장음표시 사용
71쪽
Hoc ultro Frofiteor , inquit , quotiese
cumque veniet aliquιd in controveνsiam ,
ad suem ct disciplinam pert3neat. sieri nunquam posse, ut tum Dei Spiritus Ecclesia promissus ipsam deserat, statuendum ac decernendum eu.
Non possunt illi, de Catholicis loqui
tur, dubstare quin contingant ea qua de ista , nimirum de Ecclesia, promissa sunt, fore ut apud eam servaretur ac permaneret verbum Dei sive scriptum sive non scriptum, neque deessent necessaria media ad illud sive scripto , e υι va, ut Ajunt,
Deinde sic pergit. Deus. . absque
Recte illud ponti Illust CameracensisJΝri nunquam poste , ut illa quidquam vel faciat ves etiam approbet, quod Alios μοι necessarao pertrahat ad seducitionem. Ea princiρia sunt minime dubia , s qua promissionibuι em Ane controversia continen
72쪽
Iob la ita loqui scriptor ille non du- p. 73ο.
si ct quasi determinatione positus. h laminus , inquit, illud ultro fate- ρ- Τ' bor , nunquam fore , ut Spiritus sanctus, qui intra Ecclesiam residet, patiatur eam proscribere seu r icere voces ullas dogmaticas eo tempore. quo ex ipsius discipbna Meles induci possent in errorem aliquem
necessarsum .... atque idem quoque dixeram de iis textibus quos ipsa condit, exempli causa de Wus β'mbolis ac canonibus certi sumus eam ita sua verba temperaturam esse . ni nunquam errorem pro Ueritate proferat.
Significat quidem ille scriptor textus ejusmodi dijudicari ab Ecclesia absque
errori S periculo, quia θmbola con iant iis Uerbis qua PLERuMQua sint clara ct de ira , neque verus eorum senseus vocari potes in controversiam. Vult quidem Κ cies iam tunc humano prorsus more ac mo ρAo iudicare de signi atu verborum, at
73쪽
que ad eorum vim cepto cognosicendu . nulla re alta UT PLURIMUM 3ndigere, prateyquam oculis , sesu communι , σpatientia. V erum illud adjungit, promisesionibus divinis certos nos fieri Dcum advigilaturum senipcr, ut Ecclesia naturalem istam intelligentiam absque ullo errore constanter adhibeat. Manissum est , inquit, PROMissioNEM DiviNAM in iis qua yertinent ad dogmata , sive PRAE
ra atque incorrupta usque ad μculorum omnium finem TRANSMITTATUR. Neque Omittcnda sunt haec verba , quibus illud idem iterum apertissime confitetur : di- Itincta, quam habet doZIrana revelata cognitio , atque illa ad eandem doctrinam,
cum eam Pro onit, ATTENTIO , QUAM Tu M SPIRITus f ANCTUS IN IPSA CONSERVAT , satis omnino sunt , UT APTA DELiGAT VOCAS QUI BuS ILLA DOCTRl-NA SIGNIFICETUR. Eam quidem poterat
74쪽
νὶ minus clare vel clarius efferre , sed
ηnquam continget , ut quidquam esserat
intrarιum ejus quod docere voluerit.
