장음표시 사용
231쪽
ua demonstratur adducitis paucis quibusdam factis expedalia ac manifestas, traditsonem pro noώνι omnιno facere.
Postquam ostendimus obsequi sileaia
tii deflensorem Ecclesiae tribuere insallibilitatem. & eam quidem promissam, in textibus symbolorum ct canonum . atque etiam decretorum generalium, imo & in omnibus iis quae aci disciplinam pertinent, non iam necesse habemus su illius de traditione disputare, siquidem ille scriptor ea ponit ex quibus pateat traditionum esse iis quae postulamus omnibus mirE consentientem. Quid enim est tandem quod nos postulamus Nimirum ut Ecclesia ditatur esse inmunis ab erroris periculo, vel in suis deeratis generalibus , quibus longiores textus diiudicantur , non minus quam in suis canonibus , quibus dijudicantur textus breviores. Vel in usu vocum, quoniam elusi modi quaessiones pertinent saltem ad dic
232쪽
iplinam. Postulamus nimirum, ut m - il litii litas illa promissa in rebus ad disciatinam , ad externam adminis rationemique ad rectum ordanem spectantibus, ioci sinat Ecclesiam jusjurandum vanum: Nigere de facto momenii nullius, & filem Certam eXigere nixam ea tantum auctoritate quae obnoxia sit errori, atque
adeo incerta. Ubi semel ipsis adversarii nostri verbis constituta est quoad res has omnes infallibilitas promissa. nostrum jam non est quidquam reponere ad ea quae nobis opponit desumpta ex traditione. Facile libris omnibus carere possumus , atque eo quod nobis ultro largitur, esse contenti. 'Si tantopere jactata illa traditio nihil iacit adversus ea quae adversarius noster confitetur , eadem nobis pariter nocere non potest , aut nos habere sollicitos. Si vero ea traditio
labefactatur insallibilitas promissa in θω-
bolorum ct canonum, in decretorum gem ueralium textibus, in ipsa disciplina, non minus contra nostrum adversarium
quam contra nos facit. & tam illius interest quam nostra, ipsam sic interpretari , ut intra fines legitimos contineatur. Quare vel rigidissimae disceptationis instituta non postulant, ut ad illam quam
adversitas noster jactat traditionem quid-
233쪽
quam respondeamus. Ipsa per se sne ut lo rei pondendi labore concidit, siquidem
vel ad nos impugnandos non pertinet, si auctori suo non contradicit, vel si contradicit , ipsum oportet non minus nostram quam suam causam de sendere. Sed nos quidem facimus non inviti, ut etiam
plusquam satis est iucclesiae Dei serviamus, atque omnia lictae piae cludamus effugia, quae speciem aliquam habeant. Eo consilio traditionem palmariam eX- lubebimus, qua manifeste pateat, quam inanis sit, & commentitia ea qum nobis opponitur traditio.
Neque vero nos fugit, s scriptorem hunc per singula loca vagantem perseqqui velimus. sore ut nobis elaberetur dum in illis locis discutiendis diutius moraremur. quod ne facere quidem sinerum mo lictorum si rh omnium taedici pollemus. Sed nimirum huic incommo. do sacile occurremus, si pauca quaedam& ea piae; ipua traditionis facta perpenderimus , quibus discussis necesse est traditionem univerἰam consentire , ita ut
nullus postea supersit hominibus o festa contendundi aut litigandi locq s.
