliaum sermaliter rationem entis , licet sit ultimae realitates rerum constitutaruml: ergo a fortiori spiratio activa & relationes communςs in divinis includidunt formaliter ens, licet sint ultimae realitates suppositorum . Praeterea, relatio ut sis est finitaveI infinita, persecta vel impexsectar ergo reli ditiones divinae , vel sunt finitae, vel infinitae. Resp. ad I. negando conseq. inia relatio creata est accidens a subjesto realiter distindictum, & consequenter includit sexmai ter ra- timem entis, elim sit egentialiter 3 idens;
s ratio activa & relationes communea non dia tinguuntur realiter a fundamento, nec ab en divino, & consequenter non sunt formaliter ens, sed consequentia ad ens,,aut quid entis . Nec πω let dicere, attrib uta quatiunt formaliter .infinita& persecta, non distingui realixen ab essepti g, nec ab ente divino, & coosequenter relatione non obstans' ratione adducta, debere esse soc, maliter infinitas , vel 3 tributa non includem formaliter rationem entis tum quia attributa non' sunt ultimaeo realitates seu aliquitates tum quia non distinguunturi realiter inter se, scut relationes, tuin quia sunt communicabilia,& proprietates divinitatis , & velationes sunt versonales. Ad 2. nego antecedens , nam si relatio ut sic esset finsta vel infinita, sequeretur, quia quaelibet relatio esset etiam. finita .vel infinis', 'uia suod competit superiori, competit extam insertoes , & consequenter relationes divinae essesit finit', vel creataeenent infinitar, cum relatio uisie sit superior ad divinas & creatas: ergo rei tio ut sc , nec est finita sormaliter, nee infinita, sed tantiis id cujus totum suum esse est
, ad aliud se habς e. . . . . . R
624쪽
Dis.s Relatio in sic est ens: ergo relatio divinat, si sit inferior in praedicando, debet esse
Armaliter ens. Resp. concessbantecedentea, lute sumpto , negando eo e luentiam; tiam si argumentum valeret, relatio divina deberet esse formaliter accidens, laeut relatio ut sic: ergo non'
implicat, quod non sit so aliter ens , sicut rei 'tio ut sic. Ratio est, quia quae conveniunt superiori quoad generica, non debent competere inferiori, suoniam inferiora possunt aliquando habere ratione sub ecti , cujus sunt, pra cata opposita; v. g.qualitas ut sic est formaliter accidens exigens subjectari in quantitate, tamen multae qualitates ratione identitatis subjecti cujus sunt, sint substantiales, quia ratio entis & accidentis, habent locum generis in qualitate ut sic. Unde ut unum sit inferius alterius,suffieit,quhd habeat omnia specifiea, non autem generica ; & ideo relatio divina non debet esse formaliter ens, ut
sit subjectum praedicationis relationis ut sie ; sed sufficit, quod sitformaliter ad aliud, per quod
specificatur relatio ut sic. Obji. a. Relationes non minus pertinent ad persectionem Dei, quam attributo melius enim Deo est esse Patrem , Filium & Spiritum S. quam non esse ; sicuti melius est Deo esse sapientem, bonum, &c. quam non esse: ergo relationes sunt perfectiones , sicut attributa. Prob. amtecedens: I. Melius est Deo subsistere in tribus personis persectissimis, quam non subsisteres: sed sublatis relationibus non subsisteret in tribus personis, quae per relationes constituuntur: ergo relationes pertinent ad persectionem Dei. 2. Personalitas Verbi te inat dependenti naturae humanae Christi , illamque perficier ergo. divinae relationes pertinent ad divinam
perfectionem . Resp.negando antecedens: Nam quaestio pro
cedit de relationibus, seu de per nis in abstra- MSumentum est de pertinis in concreto - id est ,
625쪽
id est, tam de natura divina , quam de relationibus, lac si diceret, inelitis est naturam divinam esse, quam non esse, quod non negamus;
sed negamus melius este divinitati habere paternitatem, quam filiationem, alioquin patern tas esset nectior filiatione, quod est falsinn. Deinde , ut Paternitas sit persectio in Deo sicut sapientia, oportet quod sit melior quocum
que incompossibili cum ipsa, nempe filiatione ,
non vexo quδd sit melior carentia paternitatis , ut argumentum Probat , quia sic quaeliberentitas Positiva , bctim sit melior, quam sua negatio ,
esset persectio simpliciter, quod est falsum remo requiritur quod sit mellox incompossibili. Ad I. Prob. dico, quod subsistere in tribus estrersectio naturae divinae, cum inde colligatur
infinita virtus sa cunditatis, non autem 3 trium nstitutivorum personarum , nimirtim relationum . Ratio est, quia dum aliquid habet viri tem inpludendi aliud, vel terminandi ad ipsum, hoc non est persectio inclusi, nec terminantiS, alioquin virtus essentiae divinae Proveniret eX atrtributis quae includit , & Perfectio Verbi divini ex humanitate qu' terminat. Unde distinguo minorem r sublatis relationibus natura divina non subsisteret in tribus, ita ut relationes sint in natuxa divina virtus & persectio subsistendi in
tribus , nego minorem 3 ita ut relationes, sint omnino necestariae ad extensionem & redundantiam ejusdem infinitae virtutis subsistendi in tribus, concedo minorem, & nego consequentiam. Ad x prob. distinguo antecedens: Personalitas Verbi perficit humanitatem intiuione petibnalitatis& relationis, nego ; in ratione Dei , & n turae divinae, qua Verbum est 'Deus, concedo:Ηo 'o siquidem assumptus , est Deus ratione naturae cui unitur ; non autem ratione subsistemitiae qua subsistiti ergo illa divina relatio quae
terminat dependentiam naturae humanae, non
vi formaliter Persecta, nec iusiuita.
