장음표시 사용
231쪽
Racilia, quae prima ciuitas Italiam ingredienti ad radices Alpium occurri δGi a I iris binam pmdiit &. quod diu a Maximo obsessa nucd inum aduentu Theodotii liberata esseidaetitiae suae cumulum declarauit.
3rocessere obuiam tripudiantium cateruae cantu, & crotalis personantes.
ite nicinia festus liberae nobilitatis occucliis, conspicui veste senatores, reuerendi municipali purpura flamines,insignes apicibus sacerdotes, portae virentibus sertis coronatae,aulaeis otianaeplateae, accentisq; funalibus auctius dies,ut prope, nondum finito bello triumphare Theodosius videretur. Ceterum, Aemona residia,Maximum assiaue tergis insistens tanto antore est insequutus, ut uno die Aquileiam accesserit, magna spatia terrarum emensus. quo progressus,confestim urbi oppugnationem admouit. Ea vero seruente,Maximus infirmitatem suarum virium contemplatus,propter instantis periculi magnitudinem prope de potestate decessit. Quod ubi milites animaduerterunt, ut ante urbis expugnationem sibi consilerent, ipsum pecuniam exercitui partientem comprehenderunt, ac regiis insignibus nudatum, de vinctum ad Theodosium perduxerunt: Maximus, ut inquit D. brosius, destitutus est a sirus, quod ante ipsos expeditionis dies cum auisset, Romae synagogam incensam, edictum statim eo miserat, quasi vitam publicae disicipis um dicerent, Rex xste Iudaeus sectus est. ataue idcirco Scisciae, ses metovione, atque ibi lue terrarum victus es . Theodosius ubi
Maximum vidit, Qua fiducia ad arma ciuilia descendisti inquit. cui ille
respondit,Favoris tui obtendi praetextu , neque enim aliter potuissem allicere milites, nisi auctoramenti mei te finxissem auctorem. Qua voce audita,Theodosius ira exarsit, nec tamen supplicio alicui tetriori ipsum addixit, sed oculis deiectis, & vultu rubore suffaso, verba misericordiae plena fecit. Quod ubi ministri eius senserunt, Maximum ex oculis eius abduxerunt, & tertio ab urbe lapide caput ei a ceruicibus amputarunt. Haec VII Kal. Septembris administrata. Maximi clade perceeta, Andragathius,qui nauibus sinum Ionium scrutabatur,quia acerbissima se passurum,& Gratiano a se occiso poenas datutu sentiret, si in manus The
dosiij peruenisset, rebus deploratis omne belli consilium posisit,ac se e naui in mare praecipitauit,atque ibi vitam finiuit. ' i
vALENTINIANVS IVNIOR A. SOLUS.
Tua o Dos Ius victoriam insignem haud magno admodum certamine consequutus,Valentiniano ad se reuerso Imperium Italiae reddidit, diligenter monito,ut,consiliis matris posthabitis,idem de Trinitate entiret,quod a Nicaenis patribus constitutum fuisset. atque Honoriu filium ---- Constam
232쪽
Constantinopoli euocatum Aqvileiae libi expectandum putauit. X Kalendas Octobris Valentinianus Aquileiae de iis, qui sequuti Maximum
fuerant, sic edixit: Nullus sebi honorem audeat iniucare, quem Pyramurca conressit audacia, b d ad pristinum satum damnata praesumptio reuocetur. Scribit D. Ainbrosius,Tlieodotium, Maximi victoria parta, quia hostes in aciei trauerat,iandiu se a sacrametis abstinuisse, donec filiorum aduentu Dei
gratiam erga se vigere perspexit. Postquam autem venit Honorius,tum Mediolanum processit. eo vero aduentante, Ambrosius secessit Aquile iam,ne necessariὀaut infamem eius perfidiam, ac crudelitatem Thessalonicensem turpi lilentio comprobaret, aut iram eius iusta obiurgatione accederet, quemadmodum ipse epistola ad eum scripta ostendit. VI Idus Octobris Valentinianus edictum contra Maximum renouauit: Omne, inquit, iudicium, quod Oxi infandissimus tyrannorum credYdit promulgandum,damnamus I,Dum Maximus Aquileiae obsidebatur, Franci Genobaldo, Marcomere.& Simone ducibus, stiperato Rheni limite, in Germaniam inferiorem invasere,ac,plurimis caesis, fertiles pagos depopulati Agrippinae etiam coloniae terrorem incus lare. Quod ubi Nannienus, de Quintinus militiae magistri,quibus Maximus Ulistoris filii pueritiam, o Galliarum de sionem coinmiserat, audiere, statim cum exercitu , grippinam accurrere. &,cum Francos graues praeda Rhenum traiecisse, plurimis suorum in Romano solo, qui populationem redintegrarent, lictis,inuenillent, collatis apud Carbonariam signis, plerosque delevere.