234쪽
De Synodo A rimensis Uit sane synodus Ariminensis sec-
quentior, quam pleraque ex iis Conciliis quae habentur oecumenica, quippe quae Episcopis admodum quadringentis vel quingentis constaret. Eo coetu . cuius primordia fuerant ad sanae doctrinae deffensionem accommodata, duo quaedam deinde multum perniciosa decreta sunt, primum ut reticeretur vox, con substantialis. Alterum suit, ut diceretur -flium Dei non esse creaturam , ut sunt catera cνeatura. His nimirum duobus ecte Xtus egregius repudiabatur, & textus pestilens subjiciebatur,' jubebaturque esse norma fidei. Erraverunt illi omnes Episcopi, dc dum textum necessarium omiserunt, & dum admiserunt pestilentem. Jam vero, ut a nobis demonstratum est, error eorum omnis in eo quod homines e secta factum vocare amant, Versabatur. Illi Episcopi , Ariminensibus dolis
irretiti ..... comestabantur corpus Domi-
ns se nihil mali in eo quod gesserant punficatos. Id de se ipsi vere ac sin re praedicabant. Et vero S. Ambr
235쪽
sus, S. Hieronymus, S. Augustinus In
eo conlcntiunt, ut agnoscant illos Episcopos errore aliquo ue sola significatione vocum ita esse lapsos. ut nunquam haereticum sensum fuerint amplcxi. Hic ipse est, ut iterum dicamus. quem e rorem facti ab omni iuris errore sejunctum homines e secta nominant. Non potest sine summa impudentia reiici trium horum patrum consensus cum ipsis Arimincnsibus Episcopis conspirans ad ip sorum doctrinae puritatem atque integritatem contestandam.
His constitutis . homines e secti. quamlibet argute se versent, numquam efficient, ut obscurentur ea quae ex hoc percelebri traditionis iacto manifeste con-Lquuntur. I. Nullus iam locus esse potest commemorandae insallibilitatis cujusdam naturalis , quae sola rex tuum evidentia nitatur. Habemus hic quadringentos vel quingentos Episcopos, qui in textibus duobus vehementer errant ac falluntur. Alterum repudiant tanquam inutilem qui tamen Concilii Ni aeni Patrihus omnino necessarius visus fuerat. Alterum approbant, qui tamen .est vel manifestς haereticus, vel certe captiosus & sallax. s. Ambrosium audiamus. e uterunt
236쪽
43σ νσIut aves, intenti escam Adei, G:- . avstentum Mi laqueum non caverunt. Ita dum Mem sequuntur , hamum ne Adae fraudis attre taverunt. Iam S. Hierony- emus. Gemo, inquit, venenum insertum κωθοῦ 'putabat . . concurrebant Discopi , inriminensibus dolis irretiti Ane conscientia haeretici ferebantur, contes antes corpus
Domini , est quidquid in Ecclesia sanctum si, se in mali in pua fide sufficatos, hoc est in ea fidei formula & professione
quam approbaverant. Denique S. Auguintinus sic ait: hoc est illud, consubstan. αν. tiale . quod minus quam oportuit intellectum multis paucorum fravido dι- 'ceptis oec. Eritne etiam qui dicere jam audeat, quod ab aliquibus dictum est, in horrendum quemdam pyrrhonisemum iniscidere, quisquis hoc defendat, fieri posse ut Ecclesia si sibi ipsi relinquatur, labatur errore facti de propria significatione
textuum eorum , quibus constant for
mulae ab ipsa deledis ad fidem nostram dirigendam λ Illi quadringenti vel quingenti Episcopi carebantne oculis erant- ne insani ac deliri, aut digni qui domisbus concluderentur Z S. Ambrosius, S. Hieronymus , S. Augustinus inciderantisue in horrendum quemdam 8yrrhoosmum '
237쪽
Quid sit igitur illa insallibilitate naturalI s Deus non adjungat id quod obsiequior
leniti defensor fatetur , auxilium speci is quod promissum est ad eam qua pastorum corpus praeditum est, naturalem intelligentiam ae prudentiam 2. Commemorari jam non potest Ecelesiaejus in suo sermone mutando, etiam cum illius mutationis non admonet. Id
si poneretur . quod prosccto falsum est, . Potuissent Episcopi quadringenti vel quingenti pro suo iure mutare Arimini
locutionem eam, quam trecenti decem di octo Nicaeae symbolo intexuerant. A qui tamen perspicitis hanc sermonis mutationem , etiam quam nulla doctrinae mutatio consequatur, videri toti Eccle-sae pestilentem. Subreptiliam illam mutationem omnes detestantur, eamdem
ipsi illi quadringenti vel quingenti Episcopi detestari demisso animo coguntur. Si potuiuet Ecclesia pro suo jure sermonem suum immutare, neque tamen monere . dixissent illi Episcopi continuo. Nos quidem nihil aliud nisi locutionem mutavimus. Quis vero jus habuisset mutationis illius improbandae aut refellendae 8 Ubi ogitur tantum de ea locutione, cujus mutandae potestas mPenes Ecclesiam, nonne quastringenti vel
238쪽
koingenti Episcopi Ariminensem Nicae inis trecentis decem & octo praestare d henit
3. Exclamat S Hieronymus ingemuit totus orbis, O Ari mim se esse miratus est . periclitaboιur navicula Apostolorum, urgebant venti, suctibus latera in debantur 9 nihil Iam supererat spei s Dominus excitatur, imperat tempestati, Nimirum Dominus excitatur, suarum promissionum memor. Sed quare tandem nthujam supererat θ ii Nimirum quia nomiane unitatis ct Mei insidelitas scripta est.
