장음표시 사용
471쪽
Dei 'aee vero, quia est verificatio verbi divini. Post Lmdov. de Die in hanc cogitationem incidit et Venema, in
Exercitati de vera divinit. I. Chr. adv. Neisten p. IO Accedit quoque hoe quod, si vera est doct. Semleri sententia, non equitur responsio ad obtemonem . . propositam. Cap. V, 2 interpretatur A. γα de gratia muneris Apostolici inter gentes administrandi, et θνα- putat olim fuisse. Igitur totum versum sic παραφραζει per hunc eundem etiam nacti fuimus aditum, nos Aposoli re ministri angelii. ad hane gratiam muneris nori inter gentes admi-srandi, quo quidem nee adhue nos fungi senituit, et quo vel gloriari adversus Iudaeos nudemus quia certis am hane Dem olimus, fore, ut et nos eum nosris, Chrisianis e gent bus,2 sam mi glorium, fliomniei honorem cin beata aete nitate victuriλω equamur. Versu Ia. ω vertit siquidem, Quod posset serri si modo totus versus paullo aliter intelluxatur, atque hic factum est. Adscripsimus verba ipsa non ignoratis, per primum illum hominem eccato quo aditum in hune humanum mundum factum esse et per pereatum etiam morti patuisse aditum atque o ost primum hominem morte
oppressum9 porro, mηtinvo cladis ordine, ad homines Omnes ea.dem vis mortis ριrtigit, quidem omnes non minus , quam
Adam)solebant peccare. Videtur igitur a vulgari sententia Paullulum recedere Vir doct. et dogma de imputatione peccati Adamitici hic non reperire. Id quidem facile potest concedi, ειν, non esse, in quo, nimis enim late abest a voce αβρMi vis sed signincare quidem s. potius, ut Luther. aceepit, propterea quod Tamen vero semper salvum emanet dogma illud, propter versum 4 in quo cum non opus sit delere ρι , habent enim illud Codd. graeci optimi, clarissimum est, inesse in hoc loco id, quod vulgo inesse existimatur, et ες ' ω πάντες μ significari quoniam cum Ad, mo omnes peccavimus, et versus I . sensum esse pernicies
abadiano usque ad Mosin regnavit in hominibus, etiam in
472쪽
tis, qui non peccaverant eo modo, quo Adamus peccavi qui est lupus futuri. Hanc quidem sententiam nos his re bis. subesse videmus.
In altera parte cap. VII explicanda secutus est Cel. S. sententiam eam, qua Paulus Iudaeos loquentes indueere existimatur, alteramque, qua praesentem suam conditionem deseribere contenditur, falsissimam, et dissiciles omnes praeceptiones et declamationes nihil esse putat Neest, men omni ex parte rationem illam, Origenianam vocant, amplexus est sed media quasi via incedit, et inde a v. . I daeum, versu extremo autem Christianum loqui existimati tahac parte, novitatis atque etiam ingenii specie, commendat se hae interphetatio. Sed remanent tamen quaedam dissicul
βλεπω A Wr . . . inprimisque v. q. An credibile est, hominem irregenitum hoc modo loquia
Cap. VIII, IO. σωμα νεκρον --τίαν explicat de eompore, propter peccatum morti stabiectum. Verum, ut taceamus, consuetudinem loquendi hunc sensum nulIo modo serre ipse contextus ei repugnat, quoniam de Inorte spirituali sermo est. Atque propter hanc ipsam causam sequens', non potest de resurrectione mortuorum accipi. Uersum I9. . seqq. interpretatur de Gentibus Versu 28 in eos
gravissime invehitur, qui hic reperire velint praedestinationis monstra, rectissimeque hunc locum explicat de gentibus, per doctrinam Christi, ex Dei certa auctoritate, in melioremticietatem allectis, atque commemorare putat Apostolum odias Mictionum constanter perferendarum. Cap. IX, 3. ηυχομην reddit optarim, seu potius optem, velim esse hancque versionem in praefatione quinque mi, mentis defendit adversus Heumannum. Rectissime. Addi
473쪽
posse hoe, ex linguae indole ductum, Graecorum impers. in latine interdum reddi debere in praesenti. Quod,
clesiaeque iure carere id videtur esse paullo coaetius. Sim. plieius certe esset velim a Christo morti tradi piaculi camia, si possem morte mea perficere, ut Iudaei redeant ad
Christum. Cap. eod. s. verba vexatissima: ο επι παντ. . s. dicit
esse retinenda, sed non reserenda ad Filium, verum ad P, trem idque probat quinque argumentis, quae ipsis verbis, ut mentem Viri Cel eo melius possint perspicere lectores, hic adseripsimus i a Christo, h. e. ecclesia christiana, ae illi
