장음표시 사용
411쪽
antecuam faciam , ob oculos v stros nexum huius primo ponam ;isuper ad diuisionem accedam. Ex quo ergo de peccati ori inalis quiduitate, tradui Lone,'remisone eximus et iam modo de e sis inposteros gumentatione propositum, hπ de nexu, siue dec tinuatione pi e nis c u verioribus d sinctionssus. Diuidi noc p-
sns dishnctio habet in secti novem. In conclusionem primo; In
conclusionem quinto; In dubium extδ; In solution septimo; In op itionem O lau); tandem diFcultate nono. Quo ad prima. si hςc coclusio ,siue proposii io: Quamuis primis parentibus plura
possent obsignati peccata, unum tamen prςcise peccatu ιmputatur, G non plura originalia. Ad quam probandam propositionem quς- situm secundo accedit tale loco. Vtrum scilicet, peccata actualia aliorum parentum si ijs imputentur, sicut primi paretis percatum Dubio propositio argumenta sub uuntur tertio parte serm-ι M. Nam Exodi xx. incitar, qs Deus visitat peccata patris in filios usq; ad tertiam, . quartam generationem. Vnde sequi videtur, plu= a ab origine unum contrahere peccata, qt confirmasar per ilitia Psal Ecce enim in iniquitaribus coceptus sum,m inpe
catis , .c. Ubi aperte peccatum originale pluraliter exprimitur. In con rarium vero posse argui videtur: namsi peccatu parentum ab origine contraheret paruuli sequeretur, i p. na paruulorum in hui nodi solar monentium mis a no illi t, im tivnen opposi udicii Aug. non ergo,is c. A D'rntis epositis ad utranq parte:
nlinc quarto occuirendum vcnit loco; dicamus italis, percata actualia alioru ,s primoru8- IE ab origine Iarrinios no c ο- trahere e
412쪽
trabere: eis quamuis qu a bea:i Aug. authoritates inueniantur, qua hocsonare videntur , non tamen inuenitur hoc determinative
positu uisse. Nec Uat illud dissium Psal. allegatum secundam
mor sacra ripturae, quae quando'; pluraliter, m ut aversa, his utitur, scincet plurali pro singulari:procinius notitia extat illud in Euantelio: Mortui siunt enim, s quςrebant anima pueri. vel dicatis, ql illud Psa sit intelligendum inclinatiue, nam per originale peccatum ad malia homines alia inclinantur. In iniquitatibus ergo. Et ita patet, quod parentum nulla peccat ijs imp tantur , nisi qua ab eis per originem contrabuntur. His quinto addenda venit talis conclusis Aco. Inobedientia primoru parentum
pecca um Alam peccatorum non fuit grais um. Ad quod videmdum ,sexto loco sub his verbis dubitatur, Nam cperis peccatis Adae peccatumgrauiusfuerit: quo proposito, statim in siptimos quiluine mentosolutio. Quamuis enim quibus sic videatur,
quia totam corrumpebat naturam maius malum nocumenrum
ve, qra quod *nq, peccatum inferat, teneri tamen pol, qJ cςteris ossus grauius no uerit, eo quia non fuit grauius in Spiritu n-ctum peccatis, quod cost maripotes ex hoc, quia Adapeccatum s una est remisum, at peccatum in Spiritu anctum non remistiatur in hocsiculo, neq; insuturo. Et dum dicitur, qJ Adae peccatutotam corrumpebat natura, rentonderi pol, hoc non fui e ratione si grauitatis,sed ideo,quia ab homine committebatur, in quo tota natura simul existebat. Intulit et plura, π mala maiora, quam alia peccat equentia, non quantum adp am ς ternam, at solum qu tum ad multiplices defctus ex imoplus, quam ab alijs peccatis,se-
413쪽
cutos. Post sepie puncta ocitauum subsequitur una propi stione eo tentum, quae tatis. Peccata pa entum insi ijs mimme poniuntur, nisi quibus eos imitanda siquuntur. Ad quam probandam nouo dis ullus hςc accedit loco. Quo modo scilicet peccata parentum in Ilios visitentur , cum in Erchiele dicatur: filius non portabit iniquitatem patris in ad hanc dissi ultatem restonde, e vos in hunc modum doceo, quod illa parentum peccata v flantur tantu, idessin f iis puniuntur, in quibus si ij siuos parent ei imitantur. Iliud me, o E echielis dicitu de his peccatis,in quibus si ij paterna malicia imitatores no exist ut, intellige tu. Et hπ de tota distinctione
Lectio C XXXIIII. VT video,circa d mctionem istam tria posunt excitari