ut idem Hieronymus testatur; nimirum quia, ut sanctus Ambrosius affrmat, Artis minensis illa formula venenum habet, more rem assere. Cum summus Pontifex Liberius e X cepit tres delegatos ab Episcopis Orientalibus septem & se Xaginta, V luit ut omnes θηodi 4riminensis blasphemias an-themate damnarent. Tanta erath Rus lynodi apud Catholicos omnes in simia. Quippe ut Ecclesia se a culpa liberaret, synodum ipsam reprobabat ac dissilebatur, eam damnabat, eius blasfhemias anμthemate damnari jubebat, ca-Vebatque diligenter, ne unquam se fideles idoneam existimarent, quae blasph mias ejusmodi proferret. hoc est, quaeresset unquam hac ratione in errorem
239쪽
aliqueri de textibus dogmatIcis induci. At si vere diceretur, orthodoxiam γe
haereticitatem textus cujuspiam omni r velatione posterioris nihil esse praeter merum factum oe quidem momenti nullius,
quod homines e secta praedicant, facile omnino potuisset synodus Ariminensis dessendi, sic ut quicumque eam damnare audebant. nihil haberent quod reponerent, ac pudore suffunderentur. Nam
in iuris quidem controversiit Episcopi
non peccaverant. Ipsi affirmabant conto flantes corpus Domini nihil mali . . . seu ficatos. Hoc vero in dubium revoca
ri sanctorum Ambrosii , Hieronymi,
Augustini auctoritas non patitur. Dein de error ipsis oblatus non pertinebat nisi ad factum momenti nullius , ut loqui amant homines e secta. Atque hoc errore momenti nullias, nihil nisi locuti nem mutaverant, quam quidem pote-- rant pro suo iure mutare. Quid habet mutatio tam levis, tam promiscua, cur tanti clamores excitentur λ Quid esset magis Ineptum aut ridiculum . quam illud , ingemuit totus orbis, ct se Arianum esse miratus est, propter lacutionis quamdam mutationem sic inductam ab Ecclesia, ut nihil de purii contra haeresim
Arianam doctrina mutaretur Quid ma-
240쪽
gis absurdum , quam illa deploratis: piariclitabatur navicula Apostolorem . urge bant venti, fluctibus latera tundebantur,
nihil jam supererat spei Z Quid attinet
tantas tragoedias agere, diceret aliquis eo tempore sectae placita secutus, quorsum
illi gemitus & querelae 2 Nulla est nisi
meri facti controversia & ea quidem momenti nullius. Recidunt omnia deniaque ad locutionem aliquam mutatam.
ut verbis aliis eadem doctrina significo tur. Quid vero interest errare Ecclesiam in eo facto, quod nihil prorsus iacit ad fidem, cum & illo errore fides non la datur, & ridiculum si commentum. s ctum aliquod a Iure sejungi non posse pQuid sibi vult S. Ambrosius, cum is
novam illam locutionem ius verbis inumhitur, venenum habet, mortem assere Ima religione Liberius summus Ponti, sex flagitat, ut Episcopi septem&sexaginta, qui delegatos ad ipsum miserant. Omnes θnodi Aramis sis blasphemiasa rhemate damnent λ tutionis mutatio de ea quidem inducta tam frequentis Cc is cilii consensu, di auctoritate, vene m bet nullum , re mortem aeterre non potest. Non blasphemat Ecciesia, cum locutionem dumtarat mutat. Deniquo astae omnes di sanctorum Patrum di