Documentum pastorale illustrissimi archiepiscopi ducis Cameracensis, ... ad clerum & populum suæ dioecesis, de libro gallicè scripto, cui titulus, Deffensio silentii obsequiosi, &c

161쪽

etiam magis necessario elicitur alicujus doctrina veritas , quam facta quae spcctant ad S. Augustini textum. Fadha illa quae in his quinque Constitutionum textibus posita sunt, sunt ipla decretoria ratio credendi juris. Iis siculi decimi septimidi duodevigesimi traditio contanetur. EX eo quod Ecclesita textum Jansenti quinquies haereseos damnaverit, consequitur

systema illud delemtionis indeclinabilis atque insuperabilis , quam Jan senii teXIus vult necesse prorsus esse ut voluntas nostra sequatur , traditioni repugnare. Quare factum hoc, quo tradstio contιnetur, ex iis quς ab Arnaldo posita sunt nullo pacto conjunctum est cum illo pronuntiato P heologorum, qui volunt Ecclesiam non esse in factis dbudicandis immunem ab erroris periculo. Praeterea Ecclesia non potest absque erroris periculo secernere teXtuS eos. quibus vera traditio contine tur, nisi quatenus eos seiungit ac separat ab iis textibus quae sunt traditionis falsa monumenta. Si immunis est ab erroris periculo in habendo eiusmodi delectu . necesie est ut dum probat & statuit consonare sanctos Patres Ambrosium, Augulisnum, Hieron'mum, repudiet etiam dc statuat disionare textus haereticos, qui

Patrum horum lcriptis adversamur. N

162쪽

cesse est, ut dum quinque ConstitutIones admittit, repudiet Iansenti textum quinque Constitutionibus adversantem. Denique fieri non potest, ut Ecclesia minus sit immunis ab erroris periculo ad

Versus corpus traditionis falsae erga teX-tus haereticos, quam erga Sanctorum Patrum teXtus pro verae traditionis co

pore. Neque minus ἰpsius interest , neque minlis ipsa potest traditionem repudiare salsam, quam veram servare. Un de prosecta est illa vox Ecclesiarum Africanarum , antiquam Sedis Apostolicae vigilantiam esse, dc vetustam sollicitu.

ιnem tam mala damnare , quam probare

ιaudanda. Atque id quidem mirum est non fuisse ab Arnaldo perspectum tam acri & sagaci viro, in tam diuturna &tanti momenti controversia . cum id proxime & nece stario consequatur ex iis quae ipse posuit. Oportet sane mentem adeo perspicacem fuisse vehementer occupatam falso praeludicio , quod nullum tam manifestae veritati aditum rei que rit. Dessensor vero silentii obsequiosi duo nobis largitur, quibus concessis nihil tam habet, de quo possit nobil cum vere ac semo contendere. Nam affirmat primum,

163쪽

num, judirium esse dogmaticum, in qu/de fida est, promissionum us errare eam h 77φ non posse. Addit esse certissimum , quin que propositronum hareιscitatem esse objectum Ades divina maxime proprae dιcta. Haec est sane hareticitas teXtus quinque propositionum, nisi velit ille ad fucum nobis faciendum verba quibus utitur a nativo ipsorum usu misere detorquere.

Nam quinque propositiones tam sunt Verub quidam textus , quam lansenti li- ν' 'Τφ' ber. Deinde vero sic loquitur. Libenter hoc ipsi datur, Illust. Archiep. Cain meracensi 2 idem propemodum de textu longiora dici posse quod de breviore dicitur. . Nihil est, cur adiungat illud , propemodum. Qui velit accurate & bona fide

loqui, neccine est ut de longiore textu dicat ea plane omnia quae de textu breis ' ' Oiore confitetur. Praeterea sic ait: Ego

vero facio libenter ut prorsus Uentiar sis quae hoc loco Docum. 3. pari. I. cap. 3. di mutat de Ecclesia autoritate circa locuis p. xys. non quod hic ait de vocibus , potest etiam de textibus ct libris a mari. Quare nisi velit scriptor ille consessio.

Nem tam gravem vocibus misere detorquendis eludere , debet ipse agnoscere Ecclesiam nunquam esse erraturam in .