626쪽
. . D, E D E O T. R I N Oc imees: Ex SS Patribu , nempe Basilio, Iusti dino martyre, Epiphanio, & aliis, divinae personae constituuntur persectionibus personalibus ; sedili, persectiones. Personatus sunt relationeR : ergo relatione ,persiciunt ii & iunt sofinaliter Persectae . Ros Bonde ,s4.Iactes loqui in con
.creto i . nam: aliquando numerant concreta Peressentialia a quae t mqn, n a Dumerantur nec
multiplicantur: .passim enim dicunt tres divinas
persenas tres personas aetereas , quin velint xamen numerare divinitatem, nec aeternitatem, nec tres personas in concreto , sed tantum in
abstractpr ergo dum dicunt, quod divinae personae sonstituuntur: Persectionibus personalibus.=,non loquuntur de relationibus, sed de es senti de attributis, quibus divinae personae con' stan , & vocant illas spersonales, non quod sint in una persona, & non in alia , ut relationeS Osed quia intendunt numerare personas r num quam enim dicunt tres di vinos, treS aeternOSs quia illa nomina masculina. non conveniunt
personis, de quibus loqui , intendunt Patres ;& ideo dicunt tres, divinas personas a trea
Objicies ultim': Quod est adorandum & ab
intellectu creato incompreliensibile, est Pers elum & infinitum ; rax relationes divinae adorare tur cultu. latriae, ut consi ax ex Missa Trinitatis
ubi habetur , ut inyersonis pxoprietas, in esse tia unitas, & in majestate adoretqr aequalitas;& sunt . in inprehensibiles , ut, probat, illud de tertio articulo,distinguendo majore': Quod est adorandum, & incomprehensilite ratione sui, seu quod ex se habet rationem adorationis . R incomprehensibilitatis, est sexm aliter Perse ctum & incomprehensibile , concedo majorem: u
inodest adorandum, R incomprehensibile ter'
ietatione dirinae sunt persectae & infinitae, Resp. Ex Siloto in a. dist. o. Quaest. unica. 4.
627쪽
minative, & ratione illius evi realiter identiliacatur, nego majorem. Distinguo similiter mi-1iorem: Relationes divinae sunt 'adorandae, &incomprehen iles rationerelationum , id est habent sorinaliter in seipsis rationem' adorati nis, &ineomprehensibilitatis, nego i identice,& ratione estentiae aqua fluunt , concedo mino 'rem, &n- consemientiam . Nam dum ador inus Patr- ου hoc non, est ratione paternitatis, sed ratione divinitatis, licet adoratio nostra verminetur adi paternitatem , quia paternitas non movet ad adorationem , bene vero ellentia, quae dum adoratur omnia quae in Deo sunt et orantur, quia tum cum ipsa essentia una &eadem reali sentitas. Idem dico de incomprehensibilitate 3 impossibile enim est eoinprehem dere illud , quod-idem realiter cum incomprehensibili, licet in suo formali conceptu non
includat incomprehensibilitatem; cum adoratio &comprehensio terminenlux ad entitatem , non autem ad formalitatem solam. Diera: mo non potest adorari Pater , quin adoretur Filius: sed lioe est falsum ; adoramus enim divinas persisnas siaccessive, ut patet in Litantis: ergo divina relatio , aut paternitas est. motivum adca aliqnis nostrae. Concedo aliump- 'tum , quamvis enim in invoeatione unius personae , altera non imocetur explicite ; tamen cum Pater V. g. non invocetur praecise ut Pater, sed ut Deus, sequitur, quod una persona non potest invocari, nec adorari, quin Filius invocetur &adoretur ; vel dico, quod dum Pater adoratur actualiter, Filius adoratur habitualiter , & com sequenter nunquam una Persona adoratur, quin
. Objicit Baro Scotista re ns Iandoeun, que actus primus est perseet o , tunc actus s c indus necessarid debet di4ere persectionem;
sed actio primus divinarum Uig ationum, est persectio infinita, cum sit m :
628쪽
inoria fiscunda, hoc est intellectus instructua
specie obiecti, seu unitus essentiae diuinae: ergo necessario actus secundus erit persectio : sed actus secundus est actualis generatio, quae est dictio, aut paternitas ; igitur haec relatio est i finita S persecta. Probatur major:Actus primus est propter actum secundum , unde solito dicitur, quod frustra est potentia quae non red citur ad actum G utique hoc est , quia caret
suo fine: ergo impossibile est , actum primum dicere persectionem , si secundus actus non
Respondeo distinguendo majorem: Quandocumque actus primus est persectio, tunc actus secundus, ut quod, necessario debet dicere persectionem, concedo; actus, ut quo, nego majorem . Ratio est, quia actus, ut quo, non sequitur
