Documentum pastorale illustrissimi archiepiscopi ducis Cameracensis, ... ad clerum & populum suæ dioecesis, de libro gallicè scripto, cui titulus, Deffensio silentii obsequiosi, &c

191쪽

ΕPECIALI Auxi io, ne deApiat fideles Moiissemodi circumstantiis. Tam clarum ac manifestum est, quam quod maXimo, illud Jeciale auxilium, quod semper adest Ecclesiae, facitque ne decipiar sdeleain sitiusmodi circumstantiis. esse Spiritus sancti praesidium quod eam prohibeat alapsu atque errore, quod unum nos postulavisse , nemo est qui non intelligat. Frustra vero dixeris huic Theologo, Ecclesiae satis esse in fallibilitatem naturalem seu vulgarem communemque sapientiam ad certo cognos-

Cendam evidentiam textus S Cyrillia Reponit ille, hujusmodi evidentiam non satis esse, quippe si Ecclesia suae lapientiae naturali relinqueretur in dijudicando aliquo textu dogmatico spinosiori ac subtiliori, facile futurum, ut in subrepti nem aliquam labereturi quare illam saAtem egere qeciali auxilio , ne deci at sideus in dijudicandis iis factis doctrinatibus,

quibus traditonem elicis ac determinat. in

s. Illud restat, ut quod apertum est advertamus, scilicet factum in Iansentano teXtu positum non minoris esse adversus fidem momenti saeculo decimoseptimo, quam factum positum in textu S. Cyrilli faciebat ad fidem saeculo quinto. Non miniis necesse est ad securitatem

192쪽

msiti. repudiare Ian senii salsam de graatia traditionem, quam amplecti veram S.Cyrilli traditionem de unitate persona in Christo. Ecclesia ut traditionem veram secernat a falsa, non minus debet esse immunis ab erroris periculo in quinque Constitutionibus, quarum pars vel praecipua est textus Jansenti. quam in approbando S. Cyrilli textu. Quare si duligenter instituatur haec comparatio tam obvia, tam decretoria, manifeste conisquetur ex eo quod Leodiensis Theologus disputationis suae fundamentum esse voluit, factum Jansentani textus unum esse ex illis factis doctrinalibus, quae adeticiendam traditionem conducant, atque adeo in quibus di)udicandis Ecclesia sitim munis ab erro is periculo. Et vero nihil seque conducit ad eliciendam traditionem , & eam quae vera est a falsa distinis guendam , quam quod Jan senii textus quinque Constitutionibus idcirco damia natur , quia falso tribuit sancto Auguastino systema delectationis cujusdam in declinabilis atque insuperabilis, quo syste male haereses quinque continemur.

193쪽

Silenisi obsequiosi de sensior aliquia etiam majus apertiuseque confitetur.

OUi silentium obsequiosum deflen-.

dcre aggrcsius cit , aliqUiu etiam amispliUS adiungit . quam quot vel ab ipso PIO latum ostendinius. vli tX Arnaluo. ex Vallonio, ex straptore notarum , ex historico Casus cor cientiae . ex delatore Mandati Atribatntis , ex illust. sancti Poniti Episcopo , ex Thcologo Leo diei si , desumptum repisesentavimus. p. xor. Eius quippe Verba iunt. Spartius sanctus: qui in Ecesesia consitat ct commoratur ,

eam regit AB QUE ULLO ERRORiS PER CULO 1N IIS QNAE, AD Di,CIPI lNAM PERrINENT . quaque fila sine ulla revelatsone ordinat . ct comρonit. Aduit idem. p. Io', Ecclesiam pronus esse IMMUNEM AB OMNI ERRORis PERICULO in deceνnendiso semodi rebus, qua ad externam adma. strationem ct rectum ordinem pert nent. p s7 Itie ultro profiteor, inquit, quotiescumqμ. veniet aliquιd in controversiam , quod ad

194쪽

elegia promissus ipsam deseraι, cum Diue dum ac decernendum est. 'Deus, pergit idem scriptor , absique p.

