장음표시 사용
51쪽
sa probare debet & quasi recognosceore. Jam si Ecclesia est immunis ab e roris periculo in iis it X libus recognon Cendis, etiam diu postquam eos filiis luis tradidit prorsus necesse est ut fuerit quoque immunis ab erroris periculo, cum eosdem ipsia digessi, ac fidelibus exhibuit , tanquam normam ad quam illi deberent fidem suam cxigi re. Nihil enimaeque pertinci ad secu matem dc positi, ac illa actio , qua Ecclesia symbola sua, suosque canones efformat, ut filiis suis omnibus offerat. Frustra vero e siet immunis ab erroris periculo in iis textibus interpretandis , ubi semel emissi, promulgati atque accepti sunt, si non eadem infallibilitate praedita esset in iis digerendis ac recte intelligendis, ubi necessitas ipsa
urget, & cogit eos emittere ac promulgare. Est igitur Ecclesia Arnaldo constente, immunis ab erroris periculo in symbolorum suorum canonumque teX-tibus iis qui iam sunt emissi, recte interpretandis , quis sit sensus , atque adebest etiam potiori jure immunis ab erroris periculo in iisdem vel recte intelligendis vel recte digerendis, eo temporis puncto, quo eos ipsa digerit.
2. Arnaldus negat ulla alia argumenta debere adhiberi ad infallibilitatem
52쪽
hane probandam, quam quibus probatur Ecclesia non esse obnoxia errori in dogmatibus proponendis, quia haec duo iiis hi invicem ita connexa lunt, ut alterum ab altero consequi necesse sit. Igitur fatetur Arnaldus neque dubium haberi vult. id quod homines omnes e sem tanto per elevant ac despiciunt . factum a iure seiungi non posse. Atque ita manifestum est , inquit , Eeclesiam , cum in dogmati bus decidendis obnoxia non sit emori . esse
quoque immunem ab erroris periculo sudiqudicandis ejusmodi fatilis. 3. Et illud assirmare non dubitat, Dinsa 6 modi esse veras juris controνersias, quandoquιdem traditio pertinet ad ius Ecclesia. Quare licet Ecclesia non sit imis munis ab erroris periculo in dijudicandis factis iis, quae nullius momeriti sunt ad conservandam traditionis seriem , &fidei depositum custodienduin, qualia sunt facta personarurn propria , tamen Arnaldus ultro fatetur, facta eiusmodi qua risectant ad traditionem . nullo parito
Uuntita esse cum allo pronuntiato Theologorum , qui volunt, Ecclesiam non esse tu fatilis dijussicandis immnnem ab erroris periculo. Igitur ab isto de factis pronuntiato, debent eximi secta omnia Ie
tuum illorum, qui sunt alicujus ad tra
53쪽
ditionis seriem momenti. ct ex quibus
necessario elicitur aliculus doctrina veritas.
Igitur facta icxtuum ejusmodi nullo pacto conqun ta .sunt cum illo pronuntiato Theologorum, qui volunt Ecclesiam non osse in factis dijudicandis immunem ab erroris periculo . Facita modi sunt vera juris controversia , quandoquidem
traditio pertinet ad jus Ecclesia. . Si Arnaldo creditur, dici plane ct omnino non potest ejusemodi facta non esse revelata. Si illi tam celebri Theologo credimus , quemadmodum ex eo quod re-ιelatum est & promissione divina firmatum, Ecclesiam fore in ministerio suo perpetuam , certi sumus esse singulis inculis omni revelatione posterioribus veros in Ecclesia Pastores, ita ex eo quod re velatum e ε - & promissione divina firmatum Ecclesiam perpetuo in eadem doctrina sua firmam ct constantem fore, certi quoque sumus unumquodque fidei dogma repraesentari textibus iis, quibus traditionis series absolvitur per tacula singula omni revelatione posteriora. Facta quidem eiusmodi textuum posteriora sunt, eo tempore, quo viri divino Spiritu amati, divinisque revelationibus itinlustrati vixEre; at eadem facta nihilominus revelatione continentur , quia re'
54쪽
velatio suis plurimis promissionibus sacta futura innumera complectitur, atque illa praesertim quae pertinent ad eos teXtus; quorum ope debet traditionis series per taculorum omnium ordinem
Missa iaciamus iam illa, quibus Arp
naldus essicere contendit hanc infallibilitatem pertinere non posse ad textus privatorum auctorum, quales fuere Theodoretus ac Iansenius. Videbimus brevi quam sutilis ea sit argumentatio. quam parum habeat roboris ac firmamenti. At habemus certe consessionem Arnaldi manifestissimam atque apertissimam , de textibus eorum scriptorum, qui sunt traditionis testes, ac longe potiori iure de textibus symbolorum& canonum, ad quos tanquam ad certam normam Ecclesia praecipit ut fidem nostram exigamus.
