Documentum pastorale illustrissimi archiepiscopi ducis Cameracensis, ... ad clerum & populum suæ dioecesis, de libro gallicè scripto, cui titulus, Deffensio silentii obsequiosi, &c

281쪽

Theodori Mopsuesseni causa Pelagi

non eodem modo loquitur, quo de ea quaestione quae in textibus erat posita. Non ait Ecclesiae de factis ejusmodi mere personalibus judicium non esse ob NOXium mutationi. Negat tantum , id quod homines quidam certae resulae seu consuetudinis loco haberi volebant, de mortuis nunquam damnandis. Ait illud a S Leone, quem immerito Schinmatici suum esse volebant. non fuisse constitutum. Addit S. Augustinum non modo illud idem non docuisse, sed etiam ultro egisse cum Donatistis de damnando Caeciliano etiam mortuo, si modo is traditor fuisse compertus esset. Docet Thcodorum a Concilio Ephesno licet iam mortuum, damnatum tamen fuisse,

atque i plos illius Concilii Patres post illum damnatum esse mortuos, quorum

adco de Theodoro judietum Schismati idum condemnarent, incurrerent in eam

ipsam mortuorum dam sationem , quam in his reprchendebant. Tum Pelagius contendit non modo factum non esse, sed ne fieri quidemporuisse, ut Theodori textus a Concilio Calchedonensi approbaretur. Theodo. Ib. p. 6 3. rus. inquit Pelagius, fi vera dixit, falsa - erunt qua de dogmatis veritata synodus

282쪽

protulis. Enimvero textum aliquem haeis uticum approbare Ecclesia non potest, quin verbis ipsis assirmet illud dogma. quod proprio textus limus sensu contiisnetur. Qui autem textum hunc haere, licum assirmat, is sanE verbis ipsis assismat hspresim eu textu significatam, atque adeo negat dogma fidei. Praeterea Ibae Epistola Theodorum commendabat

ut veritatis 'Doctorem, ex quo Pelagius yb i.

conficit , hanc Epistolam , qua impia Theodori scripta comprobantur , non potuisse ipsam a Calchedonensi Concilio comprobari. svisiquis igitur, inquit. ἰ- μή Epistolam qua na dicitur, ostendere quod fit de senodo nititur, quid aliud quam gana ejusdem θησῶ destruere conatur λ Si enim sibimet ipsis diversa seunt, ηulla procul dubio 4uctoritate subsistent. quia qua se impugnando destruunt, alios adisicare non possunt. Si Abimet ipsis di.

versa sunt, nulla firmitate convalescunt...... Sed absit hoc, absit ab illo venerando senellis, ut sibimet contraria sayrat. ... Sancta enim Mes, qua uno illic I firitu occe ta est, uno senseu credita , una s

Pelagius in eo perpetuus est, ut doceat auctoritatem Concilii non este nisi inerioribus sex a hionibus, Leonem

283쪽

ciso

ea omnia quae sunt postea consecuta: ' MI: gesta multiplicia causarum sterialium id'β' V probasse. Unde sic disputat. Cur nolhareticam Epistolam retractasse reprehendimur , qui hae in re cunctorum nos P cerintium auctoritate roboramur

quamvis ab eadem Epistola alienum se uas resondeat ; quamvis quia apyrobata sit, aut dissiculter , aut nullatenus demonstre. tur : licenter tamen unusquis δ' eam reprehenderet , etiamsi Episco i in eodem Contilio residentes suis illam subscriptionibus ayprobassent a quia po squam , beato Leone scribente, jus retractandi ct dijudicands conceditur, etiam si qua esse νο- rerat eorum qui interfuerant, in privatis

negotiis auctoritas vacuatur.

Quare Pelagius, ubi patitur Episto

tam Ibae Calchedone approbatam eXisti-. mari, responsionem suam hoc uno concludir. Si Concilium in aliqua ex priori bus sex actionibus, in quibus cecumeunicum est atque a iancto Leone confirmatum, textum hunc haereticum approbasset, ipsum sibi repugnaret ac conviradiceret . atque adeo dignum non esset cui ulla fides haberetur. Sed absit hoc , absit ab illo venerando ooncilia , ut sibimet contraria sayiat. Coetus ille post priores actiones sex, cum non sit legit

284쪽

me confirmatus . non est iam ceramenta cum Concilium is non est itaque nisi coetus quidam obnoxius errori, & suprema auctoritate destitutus, a quo sane fieri potuit

ut textus sese comprobaretur. Atqui haec tota responsio, subtilioribus adversariorum nostrorum disputationibus omissis, tam nobis favet quam quod maxime.

