Documentum pastorale illustrissimi archiepiscopi ducis Cameracensis, ... ad clerum & populum suæ dioecesis, de libro gallicè scripto, cui titulus, Deffensio silentii obsequiosi, &c

211쪽

v I I.

Re Jondetur ad ea, quae sileri titii obsequio si1 deffensor

ais de textibus iis, de quibus Ecclesia non judicat, nil, quatenus vulgo nota est mens isitorum , a quibus conscripti sunt.

SPerat ille ser ptor elabi se posse, &tantam tot argumentorum vim declinare , dum nosti a nobis verba sic opponit. I A Cameracensis, inquit. Vstfvn'ditus evertit istud unum quo tanqua undamento sevum ly stema nititur, dum fate tur fieri posse, ut Ecclesia falsis rumoribus decepta male atque immerito damnet eos textus, quos non singillatim sumptos cognovisset . Est igitur manifestum non pose hunc praesulem cum aliqua specie veri tribuere snfallabilitatem illi, quemadmodum dicitur , Ecclesia judicio adversus D enii librum, nisi hae duo statuat. Primum est,' Pontificem sive etiam si lubet, Ecclesiam non fuisse sapis rumoribus deceptam de fanin senis libro. Alterum est , eum librum ac curat

212쪽

rate cognitum fuisse singillatim ac nomia natim siumptum, nulla ratione habita menistis intima, quam auctor habuerit. Atquὸ

neutrum horum dessendi potest ρος. Haec etiam alibi verba pronunciat. cuod vero Trasul ille confitetur Ecclesiam 'errare posse, dum simul ct libri sensumst sensium auctoris dijudicat, ita pro cauta nostra facit , ut rem omnem conficiat, neque profectὸ satis apparet, quid ille

tandem post ad hanc argumentationem re fondere. FALLi POTEST ECCLESIA,

CUM DE EO TOTO DIJUDICAT , QUOD EX SENsu AUCTORIS ET EX TEXtus AB AUCTORE SCRiPTI SENsu COALESCIT.

Id ipsie totidem verbis habet. Atquι seum mus Pontifex, vel etiam si lubet, Ecclesia, in damnando sensenti libro 3udicavit de toto coalescente ex senseu auctoris, ct textus ipsius sensu , ut apertissime significantea formula verba , IN sENsu AB EODEM AUCTORE INTENTO. Igitur ex iis qua ab

Illust. Cameracensi posita sunt , Ecclesia errare potuit in eo judicio , quod ille vult fuisse Ecclesia Iudicium adversus sense

Vel hujus argumenti tanto plausu propositi exemplo patebit, quam temere sibi scriptor ille di quam Immerito plaudere soleat.

213쪽

I. Reponimus id quod Iuliano reponebat S. Augustinus. simili arte sanctis

simum Patrem ex ipsius verbis coarguere nitenti. Agnosco, verba mea siunt, sed etiam ipse dignetur agnoscere supersus cun

cta qua dicta sunt. Quippe tum agebatur non propria nostra, sed Bella ini Cardinalis mens de Honorii textibus. DiXeramus CX mente eruditissimi Cardinalis non fuisse de Honorii textu secundum se

sumpto absolute ct dogmatice pronuncia 'du. ἰώt , tum. Et liaec nostra verba fuerant. Car- Ibid. p. dinalis Bellarminus hoc voluit sex-tAm bynodum non censuisse Epistolas Honoris haereticas dici debere, si illarum tex-ιμι per se absolute , nulla cuIuois alterius res habita ratione spediaretur. Et illud addideramus. Igitur Bellarmini sententia es, Honorii textum damnari non potuise, nisi quatenus non satis planus videbatur in exponendo fidei dogmate, neqυe

satis accommodatus ad illam temporum rationem, cum praesertim is a quo scriptus ferebatur, studere crederetur Monothetiris, a quibus esset deceptus. Et illud prae-ybid. p. terea. Tantum agitur an informatio de Honorii studio erga Monothelitas, a quibus ipse deceptus est, satis sit ut deteriorem in sensum accipiatur illius textus per μ mbiguus, neque satis accurate totam dog-

