장음표시 사용
81쪽
qui ad Concilium convenere , prudentiam , salii esse ut plane , prorsus atque omnino certi e iamur fore, ut do trina pu
ra atque sncorru latransmittatur. Nullust
est igitur hic critica de textibus indagationi locus. 3. Multo etiam minus est locus distinguendi textus mani L stos ac perspi-Cuos, ab iis quorum sensus obscurus essti controverius. Ille silentii defensor hoc unum attulit, symbola ct canones eo a-- iis verbis qua PLERUMQUE sint clarao da ita. Quisquis ait homines essepi rumque fallaces ac perversos . is profecto satis significat esse tamen paucos quosdam homines bonos & simplicis veritatis amicos. Ita prorsus, qui symbolorum canonumque textus ait esse plerumque Claros, satis significat esse tamen aliquos aliquando , qui non sint extra controversiam omnem positi, neque ita manifesti, ut de iis contendere nequeant nisi qui deliri atque amentes sunt. Deinde & illud addit de Ecclesia suorum canonum ac symis lorum verba perpendente , illam ad
eorum vim certo cognossendam nulla aliare UT PLURIMuM indigere, praeterquam oculis , sensu communi ct patientia. Quae dicuntur esse UT PLURUMuri vera, non
sane dicuntur esse semper vera. Necesse
82쪽
est igitur, ut scriptor ille sateatur Eccleasiam indigere interdum aliqua alia re ιν terquam oculis, siensu communi re ais rientia , ad verum symbolorum suorum
Canonumque sensum 'certo .cognoscen
dum. Non igitur sola illa perspicuitas
atque evidentia nos lane Prorsus atque omnino certos facit in symbolorum cano,
numque textibus perspiciendis, quandoquidem non habent omnes eam perspicuitatem , eam evidentiam quae sit in Promptu, neque possit non sentiri. oportet praeterpa ut ad naturalem Ecclesia ruis dentiam adjungatur yraeci uum istud auxilium quod promissum est. Eo pacto corruit in fallibilitas ea mere naturalis, quae sold textuum evidentia nititur: Declaratur illa non satis esse, ad eam alungitur romisso , qua praeci uum sanctν Spiritus auxilium certum essicitur. Quare distinetio illa tantopere venditata , teXtuum Clarorum & obscurorum, qua distinctione totum recentioris hujus scriptoris opus absolvitur , nihil prorsus ad conistroversiam nostram attinet, si modo ea est de iis decretis quae vim habeant symbolorum ac canonum. Itaque sine ullis disceptationum ambagibus tria illa voluismina puncto temporis evanescunt; universa pariter ejus traditio eamdem rui
83쪽
'nam trahit. Quippe necesse est , ut 'suus eam autor diffiteatur ac rc pudiet , si ea probatur Ecclesiam esse obnoxiam errori in dijudicandis textibus eorum decret rum , quae symbolorum & canonum vim atque aut horitatem habeant. Secum ipse pugnaret, si suam illam traditionem opponere vellet ad infallibilitatem eam, quae non miniis ex ipsius dictis, quam e X nostris aperte conficitur. Quid igitur emolumenti hominibus e secta afferre possisnt tria ipsius volumina tan to tempore, tanto studio expetita tanquam ultimum sectae perfugium Hoc unum scilicet assequuntur, ut planum faciant, homines vel maxime subtiles at que argutos causam hanc tueri non pos
se, nisi secum ipsi pugnent, di id ipsum
fateantur, quod maXime a se oppugnari prae se serunt. 4. Denique si vellent homines e seminiat libilitatem hanc eludere eo praetextu quem scriptores quidam commenti sunt. quasi Ecclesia possit errore facti labi circa propriam significationem vocum, sed
ita tamen, ut sua autoritate yhraseos seu locutionis mutationem induceret , tum certe scriptor notarum e Xclamaret, suturum ut Ecclesia, si vel minimum immutaret locutionem in decretorum suo
84쪽
hum textibus, eos nimirum textus 'sa N.ε. Κinter relaretur atque ex ticaret ubi foret 'si' vus. Atqui tam peripicu una est quatit quod maxime , dici nulla ratione posse Ec elesiam errore lapsam e sie , si nullam unquam mutarionem inducit in locutioncm , insi ut sua decreta inte retetur at que ex licet, ac depositum ea ratione communitum iacilius adversus Novatorirum Calumnias.& ambigue dicha tueatur. . Nihil est tam remotum ab crrore
facti circa textus, quain diligentia in vocibus ipsis explicandis , ubi primum
illarum usus ac significatio vel minimum immutatur. Si divinae promissiones fidem faciunt nunquam ut Ecclesia locutionem suam immuted. . nisi prius nos mutationis illius admoneat, ne sorte inducamur in errorem. eaedem promisisiones fidem quoque faciunt Ecclesiam non modo non erraturam esse in signifi-Catu verborum, sed etiam sum m a quadam eaque insallibili dilige pia provisuram, ne nos unquam in significatu verborum erremus.