societate, volebat aulus seiunitiis esse v. g. modo Iudaeos se ei omnes redderet; si vero hie simul Christum dicit τοι Dr πάντω Θεον, id ei in mentem venire non debuit exire Esecietate eorum hominum non voluit, qui Deo subsunt, etsi non versantur in ista si eietate Christianorum, sive eius ministri, sive membra. a. το κατα non hic opponitur M. vinitati, sed mentis indoli, ingenio, consilio, provinciae Christi externa Christi historia Iudaeos maxime tangit eoi poream vitam istam inter eos vixit, Iudaeorum proprius et pimus quasi suit, Propheta ille diu exspeetatus. Si de divini late Christi loquebatur, profecto longe clarius ea hic deseribenda erat adversus Iudaeos. 3. Concedit Paulus hie I daeorum praerogativas, ut recte scripsit Beeta et quidem addit ipse amen Iudaei vero Deum, patrem, Messia seu Christi, solent celebrare, ob istas praerogativas, non vero Christum ipsum ipsi nominant τον επὶ παντ- Θεον Contiis at obtestionem v 6. huius eiusdem Dei λογος non potest omine atque eventu carere, qui solet a Christo, ut alius, aliud Me ωτον, distingui; fateor, concedo, nee enim omnes isti sunt Israelitae, licet multi hoc beneficio, quod promisit Deus, careant. Ideo ἐυλογητος est vel apud Iudaeos omnes, quod eius oraculis tantum beneficium ipsi decretum esse sciant. od patiem pertinet Roma,as a CoracI,3 I. Marc.XIV,6 r.
474쪽
tu es filius ς ἐυλογήτου. ἐξέχω igitur pater sic dicitur.
4. Est patrum numerus seculorum antiquiorum, qui istam descriptionem; ἐπ Kare. . numquam ad Christum, semper ad Patrem per inere statuunt, quicquid hi alii studiosius oggerant. Sic Menes L. 8. c. Ceis Euseb. contra Marcellum saepius, Constitui Ap etc. Christus dicitur esse Dei του Θεοὐ ipse Deum, patrem suum, mundo, seu τοχπῆσι, praeesse confirmat pater maior me est, λίαν
ταρκτι- recte alii dixerunt itaque Paulus, qui de Christo sic semper alibi loquitur, quod patri subsit, ratione ministerii, eum hic non sic descripsit ut a patre non distingui possiti Aliud est in subiecto λόγος est Θει , de hoc nemo dubitat
Christianus. mine potius Noetus, ut apparet ex Hippolyto, sumsit, quia hanc orationem ad Christum retulit, occasionem erroris eius, quem Sabellius postea amplificavit. Sie
quia cepit Noetus, distinctione se Γfendit Hippolytus, ut
errorem refutaret, im παντ- Θεο rari quia pater ei omnia tradidit; sic et Epiphanius heer. 7. et alii, quos Clarhe excitavit, in Seripture doctrine of the Trinity T. 4. p. sol. 47. Haec data opera verbis ipsis Viri doct. recensuimus, nec quicquam monemus, nisi quod pertinet adn. 4 fuisse quoque veteris ecclesiae doctores erudissimos, qui ad probandam divinitatem I Chr. hoc Ioco diserte uterentur, ut Cyprianum, Chrysostomum, Irenaeum, reliquos, quos laudavit illius ad h. l. - Reliquam partem huius cap. de Iudaeis interpretatur, atque in primis v. II seqq. sermonem e de conditione externa et rebus temporalibus in quo quemque existimamus hebraice et graece doctum, nec me e tum praeconceptis opinionibus, assensum esse praebitu
Cap. XI. II. 2 s. s. perstringit ineptam opifilonem eorum, qui in hi promissionem de iuversali Iudaeorum conversio De reperiri somniant, ostenditque, eam iam dudum, Seculis prioribus eventum habuisses nec potest aliter sentire qui H medioeriter calleat linguam graecam N. x et rectam Mm 3 inte
475쪽
interpretandi rationem teneat I ρωμα ne ullo quidem modo deirotare potest universalitatem, sed quemcunque in merum destinatum ad aliquid, eumque interdum valde parvum, gnificat ut ,αος socii navales, qui ad navem sunt destinati it et . μω τεαπεω γαμου etc. Neemon Grαι potest de conversione externa accipi nam ex adiecto vaticinio clarissimum est, de interna esse explicandum. Sed doctissutius quisque hoc iam sua sponte videt, et occo catum Chiliatam in utile seret pluribus admonere. Atque id genus multae aliae occurrunt in hac paraphras interpretationes egregiae, quae eruditionem et ingenium Viri Cel produnt, nec raro quoque novitatis gratia sese commendant quod cum ex his speciminibus possit satis intelligi, non opus est plura commemorare, in primis cum nomnulla supersint, de quibus adhuc quaedam monere institub