Conlitus inde, num transeundum esset in Franciam, initis, Nannienus, eae imProbata, Magunciacum rediit. Quintinus vero cum cxercitu circa uiuisium castellum Rhenum transgressus, secundis a fluuio calliis casas habitatoribus vacuas, atque ingentes vicos destitutos ossendat. Franci enim simulato metu se in remotiores saltus receperant, caudicibus per extrema siluarum obiectis, ) atque uniuersis domibus exustis, milites per noctem sub armis tenuit. prima vero luce saltum ingressus,vsque ad meridiem tramitum se erroribus implicans, totum perlustrauit. tandem cum ingentibus septis clausa omnia reperisset, in palustres campos, qui lituis iungebantur, euasit. molientibus hostium rati apparuere. qui, in iunctis arborum truncis sirperitates, velut e fastigiis turnum,sagittas tormentarum more effudere,inlitas herbarum venenis, ut vunlera flammae cuti, de non lethalibus locis inflicta haud dubias mortes adducerent. In de maiore multitudine hostium circussistas exercitus,in apertos campos, quos liberos Franci reliquerant, avide effusiis est . ac primi equites vora-;inio us immersi, permixtis hominum, iumentorumq; corporibus, ruina inuicem suorum oppressi sunt. Pedites autem, quos nulla onera equin
233쪽
rum calcauerant, impliciti limo aegre explicantes gressiim,rursus se siluis trepidantes abdebant. Perturbatis ergo ordinibus caris legionis,Heraclio Iovianorum tribuno,ac pene omnibus, qui militibus praeerant, intersectis,paucis eskigium tutum nox,& siluarum latibula pristitere. Maximo inde, quemadmodum diximus, interempto, Ualentinianus Arbonitem magilitum militum in Galliam aduersiis Victorem Augustum MaYimi filium misit. atque in locum Nannient, & Quintini Cariettonem,& Syrum sitffecit. Non magna res dimicatione consecta est. primo aduentu Victor proelio superatus, comprehensus, atque occisus est. Gallia uniuersia in fidem recepta, Corietto,& Syrus cis Rhenum aduersiis Francorum exercitum coniliterunt. Haec in exitu anni peracta . Itaque postero ineunte,quo Timasivis,&Promotu consulatu,& Albinus prafectu 38 Vtamyrbis administr-runt, Valentinianus, Iustina matre amissa, X IIII Kal. Februarias Mediolano ad presectum praetorio Galliarum Constantianum sic scripsit: omnes, tyranni surpatione protracti cimustilet acceperunt nomen militum dignitalis, odicillos,atque epistolas promere tulemus, in rei id se. Theodosius inde mense Iunio cum Honorio filio Romam perrexit cum Valentiniano urbem triumphans iniuit, ac pompam ferculo rum modo curru,modo tridibus subsequutus, nunc de bello, nunc de vi ctoria triumphauit. In curia senarum, pro rostris populum alloquutus et . omnibus se principem, singulis se exhibuit senatorem. In senatu a Latino Pacato, viro eloquentissimo laudatus est ea oratione,cuius saepe meminimus, in qua ille bellu n,victoriam li& triumphum hunc de Maximo celebrauit. Vrbem inde lustrans, lapia publica tantum opera, sed priuatas etiam aedes inuisi, quin qtiam congiarium populo dedit,& Vict riae ludos edidit, Symmachq viro clarissimo maiestatis reo, quod litteras ad Maximum scripsςrat,ivςniam impertiuit. & aedes panarias, quas qui adibant,foeda con Bethdiim per occultra insidias in pistrina ad se tui
