장음표시 사용
111쪽
Haec sententia nullo videtur Ecclesiae aut synodi OEcumenicae decreto
PROBATUR I. Ex antiquis Conciliis in quibus nil tale legitur. PROBATUR a. Ex synodo Tridentino. Cum enim festi r4. paratum fuisset decretum , quoi dicebatur ad veniam in Sacramento; obtinendam 1ufficere eam Attritionem quae communiter ex metu gehennae concipitur , refixum illud est , & in eam formam , quam nunc prae se fert reculum rogatu Joannis Tmiliani Tuderaus Antistitis qui, sentiebat , is opus esse Contritione persecta , nec tamen inde argui per Sacra mentam peccata non remitti : quippe quae Sacramentum jam inve- is nil remissis , praeeuntis Contritionis efficaeitate . Siquidem ipti,, Contritio id praestat virtute Sacramenti , eujus votum in ea contiri netur. Quemadmodum totidem verbis narrat Pallavicinus M. La. HA
Nondum etiam videtur haec opinioe unanimi scholarum consensu proscripta. PROBATUR I. enumeratione eorum Theologorum quos, sive ante, sive post Com. Τrid. recensuImus . . l. i. 1 D .l . PROBAT Uin a. ipsa consessionet adversariorues qu) quamvis eam improbent ut innoxiam tamen , & catholicam habendam esse agn01cunt . Sic Uega ti, 33. in Concit. Triae capi pr. Dominicus Soto A. di L a aes. i I. avt. F. Farvaquius In suis vi mus de Contritiam, Havermans DB.I. .; UImo si eciatim excusant T. Robertum pullum Mathoidus; a. Petrum Pictaviensem idem P Lombardum Vega , Soto , Castoriensis ι A Iensem & Bonaventuram idom ; si mesem Theologus ille Parisientis, idque allatis illorum duertis verbis , , quibuε agnos eunt gratiam maj0 rem conserri, tollique partem poenae Sacramento ipso, ejusque voto aς proposito gratiam primam quae antecessit esse tribuendam. Quocirca cum aiunt absolutionis vim in eo consistere , non quod peccatores solvat , sed quod solutos ostendat r id ita intelligi potest , ut de macula ipsa & de ab lutionis actu loquantur . Nempe si- semel Contritione ac voto Sacramenti , quod in illa includitur , abstersa sit macula , nihil jam. absolutioni superest circa eandem maculam dein
112쪽
DE CONTRITIONE. Io ceps agendum , nisi ut eam remissam esse declaret e quod non impedit quominus ejusdem Sacramenti vi ante purgata sit & in ipsa postmodum Sacramenti susceptione nova gratia conferatur , & aliqua poena
An hae sententia vera sit m tenenda.
Altera sententia quae persectae Contritionis necessitatem ad Sacramentum negat , non tantum probabilior est , sed etiam omnino te
PROBATUR. I. ex Scripturis , quibus haec est longe magis consen
Primo enim Christus Petro concessit claves regni caelorum et quor sum autem , nisi ut ostenderet peccatoribus occlusas fore coelorum januas , donec eas clavium istarum usu Petrus illis reserasset Ergo ante hunc clavium ulum coelos eis non aperit Contritici. Secundo. Hanc potestatem Christus idem .secit Apostolis omnibus , ut peccata solverent . At solvendi vox ipsum jurisdictionis exercitium sonat, peccati autem nomen in culpam proprie cadit. Ergo labes animorum tum demum absterguntur cum absolutio datur; ergo non ante vi Comtritionis expurgatae sunt. v. Tertio. Pronunciat Christus peccata non esse in coelis remittenda, quin prius ab Apostolis eorumque successoribus remittantur in terra: at prius remitterentur in coelo quam in terra, si perfecta id genus Contritici requir
Cum autem ea sit Scripturarum nativa ac per se fluens sententia , in ea certe haerendum est, ne Christi verba in alienos sensus detorqueamus, iisque
PROBATUR a. ex variis sanctorum Patrum decretis, quorum jam aliqua recensuimus , ubi de potestate remittendorum peccatorum Ecclesiae concessa; alia vero in hac ipsa quaestione reserentur. Primo enim Patres passim & ubique affirmant hanc ineme a Christo SD cerdotibus facultatem, ut absolutionis beneficio peccata remittant. Nemo autem negare potest hujus locutionis ist/m esse per se vim, ut indicet ea non latiue ante remissa. Secundo . Ut pressius adhuc agamus , ex iis plurimi definiunt semientiam Sacerdotum divina priorem esse : jam vero non erit prior , si reconciliatio Poenitentium judicium Sacerdotum semper antevertat. Tertio. Aiunt nonnisi ad preces Sacerdotum indulgentiam peccatorum a Deo conceui, ac proinde in ipso absolutionis actu. '
Imitasse de Paenitentia. G 3 Quar-
113쪽
Quarto. Declarant solemni absolutionis ritu peccatores a morte ad vitam
' Quinto. Cyprianus, Augustinus, aliique vulgo docent Catechumenos&. Poenitentes peccatorum suorum sarcina semper onustos esse ac gravatos, donec ad Sacramenta Venerint.