. Silentis defensor speravit se posse
hac argumentatione nostrorum omnium argumentorum vim Infringere. Ille er ρ. ror Ecclesia , quem Ilusi. Arch. camera- Ir.e ηδε tantopera raformidat, locum habere
85쪽
nullum otest , nisi in libris iis , querisis
re sn ansmum Ecclessam iis libris damnandis ..... aotirlaam filiam damnare volui'. Hanc omionem thram siquis paulo diligentitis perpenderit. intelliget sic ilhquantum illa sit omni ex parte vitiosa. i. Vult ille scriptor vel unam conre-tionem remedium Hse re iis omnibus sneommodis. M rum vero & inauditum
remedium t Poterunt septem vel octo Novatores, quales in Hollandia delites M
86쪽
eunt . canonem eludere ; ipsa eorum Contentio tuam Ecclesiet insallibilitatem etiam naturalem auferet , qua . sublata. canon ille nihil erit amplius praeter problema quoddam, de quo nullus eritquς- rendi & disceptandi finis. Novatore. id tenebunt, canonis anathema pertinere dumtaxat ad sensum quemdam impro-Prium atque alienum , quem Ecclesia scilicet errore facti lapsa sensum proprium ac verum esse credidit. Hoc unum
scriptor ille proponit, quo subveniaturiis omnibus incommodis , qUM eX errore
Ecclesia nascerentur. 2. Illud ponit. quod poni sane non debet, in ea cauSade qua jam quaeritur, quod his, hoc re
illis pariter Catholicum videri. Enimve ro Novatores semper anathema detorisque bunt ac derivabunt ad sensum quem dam improprium, alienum, inanem dc frivolum , ut scilicet suum haereticum dogma, quod sentu proprio continetur, tueantur ac deflendam. Verbi gratia, in Iansentana causa, Jantenti discipuli v
lunt damnationem Omnem pertinere ad dogma quoddam exaggeratum & com mentitium , quod nemo unquam Jan. senio tribuit, ut eam nimirum depellans' ac removeant a dogmate delectationis
v ,quam sequi necuise est, quia illa libe-
87쪽
vum arbἰrrium &praevenit indeclinabili ter & in luperstiliter determinat . illius delectationis dogmate absolvitur hoc θω stema, quod totum Jansenti textum legenti manifestum est ac veluti in oculos incurrit. Atqui hoc systema non senecthis ct illis pariter Catholicum videtur. ii adversantur Jan senio . stirpem hancelle dc flendunt ex qua haereses quinque veluti rami totidem oriantur ; at illud idem systema homines e secta caelestem S. Augustini doctrinam appellant. Hujus
dogmatis nomine volunt omnes Catholici , qui quidem religionis cauta student, Jansenti textum fuisse damnatum ;neque vero serio potuit nisi eo nomine damnari. Si valet illud eXemplum hominum e sedes, nullus erit jam Novator, qui non speret se impune posse canonis cujuslibet anathema rejicere in senώsum aliquem damnati textus improprium , atque ea ratione defl ndere proprium ejus sensum, qui haeresim suam complectetur. 3. Quo tandem pacto scriptor ille conficiet semper contingere. Ut argumenta suppetant pervulgata or 8M-blica, ex quibus fideles omnes intelligant non damnari canone sensum textdsalicujus proprium, quippe qui sit Κcelesiae doctrina , sed sensum dumtaxat
88쪽
improprium . Quid esse potest, quo Pompuli satis admoneantur canonom csiἰ hac ratione contorquendum , futurum esset ut eo canone labefactaretur fiucs, nisi sensus ei contortus violentusque tribueretur ξ Quis non cum horrore quodam atque indignatione aurςs occluderet, si vel parochus in statis suis concionibus,
vel in scholi Theologus, vel etiam Epis
copus in Mandato edicere audere I, canonem illum Catholicum non este, nisi quatenus ad alienum sensum detorque - 'tur, sensum vero textus damnati proprium non modo non esse dignum anathemate , sed esse verae fidei dogma purum ac sincerum 8 .eptem vel octo peruefugarum Theologorum contentia satis neterit , ut remedium afferat omnibus, in
eommodis e .Quid ergo contendere satis erit, ut canon quit piam vel dςcretum ejusdem roboris detorqueatur adsensum alienum ac violentum , atque adeo pro absurdo c ridiculo habeatur Satisne erit defendere , canonem se decretum non posse pertinere ad sensum teXtus damnati proprium , quia tensus ille proprius ponitur esse ipsa caelestis doctrina traditionis p Quis vero erit unqquam inter Novatorcs, qui non ita loquat vi , si hominum. 4 lecta exemplum
89쪽
86 . . . v si I, 8c illud ilim facere se impune polle confidat 3 Hoccine est ergo sol uni
remedium. quod nostcr ille adversarius eX Οglla re' potuit, ut canonum similiumque decretorum autoritati 'consuleαret 8 Expictandumne erit a secta aliqua damnata , et ut sua conuntione &rcrvicac 1 canones emcndet, eum illi si proprio 1ensu religiose accipiamur, iniusti erunt atque adversus fidem pestis
- Qii id igitur, nam iterum dicendum est, fit hoc toto opere tam se confidentiae pleno ξ Nimirum necesse est ut sua perpetua discnsione totum labefacteturdi concidat. Quod ab eo scriptore nobis da ur , illo contenti esse posti mus. Suffconfessione induitur ac iugulatur, dum' ast promissionum divinarum fidem postulare, ut Ecclesia sit immunis ab erroris periculo in significatu eorum verbo rum, quae in suis symbolis, canonibus ac decretis generis ejusdem contexendis
Ni h l attinet hoc loco disputare de
Critica , de grammatica, de evidentia , de notitia publica, de contentione partium, de locutionis immutatione. Quippe praecipuum istud auxilimm , quod a Spiritu
sancto promissum est , ad prudontiam E
90쪽
Hessae naturalem adiungitur, ut omnis ςrror facti prevcitatur. Si vel minimam Scis Clusia mutatiunem induceret in verborum suorum usum, eam Continuo lio am i in Ceret , ipsa Verba interpretayetur atque
limret, que bilum unquam 4 duis ctonis periculum filios suo: adire Pataretur Hia igitur omnibus primum illud, quod ius epimus Ost ndendum. abio utum cst Jam supercit ut ostendamus damnationem tcx us longioris I n-ieniani tantumdem valere . qUantum Va ieret tcxtus alicuius brevioris damnatio