Documentum pastorale illustrissimi archiepiscopi ducis Cameracensis, ... ad clerum & populum suæ dioecesis, de libro gallicè scripto, cui titulus, Deffensio silentii obsequiosi, &c

451쪽

textus & minime controversi distinguunis

tur a textibus controversis & manus claris, siquidem yracn uum istud auxalium quod romissum est, adiungitur ad naturalem Ecclesiae prudenttam, ut eam prς-

stet immunem ab erroris periculo in iis Prorsus omnibus dijudicandis. Igitur illa distinctio , quae totum illius scriptoris opus una conficit, ruit ipse landitus, requidem manisci 1 scriptoris eiusde in adeo glorios consessione. F. Frustra vero videtur, dum S. Thoomam & Bannesium ad suas partes trahere contendit, significare, Ecclesiam csse quidem vera infallibilitate praeditam ad suum ipsius sermonem in suiι decretis componendum, nUn vero ad dijudicanis dum alterius sermonem. Ostendimus ipsos canones nihil esse praeter damnationes textuum qui non sunt Ecclesiae proprii. atque ita non proprii Ecclesiae, ut non alio consilio ab Ecclesia suis canonibus

inserantur , quam ut eos neget, eos dis-fiteatur , eos adsecto anathemate repudiet. ostendimus longiorem Jan senii textum non mintis pertinere ad Constituistiones quibus ille damnatur. quam textus quispiam brevior pertinet ad cano. nem quo damnatur. Haec ubi demori strata sunt , manifeste consequitur omni-

452쪽

Dus sancti Thomae, Bannesii &c. locis, quibus probatur infallibilitas io diiudi-

Cando textu breviore qui canone damna tur , probari pariter infestibilitane in intextu longiore di dicando , cum ille vel Constitutione aliqua vel alio roboris ejus clem decreto condemnatur. Quare ma net universia nostra traditio . dum traditio scriptoris illius manifesth diruitur iis decretoriis confestionibus, quas ex ipsius verbis deducimu3.. XXIV.

De quibusdam Theologis , qui

celebrem Honorii causam attigere. O Uidam Theologi de Honorii Epi-

stolis sic disputarunt, ut Ecclesiam in saetis dijudicandis voluerint esse ob noXiam errori. Sed illud omitti non debet, Epistolas Honorii secundum se spe elatas, Bellar mino, qui praecipuus unus est ex illis Theologis, haereticas non Videri. In eo tantdm Honorium accusanr, quod non satis prudens fuerit , non quia textu nominatim haeretico dcsenderit haeresim, sed quod illi nimium indulsi xit, quod pri tis, ut ait Bellar miniis ,

453쪽

Iisteris haresim foverit. Honorii textus, ut quidem huic eruditissimo Cardinali Videtur, poterat di facile quidem in bonam partem accipi, atque illum textum si Ecclesia spectasset a suo auctore se junctum, nunquam sane damnasset tanis quam quo Monothelitarum error significetur. Sed ipse nimirum Honorius ar guebatur , quod illum errorem non satis

clare ac distincte refellerit. Ista est sane quaestio solius personae propria, in qua non dogmatice de textu per se spectato Ecclesia pronunc i, sed tantum de propria scriptoris agendi ratione , quae quia sextae synodo visa est mollior, neque satis ad prudentiae leges accommodata. visus est pariter scriptor dignus cuius texintus reprobaretur. Haec simi nimirum

facta particularia, in quibus diiudicandis Ecclesiam falli posse Bellarminus aliique Theologi post S Thomam docuere. Atque illi quidem si dixissent Ecclesiam selli posse generatim in dijudicandis factis iis quae textibus dogmaticis secundum se spectaris continentur, non miniis profecto contra silentii obsequiosi deflensorem, quam contra nos dixissent. Tum enim docuissent Ecclesiam falli posse in iactis omnino omnibus non reis

velatis, qualia sunt quae versantur in

454쪽

stisciplina, in decretis generalibus Eccle sae , atque etiam in symbolis ct canoniabus. Patet igitur quam frivola sit atque inanis haec argumentatio , quae siquid

efiicit, non minus efficit adversus eum a

quo proficiscitur, quam adversus illos contra quos studiose iactatur. Quid vero adversarius ille noster opinponit ad quartum Concilium, ad qui tum , ad sextum , ad septimum, ad synodum S. Martini primi summi Pontificis , atque ad solemnia Cleri Gallicani instrumenta , quae auctoritate sua firmarunt Episcopi amplius quadringenti cum Apostolica Sede conjuncti Ille nobis

adducit Cardinales de Turrecremata, Baronium . Bellarminum, pallavicinum .ia Patres Sirmondum & Ρetavium. Sed quare tandem homines e secta Theologos illos tam sedulo praedicant atque e fle.

