장음표시 사용
211쪽
niones assequi positi. Persic ου porro vir est, qui haec, o quae in his sunt omnia psidet bona. Qui proculdubio,& Hesiodi,& Aria
stippi Socratici, & omnium iudicio πρων culictisque hominibus anteferet 2 dus, ut aliter affirmasse Zenonem, pror, sus incredibile videatur. Ad quem autem isthaec spectet admo-i nitio ξ ut altera particula non omittaturariato in. Plato virtutes, minime doceri posse , in Μς 0Hς- Men e statuit. De iis autem intelligen
orat. cotra dum, Inquit Alcinoils,qua: in parte anima
ophist, affectibus obnoxia sunt: quae nec artes, nec sciensiae; sed, vel facultates, vel po- Euripid. in tentiae appellantur. Licet Euripidi
cap. s. de ture quae tantum in rationali parte consi-ptu Eὸε istunt Cuiu , Vel Vnani , ut Aristochius, vir. morat. quam & sanitatem Vocabat, siue plures Plutarc. in virtutes facias , recte doceri queunt, M.tutem do Plutarchus peculiari opusculo demon ceri posse. strauit. Eos autem , qui doceant, Aristophanes voluit in Arie αλους, - ποιώ ς
212쪽
nam pueris silet aequin Dictare magister: adultis inisugant praecepta Poetae. Vtrumque tamen confunditur.
Illud porro haud ambigedum Poctas, & praesentia sua, & postea scriptis temperantiae, & iustitiae magistros publicos fuisset quibus hτ' maximi quique, vo bilissimique committebantur.Sed iam supra, & in proxime antecedenti parte probauimus Philosophiam in eodem tem plo cum Poetica venerari, nihil aliud
esse, quam Poeticam tempore recentio- rem, harmonia expeditiorem,argumento apertiorem. Itaque, cum Cicerone dici- Cie. lib. t. mus , quod omnium artium , quae ad rectam uscui
vivendi viam pertinerent, ratio, se disi lina dio spientiae, quae Philosephia dicitur,con
Ad virtutem igitur norma Philosophia,& mores instituere ad Philosophum,& Poeta,& quoscumq; qui Philosophiam
profitentur, pertinere. Animi autem, CO- dem
213쪽
t D dubitatione sanentur ; es profecto animi medicina Philosophia, sec. Si ergo laborantis animi sermones, Medicos esse fatemur;non omnes,sed qui de moribus sunt,cos esse neces ario concludendum. Cumque hoc ita sit, reliquum est me dicinae usus accedat. Omnis autem doctrina, ad rectam animoru institutionem pertinctas, ου θλίους ἐνεκα, hauddeculati Aristot. a. tunsae causa, Ut inquit Aristoteles , susci V a b iii pici da. Non enim quid sit virtus quaeride audit. mus,Vt cognoscamus;sed, ut per eius adebit ptionem boni, beatitudinis participes
cssiciamur. Adipiscimur autem actionibus, pxercitiis, quibus iteratis,ac identidem repetitis, habitus conformatur. Themist. Recte igitur duitur, ut rem omnem Aristo-ς - teleis verbis concludam, ac tempe'. ratis actionibus, iustos, ac temperantes eoici, his autem neglecZO, neminem unquam virum futurum. Se plerique omnes, cum haec agere
non curent, ad verba confugientes hilosopharise arbitrantur. Itaque derant futurum , ut boni sint, non multum ab aegris disserentes,qui Medicos udiose isti quidem, ac diligenter audiunt sed nihil eorum, quae ab illis praecipiun-
214쪽
DE VIRTVTS. I9 Itur facere volunt. Euemadmodum igitur uta nunquam corpus erit bene conuitutum, dum ita curatur , c nec his animus dum hoc modo
philosophatur. Ex his sine liquet, quibus animae sanitas constet. Constat enim virtute,ut dixiamus ; quae ex bona natura, per praecepta
philosophiae, & longa exercitatione nobis instillatur. Quod egregie etiam Galenus docuit , proprio libello de cognoscendis,
curandisque animi morbis. Cumque prudentum orationem Medico comparari, adhibito carmine proposuerimus: det qua oratione, & quomodo sit intelligendum, itidem clarum. Absque enim illo virtutis principio , M absque repetitis actionibus: quamuis ab optimo viro prosectus sermo, nihil ad animorum curationem Non est ergo oratio , vel etiam si in hoc sensu accipias Homericum nostrum Nepenthes, cum sub co perfecta salus Concipiatur ; nec tale aliquid, quod ad Medicum solum referatur. Sed quamuis madigna sit languentibus , Medici aduentus consolatio : cuius praesentia , veluti spe quadam salutis, subquiescere aegritudinis molestia, & moderari videtur : & pleris
que fides quam Medico habuerunt , in
215쪽
192 PARs QUARTA certam salutis causam ascribatur, ut ali quando concedamus sermonem animi angoribus medicinam fecisse. Quod aliqvcrsiculo docemur,cui auctor Menanderi γ λυπης φαρ
ita inroris unica medicina oratio.
