Documentum pastorale illustrissimi archiepiscopi ducis Cameracensis, ... ad clerum & populum suæ dioecesis, de libro gallicè scripto, cui titulus, Deffensio silentii obsequiosi, &c

171쪽

quantum ad cincia Omnia pertinet. ea Pontre In argumentando, quae & si P ar'e conuenian a sint , & nulla ratione Te selli queant. N que vero potest Illust.

Αt rc balentis . pro sua tum veritate , tum Prudentia revocare unquam in dubium comparationem h mc adeo manifestam. Quod autem delator voluit ex la comparatione conliqui , est ejusmodi. ut nonnisi ad Summum illust Altcbat ensis dccus per universam Ecclesiam vergere possit, si ipsi tamquam autori tribuatur. Inde nimirum intelligitur quam . persuasum litust. Praesuli fuerit. Ecclesiam esse immunem ab crroris periculo in diiudicandis iis factis, quae posita dicuntur in te Atibus canonum similiumque aliorum decretorum , quale est quoci Jan lanianum factum appellatur. Velum delato

ram iterum a Uulam US. Ex altera hac propositione Mandati. BE 'ELArDM EbT QPIS SIT bENSuS TRADITI NIs . non manus commori Iesuria consequuntur. Nam traditro sane, strater. symbola ct Concitiorum canones, comi

uitur quoque scripta Patrum per at ales singulas s er traditionis ipsius sensus nihil est praeter eum qui scriptis Uusemori contiisnetur. Ea scripta sunt, ut ita dicam, cor Eua trad/ιionis , eorum vero sensus est ν

172쪽

tat. tradisianis anima . ita ut quiflu.

sciat quis sis sensus tradιttonis, verbι graria de peccaιo orginali -siciat quoque quis sis sensus eorum locorum . qurbus singuli Patres de eo locuis sunt. Arquι Propo tio illa s hic est Patrum de ea re sensus I propositio quadam est generalis , quasngula illa facta continentur, hic est sensus sancti Cypriani, hic est sensius S. Ea sibi, hic es sensus sancti Ambrosii, hie est sien- sui sancti Chrysostomi. atque ita de cateris omnibus 'Iam illud satis patet, facta hac esse sivi quaque saecub yro ria, prorsus ut nostri faculi factum quoddam est adeo famosum illud, HIC Eset sENsus J AN

Nihil est aptius ea comparatione, ni hil quod majorem vim habeat ad essiciendum id quod volumus. Textus dogmatici sunt corpus traditionis, teXtuum sensus est traditionis anima. Factum illud Iansentani sensus non minus facit ad traditionem saeculi decimi septimi, quam teXtus sancti Chrysostomi facit ad saeculi quarti traditionem. Ea ipsa re ductus coetus Cleri Gallicani anno I 636. dixerat id quod caetus anni l66O. & 367s --1., δε suo suffragio confirmarunt. Errorem fa- ι. IEH

cti . . . . locum non habere in controversiis pag. ao.

fact3 necessario colunἰti cum Ade, dogmat

173쪽

sidius .: ct Ecclesia, traditisne qua in facto consistit, declarantιs, eamdem esse infallibilem autoritatem, est Wufidem Ecclesia de fide iudicantis s quippes murum alioquιn ut omnsa Christiana Ro-ligionis dogmata dubia sncertaque forent,

quod cum stabili ct conflanti fidei veritate yugnat. Quare tota Illust. Atrebatensis oratio redit ad illud , quod suerat a Ciero GaIlicano statutum, scilicet facta Musmodi, quae sunt quidem tempore revelationis Posteriora. sed quae tamen ad juris con troversiam pertinent, quia saeculorum suorum de dogmatibus traditionem certam demonstrant, diiudicari ea insallibili Ecclesiae autoritate, quae promissa sit, atque adco quae sit revelata. Sed instituis tam comparationem delator sic prosu-quitur. itur , inquit, si verum illud est , re-wlatione cognosci Quis sIT SENSus tradiarionis de dogmate quocumque , drcendum es cognosca ariter revelatione hunc esse sensium Patrum singulorum . qur de eo dormate locuta sunt , quo semel constituto .vihil est cur non sdem de hocce facito ma- .untietur . UuC EST JANSENIi FLNSus. EXtra omne dubium est, unum ex altem rite confici. Non potest Ecclesie

174쪽

dicere de gratiae neccssitate. hic est seruius lancti Cypriani, sat dii Basilii, sancti

