장음표시 사용
641쪽
D κ GRATIA C Π R I s T I. bonicis perso. annos & Sacrae Facilitatis Syndicus , tandem Decanus ,-Trach. de Angeli S q. 6 . a. 2. docet Angelos perduellos habuisse, post lapsum tempus poenitendi , si d eos non potitisse poenitere , citria defuit ipsas gratia efficax: Angio, inquit , ilia duratio .e qud fiet unι iuvia , paenitere portierunt ; tam exim eiani tiberi ex parte Dei non deerat gratia suffciens .... Vbi Pa rres dictini impulibile Daemones poen rere, intellige de
Daemonibus damnatis , vel impossibile idem es ao difficile , vel id ini ethge impossibile, quia gratiam cssiacacem non habuerunt. N cc secum Puguat ille Theologus tracti de Gratia pag. 8 o. ubi sic habet , Circa graves seniatis .es non est impotentia moralis silippo ιὰ graDά , cum eo loCi loquatur de grai id in gens re sub qua continetur gratia cJcam Sic contraita non docet qui primo generatim statuit omne peccatum deleri per poenit Or- 'tiam , ac postea defintlt poenitcntlam imperfectam solam non suffcere ad rem litioncm Pcc
Guillelmus de Lestocq etiam Professior Regius
642쪽
σ1 . DE GRATIA CARrs Tr. . Ergo recens est opinio a Molina ejus Di
cipulis excogitata, repugnante Scriptura &TraditiGne . Praerier gratiam efficacem dari in hoc ita tu aliam gratiam vere suffcipntcin, cum ex laudatis rex tibus nullus sine gratia essicaci Pollit supc rnaturaliter operari. Nego anteceden S. Ad ea autem quae afferuntur & alia similia quae afferri Postunt in ejus confirmationem, jam olim , Anselmus, qui floria It Ii L 3ci 1 aeculo respondit cum distinctione, nemo etiam justus actum verae virtutis sine gratia citi caci elicerC Pot. st moraliter loquendo, C. si iiii liciter& absolute , N. Verba sancti Doctoris sunt Dial. de lib. aib. c.,Duod nonnisi difficilefacere
dc bemus dicimtis nos hoc facere non posse, & c. 6. Iam sibi rare hunc impotentiam hervanda rectithdiηem non debes quam diras in nos 1 4 voluntate esse, ιῶν cnta ronrbtis conjeLMmtist 1ion esse ex impostibilusiit.
sed ex dissicultate ; frequenti enim tign dicimus ηο non posse aliquid, non quia nobis est impossibila ,sid i quia sine dissicidiale non possumui. Hanc explicam
tionem deince S ami laxi sunt comae uniter
Theologi , prascrtim ex Societate Jesu, quos in prima Editioi e hujus operis secuti sumus, nec immerito ; eam quippe suggerunt ipsina et laudati textus Gregoria Ariminensis, a jetani,& Petri Soto, qui utrumque asserunt justos Posse dc non poste : posse quidem simpliciter& absolute, non posse aut cm moraliter & improprie propter difficultatem , ad quam su-
Perandam vires quas habent, ex negligentia non exerunt sine spe clati gratia, ut docet S 'Augustinus l. 1. de Pec. mer. C. saeptu Scitato , Unde impotentia, quam praetexunt , Pror sus est voluntaria.
