장음표시 사용
201쪽
nihil plane faceret ad controversam j
ris, & tota versaretur in mero fabo ma- menti nullius p Esetne immunis ab erroris periculo in disciplina , in admansis stratrone, in recto ordine, in moribus. si tot Thiologos cogeret jurare se esse cerint os . etiamsi certi non essent, neque ab
obiecto quod ponitur L se obscurum . neque ab autoritate quς ponitur obnoAia errori, atque adeo sallax t Quid posset ex stimari de ea Ecclesia, quae Vim ac tyrannidem manifestam asserret hominum mentibus in ea sententia, quae di pro αbiliter vera & probabiliter salsa foret , atque adeo quae iuramento assirmari cog
tet fidem illius secti, quod esset & probabiliter salsum,Wpraeterea nullam m.
menii t Quid posset de ea credi. si suam auctoritatem dubiam licet atque incertam' certissimet sententis ac judicio juberet a teponiῖ Tum certe impia & tyrannica in ret in illa disciplina, nedum sancta atrique immunis ab erroris periculo. At v ro si immunis Ecclesia est ab erroris P riculo in illo disciplinae capite, absoluta est omnis controversia, & homines esecta profligati. Quare paucula haec ve
ba . quibus auctoris consessio tam aperta. tam decretoria continetur, nos facile a Nversus praebcinde ipsius Volumen tuenis
202쪽
tur ae dessendunt. Sua ipse consessione induatur ac iuguletur necesse est. v I.
Refigitur EDd is dessensere silentii obsequiosi propositum, facti decisionem nihil e se prς-
ter decretum ad disiciplinam. pertinens, cui nuda fides imurna debeatur.
CUm Ecclesia. inquit ille scriptor . p. leges aliquas fert de disciplina , id
νηum agatur, ut fiat id quod in ρ scribιt . non ver. αι rem quampiam credamus sejunctam ab iis qua fide cognostiamUsc. Et vera . A Eeclesia , v. g. dam- ρ'
.arra has Ratrumni voces ..... deberemus
sane damnare eas libri voces , qua dam innaret Ecclesia , atque earum Uum Nyn- .iara , βd non propterea deberemus credere voces eas , qua ratione ab eo stri tore urpantur habere siensium hareticum. est eum quo presentia realis encluderetur, quem ramen Ecclesia in vocibus illis raperiret , yroptereaque vocum earum Uuisterdiceret sua tandem Dialectica
203쪽
quia ductus Ilias Camerae ensis Adaeon
mus, hunc sensium harencum esse proprιum ac nativum suιegra libri Dinniani sensum ἐi. Ut illius argumenti vim recte aesti-
.memus. Operae pretium est eam trans-Κrre ad eum teli tum qui canone damnatur. Canonis anathema nihil habet veri tatis & iustitiae , nisi quatenus decernim Iur adversus textum suo Proprio ac na ntivo sensu sumptum. Nullo sane fure, nullo merito damnatus textus ille foret, qui non debuisset nisi sensu improprio, violento atque alieno damnari. Postent improprio atque alieno sensu damnari vel purissimi textus S Athanasii, S. Augustini, S. Leonis ac Ρatrum c terorum. Nullus denique icxtus cst adeo puru ut damnari non possit sumptus eo sensu quem non habet Quare si potest Ecclesia canone damnare textum aliquem
sumptum improprio atque alieno lenia, quem nimirum illa sensum proprium ac nativum esse existimat, ejusmodi clamnationem injustam csse, canonem fab
sum esse neceste est, Quia di eo positq
204쪽
nnon ille puro huic textui contradi icens, ncgat fidei dogma quod co textu assirmatur. atque auco canon est verbis ipsis haereticus. Denique fluctis omnis , qui te humilem ac docilem pi bebit, necessario labetur in haeresiin, cum di. te X-tus damnati di canonis textui contradicentis sensum proprium bona fide ex ipsa verborum vi interpretabitur. Qui tandem audet scriptor ille dicere, nulla
facili controversia de canonibus. . . . Ecclesia in canonιbus contexendis errare non potest circa signiscatum verborum eorum qua ad
hibet , si privatus quilibet potest ejus judicio non assentiri, neque habere animo certam haereticitatem te Atuum eorum qui