164쪽

stibus textibus, sed etiam libris seu textἰ abus Iongioribus , de quibus ioco decernit ut fidem nostram uirigat. lpio fatente. de fide est Ecclesiam errare non posse in diri judicando textu quinque propositionunt quae Jansenn libro tribuuntur, atque id promissionum vi certo cognoscimus. Erugo scriptor ille, si sibi constare vult, fateatur oportet, de Me esse , & quide mpromissionum vi, Ecclesiam errare non posse in longiore textu dijudicando. Textus brevior non magis est textus Ecclesiae proprius, quam longior. Textus brevior nullo Concilii canone, sed tanturi

quinque Constitutionibus continetur. Jam illis Constitutionibus textus uterque di aeque damnatur, & aeque continetur. Debet igitur ex iis quae ille scriptor agnoscit, promissionum vis aeque ad texistum utrumque pertinere.

Gravis quaedam ct decretoria consessio unius ex praecipuis sectae ducibus.

P Raeterquam quod Arnaldo Arnaldumi pium opponimus, possumus etiam ad extremum hoc perfugium sectae pro

165쪽

cludendum opponere praecipuum querit. dam ejusdem scolae scriptorem, Cuius con fessione argumentatio nostra tota mirificὸ

confirmatur.

Anno I 696. contigit, ut Doctor quidam Duacenus, idemque Theologiae profusior The fi Theologicae praeesset , quae propositiones ejusmodi complecteis batur . non est revelatum quis his fiensius Scriptura sacra , quis sensus traditιonss. quis sensiui Ombolorum Mei , quis siensius

canonum Concitiorum ad fidem aut mores pertinentium.

Tum vero Illust. Episcopus Atreba- tensis sibi faciendum esse duXit, ut totius Ecclesiae nomine adversus doctrianam hanc insurgeret. Quare 3 o. die De cembris anni I 607. Mandatum edidit, cui haec praesertim verba inerant. Revelatum est quis sit sensus traditionis , quissensus symbolorum Mei , quis sensus cano

num ad fidem aut mores sterisnentsum.

Deinde sic Illustrissimo Plaetuli visum est, prorsus necesse esse ad fidei securi tatem, ut Prosesbr ille scripto conte

staretur, se vere atque ex animo damna

νe propositiones illius Theseos . in se ip-μ prout jacent, atque 1n rnarum proprisct obvio sensu. Eodem illo scripto Prosesibr addebat: quantum in me erit, non

166쪽

atiar, ut quisquam ejusmodi propositiones sive in nostro Seminario sive alibi tueatur aut dessendat. Hac autem re duinctus est illustrissimus Praesul, ut eiurationem adco manifestam ac testatam extingeret. Non possemus , inquit ea de re metitem nostram non aperire, quin simuli osilentio videremur approbare doctrinam ram , quam nos gurdem erroris plenam esese credimus. Deinde lubjungit: Illae proposi tiones ad ipsa fidei nostra fundamentaxon vellenda pertinent. Hoc etiam profiteri non dubitat, fore ut qui propositiones eas sensu proprio acceptas deflenderet. ρ figionem ipsam opρugnaret, ac destrueret revelationem dogmatum quibus sdes nititur. Unus e sectae ducibus, quem Patrem Quesnellium esse viri fide digni aia firmant, hoc illustrissimi Episcopi Atrebatensis Mandatum ferre non potuit. Illud quasi haereticum palam incusavit, totius Cleri Gallicani fidem ac judicium postulavit, atque illam tuam accusationem illust. Archiepiscopo Rhemensi nuncupavit, cum hoc elogio , ANTIQUA lE

167쪽

3uDICiUM DEFERTu R. Porro delator ille sic arguit. Exponit primum eas propositiones . quas propositionibus theseos contradicen tes suo Mandato Ilust. Atrchatensis st tu erat. Revelatum est quis sit hensus traditionis , - Ombolorum canonum circ. tum addit : atqui , Illustrissimi Prasules, si manet silud decretum , non modo thesis illa 'seuitarum, POTEsT JAN-

sENII FACTUM DIVINA FIDE CREDI ,

nullam haeresim habet, sed ne licet quidem illi, contradicere. Quo pacto illud confirmet , audiamus. Enim ver , inquit, fingite vobis Ilis-sr imum Atrebatensem illud suscipere .ui Isuitas theseos sua falsitatem cogat et

noscere , qua tandem ratrone id aggredaeis

tur Aut quid ipsis opponet i Nempe facere rem absiurdam , qui obiectum mei divina velit esse factum quodpiam non rea velatum , quale est fadtum fansenti At

qui . reponent riis, hoc ipsum venit an controversiam , num stlud factum positi iurerum revelatarum numero pons. uῖ

probas vero pons non posse / Non potest inquiet Iliust. P sui. Nam Ian senium scripsisse , atque adeo hunc vel illum esse