Eand cm explicationem silppeditant Patres Tridentini,
643쪽
Dg GR. AT IA C H RISTI. videmini, qui se T. G. can. 22. ita definiunt j istificatum perseverare non posse in accepta fit Litia sine speciali auxilio quod pluribus justis non conceditur , ut nihilominus doceant, cap. II. & I2. Praecepta non esse justis imposs1-bilia , modo petant quod non possunt, & cum' timore ac tremore salutem suam operentur invigiliis, eleemosynis, in orationibus , in j juniis, dcc. Quibus autem ista ad perseverandum necessaria videntur dissiciliora , quam ut ad ea observanda animum studiumque cons rant , suam ignaviam impossibilitatis nomine velare solent, sed Christo ipso judice excusationem non habent Ioan. V. 22. At, inquies, Pater eos non traxerat: ait autem Dominus , Nemo potest venire ad me, nisi Pater qui misit me traxerit eum. Quod vero peccatum est hominis non facientis quod non potest facere Z quaerit sanctus Augustinus tract. m. in Joan. cito rei pondet sanctus Doctor quod illi non poterant eredere, culpa est voluntatis humanae, quatenus scilicet homo superbus & de viribus liberi arbitrii praesumens, in orationibus non vigilat, ut Deus qui jam dedit possie per gratiam suffcientem, det velle & operari ac in bono perseVerare per gratiam emcacem.
PARAGRAPHus II. rum gratias ciens aliquando habeat effectum γR. M Ulla gratia suffciens in hoc statu habet effectum sine effcaci. Probatur 1'. tum consensione Theologorum mox laudatorum, qui a quadringentis annis consitanIer docent gratiam suffcientem sine efficaci nequidem possis obtinere effectum: tum iisdem momentis , quibus supra demonstravi- Tom. II. . Dd
644쪽
DE GRATIA CHRISTI.mus emcaciam gratiae non esse repetendam ex consensiti voluntatis. Namque. In opposita sera tentia, i q. Deus per gratiam sufficientem daret poli e duntaxat , volt latas vero operaretur
oc velle, & perficere, quod est manis cile contra Apostolum. 2'. Non esset solius Dei miserentis, sed etiam volentis & currentis hominis: Posito enim quod duo homines aequali gratia
sufficiente moveantur aclorandum,& unu S oret,
alter Ucro non : qui oravit, dicere poterit ideo gratias efficaccs , ipsumque persevcrantiae do- 'num prae alio se fuisse consecutum ; quia voluit & oravit, ac proinde non solius Dei miserentis fuisse , sed etiam ipsiusmet volentis, quod refellit sanetus Augustinus scribens lib. I. ad Simplicianum quastione et . De Una non solum dare posse velle dc currere, sed ipsiim velle& currere, ac proinde Dei solius esse miserentis. Si inquit, propterea jolam dictum est, non Volentis neque currentis , sed ma serentis est Dei, Rom. 9. qtua voluntas hominis sola non 'Uliacit, ut pie recteque υivamus , nisi misericordia Dei adiuvemur : potest hoc modo dici , igitur non est miserentis, sed volentis es hominis , quia misericordia Dei sesa non silcit, nisi comensus nostirae voluntatis addatur. Qtiam autem absurde illud dicatur, sanctus Doetor declarat his verbis et Manifesti im es frustra nos velle , nisi Deus misereariιν, illud autem neyciq quomodo dicatur flustra Deum M. Hereri, msi nos velimus. Unde concludit, non Uittir ideo dictum esse putandum , non volentis neque
ein reniis sed Dei miserentis , quia sne ejus adjutorio non possumus adipisci quod volumus ; sed ideo non
possumvis, quia sne qus vocatione non volumus. inibus verbis sanctus Augustinus clare docet actu velle'orare non effectum auxilii,sne qtio non
possumus velle & orare, sed auxilii, quo Volu
645쪽