Settieet absoluta paraphrasi sequitur Translatio laebna epistolae ad Romanos, ante Vulgatam facta, et, ut ex inscriptione discimus, e MS. Sangermanensi et Regio, seu Claromontano desumta, quae ob antiquitatem certe est memorabilis. Ad calcem denique adiecta est disputatio de dupliei Appendice huius epistolaec XV XUI. quae A. I 767. in Academia ridericiana habita fuit. Deseripta autem est in partes duas, quarum prima de hac Appendite in unive sum agit. Appendicem nimirum intelligit eam partem epistolae quae ipsius tractationis et argumenti pars quaedam non possit haberi, quae ex alio iam consilio, quod per opportunitatem locum hic poterat habere, annexa si, et potius alia ex causa, quam ut ipsum epistolae argumentum eo mlius inde perfniceretur, accesserit. Probatur hoc argumentis externis et internis. Externa continentur observationibus, quae ex utriusque capitis historia, vetustaque Codicum varietate, ea colligunt momenta, quae alia ratione explicari nequeunt quam hac quod fuerint ista capita, iam a priori
bus inde Seculis, seiuncta ab ipsius epistolae quasi corpore.
476쪽
Resertur hic rigenis testimonium T. II opp. p. II. ed. Frob. Interna vero in ipsa pustolae serie deprehenduntur. HRem enim ait, ipsumque argumentum, iam absolverat Paulus nec hoc capite contineri quid nobis quidem videtur, quod ad confimnationem dogmaticumque locum quid faceret; de se tantum agit, suo Servatorisque nostri exemplo doctoribus christianis prudentiam perluadens, qua in infirmos utendum sit. Paulum ipsum, existimat, alio et separ to loco absoluto iam epistolae argumento, hanc appendicem adiecisie, quam, ne interiret, alios cum ipsa epistola una serio perscribere malui se Altera pars in primis ad c. XVI. pertinet. Atque hanc appendicem putat Apostolum d disse epistolae huius latoribus, non ut partem epistolae, sed ut catalogum salutandorum per iter Hanc sententiam, optat vir doct. ut paulo accurativa eaaminare velint Viri
MANULLIS PHILAE CARMINA GRAECA, MAE
ximam partem e Coduibus Augustanis et Oxoniensibus nunc primum in lucem reducta, aliqua etiam iterum publicata; omnia nunc in unum, excepto poemate de animalibus, collecta, emendata, latine interpretata, et annotationibus illustrat, accedit Ignoti Poetae antiqui ris carmen in Λ Theodorum, ex Augustano Codice nunc
primum editum e praemittitur dissertatio de Philo Viso aetate, rescriptis cura GOTTLIEB RΝSDOR FILLiptae apud B. C. Bretthop et fit M. II 6 8.1 Alph. in 3VO. Prisci aevi incorruptaeque bonitatis scriptorum moriumenta, qua praeliantia emineant, quo ad ingenium Mendum et cx vidum, ad animum bovis artibus instruem
477쪽
dum valore censenda sint, non quisquam suo sensu et ieio faede aestimaverit, nisi qui legendis cognostendisque habris, quos recentior aetas tulit utrumque genus scriptorum
inter se comparaverit Quare, in tanta cura sollicitudine. que, qu viri docti in colligendis, proferendis, ornandisque et expoliendis, optimae aetatis scriptorum libris, omni tempore evigilarunt, magna laude digni sunt, qui aliquam huius eurae essicacitatem ad recentiorum temporum seripta ab situ et squalore eximenda, et ab interitu vindicanda, reserunt. me, Manuelis Philae Carminibus, ignotis adhuc partim, partim iam quidem, sed et negligenter es sparsim proiectis et
effusis modico quodam corpore facto, nunc primum editis, Gotti Wernsdorfius Vir doctisῖ cum magna sua laude, nee minore aliorum emolumento, nuper praestitit. Praemisia deditatione ad Antonium Ane M. D. magnique nominis et Olebritatis, inter politioris litteraturae amantes, virum,
de instituto, quod sit in edendis his poematis sequutus, in subsecta praefatione agit. In qua primum dubitanter loquitur de sua in lectorum applausum fiducia, utpote quibus
optimae notae et aetatis scriptoribus assuetis, Oe tae, nec temporis antiquitate, nee fama nominis, nec dignitate argumenti, nee bonitate carminis, magnopere commendati, edi. tionem, non magnam sane Voluptatem allaturam suspicatur.