tutem adigebantur, euertit .&Poenas meretricum is rQgaui quibus audiendis praua praetereuntium labic , iri itinatur. atque inde in exitu anni Mediolanum recessit, cum iam ii nym episcopus repetistet Ambroelius. Cum Franci nouas ex Gallia pra as egissunt, Arborastes non pa- iliendum ratus, Valentinianum monuit,poenas a Francis expetendas, nisi omnia,quae superiore anno caesis legionibus diripuissint, subito restituerent, auctoresq; belli traderent, in quibus violarae pacis tarfidia puniretur. ac post paucos dies ad em accessit,& cum Marcomere,&Sunone Francoru regalibus colloquutus, imper tis demore obsidibus,Treuirosilin hiberna recessit. Proximo anno, qui erat a Christo nato CCCXC,
Valentiniano Augusto IIII, Neoterioq; consulibus, & Albino urbis prae
234쪽
secto, cum Theodotius in Paschare ad templum religionis gratui rare-xilset , Ambrotius episcopus, re animaduersa, raptim ad fores occurrit, eumq; tanquam hominem neutium ab ingrestu ecclesiae repulit, & pi rum communione deiecit, nomine, quod se contra fidem episcopis datam innoxio ciuium Thessalonicensium singuine maculauet, neque eam labem aliquo adhuc, par erat,piaculo publice diluisset. Theodo sius autem dolore percitus,lacrymisi pertatis,nullam vim fecit ; stad inum se moestisiimus rettulit. & XV Kal. Iulias ad Tatianum praeficium praetorio ita scripsit: sui ante secundum considatum mansiuetu ima mea ex ordine curialis, mel presbieri fastigium, mel diaconi ni serium, mel exorci sin scepit serium, omne eius patrimonium immune a curialibus nexibo haberetur.
Veronam inde profectus III Nonas Septembris ad eundem ira agun-que sub professione monachi reperiuntur, deserta loca,t, vastas solitudines sequi, atque habitare iubeantur. Valentinianus autem assiduis Theodos j ptaee piis imbutus Catholicam pietatem ita colere coepit, ut Ambrosium coeciem loco, atque honore,quo parentem, habuerit, ac mandata eius diligenter exhauserit. Ceterutri pridie Nonas Martias ad Albinum prauectum urbis sic scripssi: Seruos, quifecisse miolentiam confessi gus testiui , aut pro ijs docebuntur, si inficio domino commiserant , posumo F plicto riditas luereperpetrata censimus. & pridie Nonas Aprilis ad eudem : Augusta inpartibus ciuitatis magis antiqua reddit uenit, quam inchoari superuae . nos uaque
pares of Piu magnitudinis tuae, οὐ reteros,a quibus sumptus huismodι operibus de
rario praebebuntur acceptos omnino non ferri, si quis per Usurpationem opus praero
conficientiam nosram intra aetemam idem moluerit publica conlatione confruere .