V Allonius , ille qui hominum e se M
negotia Romae procurabat, facere non potuit, ut non Arnaldi vestigia persequeretur. Libellus ille Applex, scribebat
55쪽
Uuod autem habetur pagina decima, posse Ecclesiam errare . decernit qu/ssit sanctorum Patrum senseus, Ambrosis, aqu-gustini. Hieronyms oec. ρ et in malam
te sanctorum Patrum sensu, fore regulam
Enimvero conspirans plurimorum Patrum sensus in suis textibus, est id quo traditio firmatur , est id ad quod tanquam ad certam normam nostra fides exigitur. Atqui conspirans ille textuum sensus, illa omnium inter se consensio & similitudo non potest ab Ecclesia absque erroris periculo decerni ac stabiliri , nisi quatenus ipsa est immunis ab erroris periculo in his textibus comparandisti conserendis inter se , in iis inter pretandis , & in eo sensu investigando, ad quem tradendum omnes contenis tiant ac conspirent. Non potest aedificii maior unquam esse firmitas , quam ipsius iundamenti, quo aedificium nititur, atque adeo textuum omniv m inter se consensio & similitudo nunquam potest esse firmior ac certior , quam sit autoritas Ecclesiae quae illam similitudinem asserit ac testatur. Atque inde nimirum factum
est, ut in Conciliis omnibus antiquis,
56쪽
quorum quidem ad nos acta perveneri runt, consuetudo illa teneretur, ut priamum recitarentur monumenta traditionis , deinde autoritas tota decisionis esset in eo posita , ut decerneretur eum te X- tum , qui damnatur, contradicere ac re pugnare iis traditionis textibus qui recitati essent. Cuiusmodi judicium totum positum est inscriptorum textisus comparandis ac conserendis inter se. Atque
hoc argumentum, cujus vim sane maximam di decretoriam sensit Uallonius, longe plus etiam habebit roboris ac firmitatis , si adjungatur id quod fatetur
Defensor silentii . nimirum traditionis ve- ρ. Io 1 .ritatem non summatim , sed singulatim exispendi ac probari. Et vero non nisi plurimis patrum textibus singulatim diligenterque collatis , potest denique cognosci esse inter se consentientes eorum textus. quibus traditio constat, hoc est, quorum ope dogmata transmittuntur. Eo iacto sundamento fatetur Uallonius non Posse Ecclesiam errare , cum decernit quis si sanctorum Patrum senseus , Ambrosii, Augustini. Hieronimi cte. Haec est sane textuum singulorum enumeratio. Intelligitis id sensisse Vallonium , bbellaram illum supplicem longius progressum esse quam Par erat, negari non pobe insallia
57쪽
bilitatem in diiudicandis generatim te .
Iibus autorum universis, ac sensim esse retrocedendum , ac remigrandum intra fines ab Arnaldo praescriptos. Optarem praeterea , pergit Vallonius. Ni majorem etiam vim fecisset autor indiscrimine quod poni debet inter sessum
autoris . AB AUIORE INTENTu M, O
sensum qui libris evus continetur. Illud ad-ε Vertite, hominem sagacem atque astu. tum sic existimasse, maxime pertinere ad rem totius sedi e communem, ut omnis controversia s emper deflecteretur in factum mere personale , quod ad mentem scriptoris intimam pertineret, noque unquam ea poneretur in dijudicanda heterodoxia vel orthodoxia textus ipsius
dogmatico spectati. Facile intelligitur
neque posse Ecclesiam, neque Vero necesse habere unquam intimos atque arcanos animorum sensus perspicere. Sed
nimirum non potuit Uallonius non sentire, id quod res erat, sibi prorsus ne, Cesse esse,ut omnis controversia in factum illud solius persori proprium derivaretur, quoniam ipsa quaestio plena est ostensionis atque invidiae, si semel ita explicetur, ut reseratur ad textus ipsos per se spectatos. Ille Theologus apprime vidit, magnOpeio interesie ad fidem conservandam .