ulla nova revelatione, absque ullo mι

tuis quod quidem sub senseum eadat, sic

temperat eam quam dat Ecclesia cognitionem ac scientiam, atque ita rerum futurarum seriem apte dissonis, ut ex gener libus Ecclesia aecretis nihil unquam oriarur , quo iadi sides aut mores violari posisint, Plena sunt tria scriptoris hujus volumina, consessionibus ejusmodi, non minus apertis ac decretoriis. Deinde vero idem fatetur vocum usum p. ras. . atque electionem pertinere ad disciplinam,

atque illud saepius iterat. Et sane textus illi dogmatici. quibus traditio circa fidem& mores aut servari potest aut vitiari, si nihil aliud, censeri saltem debent ad disciplinam, pertinere, ut vel approbentur vel reprobentur. Ipsi illi homines Esecta, cum quinque Constitutiones et Vare verbis ac deprimere volunt, hoe aiunt illis constitutionibus, quantum per tinet ad facti controversiam, latum esse decretum quod si solius disciplmae. Illud si sequimur , opera S. Augustini adis Versus Pelagianos dicentur non suisse probata ab Ecclesia nisi decreto quod sit solius distiplinae. Recta certe uileiplina

195쪽

atque administratio postulat, ut ille textus non opprobetur, nisi quatenus est ab omni erroris contagione si unctus. Pariter si, quod homines e lecta toties plς-clicarunt, Augustinus I prensis tam pir. rus est quam Hipponensis rectae administrationis leges postularent, ut eadLm .esset utriusque auctoritas, eadem Commendatio. Nihil esset tam exitiale , ac perniciosum rectae administrationi, quam si S. Augustini opera damnarentur. Qui P Pe eo pacto probaretur error Pelagianus, quo omnis Oratio , omnis humilitas Christiana funditus evertitur. Pariter

omnino, si ponitur Jansenium fidelemem S. Augustini interpretem, non potest liber adeo caelcsti doctrina plenus

damnari. ut non oppugnetur gratia, humana superbia foveatur. & Pelagiano errori tribuatur victoria. Postulat igitur profecto disciplina & recta administratio.

ut Ecclesia & nunquam textus eos Pr bet . quibuS profana υocum novitates Continentur, quae ut cancer serpunt adversus

fidem . & nunquam damnet eos textus, qui formam sanorum verborum ad sacri depositi, custodiam complectuntur. Est igitur . vel hoc scriptore confitente, Ecclesia immunis ab erroris per culo in omnibus textuum controversiis.

etiamsi

196쪽

eontroversae pertinere censerentur. Fatetur itaque idem scriptor, homines Esccta prorsus immerito ac nullo jure per annos amplius so. tantis clamoribus Conis tendisse , non posse insallibilitatem pat re latius quam revelationem, neque Ec clesiam esse immunem ab erroris periculo, nisi in veritatibus revelatis. Omnia sectae scripta solus ille scriptor damnat atque emendat. Tandem aliquando conis

fitetur , infallibilitatem eam promissam& quae a Spiritus sancti praesidio proficiscitur, patere latius quam veritates revelatas , atque etiam valere in iis qua ad idisciplinam pertinent . quaque Ecclesia fine ulta revelatione ordinat ct componit. In eamdem classem resert omnes Wusmo- i ii res, qua ad externam administratis-nem ct rectum ordinem pertinent . denique ea omnia qua ad fidem ct dissipli nam facere videantur. Quid est vero

quod aeque faciat ad externam admini Arationem ct rectum ordinem, quam nun quam dicere bonum malum , & malum honum, quam nunquam teXtum purum Pro haeretico, nunquam haereticum pro

puro dare t Quid est, quod pertineat ad majus fidei ct disciplina periculum , quam approbare teXtum eum , qui ut cancer

197쪽

stinis adversus fidem, eum verδ damna. re, quo Apostolica traditio pura α in corrupta servaturi Estne quisquam, qui

dicere audeat, nullos alios textus ad dilisciplinam pertinere . praeter teXtus clesiae proprios, hoc est praeter symbolorum canonumque textus Nonne iam a nobis ostensum est , textus alicuius V. g. lansentani damnationem. esse quoddam canonis genus, ejusdem plane roboris, eiusdem autoritatis ad fidem n stram dirigendam Nonne a nobis ostensum est, textum damnatum , etiam Illum qui sit longior, omnino continerIeo Ecclesiae textu, hoc est, iis quinque Constitutionibus , quibus damnatur,

quemadmodum textus brevior contine Iur eo canone , quo adjecta anathematis

interminatione proscribitur 3 Sed omi tamus tantisper haec omnia, quae Iam ostendimus s haereamus in iis, quae noster ille adversarius nobis ultro atque P sis verbis largitur. Nonne Flentii obse- .uisse dessensor satetur eam quam tot argumentis propugnat , disciplinae infall1h1litatem , pertinere etiam debere ad eas rees Prorsus omnia qua ad Mem ct discipli- nam faceνε Oideantar Nonne eam iPinpertinere vult ad omnia prorsus generalia p. ι.ε. mri a decreta, ex qui ι NiHiL MN