Nam I. quidem fatetur Pelagius , si Concilium iis actionibus quibus erat cumenicum , approbasset Epistolam Ibae, futurum fuisse ut sibi ipsum conis

tradiceret, atque omni careret adversus Nestorianam haeresim auctoritate. Ηὐ- retici textus approbationem confert cum

decreto in causa fidei ritu maxime solemni pronunciato, atque illam huic opponit; vult haec duo esse prorsus sequam lia, sic ut dum alterum alteri repugn4t, siterum ab altero destrui necesse sit.

suisquis, inquit, Epistolam quanad citur, ostendere quod sit de s nodo nititur, quid aliud quam gesta eiusdem synodi

estruere conatur ἰ Si enim Abimet imis diversa sunt , NuLLA PROCuL DuBIOAuCTORITATE SumIsTENT, quia qua seim unando de ruunt, alios adisicare non

Possunt. Hoc est dicere, si Concilium sex prioribus actionibus hujus Epistolae haereticae textum approbasset, liqc ap

285쪽

tradicens. decretum destrueret, quemadmodum & ipsa decreto destrueretur. Tum vero haec duo decreta prorsus ast qualia se invicem impugnando deseruerent, atque adeo nulla procul dubio auctoritate

subsisterent. Illud ipsum est, de quo Pelagius exclamat. Absit hoc . absit ab illa

venerando Concilia , ut sibimet contrariasviat. Illud est, quod rilagius prominsionibus divinis ne unquam contingatessici di praestari contendit. Etiam eo Progreditur, ut dicat non potuisse seqprioribus Concilii actionibus approbari Epistolam Ibae. qu nimirum approb tur Theodori textus, atque is veritatis Roctor vocatur. Ita quippe disputat Pelagius, Theodorum iis quq ab eo desumpt* refert, protulisse blasphemias . unde si ille vera dixit, false erunt, qua de dogmatis veritates nodus protulit. Hoc est, si approbaretur a Concilio id quod stet textu ad commendandum Theodo

ri textum continetur, ista approbatione fidei decretum concideret atque everte retur. Intelligitis hanc esse Pelagii semientiam , non licere Ecclesiam credere in aliquo textu approhando obnoXiam errori, etiamsi textus ille id unum haberet vixit, quod alium leatum coirutum

286쪽

approbaret. Iam velo si Pelagius existumabat fieri nulla ratione posse, ut Ecclesia probaret eum textum, qui cum caeteroqui bonus esset, peccaret dumtaxat in approbando alio te tu currupto, quanto potiori iure credebat fieri prorsus non posse, ut teXtum per se haerericum Ecclcsia dircete atque immediate comprobaret Ea Uunt quae Pelagius asstinat a Concilio fieri nusquam potuisi

se prioribus lex a stionibus, quihu, incurimenicum erat, &. praeditum ea, quam

promissiones divinae praestabanti sancti spiritus auctoritate. a. Ρelagius nihili aestimat, & facit Epatitur credi, post sex priores actiones a Concilio suisse Epistolam Ibae comprobatam , atque hanc approbationem in Theodori textum redundare. Non commemorat evidentiam bla*hemiarum, qui

hus Theodori textus scatebat. Non aegre poni sinit, sexcentos triginta Patres Calchedonenses, stitim atque desierunt insallibilem oecumenici Concili auctoritatem obtinere, errare tam in Theodori quam in Ibae textu dijudicaodo potuisse. Et vero debetne mirum videri, audicem eum. qui ponitur in aliqua re esse o noxius errori, in ea ipsἀ re erravisse

relasius non repetit insallibilitatem ab

287쪽

BIa naturali Episcoporum intelligentia:

Imo vult eosdem prorsus Episcopos sexcentos & triginta, in textibus iisdem diiudicandis , dc per actiones sex prioressitisse immunes ab erroris periculo, di per actiones consequentes suisse obnoxios

errori.