Cum sola, propriaque orationis vis, nulli melius assimiletur, quam Medico: cuius tantum officium , salubria persuadere Mab noxiis rebus dehortari,iuxta aliud Menandri:
λίη Lu si ae νους ο δεν ἰοιο Quo sensu nisi λό γ haud sermo,sed ratio sit) & paulo ante laudatum rectius exponemus , ut pharmacum concedamus; quatenus ο ὲν sermo oci taeoccis iis λυ lia, id est,scit curare,dc docet pharmacis tristitiae mederi. Itaque , ut supra
iam probatum est ; si duo distractentui,
i yi , e γ , nulla est a L ου λογου consideratio.
Igitur si quid mancum,l imperfectum
non est Nepenthes,aut his omnibus complectitur;cum secus non concedatur per sectio,aut his omnibus contradicit. Cumque orationi par esse nonnullis videba tur , quomodo poterit repugnare virtuti quae si animum nostrum respiciamus. pro pritim
216쪽
prito & necessarium decus : si Homeri poesim , tota huius viret praeceptis, Odysseam , Ethicam, Scriptor Ponticus appellauit, quod Poeta ibi Vlyssem , ut
idem ait, τασης velut organum quoddam omnium virtutum sibi proponens,philosophatus sit.Haud disesimile, atque diuersum crit de moly pharmaco iudicium: neque hoc ipsi fingimus, sed Maximum sequimur , αυρον P. μία-
Ipsum et ero Vlyspem nonne vides, quo pacto dum omnibus virtutem molent,s opponit, etiam animum ab ea sumat se fisciam. Hoc est illad Circes moly. Idem diserte habet Themistitis, & pluribus auctoritatibus,&rationi us comprobari posset. Sed sufficiat ex his, velut plausibiliorem magis redditam nostram, 'de compari pharmaco opinionem: quam ut etiam magis,ac magis confirmemus , ad propriora quaedam,&quae rem ipsam' articulatim demonstrent,Musis fauentibus progrediemur. Et primum,quid sibi velit Horatius,expendamus, cum de Homero loquens:
cum, & Chrysippo, & Crantori philoso-
217쪽
i 94 PARs Q ALTA l .' phis anteponat. Praelucet namque ad iter, quo tendimus, & ductu horum philoso phorum , ne ob antiquitatis tenebras, Mdifficultatis impedimentum a recta semi ta aberremus,cfficiet. inquit enim Troiam belli sicriptorem maxime Lolli
Dum tu decliamin Rom.e, Praeneste relegi. . l
om, q/ id sit pulchrum , quid turpe, qui
Plenius,ac melius Chrysippo, ct Crantor
dicit. . sv Quae autem ut intelligamus: interpretum vicos subeundae nec facile aliorum
dictis adhaerebimus ; siquidem, & in ipso, in quod aiunt limite , Lambinus irris egit dum ait Trs Dini belli criptorem, sec. Iliadem Homeri relegi. Ne dum enim Iliadem ; sed ipsam Odysseam Praeneste relegebat Horatius , quod etiam illis verbis, voluit dictum. nam Cum Lollio τε ἡ αγο εως rationem explicaret: fructum ex Odyssea
Ru quid Ῥirtus, ut apientia possit: Vtile proposivit nota exempla Vossim,
218쪽
DE VIRTVTE. I9s uidpulchrum 8 ut apud Graecos 'honestam interpretabitur. Itaque innuit Horatius : planius ab Homero doceri,