Sexto. Fulgentius de Baptis imo 2Ethiopis, magnam sequi absurditatem censet, si etiam in adulta aetate Baptismus non renasciturum suscipiat, sed renatum. At quae Baptismi , eadem reconciliationis ratio est juxta Augustinum. PROBATUR 3. ex synodo Tridentina, quae Iicet eo in negotio nihil decidere voluerit, id tamen unum nostro judicio spirat. Primo enim sus I 4. cap. q. docet Contritionem aliquando pers si ctam esse, hominemque Deo reconciliare, priusquam hoc Sacramen-- tum actu susciniatur . Ergo non necessaria est ad Sacramentum Contritio illa peries a quae semper hominem reconciliet ante Sacramen . tum. Si enim aliquando tantum contingit ut Contritio persecta sit hominemque Deo reconciliet antequam Sacramentum sulci piatur , itaque vulgo Contritio necessaria nonnisi in Sacramento reconciliat. His quippe verbis Synodus satis aperte innuit se loqui de eo Contritionis genere quae sit extra ordinem & rarissime contingat , non de vulgari & inecessario . Quis enim dicat aliquando tantum contingere , ut rite savcramentum Poenitentiae suscipiatur P Itaque extra dubium est illic non significari Contritionem ad Sacramentum necesiariam . Jam vero duplicem duntaxat Synodus distinguit Contritionem ; hane nimirum perfectam, quae rarior est; alteram imperseciam, quae Attritio nominatur , de qua pronuntiat, eam, si cum spe veniae jungatur Sc peccandi voluntatem excludat atque adeo includat amorem Dei luper omnia, pronuntiat, inquam, eam disponere ad gratiam impetrandam in Sacramento . Ergo Contritio , quae amorem Dei super omnia includit , juxta synodum Tridentanam disponit duntaxat ad gratiam in Sacramento obti
Secundo eadem Synodus statuit seg. I 3. cap. 7. ρο can. II. Ut nubis ius sibi conscius mortalis peccati, quantumvis sibi contritus videatur, is absque praemissa quam primum sacramentali consessione ad sacramenis tum Eucharistiae accedere debeat, . . . modo non desit illi copia COnis sessioris . At nulla sere esset hujus disciplinae ac praecepti ratio, si nihil ad purgandum animum Sacramenti vis vulgo praestaret quod non
ante Contritio praestitisset. PROBATUR . auctoritate Catechismi Romani , qui parte a. cap. S. num. 46. conceptis verbis hujus Contritionis perfectae necessitatem e. cludit . Ut enim concedamus , inquit , Contritione peccata deleri . si quis ignorat illam adeo vehementem .... esse oportere, ut dolorisis acerbitas cum scelerum magnitudine aequari conferrique possit λ Atis quoniam pauci admodum ad hunc gradum pervenirent, fiebat ut a
114쪽
se paucissimis hae Via peccatorum venia speranda esset . Quare necesse ,, fuit ut . . . . Dominus faciliori ratione horum saluti consularet. PRORATUR 3. judicio sacrae Facultatis Parisiensis anno I 638. Cum enim tunc quidam Theologus in libro a se edito asserui Set ad veniam
in Sacramento consequendam non sum cere Contritionem imperfectam seu Attritionem ex inchoata charitate, sed necessariam esse Contritionem ex eliaritate persecta, quae peccata deleat ante Sacramenti susceptionem ἡ atque adeo absolutionem sacramentalem nihil aliud esse quam declarationem juridicam peccati jam remissi, sacer ordo totum hoc censura confodit , sic ajens : Quae tradit Doctor ille de Attritionisse in lassicientia & Contritionis ex perfecta charitate absoluta necessitari te ad recipiendum sacramentum Poenitentiae; & quae addit de ablinis lutione, damnavit Facultas, & censuit has propositiones esse quietis is animarum perturbati vas , communi & omnino tutae praxi Ecclesiae is contrarias , emcaciae sacramenti Poenitentiae imminutivas, & insuperis temerarias & erroneas. MPROB. 