ipsius canonibus damnantur Z Nonne manifestum est suturam tum aliquam fam controversiam de canone, si sorte contigerit ut canon ille errore facti damnet aliquem teX tum propter sensum improprium atque alienum, quem illi textui
immerito tribuat λ Si vero ponitur nu Iam ego fanti controversam de canon1bus, quae nihil iunt praeter tcXtuum damnationes , necesse est ut Ecclesia sit immunis ab erroris periculo in damnandis illis textia hus, quos canonibus suis dijudicat. Meque enim potest esse immunis ab erroris pe
riculo in dijudicando atque aestimando
205쪽
aliquo textu, nisi quatenus eumdem abnque erroris periculo interpretatur. Contra vero si nihil est, cur quisquam credere debeat textum canone damnatum tanquam haereticum, habere sensum ha- tocmm . quem in eo canon damnat, credi piorsus non potest. Ecclesiam in eomnone condendo esse ab omni erroris periculo sejunctam. Tum vero novator quisque canonem eluderet, atque ejus anathema reiiceret ad sensum alienum, quem nimirum defenderet errore facti contigisse , ut canon textui tribueret. Itaque canon omnis eo denique recideret , ut sensum quemdam damnare diceretur commentitium & alium a textus
damnati sensu. Tum vero ipsa fidei regula landitus everteretur, quippe quae admittentur tantum per simulationem. dum per vanam facti controversiam eluderetur.
2. Quid vero tandem ille scriptor opponit ad argumentationem ejusmoditi toties iteratam & tanti roboris p N- mirum . inquit, unusquisque deberet dam-
.ars eas textus voces, quas tum temp
ris damnareι Ecclesia, atque earum usum repudive, sed non propterea deborer credere voce/ eas, qua ratione in eo textu
206쪽
quom illis Ecclesia tribuit. Eo constitu.
t . iam nemo unquam debebit credere haereticitatem ullius textus, qui canone damnatus sit. sumpti proprio ac nativo suo sensu. Satis esset externum Ecclesiae ritum seu disciplinam sequi in verborum delectu . atque eas damnare voces, quas damnare ipsi collibuisset. Satis esset rum vocum usum repudiare. Quid vero fieret aliquo canone, ii sumeret unusquisque illam, quae per ejusmodi placita
conceditur, potestatem damnandi voces. non tamen damnato proprio ac nativo vocum sensu, & earum usum repudiandi. ut se ad Ecclesiae disciplinam accommodet, canonis tamen anathemate transato
ac reiecto ad sensum improprium , Ut lentum, alienum, commentitium p3. Eritne qui dicat. Ecclesiam esse immunem ab erroris periculo in suorum canonum textibus, etiam ubi teAtus eos sensu improprio atque alieno sumit Eritne qui dicat, esse eam immunem ab erroris periculo, etiam ubi errat ' Quid esse potest minus remotum ab errore, quam ille judex, qui textum aliquem damnaret propter sensum haereticum . qui in eo textu non esset, neque M'- henderet sensum catholicum, qui tamen
veru4 ac legitimus textus illius sensu
207쪽
seret ' Quamlibet lcriptor il Ie dicat, Eca
clesiae voces in ipsius potestate esse positas. i. Hoc falso dicitur, Ecclesiam non se ultro accommodare ad voces proprias assumendas, quibus significet illud ipsum dogma, quod transmittere Cogitat. Scriptor ille nunquam assequetur , ut ostendat exemplum ullum, quo Ecclesia vim auctoritatis adhibuerit, Ut e X m ra libidine a vulgari vocum usu discedens
proprio earum sensui minus proprium anteferret. 2. Permagnum discrimen est inter supremam auctoritatem in commutando vocum usu , nulla certa lege servata, & auctoritatem immunem ab erro
ris periculo in sermonis legibus servandis. Si posset Ecclesia textus cujuspiam sensum improprium atque alienum sumere pro Vero ac proprio, posset in illo suo errore adhibere supremam auctorit tem, atque a filiis suis postulare ut hanc suae disciplinae legem amplccterentur. Tum vero deberet unusquisque ipsius usum in loquendo sequi , damnare eas
voces quas ipsa damnaret, atque earum usum repudiare. Verum non modo tum non esset immunis ab erroris periculo in
vocibus usurpandis, sed earum usum non mutaret nisi quia erraret ipsis , dcstnsum falsum pro vero admitteret.