Sed quoniam tamen eiusdem de Animalibus carmini aliquo. ties quidem, proximeque a I. Cornelio Pa , sed nulla fere, praeter chartae litterarumque nitorem et elenantiam, pretiique augmentum accessione facta, editi, admiratores non defuerinta magnique iudieii et nominis Viri, quos mox commemorabimus, a cognoscendis, colligendis, publicandisque eius seriptis non abitinuerint aequos putat se habiturum sui laboris arbitros, cum praesertim nec recentioris aevi scriptores ingenii leporis, Onationisque elegantiae sint plane ex. pertes tum vero ad historiam cum Byontinam tum lium rariam cognoscendam, plurimum prosint, conserventque com-rum, erudicionisque conservatae,
478쪽
propagatae, et ad oecidentis partes paullatim translatae, Auctorum memoriam. Quis quod ipse Philes inter hom nes suae aetatis doctissimos cognomine etiam τῶ να---im Haruerit, quod quam vulgare et tritum istis temporibus
fuerit quamquam non ignoramus, huic tamen sano veroque hominum iudicio tributum esse statuimus J quas autem labes et corruptelas superstitionis , ac probat imaginum cultus, Contraxerit, eae non tam ingenio ipsius, sed vel opinionibus saeculi sui ommunibus, vel coetui cui addictiis vixit pecu. liaribus, tribuendae sint. Ac profecto veremur, ne iniquior plerumque Cl. editor in Poetam fuerit, et in ingenii vitis. que laudibus diutinulandis malignior. Quae igitur in hac collectione reperiuntur, Carmina ea sere Augustanis et Oxoniensibus Codicibus debentur, ita quidem, ut quae in iis habentur, excepto de Animalibus poemate ei inserta sint. Duo quidem nonduin edita, et ab omnibus eruditis adhuc ignorata, exodice, qui in paucorum notitiam venerat, Augustano protulit, quae etiam Io Henri. eus Maius in Bibl. Ustenbachiana p. 3 8 . qui eadem exapo- grapho tetrihelliano nainas fuerat, Manuelis Philae ess icivit. Alia duo, quartum et quintum, etiam ανεκδο rix, sed cognita tamen eruditis ex Apographo Reimariano, odio e Cod Bodleiano xoniens, accesserunt Hic Codex a Roso Equite aurato et Britannorum apud Turcas legato, huic bibliotheeae e Constantinopoli illatus, ab amburgensium quondam decore Wolfio excussus, haec ipsi carmina deseribenda soppeditavit, qui redux ea cum Fabricio communicavit, a quo in Bibliotheca Graeca iam nonnulla vulgata suerunt, et Reimam quoque, socero describendi potestas data. Primum, quod legitur, carmen, vetustioris poetae est, seculo integro antiquius, eoque tempore scriptum, quo adhuc a Latinis Constantinopolis tenebatur. Reliqua, a sexto usque ad deeimum tertium a variis Editoribus iam vulgata sed permultos libros dispersa, vesut disiecti membra poetae, emen- Nn datiora
479쪽
datiora nunc quidem, cum neque Fabricius, neque quisquam lectionum aut varietatem, aut Veritatem curaverit, suo ordine prodeunt.