6. auctoritate Cleri Gallicani in comitiis anni l7oo. In sua enim declaratione de dilectione Dei in Paenitentiae sacramento requisira, ,, Haec duo, inquit, inprimis ex sacrosancta synodo Tridentina monem se da & docenda esse duximus e r. ne quis putet requiri ut praeviam Con i se tritionem eam quae sit charitate persedia, & quae cum voto sacramen ti, antequam actu suscipiatur, hominem Deo reconciliet, &c.
PROB. 7. communi consensione Theologorum non hoc tantum aevo ,
t quod constat, sed etiam a pluribus saeculis. Primo Guil mus Paris quidquid de eo dictum ante fuerit, tract de
Poenis. tit. de eius esse tu oe potesate , ait se pie credere ac sentire , ,, quod jam sanctificatis gratia quam ad erunt sacerdotali ministerio ada se geatur : nondum autem sanctificatis credere se ae dicere quod sacerdo- , , tali absolutione & benedictione remissio peccatorum omnium & gra- tia, qua de caetero grati & acceptabiles vivant, praestentur. Secundo Guillelmus Peraldus Lugdunensis archiepiscopus in Summa virtutum, tis. de acedia ait Quod lacramento Ps nitentiae peccatori da- ,, tur gratia si eam non habet, & augeatur si eam habet. μΤertio S. Thomas in supplemento, q. I 8. art. I. in eo . μ Quod si is ante absolutionem , inquit, aliquis non suisset persecte dispositus ad se gratiam sulcipiendam, in ipsa consessione & absolutione gratiam con- ,, tequeretur , si obicem non poneret. Claves enim ordinari ad culpaeis remissionem , non vero ad remissionem rinae tantum ; quia alioqui , , non exigeretur Votum suscipiendi effectum clavium . Idem tradit alibi; idque fatetur Gabriel in dis. Iq. q. a. p. 232. Quarto Ricardus de Media- villa in o. dis . a 8. q. I. an. Σ. Sacer se dos, inquit, in sacramento P itentiae ministerialiter & instrumenta-
is liter illi qui per Attritionem removit obstaculum, dispositive remittit
115쪽
Quinto Scotus in dist. I 4. an. 3. Attritus etiam Attritione, inquit, is quae non habet rationem meriti ad remissionem peccati, . . . recipitis effectum sacramenti o alioqui non apparet quo moilo sacramentum Ρς- se nitentiae sit secunda tabula, si nunquam per ipsum , ut sacramentum, , est, posset recuperari g alia amissa. Sexto Fgidius Columna archiepiscopus Bituricensis, quodlib. a. qu.2O. ait aliquando contingere, quod, antequam quis vadat ad consese is sionem , sit contritus, & sit a culpa absolutus, & sit Deo reconci- liatus : aliquando vero sit forte tantum attritus; & tunc virtute cla- si vium de attrito fieri contritum ὴ & cum confitetur, tum demum ais culpa absolvi, & Deo & Ecclesiae reconciliari, & ppnam aeternam in
D temporalem commutari, viresque omnes fortisicari. Septimo 'Durandus similiter in dis. I 8. q. a. asserit in Poenitente, is antςquam actualiter recipiat sacramentum Poenitentiae, quandoque praeis cedere sufficientem dispositionem delentem culpam & conserentem gra- tiam , & tunc sacramentum superveniens culpam non auferre, quia D non inVenit et quandoque vero non praecedere sufficientem dispositi is nem, quae culpam deleat sed Attritionem, quae superveniente lacra- mento virtute clavium efficitur sufficiens . Octavo Antonius Andreas in dis. I 8. q. I. Peccator, inquit , ,, accipit gratiam in sacramento Poenitentiae per absolutionem, etiamsi
, , in illo nulla gratia praeexistat.