mu' de oramus, & lib. de cor. 8c grat. cap. I L. iam tim Spiriιu jancto accendii tir voluntas eortim , ut ideo possint, gora sic volunt; ideo sic velint, quia Deus' operatur ut velint.Namsi in lania infirmitate vitae hu-
jus in qua iamen infirmitate propter elationem ν ' prim Mam persci virtutem oportebat) ipsis relinque
restir voluntas jua .... inter tot o tantas tentatio
. nos infirmitaιe sud .... occumberet , . quia deficientes infirmitate , nec vellent, vel non ita velleni infirmitate voluntatis, ut possent, Qtald expresi sitas pro nostra responsione Z Si actualis oratio aliquando tribueretur gratiae sufficienti, qui sic ad orandum se determinasset , Per consen-1 um propriae. Voluntatis se discerneret ab eo,qui gratiae Orationis non consensisset, non solum in . eo quod orasset , sed etiam in sequentlbris Operibus, quae essent fruetus orationi S. Quam autem aliena sint ista a doctrina sancti Augustini
liquet in cap. lib de dono persever. ubi laudans quod dixerat S. Cyprianus in expositione orationis Dominicae, totum Deo esse tribueniaci tam , sic ait: Tutiores igitur vivimus si totum Deo damus. I on autem nos illi ex parte, O nobis ex par- re committimus: illi quid cm posse quia inest nobis per ejus gratiam; nobis vero velle quia exurgit ex libero arbitrio. Confirmatur ex eodem sancto Augustino, quii Citata qu. 2. lib. I. ad Sim Plicianum de oratio-
De speciatim sic scribit: Nonne aliquando ipsa oratio nos rasic tepida est vel potius frigida , ut pen/ nuID.imo , interdum uulla sit , ut neque hoc in nobis eram dolore advertamus , quia si vel hoe dolemus ciam oramus Z Quid igitur aliud ostenditur nobis, nisi quia, peiere, ct quaerere , ct pulsare concedit, qui tit faciamus , jubet 8 & epistola i9 alias Io s. ad illa Ctha: Spiritus postular pro nobis gemitibus inenarmahilibus , sic habet: ita dictum est, interpellat,
646쪽
DE GRATIA CHRISTI. die eicia interpellare nos facit , nobisque interpellen im mi)pirat asse mim . . . . neque enim o hoc ita lis de istinishis tanquam nihil facientibur nobis. Adjutorium , hi,
igitur Spiritus sanctific expressom est , ut ipsefacere diceretur , quod ut faciamur, facit. Ergo in mente 12'ncti Augustini, oratio actualis non minus est ' remeetus gratia: emcacis quam Opus supernatu- 1stirale. Quid ad haec repones P Lutherana, inquis, est isthaec doctrina non mimis pugnans adver- η sus notissima Philosophiae principia, quam adversus inconcussa fidei dogmata. Si enim Deus non solum dat posse, sed & ipsum velle, at- ique ideo totum ei sit dandum , manifeste se- ciquitur quod velle , seu motus voluntatis non sit , iactus vitalis multo mimis liber, quo nihil absurdius tum apud Philosophos , tum apud Apin stolum, qui I. Corinth. is . clare distinguit duas causas partiales boni operis , gratiam scilicet& voluntatem ; non ego . nquat , sed gratia Dei
Sed palpas in luce meridiana ; quid enim
clarius , neque enim , ct hoc ita sit de nobis , tamquam nihil facientibus nobis. Sed . quia agit Omnipotens in cordibus hominum etiam motum voluntatis beorum , ut loquitur idem S. Doctor lib. degrat.& lib. arb. cap. et t. ipse facere dicitur quod ut i faciamus facit. Sic Matth. io. Non enim vos sit
qui loquimini , sed Spirii ci Patris vestri,qui loquitur in vobis. Sic Gai q. Misit Deus dpiriitim Filii sui in corda vestra clamantem : Abba Pater. Sic autem texpressum est adjutorium Spiritus sancti , qui , non solum dat facultatem loquendi, Postulam i di, & clamandi cum gemitibus inenarrabili-hus, quae omnia sunt actus Vitales , & libe- iri , cum mot Ioni di vinae dissentire pomi naus
ex lib. de spiritu & lit. cap. 33. sed insuPςr das