runt in una illa causa, cum eosdem alias saepe tam facile contemnant atque Cle-vent 3 Si sorte pauci illi Theologi erravissent in ea quaestione, quae nondum erat illis temporibus satis explicata, si per imprudentiam tot Conciliis genera libus suissent adversati, dubium non est quin serent tum relinquendi, cum &ipsi sua verba fuissent revocaturi, si semel error ipsis fuisset ostensus. Praete,

455쪽

rea nos varia ex gravissimis illis scriptoribus loca deprompta retulimus, quibuS manifeste illa quam nos defendimus Ecclesiae causa confirmatur. Idne vult obsequiosi silentii dessensor tantos viros se cum ipsos turpiter pugnavisse, neque esse consentanea locutos ξ Id vero si ponitur, iam illi digni non sunt, quibus habeatur fides, neque est cur adeo levibus auctoritatibus refellendis immore mur. Sin vero scriptores illi tam graves non secum ipsi tam turpiter pugnaVerunt, adhibenda est ad eos conciliandos& explicandos ea ratio, quam ipsorum eruditio ac sapientia postulat. Jam vero' conciliari vere secum ipsi non possunt. nisi dicantur sancti Thomae vestigiis inhaesisse , & credidisse quidem Ecclesiam obnoXiam errori in di)udicandis factis particularibus seu personarum propriis, quae nisi audiendis testibus cognosci non possunt, neque nisi indirecte & ex reis percussu pertinent ad textus ambiguos ab illis personis conicriptos, verum sic existimasse, Ecclesiam prorsus falli non posse in diiudicandis textibus dogmatice dc secundum se spectatis, nulla habita ratione quaestionum quae habitae sunt adversus scriptores iplos, quippe quo. NX-tus ipsa Ecclesia per se atque immediate

456쪽

cognoscit ad depositum fidei tutius conis

servandum.& populorum salutem procu randam. Denique nostram hanc rationem Perpetuo tenemus, ut suam illi scriptori traditionem opponamus, eamque non tam nostris quam illius verbis destrua mus. Vult ne Baronium. Rellarminum& caeteros de quibus disputamus scriptores, docuisse Ecclesiam posse ipsam ita falli, ut nos quoque fallat, in iis

suae ad disciplinam, ad decreta generalia , atque etiam ad symbolorum canois numque textus pertinent 8 Id vero si deflendit, necesse est ut sateatur, si sibi constare vult, hos scriptores valde periculose peccasse, non posse peccatum

illud serri, quippe quo fidei ac morum norma labefactetur, denique peccatum illud tam sibi quam nobis displicere atque adversari. Quid igitur faciet illa argumentatione, quam ipse debet aeque ac nos debemus consulare ἰ Si contra vult horum gravium scriptorum verba sic

temperare, ut seponat symbolorum canois numque teXtus cum decretis generalibus

quae sunt roboris ejusdem , & leges omnes quae ad morum disciplinam pertinent, ea exceptione quinque Constitutiones cum sormulae iurejurando adversus lanis

senium servat illibatas. Quo igitur per-

457쪽

tinet ea quae ab istis scriptoribus depromitur ob)ectio , nisi ut di hominibus insecta credulis sucum faciat, & Lectores aequi ac sagaces intelligant, non posse jam homines e secta quidquam nobis oP- ponere, quod speciem habeat aliquam

veri, nisi secum ipsi pugnem p Etiam si

Baronius di Bellarminus non satis accurate, non satis considerate dixissent quid-Piam de ea re, quae tum temporis non multum erat ahitata , neque explicata,

cum proevidere sane lipsi non posscia xsore ut ipsorum v crbis homines captio siti sallaces abuterentur, ideone verba ipsorum omnia rigido 'phistarum more sumenda essent, atque adhibenda ad con. vellendam, ipsis repugnantibus,auctoritatem Ecclesiae in textibus, ex quibus traditio coalescit, & ad quos fides nostra tanquam ad normam exigitur 3 Verba Paucula, quae ipsis fortastis imprudentibus e*ciderunt, deberentne videri idonea , quae Opponerentur Conciliorum generalium & Sedis Apostolicae Sc Episcoporum e Ciero Gallicano quadringentorum dc amplius declarationibus, horum Cardinalium textibus decretoriis atque etiam hominum e se sta consessionibus , praesertim in ea re quae ad fidem nostram dirigendam adeo necessaria est