δε mbiolii, lancti Chryloltomi, quin cadem prorsus autoritate dicere debeat pNon est hic sciasus Wiclessi, Lutheri. Calvini, & si modo Iansemus a Patrum sensu discedit, Ecclisia in secernendis iis teXtibus, quibus vera traditio constat, ab iis quibus ea corrumpitur, dicςIe debet, non est hic Jan lenii sensus. Instat delator, & finem urgendi nullum facit. NAM, inquit, SI QUlS sic

EXCIPERET FACTA ILLA ESSE REUEψLATA , QuIA EX IIS TRADITIO COALESCIT , AD QuAM JANSENII FACTu MNuLLA EX PARTE PERTINET , kS OSTENDERET SE NE INTELLIGERE Quis DEM QUID VENIAT IN CONTROUER-

si AM Qui pe factum S Ambrosis. Chrysostomi ct cuyusibet alterius exsanctis Patribustiam ςrat vovum ac recens, eo gustsinguli Patres vidi banι seculo , quam nunσω facitum scri torum bu)us otatis i hi ιPer o scriptores quo'dam prorsus aeque Per tinebunt ad traditio'em,ac yrateratorumsaculorum scri tores ad eam hodie pertinent. Igitur si facta singulorum Patrum, quam v1s ea recentia suo quaque seculo fueriηt, sunt nihilominus facta totidem revelata.

factum pariter fansenti vel quodlibet a

175쪽

orum huius sculi factum, quamvis Ist

iam recens ac novum, debet nihilominus inter revelata fa ta numerari. Et vero

textus Jan senii, quod nos jam advertimus, non minoris momenti est in partem malam ad saeculi decimi septimi tr ditionem . quam foedat ac corrumpit, quam S Chrysostomi textus,verbi gratia, in bonam partem ad quarti saeculi tradi.

tionem, quam e Xornat ac tuetur. Imo magis etiam Ecclesiae necessarium est ad securitatem depositi damnare textus pe- silentes , quibus traditio corrumpitur, quam eos probare quibus traditio confirmatur. Ergo non minus Ecclesia dein ibet esse immunis ab erroris periculo ad Veram traditionem a salsa secernendam

in Iansenti quam in S. Chrysostomi

Iam vero . inquit delator, ea qua dicta sisnt hactenus, colligamus in pauca. Sciriuon potest hunc esse traditionis sensum daoliquo Mei dogmate , nisi quatenus scitur uti sit sensus hujus symboli, horum can in

um . horum locorum a sanctis Patribus per Avula secula scriptorum. qui ex decreto Austr*ms Atrebatensis, revelatio, vos docet quis sit sensus traditionis de fidei dogmatibus. Ergo ex eodem decreto docetruoque nos revelatio , quia ait sensui hujus

176쪽

ymboli, horum canonum, horum vel iruis rum locoram a sanctis Fatribus per secula singula de aliquo Dei dogmate scriptorum.

Est sene tota haec argumentatio fris missima. Sed eadem adversus homines esecta, qui eam proponunt, retorqueri facile potest, scilicet ea tcxtuum dogmaticorum collectio, quod es corpus traditionis, norma est, ad quam nostra fides exigitur. Atqui Ecclesia vi divinarum promissionum immunis est ab erroris periculo in ea norma, ad quam nostra fides exigitur. Est igitur Ecclesia

immunis ab erroris periculo in ea teX- tuum collectione, quod effi corpus truis

ditionis. Praeterea vero teXtus canonum ιcaeterorumque decretorum roboris ejusideris, quale est decretum quo Jan senius

damnatur, sunt sane teXtus longe maxia mi ad illud traditionis corpus momenti, sunt certissima norma ad quam 'nostra fides exigatur. Solemnia haec Ecclesiae instrumenta sunt profecto longe majoris ad traditionem momenti, quam privata etiam sanctorum Auctorum scripta. Igiatur Ecclesia debet esse praesertim immunis ab erroris periculo in suis canonibus atque aliis roboris eiusdem decretis. quihus textus dogmatica iidem ac pestilen- aes damnantur. Si non esset Ecclcsia ima

177쪽

illa textu tam colicdtione , qua traditio . Dis corpus emcitur . ea colLctio quae fidei nostiae norma est, humanae confiis dentiae ac libidini permitteretur. Eam singuli novatores ad sua praejudicia interpretando traherent, prorsus ut Protestantes sacrarum scripturarum textus

inaudita atque inconsulta Ecclesia in te pretantur. Imo discrimen hoc esset, quod cum ea textuum collactio quod est corpus traditionis , sit multo prolixior quam textus scripturarum, longe major esset dissicultas in eorum reXtuum innumerorum qui ad traditionem per tinerent, quam in textus sacri sensu deis terminando. Quare traditio non modo ad sacras Scripturas investigandas infirmitati ac confidentiae humanae opem aut remedium nullum asserret, sed &ipsa textus quidam esset infinitus, quo superbia & confidentia humana magis etiam quam scripturae te Atu abutere.