647쪽
DE GRATI A CHRISTI.1isum hujusce facultatis , motum voluntatis nam si in tanta infirmitate vitae hujus, ipsis relinqueretur voluntas sua , tit in adiutorio Dei manerent si urialent , nec Deus in eis operaretur ut vellent in*l mitate sua voluntas ipsa sιccumberet. lib. de cor. &
Totum ergo Deo detur, etiam ipse justi mp-rita , quia , inquit iam tus Doctor citata Epi-
, stola i9 . Ct m Deus coronat opera nostra, nihil alιudi coronat quam munera stia .... nec ideo , quia non
meritis datur i vita aeterna j sed quia data sunt σἰ ipsa merita , quibus Voluntas quidem active & & libere ad opus meritorium concurrit, sed propterea dici non debuit causa parti lis, cum hujusmodi elocutio jam dudum explosa sit in 3 s.cong. de Auxiliis; causa quippe Partialis adjuvat alteram , ejusque efficaciael propriam adjungit. Quis autem Catholicus' laoe dixerit de voluntate concurrente cum gratia Z Certe doctrina haec prorsus aliena est a mente S. Augustini, ut agnovit Cardinalis Toletus Mo- linae coaetanus & ejusdem cum ipso societatis
annot. q. in ca ut undecimum Ep. ad Rom. ubi'. sic habet: gustinυς exissimat torum esse gratiae; quia Deus facit hominem cooperari. ct determinat liberum arbitrium hominis,quia dat ut velle possit macit velle. Ergo juxta doctrinam sancti A ligustini usus gratiar sum cientis est gratia specialis , sine qua grai tia sum ciens non obtinet effectum. t Probatur Σ'. ex Synodo Tridentitia , quae se T. l can. I . docet omnibus justis concessam esset gratiam sufficientem ad perseverandum, in Deii auxilio si miJmam Ipem collocare er reponere omnesi debent. dc cunone i8. Si quis dixerit Dei precepta' homini etiam justificato , ct si, b gratia constituo, esse ad observandiim impossibilia ; anathemast. atqui hu- . . Dati,
648쪽
DE GRATI A CHRIsTr. jusmodi gratia sussiciens nunquam obtinet effectum, nempe perseverantiam, injustis non praedestinatis , utpote qui careant emeaci perseverantiae dono electorum proprio , sic enim delinit sancta Synodus can. 21. Si quis dixerit justifc um, vel sine speciali auxilio Dei in accepid justitia perseverare posse. . . . anathema sit. Ergo datur gratiavere & proprie suffciens, quae nunquam obtinet effectum. Respondent nonnulli e Modernis donum perseverantiae aequae respectu adultorum ac parvu-
lorum, in eo solum esse, ut infallibiliter imsuperabiliter conjungatur mors cum statu gratiae ; adeo ut justis minime sit necessariam ad pie recteque vivendum , sed solum ad feliciter
moriendum : atque ita absque dissicultate conci liare se existimant laudatum canonem I 8. cum canone 22. Priori enim canone, inquiunt, agitur duntaxat de gratia qua Deus justos omnes Ctiam non praedestinatos adjuvat, illisque posisibilia teddit mandata: in posteriori vero sermo est: solummodo de speciali Dei protectione, ssine qua justus nisi praedestinatus fuerit) diem
extremum cum gratia sanctificante claudere nequaquam potest ; quod enim homo serius autocyus moriatur, non pendet ex ejus libero at-bstrio , sed ex mera Dei voluntate & potestate: ideo autem justus, qui non est praedestinatus, obire non potest in statu gratiae sanctificantis, quia ea est conditio in statu naturae corruptae a Deo pq sita , ut nullus hinc exeat cum gsa
tia sanctificante absque speciali perseveranti edono. Suam autem interpretationem confis- mare nituntur tum ex cap. . libri Sapientia
ubi de justo dicitur, est , ne malitia mutaret intellectum ejus, in quem locum sic scribi csanctus Augustinus lib. de praedestinatione San
649쪽