Uenii sensum, fatium quoddam est sa-culi decimi peptimi. Qui poteri ergo Arri,

168쪽

ne factum Elud sit revelatum, quoniam

neque illud scriptura continetur aut tradiistione , quibus revelatio omnis abse itur, neque illa minus quoad singulas partes vera forent, etiamsi nunquam aut Iansenius

aut Iansenii liber extitissent. Intelligitis delatorem omnia colligere, quibus lectae causa probari possit, di ad aliquam veri speciem accommodari. Dcinde sic instituit demonstrare thesi Jeluitarum & Illust. Atrebatensis censuisra haeresim eamdem trad . Atqui reponent semita , Omboli Nicani hunc vel illum senseum e se. facitum quoddam est β-culi quarti s facitum quoddam est 6usdem ρcub. vel potius sexti . hunc esse symboli Athanasiani sensum i facitum quoddam est seculi decimi quinti. hunc esse sensum Concilii Constantiensis ; seculi decimi sextisa -

tum quoddam est, hunc ese Concilii Tridentini sensium. Inter haec fanta nullum est, quod scriptura vel traditione potius contianeatur,quamsaritum fansenti. Ambae Acrip tura nimirum & traditio, non minus quoad singulas suas partes vera forent . etiamsi symbolum Nicanum , vel 1 mbolum Atha nasianum , vel Concilium Constantiense

vel Tridentinum nunquam extitissent. EXisis tamen , ut subicriptione interposita assirmetur, totidem haec esse facta reve-

169쪽

Iata . stiri revelatione . quis sit sensi s f --

bolo3 um . quis sensus canonum ad Iidem remores ferirnentium. Quid est igitur, quod fansenti factum inter ea qua Iunt Eccιesia

revelata , numerara non pateras ' Si hoc

unum obstat, quod sit sacuti decimi βυ-rimi , nonne par est ratio Jattorum ipsis ram , quarti secuis, sexti . decima quin is , decimi siexis ' Qua nihilominus Dici de istιs vere non possunt, qμο tandem sta-Eto de hoc dicentar E istimate . P

seles tilustrisiimi, quid re posuera posse illust irebatensis. Abutebatur serie scriptor ille, quod solemne est hominibus e secta, ambiguis iidei divit aς & veritatis revelatae voci bus , ut illust. Atrebatensem temere lais cesscret. Nos quidem istud ambiguum saepe distinximus. Hoc tantum Praesul doctus ac pius voluerat, illa quae dicuntur facta de textibus, quibus fides nostra , dirigi debet, quamquam ea revelatione posteriora sunt, tamen ipsa revelatione niti ac fundari, ita ut promissionum divinarum fide certi simus Ecclesiam fore immunem ab errpria periculo in sectis Muimodi ciscernendis, quocumque tandem futuro saeculo contingant. Id ipsum Arnaldus non minus aperte diXerat. Cui assirmavit ea facta, quae necessaria su it

170쪽

.d traditionem distri guendam, esse veris

iuris controversias, neque dici plane st mnino poste umodi facta non esse reve-iata. Jam vero manifestum est textum

eum, qui Ianismi librum & ejusdem libri damnationem ab Ecclesia de nunciatam complaetitur , teX tum quum damesse canoni prorsu, aequalem , sive spectetur luprema auroratas quae pronun

tiat , sive finis & scopus eorum initru Inentorum in eo potus, ut pestis compescatur, & fides nostra dirigatur. Igitur factum illud quod eo textu dicitur contineri, simile eis facti in canone positi, in quo diJudicando conceditur, Ecclesiam divinarum promissionum fide immunem esse ab erroris periculo. Neque minus est fidei periculum a longiore textu quam a breviore, neque minor Ecclesiae in illo quam in hoc damnando potestas, cum uterque sit aeque dogmaticus , longior sit etiam pestilentior. Quare Ian senii textus saeculo decimo septimo damnatus . non miniis dijudicatus est ea autoritate, quae revelatio ne nititur, quam textus aliquis damnatus Concilii Constantiensis aut Tridentini canone. Ubi semel apte distinctum est illud ambiguum fidei divinς dc factinvelati, confitendum est , delatorem ,