quod honestum, SI quod ei contrarium: itumque quod utile, & quod non ; quam Chrysippus , & Crantor Philosophi faciant. Et hos duos nominat, ex eo quod alter Stoicus, alter Academicus esset: σω εκά κως Voluit asserere: Principes sectas,Poetς Philosophorum omnium primcipi submittere fasces,& primas concede' re. Scd rectius, duos proponit Philosophos; cum duo capita protulisset,ad Philosophiam pertinentia hone fum bc utile. Etenim contrariorum cum eadem sit doctrina, δί huic quod non utile,alteri quod turpe est opponitur. Horum igitur Chrysippum, & Crantorem auctores faciens:
necessc crit unum uni tribuere,& reliquo reliquum. Et si Poctae verba attente inspiciamus: quod honestui Chrysippo,S quod utile, Cratori pertinebitir ec immerito : nam, ut prius de Chrysippo dicam, hic Philosophus, quem solum sapere di- Diogen. Inctum est, & fulcire porticum Stoicorum: Ch Ii yp . quinque S septingentos fere libria,de rebus philosophicis scripsit:& qdamuis cos singulatim Diogenes enumζret,plurimos N 1 in
219쪽
in eo deesse, ex Sambuco obseruat Ges nerus. Plutarchus tamen placuisse, inquit, Chrysippo tria esse genera μ , ut primum Logica , deinde Ethica, tertio Physica sint edocenda, e τ φυο αύμ, nouissimus serino sit de Diis. Itaque & in libris propriis, licet quam multi fuerint de rebus ad Dialecticam spectantibus,
huc tamcis ordinem seruasse credendum cst. inter autem ἐξω, praecipuum locum obtinuere libri decem, quos τ η - , se φνης, de honeno,se voluptate,ad Aristo Creontem scripsit: quos,& grauissimi plerique auctores citant. Et tamen in hac sua doctrina, ab Homero superari, ait Horatius. Se d haec satis ad Chrysippum. Nunc de 'Crantore , M quid sibi cum Homero intercedat videamus. Pro quare, similiter ad Diogenem recurrendum, ut in quo excelluerit hic Philosophus,cognoscamus Recensentur autem huius auctoris commentaria, ad triginta versuum
millia; sed quaedam cx eis Arcesilao tri buuntur. Poemata quoque scripsisse dici-.tur, sed nec de cis aliquid certum. hoc Vnum tantum pro indubitato constat: librum de hi su edidisse. de quo Diogenes,
220쪽
Nec desunt, qui pro hoc nobis fidem
interponunt suam: inter quos Cicero O-gimus liquit, omnes, Crantoris veteris Academici de lucta. Est enim non magnuύ, verum aureolus, ct ut Panetius Tuberoni praecipit, ad verbum edis endus libelrus. alibi huius libri lochim proferens,qui Graece apud Pluta chum legitur: de eo dicere non Veretur. Nec absurde Crantor ille , qui innoItra Academia, vel in primis fuit nobilis. Hunc ctiam praecipuum imitatum fuisse in Consola tione ad se ipsum, ut in libris de Republica Platonem, inde Oificiis Panetium, Plinius memorat. Diuus item Hieronymus, id confirmat, & cx alioru numero Crantore seligens, ait: Legimus Crantorem,cuius volumen ad confovendi; dolorem sui ecutus est Cicero, Platonis, Diogenis, Clitomachi, Carnea
dis, P idoni, adsidandos luctus opusula pedi
currimus : qui diu resis aetatibus. , diuersorum lucrum, vel libris, mel epinulis minuere sunt conati, ut etiamsi noctrum areret ingenium,de istorum possit fontibus irrigari. Scripsit autem Crantor, Ut ex Plutarcho colligitur, ad Hippoclem : consolans eum,in morte filiorum. Et nulli dubium,