58쪽
rit Ecclesia semper absque ullo erroris Periculo possit inter eos textus, qui ad
traditionem pertinent, discernere ac di. stinguere eos qui ut cancerserpunt, ab iis quibus veritas revelata continetur. Sed Vallonium audire pergamus 3 seunteηim, inquit, qui posient contendere priorem illum, sensum scilicet autoris, ab autore inrentum, dubium semper atque incertum GP posse , huyus vero ponterioris , scilicet sensus qui libro aliquo continetur , longe et aliam esse rationem, quippe qui jam non
sit , inquiunt, mera facti quastio, sed fiat
quaestio juris, cum semel de eo quidpiam fuit ab Ecclesia decretum. Atque hunc in modum Pater Agathangelus 6armelitam .um ea de re locutus est, Agnoscit hoc
loco Vallonius discrimen quoddam in gens inter facta mere personalia, quae intima scriptorum mente continentur. &facta quae in textuum orthodoxia vel heterodoxia sic posita sunt , ut iis fides vel corrumpatur vel servetur. Et Vero . ut hoc exemplum adhibeamus,
quid habet simile Theodoreti ipsius
cogitatio & mens intima, cum OrhOt-doxia sive heterodoxia textus Nicae
ni symboli' ' Hoc perspicuo Uallonius intelligebat. Hoc erat. Cur ve hementer optareti, ut homiues ς se-
59쪽
cta id unum sequerentur, atque in eo habitarent, Ecclesiam non esse immInem ab erroris periculo in dijudicanda mente intima seu voluntate ac consilio scriptorum. Addit quosdam Theologos, quos ipsi Pater Agathangelus Romς com-mcmoraverat , lic habere persuasum, controversiam de orthouoxia vel hete- rodoxia textuum per se sumptorum .im
non esse meram facti quaestionem , sed sieri quaesionem juras , cum semel de ea quidpiam fuit ab Ecclesia decretum. Atqui hoc iplum est , quod nos totidem verbis deflendimus. Hoc ipsum est, quod Val- .lonius sacere non potuit ut non fateretur suis illis arcanis Epistolis , quibus arbitrahatur se absque ullo periculo posse Quennellio aperire qua praesertim ex parte ip-1orum causa laboraret.
Patri quaestiones, ut idem Uallonius ad-dcbat, quas in dubium vocare fas est .
non oportet transferri ad opera Patrum, quibus ex parte constat Ecclesiae traditio:
atque illud est quod in libello supplici non satis diligenter es animadversum. Si Uallonius tantopere & merito quidem e Xtimuit, ne homines e secta in omnium Catholicorum odium atque ostensionem incurrerent, quia Ecclesiam dixissent er
rare posse in dijudicandis scriptoribus iis
60쪽
qui sunt traditionis testes, quales sunt se
Ambrosius, S. Augustinus, S. Hieronimus σc. quanto sui siet attonitus & terrefactus magis, si addidi stent Ecclesiam etiam falli posse in dijudicandis symbolorum lcmnonum textibus, ad quos tanquam ad normam vel maxime solemnem ac tuintam nostra fides exigitur. Atque illud sane dignum est, ad quod studiose ac
diligenter attendatur, hunc Theologum longe cautiorem caeteris & sagaciorem eniti, ut eos sensim reducat ad illud, quod ab Arnaldo communi ipQrum Doctore ac Magistro fuerat positum , nempe ut distinguantur ea facta quae sunt alicuius ad traditionem momenti, ab iis factis quae nihil prorsus ad traditionem faciunt. Id sciens cavebat, ne unquam homines e secta contenderent de Ecclesiae infallibilitate in dijudicandis iis textibus , ex quibus traditionis series ta compus coalescit, multo vero miniis in textibus symbolorum & canonum, quibus quasi praecipuis traditionis instrumentis fides nostra dirigitur di consormatur.