Ego vera , pel git idem scriptor , facio PQ, I' . Venter ut Prorsus assentiar iis qua hoc lo- dissutat de Ecclesiae autoritate circa Dis ιtiones. Agit de tertio nostro Docu
lento parte prima cap. 3. Ex his omnibus locis conficitur, hanc se scriptoris illius sententiam , Eccle- plerumque absque ullo erroris pertinato decernere de iis textibus quos ipsa ndit ut fidem nostram ad ipsorum Doris,am dirigamus, quia textus illi constants verb3s , qua PLERuMQua sint clara definita , O nulla aliare uT PLURI tu M indiget, Praeterquam oculis sensu com-
Uerum confitetur etiam tum, cum ..cclesia sic humano νrorsus more ac modo idicat de evidc nil textuum , Deum adurabiti quadam Froυidentia naturalemur rudemiam ita dirigere ac tem erat, ut nullus unquam urror facti con-ngat circa textuum illorum significaonem. Nulla , exclamat ille , facti introversia de umbolo ct canonibus. Qua- vero nulla unquam potest de his ortini facti controuci sta 8 nimirum quia Deusdmirabili quadam providentia natura-
75쪽
hm Ecessa prudentiam dirigis ae temperat, ne quid Guimodi contingat unquam. Nimirum quia Deus absque ullinmiraculo quod quidem Ab sensum cadat,
Ila temperat eam, quam dat Ecclesia cog
rum futurarum seriem apte dissonit, urex generalibus Ecclesiae decretis nihil unquam oriatur, quo Dds Mes aut mores
violari y At, atque adeo nunquam KC-clesia fallatur in eo sermone usurpando, quo solo potest revelatum sensum &e definire & transmittere. Nimirum quia non sunt Catholici dubitare, quin contingant ea qua yromissis sunt, atque adsint
necessaria media ad veritatem revelatam e sicra tu, sive viva, ut assunt, voce trans mittendam ; nullum est autem medium
ad eam transmittendam praestabilius , quam ut ab ea submoveatur haereticus Omnis sermo , qui ut cancer semit. Nimirum quia Ecclesia errare non otest circa signiscatum verborum , quibus sua symbola canonesque contexit. Nimirum quia yraeci uum istud auxilium quod romissism est ... accedente naturali Ecclesiae rudentia, satis est ut ylane Prorsus atque omnino certi sistamur fore numquam, ut illud incommodum conlin sit: nimirum , quia illa alientio quam
76쪽
ιtis omnino est , ut apte deligat voces,uibus revelatum dogma significetur. HςQ1t 1 ane simplex quaedam & absoluta in- allibilitas , orta a pνaecipuo isto auxilis uod promistum est. Atenim fatis est, diis et quispiam , attentio Ecclesiae illa , quus ihil habeat praeter naturam, non opus si ullo miraculo , quod quidem sub sen- m cadat. Verum quid refert ea est tremio, quam Spiritus sanctus in ipsa coninervat. Ea est naturalis prudentia , qua ad virabils quadam providentia dirigitur ac em eratur. Ea est cognitio ac scientia. tuam Deus & dat Ecclesia, di tem erato a est rerum futurarum series , quam Jeus sic apte dissonit. Ea est rudentia laturalis, ad quam Deus racipuum istud iuxilium quod promissum est , adiungit. liud est raci uum auxilium, quod Deus id habet , ut oculos , sensum communem spatientiam Eccletiae dirigat. Denique ean re contingunt ea quae promissa μης , piritu Dei procurante contingunt. Illud
Spiritus sancti praesidium, quod promissionum vi ac fide tribuitur, non tantum pertinet ad dogmata , sed etiam ad usum delectumque verborum , ad ea verba qui
bus debet explicari Mes , ad filiorum suorum sermonem O loquelam in rebui dei.
77쪽
sive viva , ut sunt, voce transmittatur.