quota: quorum pi imum,an parentum peccata in filios renundint. Alterum in , an originale peccatum unam fit in uno, vel plura. In ger, Num e lataprUenti cum solo origia nati recedentes pueri de visionis uiuinae carentia doleant. Circa primum, pro parae usi maliua jic arguitur. In habentιbus umbolum fac ilior est tranlitus: ergo par nsu peccata redundant in filios: consequentia pael, quia maior conuenientia in prolis ad patrem proximum, quam ad remotum: igitur,oec. Pr perea Adae peccatum transjt in nos,sa quando ipsie peccauit,in eo eramus; at eodem modo sumus in proximis parentibus: ergo. In cararium videtur
414쪽
6ἴ dicendum, nam oui iustitiam transfundere nonpot, neq; cutipam, non ergo, O c. 'o resbonsione siciendum est, questione bane non intelligendam esse de primo parente, de quo superius fumus loquuti, at de proximis parentibus. Insuper notandum: parentum peccata insitos redi. dare, bifariamposse id confiderari, vel quoad culpam, vel quo adpςnam: siquo ad culpam, hoc adhuc duplieiter conssideraripolea, quia culpa duplex, originalis, adluans.
Si primo modo, non negatur, si siecun do modo, es distinguendum, mel enim si ij parent si imitatores sunt, vel non sic, tunc parent; peccata in filios redundare dicuntur, quatenus similia scelira parentum imitantur, inde quantum adpe: nam cruciantur. His ita prςmissis, ad argumenta nunc dicendum, m primo ad primum, quod in balentibus umbolum transitus est facilior, quantu ad senaturae, at non quantum ad defectus culpabiles. Abecundum de peccato Ade originali, redundare in filios non nego, at de ac tuali subterfugis, dummodo sillarum non adsit sceleram parent forsiimitatio. Et hςo prosecto primo. In altero quςritur, Num origianale unum in Uno peccatum,aut sit plura. Quod plura, mihi vid tur,sa ad plura inclinat, non ad unu: ergo. Insiper pendephires: ergo non unum, sita plura peccata: antecedens patet. Nam adpetaeatum se 'uitur mortalitas, passibilitas, m huiusmodi: ergo. In opposit si dicetis vos: quo modo plura in eodem possunt esse subiecto sola enim originalia peccata eiusde Jeciei siunt: unum ergo in uno,
σ non plura. Pro dilucidatisv questi scire debetis, duplice dari unitatem: numerauem sicilicet, oe Apecficam: hoc fecundo modo
415쪽
a Numnia, quid dicessum. audite. Primum enim, quo di datur, ad plura inclinare peccat si originale primo, σ per se , dirceiicimnum nsiad Umim inclinat, at secudario potest ad plura inclinare tanquam remouens prohobens. siub quo si siu originale ad plura dicitur inclinare. Nam tollens gratiam a voluntate, π ex conse-qQnti rectitudinem virium inferiorum ad rationem, tunc dicitur per modu reniouentis prohibens ad multa inclinare. Ad sicundum
argumentum similitudo negatur adducta de originati, mactuali peccato, nam primum pos admitti, sied alterum negari. His tertio etenit addenda loco hςc qu6lio. a pue 'i morientes cum solo originali, de υisionis diuina carentia doleant. Mihi primo a pectu videtur esse dicendum, cit sic, baptior igaudent de merito Christi, per quod ad diuinam perueniunt usionem: igitur, non baptio: imodetur dolere de demerito. Deinde, nonne qui usu caret, velletetiuere, m non videndo dolet' certe sic. Ergo m paruuli dolorem con 'tere videntur de diuina ussionis carentia. In cotrarium
et id/tur si habere D. As dum dicis, quod paruulorum p a in orι inali decedentium es mitissima, at hoc non esset,si dolerent de
carentia v sionis diuinae. Pro re ponsione concors doctorum simientiam, quod paruuli, σc. non doleant de visionis diuin e carentia; nec id mirum, quia tales nullam de beatitudine cognitione, seu et ione diuina habent. Hs in hunc modum positis, ad tuenda argamenta accedo, m primum dico: comparationem adducta
nullam esse de baptiotis, in morientibus sine baptisimo. Nam illi per meritum Christi ad Dei usionem Tenium, ideo gradent, at non baptiori seu demeriti cognitione carent: Dare nec dolent de visionis
416쪽
etfionis diuinae carentia. Ad secundum argumentum paucis dicendum , quod puerorum voluntasperuersa dici non potest ,si Deum videre vellent, σ non videant. Nam ad ea non est accessos creaturae, nisper gratiam, cuius ipsi non siunt capaces ' Et hςc saris.