tura

Id unum siverest. pergit delator, ut

advertamus inter Illustra timum Atrebatenis

ρm ct Isuitas disicrimina esse duo . eaquesnsigma . quibus efficitur illius Mandatum longe plus habere periculi, quam horum thraim. Primum in eo versatur, quod ea

178쪽

sententia quam hi seu a thesi proposueruηti

non potes denique Iectari nisi ut Scho iastica quadam sententia a privato aliquo O nullius auctoritatis Theologo Pro odita, neque vero hi dum eam deffenderunt, quidquam aliud ostularunt .... eadem vero II lustri mi Atrebatensis Mandato , adjuncto Episco alis auctoritatis yondere, Pro onιtur Ecclesia nomine, ct tanquam dogma Dei, cui contrarium dogma sit ereor, ct debear urari. Alterum discrimen inter Illustrissimum Atrebatensem ct se suitas est, quod hi quidem satis habebant dicere, yose credis a divina facta fansentani faciti similia,

illius vero Mandatum manifeste robat ea credi oportere σύ.

Nunquam illud debet nobis e Xcidere. delatorem abuti ambiguis illis veritatis revelatae & fidei divinae vocibus , quae tam facile distingui pollunt. Caetera vero quod attinet, ejus argumentatio acita firmissima est & numeris omnibus abso- . Iuta. Itaque nos si delatoris argumenta. tionem cum Arnaldi vel bis comungamus, id omne quod probandum sulces pimus. ipsa nostrorum adversariorum consessione consequemur. Arnridus quidem ait de iis textibus.

qui traditionis verae monumenta lUnt, proriui necesse esse ut tu tanquam medio

179쪽

ntatur Ecclesia ad υιritates fidei cognos

Dclator vero conicitatur fieri non posse. ut Illust. Aircbatensis fateatur Ecclesiam esse immunem ab erroris periculo in suorum symbolorum canonumque te X-tibus diiudicandis . nisi eam pariter in dijudicando saniemi textu. immunem esse ab erroris periculo fateatur. Atque illud quaeso , cartili mi Fratres, advertite, Arinnaldum id ipsum suo illo scripto amrmare, quod Illust. Atrebatensis suo Mandato pronuntiavit, nimirum te Xtus tra ditionis ac praesertim textus canonum

esse veras juris controversias, ct dici planeo omnino non osse , ejusmodi facta nouesse redietata. itaque non minus perspicuo adversus Arnaidum, quam adversus Illust Atrebatensem delator ostendit 1n- ter hac facta nullum esse, quod scri tura

vel traditione νοιιus contineatur, 'Nam

Dctam fansenti. Nos solis nominibus commutatis ipsam sectam sibi contrariam ac repugnantem faciemus. Itaque Delaintor Arnaldum sub Illust. Atroeatensis persona sic arguet. Illud defendis Canonum ataue etiam SS. Patrum textus rodi-dens .

180쪽

siem esse facta revelata , vel certe totudem Lacta . in quibus diiudicandis Ecclesia revelationis vi ac fide ponatur cX-tra periculum erroris. suid est igitur. quod Iansenti factum inter ea qua sunt

Ecclesia reυelata , numerari non Fateris, vel inter ea certe . quae ab Ecclcsia redhε

dijudieatum iri revelatio nos certos facit Factum quoddam saeculi decimi septimi, quod seque dogmaticum est ac Leta saeculi quarti, sexti, decimi quinti, & decimi sexti, non minoris est ad traditionem momenti. quam priorum horum quatuor sieculorum facta Non minus quam illi alii textus ad fidem nostram vel dirigendam vel corrumpendam facit. Existiamate quid respondere posset Arnalodus. Frustra vera Arnaldus excipit factum positum in eo sensu qui Iansenti libro continetur, factum esse quoddam nonnisi decimi septimi laeculi. Reponit deis lator : Textus sanctorum Patrum atque aliorum inter Catholicos scriptorum

sunt, ut ita dicam , corpus traditionis, eorum vero siensius est veluti traditionis antisma. stur ut quisquis sciat quis sit sensius traditionis, verbι gratra de peccato originals . sdem sciat quoque qurs sit sensius υμσorum, quibuι AMAb Patres do eo locuti