Istud aiaxilium S iritus sanm praeci Dum quod promissum est , pertinet ad textua Ecclesia yroyrios, verbi gratia . 1 mbota Opanones, atque ad significatum verborum, quae in illis contexendis adhibet s pertinet ad voces dogmaticas, quibus cuia
modi instrumenta constants pertinet ad deuetum verborum , quibus dogma significatur. Habemus scriptorem hunc re Centiorem signata ab Arnaldo vestigia/ Persequentem. Habemus ipsum cum vallonio & caeteris quosmodo produxi mus, conspirantem. Sed & habemus pariter nobis consentientem. Totum illud quod nos postulamus tam aperte confitentem superest ut compellemus iisdem Verbis, quibus Pelagium S: Augustinus
xii ta cordiae signum. Sane cum de infallibili tatu in textibus di)udicandis Ecclesiae concessa disputavimus . potuimusne verba vel graviora vel magis decretoria reperire Θ Ρossetne scriptor ille definitum aliquid & certum clare Proserre,
quo nos longius progrediamur, quam ipse sit progrestus, aut constituere quid sit illud tandem, quod nobis postulanu
78쪽
ius neget, in quo a nobis dissentiat 'ma uidem univeris Ecrit sae denuntiamusiihil nos amplius postulare, quam quodpsis scriptoris illius verbis aperie decla-
d I vere atque ex animo , ut poni prOI Rcto debet, scriptores illi consessiunt id quod ipsorum verba modo a nO- iis prolata maniseste significant, quid
quod optare possimus amplius de texibus symbolorum, canonum , ac decreorum eiusdem generis ac potestatis auantum qindem ad illa pertinet, ruunt rorsus & sponte sua concidunt ea quae apponi nobis possunt ab hominibus e se- ta, neque nos quidquam Pradterea Pontulamus. I. Invidiosum plane foret atque ab-Brdum , ea quae pobis data & concessa sunt , veluti resumere proposita illa distinctione, qua etiam in textibus eius modi comparatis ad fidei nostrae normam secerneretur jus quod admittitur, a facto quod non admittitur. Exceptionem hanc inanem ac frivolam repudiat Defensors θηtu, nulla , 'exclamat ille, facts coue,
79쪽
J . - canonibus. Enimeret, qhi sic a is admitti simularet, ut non admitteret nisi Vagum quemdam sensum atque infiniatum , quem quisque pro suo arbitrio de finiret, relicta semper potestite contendendi de eo facto, quod positum est in propria significatione verborum. Si valet .illa Juris & facti distinctio , canonum omnium ac symbolorum acceptio nihil jam erit praeter acceptionem quamdam a Conditione pendentem, atque adeo frivolam. Socinianus quispiam opertus, non dubitabit ea lege symbolum Nicaenum admittere 3 quispiam e Protestantibus, qui se per simulationem immiscuerit Cain tholicorum gregi, condisionibus iisdem non dubitabit accipere Tridentinae synodi canones, nempe ut nihil iis significetur quod faciat ad errores suos cons
2. Hoc vero soret plenum offensionis dii scandali, si quis . auderet dicere Ε
clesiam in illo iudicio, quo vel symboli
cujuspiam textum adoptat. Vel eum teX- tum quem canone describit, serit ana -
themate, falli posse, dum scilicet textus illius sensum ex critica legibus investat. Imo vero fatendum est id quod aperte
homines e secta declaranint, di quod hi
Iroversia de θmbolis s ero ea ludibrio hab
80쪽
verbis professus est is qui notas in Do-
Cumentum nostrum conscripsit. Episco i,
ait ille,cum ad Concilium convenere. . . Deus NM. plprimum eos naturalia media sinit adhibere,
nit uii sensibus, ingenio , dotibus animi,
doctrina rerumque caeterarum subsidiis ad ea si ripta cognoscenda , quibus traditio continetur. Verum ubi decernendi tempus advenit, Deus ita digerit omnia , ut stunihil inserant canoni, quod non sit revelata veritati conbentaneum. Ea sunt omnia
tum naturae, tum doctrina, caterarumque raram, verbi gratia, grammaticae, logicae, criticae subsidia , quae pertinent ad dijudicandos eos textus, quibus traditio continetur. Quaecumque illi jam h bent parata, Deus assumit atque adhibet; quae vero desunt ad ipsam definitionem. ea Deus omnia providentia quadam admirabili supplet atque adjungit de suo. Consentit ille Defensor lentis . non criticam , non grammaticam, non ullam aliam doctrinam, quae quidem natura: Viaribus comparari queat. deesse Ecclesiae posse, in textibus ipsius propriis, verbi
gratra in Ombutis AEc canonibus, in quibus contexendis errare non potest circa signi catum verborum , quae deligit. Assirmat praecipuum illud aux bum quod promissumas... adjunctum ad 'aiuralem Episcoporum