458쪽

di cuiusdam sundamenti locum obtinet Denique si varii huius aetatis Theologi captiosa illa iuris & facti distinctione decepti credidissent, Ecclesiam esse o, noxiam errori in dijudicandis textibus dogmaticis seu brevioribus seu longiori-hus , quos sive canonibus, sive decretis aliis generalibus roboris eiusdem dijudi-Cat, te queretur sane, fatentibus ipsis esecta hominibus, Theologos illos longius quam par est progressos esse. &male miscuisse textus cum factis particularibus, quae nihil plane faciunt ad coris Pus traditionis. Tum vero spes The logos ejusmodi ad meliora consilia paulatim adducendi, sacere posset ut interim illi tolerarentur, atque erga illos adhiberetur singularis ea facilitas atque indulgentia, quam videmus a Sede Apostolica fuisse adhibitam erga Rebaptisantes Africanos atque Asiaticos, quemadmodum & illa de animarum propagatione sententia, cui tantopere favit S. Augustinus, quam tot occidentales teste S.

Hieronymo amplectebantur , fuit illis

temporibus tolerata ', quemadmodum

Ecclesia tam patienter Schismaticos quinto Concilio advertantes tolerandos esse duxit, ac deinde Caroli Magni aetate tot Episcopos, qui cultum sacrarum imagi-

459쪽

rium relativum a septimo Concilio ap Probatum non prorsus ac sine ulla eM. Ceprione volebant admittere. Plena sunt Ecclesiae monumenta exemplis ejusino. d , quibus materna illius facilitas ac parientia demonstratur. Sed eam Ecclesia non adhibet, nisi cum intelligit animos errore aliquo imbutos esse tamen modestos, apertos ac faciles. & paratos ad errorem ubi fuerit ipsis ostensus, deponendum. Longo abest Ecclesia, ut sua. illa facilitate sedita arrogantis superbiam kveat, dum illa secta libellos ostensionis plenos in vulgus spargere non desi nit, dum judicia vel maxime solemnia

obterit & conculcat, dum ea tantum lege in Ecclesiae gremio manere vult, ut ipsi Ecclesiae imperitet . atque omnes eius filios pertrahat in errorem. Tum vero quinque Constitutiones edit, & in eo constans ac firma est, ut fidem ce tam , minime variandam . solemni iurejurando testatam in libri damnati haereti

citatem exigat, intentata eadem paenis,

quae haereticis & a Christi corpore se junctis infligitur. Quid igitur fit illa traditione, quae prosccto pugnare non pintest cum antiquis Conciliis , cum hujus Ktatis coetibus, cum ipsis hominum c

dia consessionibus Z Ipsi nimirum totR

460쪽

sne ullo nostro labore ruit & eoncidit. Poteramus hanc illi scriptori operam delegare , ut in ea quam nobis objicit traditione consutanda se exerceret, ostenderetque quantum ea sit inanis di comis mentitia ; Verum aliquid etiam amplius praestitimus, siquidem ex Sancti Thometti eorum qui lanctum Doctorem sunt consecuti , principiis ostendimus , eos omnes veterum Conciliorum vestigia

suisse persecutOS. .

Hujus operis Clausula.

r. I Rima hujus operis parte vidimus

L homines e secta , veritos nimirum ne in Catholicorum omnium offensionem incurrerent,rgnovisse infallibilitatem quamdam Ecclesiae promissam in symbolorum canonumque textibus efBrmandis. Iam vero istud dum fatentur, ipsis verbis revocant id quod totius suae controversiae sundamentum esse volue rant, scilicet insallibilitatem omnem dogmatibus nominatim revelatis contineri. Symbolorum certe canonumque teXtuSfam quaedam sunt omni revelatione posteriora , atque adeo non suntfacta ejusmodi nominatim revelata. Fatentur tamen homines e secta Ecclesiam esse imis