214쪽

matis veritatem exhibens, an damnari sextus erusemods debeat propter auctoris mentem qui haereticis blandiri ct hare fovere creditur. Deinde sic eramus de Baronio locuti. Ait textum illum per se ambiguum , neque satis aptum ad explicandum Mei dogma a sexta θ nodo acceptum esse eo sensiu, qui damnari deberet; porro eo sensu acceptum esse propter falsam informationem. Et haec .subjunximus te udiuntur falsi testes , fides habetur aliqua falsis rumoribus, informationi falpa shinc statuitur de sensu auctoris personali. Iam ex eo qui existimatur esse sensius personalis , statuitur de sensu textus ipsius in certi per se ct ambigui. Uuippe hac est

mentis humana conditio , ut ab iis qua pro certis habet, argumentando perveniat ad incerta ct dubia. uuare in textibus ambiguis contra evenire necesse est , quam in claris ac perfficuis. Nam ex senseu textus per ficuo colligitur sensius personalis s at contra ex senseu qui, jure an snjuria , nia. hil interea, personalis esse ereditur , colli-g solet quis sit textus ambigui sensius. Tum illa: Sapius contigit. ut Ecclesia formulas Ib. p. i 4. oblatas ab iis haereticis , quorum fraudulentam mentem artesque apprime no Uerat,smprobaret ac repudiaret . licet eas ipsas

loquendi formulas non fuisset damnatura,

215쪽

si modo fuissent primum Oblata a Catholiacis , quos nulla seu ficio, haereseos attigiFset. Postea Baronii verba quaedam sic Ib. p. 4y. explicabamus: personas cum scriptis personarum conjungit, atque ex his duobus veluti membris totum quoddam e is svult Ecclesiam falli posis cum de eo toto divudicat, quod ex auctoris siensu ct ex textus ab auctore scripti senseu coalescit. Ex quibus illud esseceramus, Honorii controversiam illam constantem ex sensu textus ct ex auctoris siensu, ita ut textui per se ambiguo ignominia labes inuratur, propterea quod persuaseum est auctoris malam esse mentem , malum animum , non esse juris controversam , quippe qua tota pendeat ex solo facto, tota ex eo diiudicetur.

Ruit protinus obiectio, si verba nostra bona fide perpendantur. In eo rerum statu quem nos posueramus , Ecclesia prorsus non fallitur in diiudicando textu, quem scilicet ambiguum dumtaxat esse iudicat, neque satis aceuratum. Atque id quidem vere & merito judicat. Si de eodem secundum se sumpto absolute

ct dogmatice. nulla cuiuisis alterius res habita ratione pion Unciaret , non censeret eum hareticum dici debere. Non errat

Eccle sia nisi ex falsa. in Amatione, scilicet de sensu auctoris persionali. Neque hici

216쪽

e ullo textu secundum se seu ta absoluta

V Aogmatice pronunciatur. Ecclesia, nam

teriam dicendum est , in eo rerum statule quo iam agitur, perspicue intelligit extiam illum nihil habere quidem, nihil Ponere, quod plane haereticum censeri oporteat, sed iudicat eum non ponere illa omnia, quae poni oporteret ad sanam

doctrinam aperte contra novatorum Cn

fugia deflendendam. Quare de textu semcundum se sumpto recte prorsus judicat, neque judicio ipsius dogmatico ct absolu-ro quidquam continetur, quod non deinceat judicem immunem ab erroris periculo. Error ille ex falsa informatione Prosectus, non cadid nisi in factum auctoris proprium ac mere personale, quo movetur ut ipsius operi ignominiς n tam inurat. Simul haec duo judicia pro nunciat, alterum dogmaticum ct absolutum , quo declarat textum secundum sese tum nihil quidem Omnino complecti quod aperte sit haereticum, sed non tamen omnia complecti, quae necessaria serent ad captiosa& fallacia Novatorum commenta refellenda. Alteium iudicium est mere personale ortum ex informa. tione , quo Judicio fit ut textui non satis accurato auctoris illius. qui hqreticus esse

Vulgo creditur, ignominiae labes adhaereat.

217쪽

toris argumcntatione Z illudne vero auderet cicere, Janscnii textum in HS Omnibus quae ponit, quae clare dc distincto. completatur, visum csse Ecclesiae seiunctum ab haeresi ι Nunquam ce u sse

Ecclesiam, eunt haereticum dici debere 4 Id dumtaxat existimasse, eum csse ambiguum , neque saris accuratum propter

captiosas & fallaccs hominum e tecta molitiones p Denique falsa informatione de mente Ian senii propria & personali adductam esse Ecclesiam , ut illum teX- tum ignominia notaret, propter ipsum auctorem qui haereticus esse crederetur, quamvis eum textum secundum so sump-rum damnare nunquam volucrit Iummo dogmatico ct absoluto' Nonne scriptor illo videt, Jan senii quidem personam nunquam fuisse damnatam, nunquam de ejus persona inquisitum dum viveret, nunquam de ejus memoria postquam fato iunctus est Eum in pace ac communione Ecclesiae mortem obiisse, euci de suo libro sanctae Sedis iudicium esse voluisse, & praecepisse ne unquam summi Pontificis inbus ii prodiret ' Deinde vero nonne intelligit textum longiorem ab Ecclesia damnatum esse non miniis quam breviorem textum quinque propositio,