At vero, postsuam Natalicia Domini accessistunt, quae Titiano, Sum machoq; consulibus ineuntibus erant futura, Theodotius,cum per octo menses communione priuatus vixisset, iterum cupidine templi adeundi flagrabat, sed spectatam Ambrosii seueritatem formidans,propiu&α dere non audebat. Quare animaduersa, Rufinus, qui apud illum plurimum valebat auctoritate, negotium Ombrosij placandi sitscepit. atque, filo conuento iustum Imperatoris desideritim demonstrauit. eumm, ut aliquando tandem de pristina sententia cederet, atque ipsium Imperatorem in gratiam ecclesiae reciperet , shmmis precibus obsecrauit . Quas Ambrosius eadem, qua ante, constantia respuit, ac se ante millies mortem oppetitu rurri, quam tantum dedecus in ecclesia permissurum ,respodit. Hoc audito,Theodosius accessit, &,cum ad Ambrosiuua, qui in Salutatorium venerat,peruenisset,ad pedes procubuit,rogans, ut se vinculo ecclesiae soluere ac sibi poenitenti aditum templi concederet. Interr sati vero Ambrosio,quo se poenitetiae genere expiaturus esset,eo respon-
235쪽
dit,quod tu iniunxeris.Tum Ambrosius piaculum impositit,atque illum . siete, praesente, ac flente populo, expiantem ecclesiae communioni restibtuit. Hunc in modum de poenitentia Theodosij scripsit in vita S. Am'brosij Paulinus , item l Augustinus Homilia XXXII. Dctu,inquit, voluit,it Iseodosius Imperator ageret pumirentiam publicam in consepectu populi, maxime,quia peccatum eius celari non potuit.& libro V de ciuitate Dei uid fuit Theodost, religiosa humilitate mirabilius, quando in Thessalonicensium grauistimii
scelus,ctu iam, episcopis intercedentibus, promiserat indulgentiam, tumultu quo
dam , qui ei cohaerebant, vindicare compulsus est' tui recina ea coercitus disic sic egit pamitentiam, o Imperatoriam celsitudinem pro illo populus orans magis fleret, videndo prostratum, quam peccando timeret iratum' Addidit etiam edictum in eandem sententiam, atque illud Valentiniani, quod sit pra posui mus, Ne capitales poenae ab Imperatore iniunctae, nili pollitiginta dietuspatium,sumerentur. Inde Valentinianus in Galliam,Theodosius in Grς cia se recepit. Ceterum Thessalonicam progress us,magnu in Maced nia tumultum ostendit. quo quot entin barbarilatra paludes, & prox, mas siluas abditi ex priore Romanoru expeditione salui euaserant, Ita li- cis Theodosii occupationibus excitati, Macedonia, Thessaliamq; estisse, nullo resistente, populabatur. Theodosio vero Thessalonica regresso, nloca se abdita contulerant, atque illucescente die erupentes, proxima omnia loca insessii habebant,&se stati iti in tutum reserebant, ita ut unde id mali manaret,non appareret. Itaque, re ad disquisitione consili) reuoca 3ta,ipse cu equitibus ad radoca explorandi caussa processiticu autem in domum anus cuiusdam pernoctandi gyatia diuertisset, ibi barbarum exploratore repperit quem captu tormetis admotis omnia sibi barbaroru consilia, atque acta referre coegiti. Itaque,adducto inde ad ea loca,quae ille indicarat,exercitu,omnes prope primo aduentu oppresiit. Qui stiperilites fuerunt, cu exercitum Theodosij labore fatigati, & curatis corporibus somno mersiim animaduertissent, impetum in illum fecerunt. quin etiaipsi im Imperatorem oppressissent,nisi q uidam,qui nondum cibum ceperant,cursu ad tentorium capto, periculi imminentis admonuissent . quare cognit omnes fuga salutem tibi petere contenderunt. Promotus autem, iussu Theodosi),barbaris se obiecit, ac tantam eoru stragem edidit, ut paucos incolumes re liquerit, quise rursiis Pludibus abdideriit. Theodosius inde Constantinopolim profectias IIII Idus Novembris urbem cum filio iniit, utSocrates scripui. ac varia spectacula edidit Rufinam multis honoribus extulit, in primis vero cu Arcadio Augusto filio in insequente annum consule declarauit,licet Promoti nece vulgo infame. quςl.