208쪽
Quare si contendit silentia Obsequissi δεθθnser fieri posse, ut Ecclesia canone aliis quo vel decreto roboris ejusdem, se sum textus improprium sumat pro sensu proprio, necesse est bona fide sate tur se prorsus immerito dixisse , nullam esse faciti controversiam de canonibus, re
Ecclesiam in canonibus contexendis errara non posse circa significatum verborum eorum qua adhibet. Dicere enim contra
debuit, tantum esse Ius , tantam E clesiae auctoritatem in textus, ut heret cos faciat qui non sunt haeretici, ut malum ipsis sensum tribuat quem nunquam habuere, atque id pro arbitrio dceX mera auctoritate faciat, etiam per e rorem suum , ita ut ille facti error hanc in voces significationis mutationem inis ducat. Ita fiet nimirum, ut canoneSomnes & decreta roboris ejusdem nihil sint aliud, praeter locutionis quasdam mutationes per aliquem secti errorem in ductas.
. Si fit illa sensus proprii in improprium mutatio per errorem facti, neque fideles illius admonentur, fieri non potest quin homines omnes in fidei norma decipiantur. At contra si admonet Ecclesia , nullus ergo est error facti, atque
in illa ipsa mutatione ponitur esse Min
209쪽
elisa Immunis ab erroris periculo. Nam
iudex ille longe est a periculo errori qui vocum usum non mutat, nisi simul moneat eum sibi consulto mutandum videri, nequis labatur in error m. s. Scriptor ille difficultatis ipium cataput non attingit, neque se eo sentit op primi. Nam hinc quidem fatetur, Eccle-sam esse vera infallibilitate praeditam in iis quae Aa disciplinam pertinent, quae in externa admsnistratione O νecto ordine
posita sunt. Aliunde vero nos probaviamus Ecclcsiam statuisse hanc legem. saltem tanquam rem disciplinae in admini. stratione & recto ordine positam, ut qui Gque iuraret in verba formul . Atqui vel ex illo scriptore confitente, prorsus idem est praecipere ut iuretur, & praecipere ut Jansentani textus haereticitas credatur.
Falsum igitur est, judicium Ecclesiae de illa re quae solius disciplinae esse dicitur. non postulare internam facti persuasionem ac fidem. Fatetur ille scriptor hanci facti fidem internam seu persuasioncm esse illud ipsum quod juratur. Jam vero Ecclesia ipsa est quae jusiurandum post lat. Dicetne scriptor ille Ecclesiam pra cipere ut fides haec juretur, neque tamen fidem hanc seu persuasionem exigere piane vero esset pura disciplina, accurata
210쪽
administratis , rectus ordo ρ Illud ne velilat Ecclesiam praecipere. ut manifestum periurium concipiatur ξ Essetne vero tum ipsa pura, sancta, atque in judicando insallibilis ξ Quis neget ipsam esse,
quae persuasionem internam eXigat, cum ipse certe eXigat, ut ea persuasio intemposito jurejurando promittatur 3 Est igitur tam manifestum quam quod maxime, Ecclesiam si modo jusjurandum exugit, ut jam est a nobis demonstratum, exigere quoque intimam illam di nunquam revocandam animi sententiam ac persuasionem. Igitur quamlibet scriptor ille praedicet, Ecclesiae de ea re judicium ad meram disciplinam pertinere, atque adeo nihil postulare praeter obedientiam externam absque intima persuasione, nos respondemus audicium illud Ecclesiae. omissa disciplinae voce, postulare iusjurandum de persuasione intima, atque adeo persuasionem hanc ipsam & fidem interis nam. Viderit ille sane, num decretum ad meram externam disciplinam pertinens appellare etiamnum velit judicium illud. quo Ecclesia infallibilem auctoritatem adhibet, ut interposito iureiurando exigat persuasionem & quam maximo internarati quam minima variandam.