218쪽

num, & quidem in sensu nativo ac proaprio , in ipsemet obvio sensu quem in librosa enii habent , ut postrema Constitu rione declaratur Z Hic est sane proprius textus secundum se seu ti sensus. Hoc est sane iudicium dogmaticum ct absolu-t m , quod plane sejunctum est ab auctoris mente, neque ab ea pendet. Id ne etiam scriptor ille non meminit, postrema Constitutione praecipi, ut quisque interius judicet, atque interpesito solemni jurejurando confirmet fansenti libro

doctrinam hae reticam contineri ' Quem non pudeat dicere, Ecclesiam praecipere ut jurejurando amrmetur doctrinam haereticam aliquo libro contineri, si eadem Ecclesia non censet eum librum hareticum

dici debere, si eum putat esse alienum ab haeresi in iis omnibus quae ponit, qua clare & distincte complectitur , si eum

dumtaxat credit esse ambiguum, neque satis accuratum , propter varia novatorum essu gia, denique si eum existimat secundum se siumptum non polle a se damnari tamquam haereticum, judicio dogmatico ct absoluto ' Possetne vero Ecclesia non manifestae tyrannidis inculiari, dum extorqueret jusjurandum, quo assirin

maretur eo textu doctrinam haereticam

contineri, si ipsa non censeret eum hare-

219쪽

rἰeum diei debere t Nonne jusiurandum ejusmodi pcrjurium foret dc quidem ma nisestum Θ Quid esset magis invidiosum,

magis Impium, quam e Nigere jusjuran dum , quo assii mei ur haereticitas teAtus

illius , qui secundum se pumptus maXime putus sit, de quo nulla unquam disqui-11tio lacrit, cui labes inulta sit ignominiae propter auctoris mentem , non quadsit, sed quae e se credatur . . licet ad eam Certo cognolcendam nulla unquam legitima quaeio habita fuerit Z Atque harusunt qua dentis obsequiin deflcnsor sanctae Sedi atque adeo ipsi Ecclesiae tribuere non veretur, ut scilicet nobis omponat aliquid aliquando, quod aliquam veri speciem habere videatur.3. Frustra vero scriptor ille jactit, e. sis. i is formula verbis , IN SENSu AB EODEM AUCTORE INTENTO, manifeste significari iudicium illud , quod non sit ita dogmaticum , ut ad textum secundum se sumptum pertineat, & ab auctoris mente 1eiunctum. Hocce commentum quam ina'. ne sit, facile intelligitur. I. Ambiguum

ejusmodi tam futile jam ab annis sci. &lius sublatum est publicis sanctae Sed is dc Cleri Gallicam monumentis , e quibus patet agi tantum de illo nativo atque obvio sensu, quem suo teXtu auα

220쪽

Ror emplicavit. Ita dicere solemus Cic rotiis N Virgilii sensum, eum quem

scriptorum illorum verba exhibent ac Proe se ferunt. 2. lam ab annis ampliusso. sCriptorcs e secta praecipui totius iactae Domine contendunt hujus ficti Iu- Eridι Crum penes oculos est e. Recte dicitur pytcκtias alicujus judiciam esse penes oculos eius, qui tcXtum illum lepit , sed

nomo unquam dixerit iudicium de menis te aυEhoras intima seu. consilio ac propria voluntate, esse penes leooris oculos. Igi tur homines e lecta iam ab annis amplius sci cum Ecclesia conspiranr, ut illud tam ineptum ambiguum omittatur, neque est quidquam magis invidiosum, quam ad illud redire, ut eludantur nia mirum argumentationes eae , quibus nihil omnino vere potest opponi. Quia iam non iure miretur hunc sectete patronum eo redactum esse, ut dicat Ecclesiam & quinque Constitutionibus edendis , & jureiurando extorquendo id unum agere, ut omnes fateantur Jan senii mentem intimam, & arcanum ipsius animi consilium haereticum fuisse ξ Si postet adhuc bona fides hoc pati, ut hominibus e secta scrupuli quidpiam ea de re superesset , deberent nimirum summa leverentia ac demissione postulare ab Ec-