iussu Theodosij in Thracia contendente per barbaros quosda in instat,
236쪽
costitutos dicebatur interfectile. Qua impunitate clatu lostea in consu-
Iatu Titiano Pr fecto pri ocii,& Proculo prauecto urbis iudici u intulit, atque illi praefectura, huic vitam iudicu sentetijs abstulit. In Gallia Valerinianua certior factus,barbaros Italiae finibu imminere, de Italiae quiete sblicitus, Gallico ociorelicto,ad ea redire,oesese periculis omnibus obicere statuita atque ita Vienna accessit, ut inde ad Alpes, expeditis bellico si iijs, properaret. Erat apud ipsiam Arbogastes Comes, & magister militum. Hic secundum a Bautone duce locu a Gratiano Augullo consequutus,post excessum eius primas sibi inius Iu Valentiniani asciuerat,ac fauo re militum, i rei bellicae gnarus, sortis, S: pecuniae contemptor esset, magnas opes adeptus, libertate in Valentinianum immodicam exercebat, ita ut quaesi se non probaret, etiam si recta essent, omnino fieri prohiberet. Nec Valentinianus, licet hoc iniquo animo patiens,remedium inire id neum poterat, i ille militum beneuolentia septus erat. Itaque cuin illo de traiectione in Italiam aduersus barbaros colloquutus,ac voluntati suς reluctantem nactus, iram usqueadeo non tenuit, ut, educto ense, illum percutere rusus sit. sed a familiari,extorto e manibus gladio, prohibitus, ipsiam verbis asperioribus obiurgauit. inquirenti inde, cur tam acerbe saeuiret, allaturum sibi manus respondit, si, cum esset Imperator, voluntati
obsequi suae non posset. &, ut addit Zosimus,cum quodam die augusto in solio assidere litoruis oculisaduenientem aspiciens, libellum, quo ei potet latem abrogabat, porrexit. quo lecto, Arbogasses accensus, Nec pintestatem mihi, inquit, dedisti, neque eripies. Hac de caussa capitalibus subortis inuniciiijs,Arbogailes illum Uien rue prope habuit in obsidione . nam primum obsequiis omnibus regiis nudavit, ac pene infra priuati modum redegit, & rei militaris curam Francis satellitibus tradidit,& ciuilia officia aduersus eum solicitauit, ita ut pauci relicti essent, qui familiari eius sermoni, aut iussis obtemperare auderent. Qyod ubi sensit Valentinianus, litteras ad Theotasium misit, obsecrans, ut si bi auxilio esset. simul siureiurando assirmans, se, nisi ab eo adiuuaretur, primo quoque tempore ad illum aduolaturum. Ceterum,cum arbarorum aduentus in Italiam timeretur, Ambrosius episcopus ab Honoratis ciuitatis rogatus, ut legatus ad Valentinianum proficiscens,
illum in Italiam inuitaret, se iturum promist. sed postridie, accepti
Hieris, mansaones instrui, Omamentaq; invehi, quae proximum Im- eratoris aduentum significabant, Honoratorum voluntate stabilitit. Cum autem rumor subito Viennam pertulisset, Ambrosium inuitandi regis: ad Italiam gratia Viennam esse venturum, Valentinianus laetitia ingenti elatus est, quod vitabat, aduentum eius rebus suis Opposserimissimum
237쪽
tunissimu esse futurum. Cunctante inde Ambrosito, litteras ad eum ma-γna celeritate perferendas curauit,rogans,ut sine mora ad se cotenderet,
non ut interesset synodo Gallorum,sed ut in ipse egressione se sanctae abutionis sacrameto initiaret. Atqui magnam ille spem salutis suae in Am- ,rosiij moderatione, ac sapientia collocarat, confidens sere, ut oratione ua Albogallam sibi placaret, atque ad saniora cosilia reuocaret. Itaque, itteris lectis, Ambrosius statim iter ingressus est. verum, cu iuga alpium
superasset, ipsum interfectu seisse accepit. Ceterum Arbogalles illi hoc