Dx GRATIA CHRISTΤ.ctorum cap.r .dimis estsecvndum pericula υitae huia ius, non secundum praescientiam Dei qui hoc procivit quod futurum erat , non quod futurum non erat, id est , quod ei mortem immaturam fuerat largiturus, tit tentationem subtraheretur incerto et tum ex libro de perseverantiae dono cap. 6. ubi habet S. Doctor, Multi eam perseverantiam ) possunt habrae,
nulltis admittere .... hoc ergo Dei donum suppliciteremereri pote Ι : sed , chm datum fuerit, amiιti contumaciter non potest. Atqui Concilium Tridentinum this. s. caia. 23. definit gratiam ad bene operandum concessam quantum Cunque sit efficax, amitti polle, quia tiomo per liberum arbitrium dissentire potest. Ergo cum donum perseverantiae contumaciter amitti non possit, necessariosequitur ill id praecise consulere in conjunctione gratiae fantatili canti, cum morte , quam praedestinatus impedire nequit, cum non Pondeat ab
Contra si donum perseverantiae nihil confert ad recte vivendum, si d solum ad beate moriendum : Ergo justus non pr destinatu S , proindeque spectati illo dono destitutus, bene operari , bonis operibus in gratia crescere potest : fulva si autem, & mercedem bonorum operum acci Pere non potest, cum tamen gratia ad id detur, Ic bona justorum opera eo tendant. Ergo donum Perseverantiae non est auxilium, quo infirmi adversus tentationes dimicent , sed conditio
justis uota praedestinatis onerosa & exitialis,cum ea sublata, plures ex iis sicut ex Angelis salvarentiis; fingi erram alia ratio non poteti, cur illi om nes sine gratia hinc exeant, etiamsi diu in gratia vixerint, quam illat . talis conditio, quae deest ex parte Dei. Ergo Deus non secus ac Principe, terrae impios a malo cohibere non potest, nisi
mortem ipsis inserat .a ιιisporro tam pie desipiat uγ
650쪽
Deum malas hominam voluntates , quas voluerit, quaο-co voluerit, ubi voluerit in bonum non posse converteret
Impiam hujusmodi cogitationem longe a mente si .ielium esse debere jam scripserat cap. 93. in quo sic habet, hoc nisi credamus in manu Dei omnium eme voluntates in periclitatur ipsum nostru confessionis initium , qua nos in Deum Patrem Omnipotentem credere confitemur; neque enim ob aliud veraciter docatur Omnipotens, nisi quoniam quidqu3d vult potest , nec voluntate cuiuspiam creaturae , voluntatis Omnipotentis impeditur Oectus. & c. I . de Praedestinatione Sanctorum , de justo qui raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus, sic ait : sui vitae brevitate rapuit justum , ne malitia mutaret intellectum ejus, ipse inquantdcunque vitae longitudine custodit j itim, ne malitia mutet intellectum ejus. Tot absurda , quae sunt consen claria novae Opinionis, quam refellimus, detestantur genuini Molinae Defensores , fur Pariicle de ι'e tacite de inquit P. Daniel Trach. de emcacia gratiae Pag. I 6o. ity a deiιx veriles de Di, de uelles Gn ne petit s'ecarier sans herese. La premiere, que Diea est te mattre de nos coeurs, quVI n, en a pol
de si endurcis qui tui resistent , quand D misericorde vetit Ies amolis .... L'atitre verite de Dies , que gileigu e cace , quelque forte que Dit une grace , eme ne detruit pas ta liberte de Phomme, ellene tui impose polat an necessie inevitabis de lui obeis, O qu upeutrolours Frsester. Enimvero Apostoli, qui accepto Spiritu sancto , emcaciter in gratia confirmati fuerunt, liberum retinuerunt arbitrium , aliqquin absque merito adverSustentationes dimicassent: beata quoque Virgo nam speciali suo privilegio . quo immunis fuit ab omni peccato etiam levissimo , pliysice po crat Poccare , in quiebat su ora M. Grandi ia :