198쪽

du Au orisi contendit, quo tidi fides, ast mores violari posint i His vocibus, nihil πηquam, absoluta quaedam di universalis negatio continetur . quae nullum ulli exceptioni relinquit locum. Quid est autem, quo magis lari fides aut mores violari posint, quam sententia vel quinquies prolata ad textum eum damnandum , quem alii quinque haeresibus plenum esse deflendum, atque ad labeserundam morum regulam accommodatum alii

tam purum esse assirmant, quam sit S. Augustini textus, neque posse damnari, nisi Pelagianae superbiae de gratia Christi triumphus approbetur ξ Nonne in eo

certe rerum statu fateri adversarius noster debet, vocum usum atque eletitionem

ad distiplinam pertinere ' Res igitur consem est ea sola consessione, qua nostra

controversia omnis absolvitur. Omittamus iam inanes illas argutias hominum esem de textibus longioribus aut brevioribus , de claris vel obscuris, de iis quae ad criticam sperunt, vel qui non spectant, de reΣtibus Ecclesiae propriis vel non propriis. Vao pertinent illae tanto lausu exceptor distinetiones Z Nimirum psiae sua sponte concidunt. Neque enim obstant quominus silentii obsequiosi deffUor fateri cogatur, adesse Ecclesiae v

199쪽

r m infallibilitatem. & eam quidem proinmissam ad omnia sua decreta generalia, quae ad fidem aut mores aliquo pacto perin

t ineant.

Praeterea vero Ecclesia sormulam certam constituit, in cuius verba jusjuran dum postulat de fide interna, certa &nunquam revocanda haereticitatis te Atus

Jansemani. Ius iurandum Busmodi postulat ab omnibus Ecclesiae ministris prae sertim vero ab iis, qui textum hunc haereticum non esse videntur sibi vel manifestissime & certissime perspeXisse. Dicetne quispiam, Ecclesiam tyrannidem ac vim inferre mentibus hominum , ut a suis ministris extorqueat huiusmodi jus iurandum , quod & vanum sit, & sit de aliqua merae criticae controversia , posita in facto momenti nullitis p Dicetne qui iapiam . Ecclesiam adigere ad falsum jus. jurandum eos omnes , quos manifestum est necessario teneri insuperabili quadam dc co facto dubitatione, seu quia librum ipsum non legerunt, seu quia non sunt ad eum. cognoscendum idonei, seu quia non satis certi sunt Ecclesiam suo decreto non posse in errorem iptos indu cere Z Dicet ne quispiam, Ecclesiam e Xigere jusjurandum cui conscientia recla mei, ab omnibus illis urbanis viris, quos

200쪽

Arnaldus commemorabat, qui cum in Jansenti libro nihil videant praeter delectationem indeclinabilem atque insuperabilem, quam ipsi caelestem S. Augustini & omnium vere Catholicorum UO-ctrinam interpretantur, hunc tamen librum interposito iureiurando damnant, ducti molli quadam simulatione prudentiae , quae sola commentitia probabilita te nitatur ξ Dicetne quispiam , id quod sectae principes dicere non sunt veriti,

subscriptiones istas coactas , qua jam a triginta νει quadraginta annis exiguntur nimhil esse praeter mendacia, per7uria , d νι- mulationis atque hypocrisis opera ς Dicet

ne quispiam , Ecclesiam haec periuria tam aperta , tam tetra extorquere ξ Dum scriptor ille Ecclesiam in sua administratione sanctam atque immunem ab erroris periculo esse praedicat, nonne simul confitetur id contingere nunquam posse ΘQuid vero magis unquam repUgnabit

purae disciplina, externa administrationire recto ordini, quam auctoritas ea tyrannica, quae tot periuria, tot dissimulationis atque hypocrisis opera per vim inanifestam extorqueret Quis deberet esse sensus de ea Ecclesia, quς ministros suos omnes jurare cogeret in vanum de aliqua merae criticae coni versia , qu