modo vita eripuit. Imperio spe deuorato,eunuchos Ualentiniani cubic arios maioris promissione mercedis,atque honoris in eius perniciem incitauit. Ita illi ab ipso edocti,cum Valetinianum aut dormiente, ut quidacripserunt, aut certe solum,& inerme,dum ludicru militare intentus e senestra spectarer,nacti comprehenderui, ac nemine alio ex ministi is aulae praesente,illisis faucibus, strangularunt,& ne,inquisitione facta, deprehendi possent, velo gulae alligato, quasi semet ea morte multasset,sublimem suspenderui. Epiphanius episeopus Salaminius ipsum in Palatio suffocatum inuentum elle scribit Idibus Maij pridie Pentecostes, ac postridie se
pulturae mandatum. Is annum tantum vicesimum erat natus,iuuenis vel
ipsius Ambrosij testimonio omnibus tum corporis, tum animi bonis ad imperii magnitudinem sustinendam instructus ita, ut etiam in omni genete virtutis paternas laudes videretur eisse superaturus. Hoc stetereperpetrato, Arbogastes Imperium sibi alciscere propter barbariem, impiet, temq; non ausius,ad alterum trant tulit. Erat in castris Eugenius quidam homo paganus . qui ludum primum litterarum habuerat. deinde isti pendia in aula meruerat, inde scriba, & quaei or factus, magi liri dignitatem ab Imperatore fuerat consequutus. Ad hunc igitur,que participem consiliorum de nece Valentiniani habuerat, Arbogalles Imperium detulit. Zosimus ipsium ab Arbogalle compulsum, alij vero a Flauiano praesecto urbis prospera omnia euentura ex ariolorum praedictione pollicito,eue -ctum prodiderunt.
E v a g N I v s igitur ab Arbogalle Augusti dignitate ornatus ,ad illius
arbitrium omnia administrans, statim ad firmandas opes ingentem exercitum partim ex Romanis, partim ex Gallis conflauit, & Galliam in deditionem adduxit. Haec in Italiam , & in Orientem nunciata, mi rifice omnium animos, ac Dectora vulnerarunt. In primis vero Theodosius doluit, ubi se conbortem Imperii aetate florentem , atque ab finitate coniunctum amisisse , atque Imperium ad alienos , eos i ii
238쪽
dignissimos recidisse audiuit . cuius luctum Galla uxor assidua comploratione accendit . Cadauer Valentiniani a sororibus eius mercede rescinpium,ac Mediolanum,ut sepulturae mandaretur,translatum est. si enim scripsit D. Hieronymus epitiola tertia : Adolestes Valentinianus, ac pene puri
post fugam,poli exiliae ost recuperatum multo sanguine Imperium haud procul ab
defraternae mortis conficia necatus est, ces cadauer exanime stipendio insem tum. Quo cognito,Theodosius litteras ad Ambrosium misit, rogans, ut sepeliendum curaret . ad quas Ambrosius ita rescripsit: Doleo mehementer, non solum,quod immatura morte Valentinianus A. decesserit, sed etiam, quo linformatus He, ac tuis institutis tantam deuotiovem erga Deum nostrum induerat, atque tanto in me incubuerat assectu, ut quem antepesequebatur, nunc diligerer, quem ante mi aduersarium repellebat,nunc mi parentem putaret. Quod ego non recordatione iniuriae veteris exprompsi, sed pro testimonio conuersionis. illud enim
alienum, hoc sum . quod alte infusium sibi ita tenuit, mi matris persuasionem excluderet . ille se a me nutritum praeseserebat,ine mi sedulum patrem desiderabat. ille, simulato a quibusdam aduentus mei niuncto, impatienter praestolabatur. uinetiam illis ipsis publici doloris diebus, cum sanctos, summos sacerdotes domini intra Gallias haleret, ut a me tamen sacramentis baptistinatis instiaretur ,ficii-bendum arbitratus es. Vuod etiam si non rationabiliter, amabiliter tamen suum erga mestudium te catus est . Hunc Mo non doleam, aeui integrum, antequam sacramentorum, quae desiderauit, ad isteretur gratiam, repentina morte obryset