naturam actus primi , nec est id quod actum Primum complet ; sed est id quo producitur actus secundus, qui est perfectus sicut primus, ut patet in intellectu humano, cujus actus secundus, ut quod, est intellectio ,'uae si impossibilis esset, frustraneus esset intellectus, estque actus completus & actuans intellectum: at actus quo intellectio illa producitur, non sic se habet, clim sit de genere actionis. Unde cum dictio seu actualis generatio sit actus , ut quo , non est actus formaliter perfectus, ut actus Primus. Hinc patet majorem probationis esse falsam, uia actus primus non est propter actum secunum ut quo, ut quaestio agit, sed ut , ut est
Iristabis: Ergo filiatio quae est actus, ut quod, seu intellectio producta, debet esse actus persectus, juxta respohsionem datam ad argumem tum . P ego consequentiam: quia dum responsio asserit actum secundum, ut quod, esse persectum quando actus primus est perfectus, responsio intelligenda est de actu secundo respectu poteritiae operativae,non autem respectu potentiae Pro
629쪽
ductivae. Ratio est, quia actus primus operat vus idemtifieat sibi actum secundum, sicque habet naturam &persectionem actus primi; at actus primus productivus non idemtificat sibi actum secundum , cum omne productum diu sein 'atur realiter a producente, sicque non participat naturam & persectionem actus primi; ac proinde cum filiatio sit producta, & terminus a memoria foecunda productus, nequit esse actus persectus , nec innnitus, sicut intellectio essentialis, quae, ut dixi ila proprio loco , est actus secundus & infinitus, quamvis memoria
foecii a sit infinita , & principium siliati
Instab;st Omnis actus productus adaequatus semper esset is,qualis est potentia, eam propter hoc dicatur adaequatus: sed filiatio est actus adaequatus memoriae infinitae fiscundae, sicut intelle ctus: ergo &c. Distinguo majorem: actus
adaequatus adaequatione intensiva, concedo majorem; adaequatione extensiva, nego majorem&eonsequentiam, quia filiatio est terminus ad quatus adaequatione extensiva tantum. Ada quatio autem extensiva est, quando terminus
non potest esse nisi a tali principio , & ipsum
principium nullum alium potest habere terminum; ut v. g. creatura est terminus adaequatus
adaequatione extensiva divinae omnipotentiae, quae nequit habere alium terminum nisi creat ram, & creatura non potest habere aliam ea iam nisi omnipotentiam. Adaequatio intensiva est, quando terminus habet eamdem naturamae virtutem quam habet principium, ut Patet in filio creato; at filiatio aeterna , quatenus relatio est, & terminus sermalis generationi S, non est terminus adaequatus adaequatione intensiva, ut docent Aureolus, Durandus, &alii, ali
quin relatio sic considerata esset Deus, & essent tres Dii realiter distincti; sed ad aequatus admquatione eXtensiva, cum non possit produci nisa tali
630쪽
a tali principio , seu a memoria foecundae , & . ipsum principium non possit habere alium te
Dises t Filius in Divinis est vere genitus, &accipit naturam a Patre, sicut Filius creatus , s blatis impersectionibus: πgo est terminus adc quatus adaequatione intensiva, sicut Filius ere, tus. Argumentum esse verum de Filio in concreto, in quo sensu accipit naturam a Patre, &est vere Deus, &falsum de Filio in abstracto sumpto, seu de nitatione quae non est sermaliter natura divina , nec infinita, nec persecta, licet in concreto , seu Filius, includat omnem perseetionem & infinitatem. Objicit iterum idem Doctor: Quod exIgitur ab aliquo summe perfecto, persectum est: relationes personales exiguntur a summe persecto & infinito, nimirum ab ellentia divina: ergo hujusmodi relationes sunt persectae & infinitae. Distinguo majorem: Quod exigitur tamquam aliquid , ut existat S compleatur in suo esse naturali aut eminentiali, concedo: quod ex i- tur tamquam terminus operationis, est pers elum, nego majorem: &distincta silmiliter minori , nego consequentiam , quia relationes
Personales non exiguntur, ut attributa v. g.
ted ut terminus operationum ad intra & divinar faecunditatis, quae cum infinita sit, exigit te minos, non ut fiat persectior, sed ut se communicet .
Diees : Una divina persona potest assumere Plures naturas, ut docet Scotus, &una natura non potest assiimia tribus divinis personis coninjunctim: ratio est, quia natura humana non est infinita sicut per na divina: ergo quamvis sit terminus divinae foecunditatis, est sermaliten infinita. rationem adductam; ad hoc enim
se sufficit, quod divina personalitas sit infinita negative, id est, quod non sit formaliter finita. Ratio est , quia si natura humana non possit