Distinctio XXXIIII. Lectio CXXXV. Haec s distinctio trigesima quarta in ordine huius libri
fecundi enodandae cuius continuatio primo ponenda, insiuper diuidenda. Quo ad primum. Ex quo siumus loquuti superius de peccato actuali primorum parent u , quo persi vacorrumpit natura, in per de originali, quo natura corrumpit pomsona: nunc agendiι venit de aduci oru actualipeccato, quo e ii fampersona corrumpit. Habita cotinuatione unaa u intentione,diuidi
modo habet prsens 9 si notio in stolia octo. In quorum primo ponitar coclusio. In altero δbatio. In tertio peccati origo. In quarto propositio. In quinto probatio. Conclusio noua in sexto. Probatio in istimo. Dubium tandem cum siolutione in octavo. sil attinet ad primum, hςc sit eonclusio. Malum primum, quo primus homos datusfuit, non processi, nisi a bono. Ad quam sicundo loco probandam Magisterim intuenti paret, finientialiter scedit dicem do : creatura rationalis primum peccatum proprie cansam stacntem non habuisse, at voluntatem obliquam contra regulam ii stitia A a 4 ellcn-
417쪽
eligentem. Hinc tertio origo peccati detegitur loco, dum dicit r. quod caci aprimi peccari malum minime mi, sed bona natura, Crincor= upta A itirum vero malorum siequentium, mala volunIan Nam ordo iste mali in mundum fuit segrillus, Dra bona natura prιmae voluntaris mala cacisa : deinceps prima voluntas mala fut
cause Fauentium prauarum voluntarum . nec non malo u operum.
Vnd aperi e patet, ql causia prima, oe origo peccati fuit bon m. SecundarIa Tero causa voluntas mala, quae ortum habuit a bono, ut colligi habet exr 'onsionibus D.Aug. contra Iulianam h ricum. Iam tribus de odio propositis puncilis declaratis: quartsim accedit hac propositione contentum. Tam malum culpa, Τμam malum pςns non videtur esse posse,nisi Elumue in re bona. Cui probatio inde disiumitur ut qhinto videre est loco, quia mali siubiectum non esse potest. nisi bonum Malim etenim, nil aliud est, qua boni corruptio. Cum traque, et bi non est bonam, boni priuatio nequeat esse, con quem est, malum non nisi, ut perbelle norunt δε- dii, in bono μLetitarι. Unde ut morbi, vulnera requirunt Compora , in quibus ut in Abiecto sunt: ita malum dicetur, ut in subitacto, in re bona esse. Unde dum dicitur, homo malus, i a est, ac si diceretur, boniι malum: oh enim natura et si vii iis fit, inquam tum natura est, bona dicitur ; quid eryo est malus homo, nisi mala natura, quia homo natura est e Porro si homo aliquod bonum est, quia natura est , quid aliud est malus homo , nisi malum bonum 'malus ramcn, quia iniqPuse bonus vero, quia homo, ut hςc duo ac
si ui cognoscamus. Post bςc siquitur coclusio talis in sexto sis L. I alecticorum regula dicitur falli, qua ipsi iensnt, in eadem re
418쪽
, simul, oe siemel exscre contraria non por . Cuius probatio sic se
habet, quia bonum, eς malam sit ni in eodem simul, malum etenim . t in bonosub ecfarto Grinatum anno craginatur, tramen de alijsi non vide tir dici toti ' contrarise, puta asso, m ntiro dulci, Cri amat o. Et hec desii tropunstis. In ultimo dubium proponitur . e solutione, φ od tale est. Si dicamus, ut tactis nfisuperius, hominem malum bonum esse, non poterimus illud propheticum cui- tme. Ua qut dicitis bonum malum, o nudum bonum: non ergo illud tactust veritati videtur consonum. At huic quesῖ occurra is dissi ultatis ex ver, s D. Aug. dicentes: nos minime sententiam prophetae incurrere, non enim malum formatiter dicimus bonum, V. g. fornicationem, vel quid huius. od quia hoc modo esset I phetasententiam incurrere,oe ex consequenti penam inferni, fise Amnationem, sed bene dicimus: hominem, qui natura bonu3 est,
malum, sicilicet qua tu ad vitium, O ita loquutio nostra AE phetae
Sequaquam conIrariatur.Hςc in tantum de disiuncitisne pronii.