Igitur & omnes ex occidente Schinmatici, dc Summi Pontifices vigilius ac

Pelagius II. miro consensu statuunt Concilium Calchedonense, in iis omnibus quae decrevit dum esset adhuc Cecumenicum, fuisse immune ab erroris periculo in diiudicandis iis auctorum textubus, quos approbasse videretur. Hanc

in approbandis textibus insallibilitatem Episcopi omnes Schismatici & ii quidem

numero infiniti deflendebant. Hanc ut tenerent, non dubitaverunt Uigilio restare, atque etiam ad misieram illam de horrendam excitandi Schismatis necessitatem delabi. Hanc ipsam Vigilius ut illibatam servaret, faciendum sibi esse credidit, ut a priori sua sententia discederet, & de tribus textibus, quae vulgo tria Capitula dicuntur, mollius pronunciaret. Imo Vigilius quintum Concilium

deinde ita confirmavit, ut tamen contestaretur se nihil de suprema Concilii LaJchedonensis , auctoritate detractum

288쪽

esse velle. Denique eamdem auctorita tem infallibilem ut tueretur Pelagius II. , sancto Gregorio adjuvante , sex priores actiones , quibus illa synodus &suit immunis ab erroris periculo, A nullum textum 'approbavit, distinguit ab actionibus consequentibus , quibus non erat iam immunis ab erroris periculo, atque adeo quibus id liceret reprehendi. quod Episcopi admisissent in textibus dogmaticis approbandis. Quare omissa omni disceptatione &controversia, ostendimus hanc infallibilitatem & desseniam ab innumeris ex Occidente Schismaticis s di ab ipsorum adversariis ultro approbatam , & consimmatam judicio Apostolicae Sedis, cujus una exceptio est, fieri potuisse, ut synodus Calchedonensis in textibus dijudicandis erraret actionibus ultimis, in quibus jam non erat cecumenica neque insallibilis.

289쪽

De auctoritate illa infulgibili , quam sibi quintum Concilium

iribuit in dijudicandis tribus textibus, qua tria Capitula

dicuntur. OUintum Concilium manifesth pro

nobis facere adversus homines e se- breviter sic ostendimus. Concilium illud declaravit decretum suum proficisci ab ea auctoritate insallibili, quae divinis promissionibus nitatui : Atqui scitum est id decretum non pertinere nisi ad tres textus, quae tria Capitula dicuntur : Igitur illud Concilium declaravit adhiberi a se eam infallibilem in dijudicandis textibus auctoritatem , quae divinis promissionibus nitatur. Nihil habent homines e secta quod opponant ad a

gumentationem ejusmodi, tam breVem. tam claram , tam decretoriam , praeter inanes argutias, quas nos modo consuta. bimus. I. Significare videntur homines

a secta Concilium hoc non esse praeditum ea infallibili auctoritate, quae Conciliorum incumenicorum propria est. 2.

290쪽

Fortasse homines e secta contendent non satis definite fuisse a Concilio pronunci tum, auctoritatem suam infallibilem suo decreto esse adjunctam. 3. Volunt praecipuam ejus auctoritatem pertinere non ad tres textus, sed ad haereses 3am in prioribus Conciliis damnatas. 4. Aiunt hujus Concilii auctoritatem non minus spectare mentes & consilia propria trium auctorum , quam ipsorum textus, atque adeo eam esse non posse immunem ab erroris periculo, cum ipsi sateamur Ecclesiam non esse immunem a periculo errandi, in arcanis mentium investiga dis. His quatuor effugiis, quae & recens ille scriptor sua disceptatione complexus est , omnes hominum e secta argutiae

continentur. Quare nos Ecclesiae causam eam quam defendimus, sine controversia obtinuerimus, modo clam constituerimus ista quatuor adversus illa quq modo proponebamus. I. Quintum Concilium ab omnibus omnino Catholicis

cumenicum esse agnoscitur. 2. Idem

Concilium declaravit suum decretum habere auctoritatem divinis promissionibus nixam , eamque insallibilem. 3. Hoc Concilium non de haeresibus alias damnatis, sed de tribus dumtaxat textibus Pronunciavit. 4. Auctoritas decreti αρ