Refrigerasti animum, quod etiam ipse dignatus es ferre testimonium dolori. Nunc de sepultura eius quoniam scripsit clementia tua , ita hic procurandum ped exsors excessit baptifimatis. quid cognouerim, non repressi. Est hic porphyreticum labrum pulcherrimum , π in Uus huiusimodi apti fimum. Nam ιν Maximianus Diocletiani socius ita humatus est . fiunt tabulae porphyreticae preciosissimae, quibus vestiebatur operculum, quo regales exuuiae claudantur. Hoc fuerat praeparatum , sed expiliabatur rescriptum clementiae tuae . cuius perceptione recreatae sunt sinctae filiae tuae, I lj tui Valentiniani forores. quae si grauibus ainciunt modis, tu amplius exagitabantur, quod nihil siriberetur sibi. Vnde js non parum accessit flati, , sed dum inhumatae fiunt relliquiae , nequaquam sibi parcunt. videntur enim sibi germani fui funus quotidianum
videre . Et re mera, cum sine fletu magno , ac sine dolore graui nunquam sint , tamen' quotiesiunque eo accedunt , exangues reuertuntur . Et ipsis V, tur consi etur , ον cari fimis exuuiis , si acceleretur sepultura , ne aestiuo p nitus fluantur calore . mix enim superiorem aestatem transigimus . Ex Vinluntate igitur Theodosiij senus celebratum , & ca)auer Mediolani sepulturae mandatum est. Iullis solutis, Ambrosus laudationem scripsit, quam postea quoque edidit . in qua inter alia haec positur. Coim uerbi
239쪽
iues fiunt des nobis votorum nosrorum in laci mas . si quidem Valentinianus nobis, sed non talis , qualis sperabatur , aduenit. Et iste quidem mel morte sua voluit adimplere promi sum , sed nobis acerbis a facta est eius, quae exoptabatur , promtia. Utinam adhuc nobis abefiet, 'it sibi viueret. sed ille non pa sus , cum audiret alpes Italia hoste Usari barbaro., miluit periclitari se, si Galbas derelinqueret , quam nostra deesse periculo. Ma gnum discrimen agnosiimus Imperatoris , quod Romano sebuenire moluit -- peris . Haec caussa mortis , qua plena laudis . Soluamus bono principi Spem diarias lac mas, quia ille nobis soluit etiam mortis suae sipendium. Nec tamen flendi admonitio necessaria. Flent omnes, flent in ignoti, flent m timentes , flent des multi, flent stu barbari, flent in qui midebantur inimici. Eu tes ille de Gailys msque huc totius tractu itineris populorum egit gemitvit omnes enim non tanquam Imperatorem sibi, sed tanquam parentem publicum obi sedum stire fetu doloris illac mant, fluat omnes funera dolent. Amisimus enim
Imperatorem, in quo duo pariter acerbant dolorem, annorum immaturItas, tareosiborum senectus. Audite omnes populi, gy midete dolorem meum, Mirgines meae, m iuuenes mes abierunt in captiuitatem, sed cognito, quod Valentiniani essent partibus, liberi reuerterum. Militauit bosis barbarus Imperatori adolescenti, cs, siuae oblitus victoriae, memor fuit imperialis reuerentiae. Laxauit sponte quos ceperat, excusans, quod ignorasset Italos. Nos adhuc murum Alpibus aiaere par bamus . Valentiniani gratia non expectauit Alpium vallum, fluenta amnium, a geres murum sed Alpes, rufuuios supergressa, muro nos fui imperar protexit. Va lentinianus errorem iuuentutis ante correxit,quam disceret,esse lapsium alicuius en ris. Ferebatur primo ludis Circensibus delectari .sie istud abstersit, ut ne solemnibus quidem principum natalibus, vel imperialis honoris gratia Circensis putaret se celebrandos. Aiebant aliqui, ferarum eum menationibus occupara, atque ab actibus publicis mentionem eius abduci. omnes feras ino momento iusiit intersci. Iactabant inuid , quod praemature prandium peteret, caepit iturequentare terumum, τι plerunque ipse impransius conuiuium solemne finis Comitibus exhiberet,quo m relis imi sacrae satis