Sequitur de Philae vita et scriptis disputatio, in qua
varii Philae commemorantur, quos omnes hic repetere supersedemus. suae autem de EvMOLPO PHILA dicuntur, ea congruere putat V. d. cum iis, quae in hune suum cadunt,
et cum Cas udino de scripti eccles pag. 84 a T. HI ob carminis pangendi facultatem ei id nomen tributum iudicat. Cuius de rebus post Caveum hist ecclas liti Saec XIII pag. ε s. ea tradit, quibus multorum sententiae vel rerutentur, vel confirmentur. Fuisse accepimus domo Ephesium, eruditum Constantinopoli a Georgio Pachymere , quem magistrum nouimat. Familia ortus videtur minus nota, non o, stura tamen et ignobili, cum τἀ Kυρου sive omini appellatio eius nomini addatur. Sed adulatus fuit, ut scripta eius elamant, passim Cantacti reno, Magno Domestico suo Fautori. Neque tamen multum adulando satis placuit Nam Imperator Andronicus senior, eius quibusdam in Chronographia ad suas laudes pertinentibus verbis offensus eum ad vincula ad git, Carm. X, i deinde in libertatem vindicatus est praestito tu. reiurando nihil se in Augustum contumelios iam scripsis e Carm.
VII. Amico usus Maximo Planude,Constantinop aetatem ex
git. Quod vitae genus sequutus fuerit, incertum est. Uidetur aut privatus nobilis, qui versibus pangendis, ingenio exercem do, et quaestui faciendo inserviret, aut aulicus homo fuisse, qui minoris tamen dignitatis munere fungeretur. Quod id annorum, quibus vixit, computationem attinet, dissentit ab udini et Cave calculo, qui nimis eum antiquum faciunt,
et ad Saeculi XIII. finem reserunt; nec vero Dorvillio assem titur, recentiori, quam par erat, tempori, et extremo XIV. quin etiam XU. Saeculo medio eius vitam attribuenti,
tis neutrius, primum erroris cuiusdam Dorvillii non levis
Ene ad rem ipsam momenti, mentione iacta, circumspiciendis
480쪽
dis rebus omnibus in constituenda hominis aetate, quam fimri potest accuratissime versatur Dorvillius enim L c. me morat, in an criptis titulum operis de Animalibus legi:
tra editorum consensum est, in quibus reperitur uis ' si quae lettio pro vera habenda. Porro apud Fabricium B. Gr. t. VII p. 696. et Cotelerium in Monum eccιGr. t. III pag. 67s undo illud membranarui testimoniurn petitum est, nomen Imperatoris Michaelis pariter exstat. Probabile fit, hune in inspiciendis membranis alias acutissimum et exercitatissimum Virum, reserendis aliorum testimoniis idem esse perpessum, quod etiam Oudino accidit, quem et ipsum Manuelis Palaeologi et Michaelis senioris nomina
Permutasse memorat. Poterat autem illud statim expediro
Vir Cl. rationes, quod in Critica anno pag. 4. legitur, ubi hoc oculi aberrantis παροραμ . ipse, qua fuit modestia, sibi iam alavio obiectum non dissimulat. Denique nee illud adiectum τον νεον in Manuelem Palaeologum convenit, cum nubius umquam Manuel Palaeologus senior fuerit. Neque um cum Georgii Pachymerae, cuius funus Iambis prosequutus est, aetate ista conciliari pollet ratio, quem vix ultra annum 13IO. aetatem produxisse ex Fabricio constat. Tandem nec ipsum Cantaevetenum potuisset videro Magnum Dome-Hicum, si demum igio natus fuisset. Ex quibus omnibus sonficitur Manuelis Palaeologi aetatem Philen attingere non potuisse. Igitur rationes A. subducit se, ut Philam ineunte Saeeu-I XIV. floruisse probetur, sub Andronicis Palaeologis, navumque circiter I 27s et anno Ig o sat funitiam ex eo
potissimum cognoscatur, quod quae de ipso leguntur omnia cum hoc tempore consentiant. Est autem hic, cui de Animalibus opusculum dedicavit Micliael, iis fere, qui non ex zontibus iplis historiae cognitionem ducunt, ignotus, per hos accuratius noscendus. Fuit enim hie Michael L, 4lius tu maior Andronici statoris, ex Anna Hungarica, atque a Nna ' Patre