AD et beriorem doctrinam eorum, cliue di tufuere in *
periori distin hone a Magistro sint. duo siti eremus in prsenti, mpr:mo. Num ratio boni fis quid absolutum mur pestiuum. In Aper, Alum malum ouidpositio fit, vapri- iiDum. circa prim , pro Parte a firmat i formari silent ra- : , tiones
419쪽
tiones qusdam probantes boni rationem ducere quid absolutum non rari' ectivom, quarum primasic. Relati ormaliter perfecti
nem non dicit, ut bonum: igitur quid aUolutum ratio boni, non respectivum. Insuper, bonum cum ente conueriitur, at Tnum abis solutum, alterum quoque. Tertio ad alteram non videtur dici bonum, in relatior ergo quid absolutam. Deinde, bonum mouet: ergo absolutum. Antecedens patet, quia appetitam mouete igitur quid absolutum. Ex alio latere, quia bonum, cy' conueniens fommaliter idem importare videntur, ideo quia conueniens refertur:
ergo cir bonum. Pro dilucidatione huius qusti sciendum e L quod boni ratio formalis s ratio conuenientis , ita quod ipsa b nitassit formaliter conuenientia ipsa, contrahens entitatem adsubiectio partem, quae relatio est: bonitas itaque omnis s entitas ri Jectiva. His itaprςmlsis, ad rationes modo dilaendas, iam fommatas accedo, adpi imam dico: antecedens esse falsum. Nam datur relatio couenientis, quae perfictionem dicit: peifectio enim, persctibile dichnt relationes, huc habitudines. Ad fecundam rationem, inIerimitur antecedens, quia impossibile est, qJ aliquid
positiuum cum ente essentialiter conuertatur , ni pure Inonimarcum eost. Tertiae similiter rationis antecedens negandum, quia
ill d,quod formaliter dicitur bonum, rsicit unius ad altera conuenientiam. Ad rasionem ultimam, de facili dicitur: absolutum cum re pedia mouere tam intellectum practicum, quam volumtatem : non ergosolus re peElus, sed ut iam diximus, absolu: u cum
re pectu, hςc de primo dubio. Post quod inquirendum venit. Num malum dicat quidpositivum. Mihi certe videtur, quo ita
420쪽
plura agit: ereo. Consequentia patet, quoniam cli in altei sim a P, natura auedamn strua est, at malum, in Palum malom, agit is Eliae corrumpendo bonum: i itur σc. Insuper, entium quoddam
bonum, oe aliud malum: ergo est quod positiuum,ut diuisinatura in diuident gus duetur. Ex alto latere dicetis vos: si mali nitira positis oret, vel per sie, vel in alio existeret, at horum nullam di . cendam: gitur, nec quod malum sit quid positivum. Pro determi natione Muci clusitι dicendum est: mali rationem formalem ese priuatiuam, ad quod videndum, ita dicendum, quod sicut bonum per prius pronunciatur de eo, cliιod est conueniens rei intrinsece ad eius integritatem pertinens, deinde p habiitidi nem ad tale bonum, άicitur de eis, quae conueniunt rei intrinsice, tanquam calisantia, vel conseruantia , vel aliter si ad primam bonιtalem habentia: semulum per prius Aci debet de priuatione couenientiae, vel eorum, Mitie rei intrinisiece conueniunt, sicut carenti ianitinis, qua est malum hominis, vel alio modo extransiero. His ita premissis, nunc dia luendaesunt rationes, deinde erit fims. Ad primam itaq; Ortonem dici potest, malum agere duobus posse conclι modis: uno modo im
'uantum malum: alio modo , inquantu predominans. Primo modo, ratio negatur, as sicundo modo, conceditor; deinde in eo, o δcorrumpit, malum dicitur: sic priuatiuum est non positivum. Ad secundam rationem rc Jondetur, qδ bonum,m malum concretiue
sumpta diuidunt ipsum ens, misic aliquid ub ratione si biectipo- 'unt, at non malum ab ratione mali. Et bςc satis propi senti.