viceret,ss, principis humanitati. Jcenicae cuiusdam fonma, ac decored perire Romae adoleficentes nobiles nunciabantur , iusiit eam ad comitatum menι- re . Missius pretis deprauatus sine mandati essectu reiis . alterum misit, ne m luse emendare mitia adolescentum, o non potuisse, mi deretur. Datus est obir et iu aliquibus locus. deductam tamen nunquam aut stillauit, aut vidit. ρω flea redire praecepit, it stes omnes agno fierent, imium eius non esse mandatum,m adolescentes doceret ab amore mulieris temperare auam ipsi, qui potuit habere in ριte te,despexeras. Et haec fecit,cum adhuc non haeret ixorem, v tamen e biberet suis tanquam minctus coniugio castitatem. auis tam dominus serui, quam ille corporis , fuit i quis tam aliorum arbiter, quam illae siuae censor aes
240쪽
uid de pietate eius loquar i cui cum homines nobili ortos genere, x, locupleti prosapia, qt cito mouere flet Diuusam regiae cupiditatis , accu uorrageret, praefectus, moeret , resipondit , mi nihil cruentum sanctis praebertim diebus nuretur . O iuuenis optime , et tinam te liuentem iuuenire potuissem , itinam Φe dilatio aliqua meo reseruasset aduentuι . quanta ego cura
inter tε, sty Comitem tuum, quanta sedulitate concordiam, , gratiam refudissime quam me ipsum pro tua obtuli em fide, quam in meipsum eos recepissem, quibus ille si timere dicebat s Ceterum, si fomes non esset inflexus, tecum remansissem. Nunc quid habeo, quod melius faciam, quam, i tibi Iaumas pro tanto tuo m me assectis rependams Ego te si cepi paruulum, cum legatus ad hostem
tuum pergerem. Eo Iustinae maternis traditum manibus amplexus sem. Eo tuus
iterum legatus repetiui Gallias. ω mihi dulce illud of Fiu uir pro salute tua pri ,deindri pro pace, atque pietate, qua fraternas relliquias postulabas, non dum pro te securus, iam pro raterna sepulturae honore selicitus. Multa alia in hanc lententiam addit, quae longa sint ad repetendu, &ipsa omnibus est in promptu oratio. Dum haec Mediolani aguntur, Theodosius Constantino poli ea dein curas,quibus,occiso Gratiano,iactatus fuerat,siecum volutare animo coepit. Fuere, inquit Rutinus, nonnulli sacerdotes,qui pacis ab Arbogasse legatione suscepta,immunem esse Arbogallem a nece Valen. tiniani apud Theodosium aflirmarint. Theodosius autem, belli consilio nondum expedito, legatum Eugenii Rufinum Atheniensem ad se mi
sum, ut ani inu exploraret, rogaretque, in se aequo animo imperare paς surus esset,incerto,ac perplexo responso dimisit. Extremo anno Arbogastes,quietam obtinens Galliam, Sunonem,&Marcomerem subregulos Francorum odio auito insectans, Agrippina,iam sbuiente hieme,petiit, ratus tum omnes Franciae recessus penetrari posse, cum decussis sinliis nudae,atque aridae stiluae occulere insidiatores non possent . inde cum exercitu trangressus Rhenum, Bructeros ripae proximos, & pagum A tiam,quem Chamavi incolunt, populatus eth, nemine usquam occurrente,nili quod pauci ex Ampsivariis,&Chattis, Marcomere duce,in ulterioribus colliu iugis se ostendere. Postero anno, quo Theodosius IlI consul cum Abundantio fuit, Eugenium impetus cepit Italiam occupandi,
parum memor, quinam Maximum idem tentantem excepisset euentus. verum eum Flauianus, homo vaticiniis Gentilium deditus spe victori ae certae insarat . prius tamen Germanos nouis sibi foederibus obligandos ratus, ne, se ex Galliis profecto, Rheni limitem hostiliter incursarent, adsumen progress us,ingentes,quas Italiae causia parauerat, copias Francorum, atque A lemanorum gentibus ostentauit. atque ita eos ad vetera redintegranda Adera perpulit. Tum vero in conuiuio Arbogalles a regi- bus