tum, inquit, Vel agit Vel auget, quod significat : unde cum absolutio is significet remissionem culpae, ad eam disponit si adest, ut in attrito ;- si non adest, disponit ad augmentum gratiae & remissionem poenae. Decimo Aureolus , in q. diu. I . q. unica, Baptismus ordinatur , ,, inquit, ad deletionem peccati et . . . similiter confessio dicitur culpam is delere, & gratiam conferre, quia de communi lege sunt ad hoc, si culis pam inveniant: quod si non inveniant, tunc non causant novam grais tiam, sed priorem augmentant. '. ΦUndecimo Guillelmus de Rubione in . dis . I 8. q. I. ad 2. Potestas ,, sacerdotalis, inquit, in foro Poenitentiae extendit se ad remissionemo culpae . . . . Falsum est remissionem culpae praevenire sacramentum Pso nitentiae e tum quia homini non esset remedium contra peccatum; tum si quia non minor Contritio requireretur in Pgnitente confitente, quamis in Ps nitente non confitente : sed utrumque horum falsum est. Duodecimo Guido de Μont Rocherii in manipulo curatorum , a. part ,
de Paenitentia, cap. 9. Qui accedit ad Consessionem, inquit, aut estis perfecte contritus, aut non : si est persecte contritus, tunc Deus vi se tute Contritionis remittit illi peccata; si autem non est persecte conis tritus, tunc Virtute confessionis ista imperfecta Contritio reducitur adis persectam, & sic virtute consessionis remittuntur peccata quoad cuIn pam.
116쪽
Decimo tertio Asteianus in Summa lib. 3. Dico, inquit, quod at- ,, tritio ad consessionem accedenti virtute absolutionis sacerdotalis disis tur gratia justificans; contrito vero datur augmentum. Decimo quarto Dionysius Cisterciensis in Φ dis. 23. an. 3. dubio a. ait quod si Attritio jungitur confessioni & absolutioni Deus consert, , justificationem .' quod probatur, quia nisi hoc ponatur, nullam em-- eaciam habebit sacramentum super deformitatem culpae. μDecimo quinto Capreolus in HIL II. an. 3. Falsum est, in- ,, quit , quod Attritio cum sacramento in nullo casu sufficit ad remis- ilonem peccatorum; videtur enim velle quod sacramentalis absolutio, , nunquam de attrito faciat contritum, quod salsum est. Decimo sexto Joannes Gerso de Paenitentia in coena Domini testatur hanc fuime vulgarem aetate sua a Guillelmi Parisiensis tempore 'sententiam e Dicit autem, inquit, Dominus Guillelmus Parisiensis, & alii ,, communiter quod Attritio , quae alias non esset sussiciens , sit suffi-
,, ciens Virtute sacramenti. MDecimo septimo Ioannes Nider in expositione praeceptorum Decalogi , praec. 3. cap. 9. Valet consessio inquit, ad augmentum gratiae, si quis prius eam habuit o valet praeterea ad gratiae novae infusionem, si ea ,, prius caruiti facit enim de attrito contritum. μDecimo odi avo wobillonius , in dis. 2 o. an. 2. concl. I. Non
se est utilis absolutio , inquit , nisi praecedat in confitente aliqua Con is tritio vel Attritio : ideo disjunctive protuli, quia sufficit Attritio. Decimo nono Nicolaus de Orbellis q. 4. de Poenis. Videtur , in- se quit, esse opinio Μagistri, quod in solvendis culpis vel retinendis, , , ita operatur Sacerdos evangelicus , sicut olim legalis illis qui conta- minati erant a. lepra . . . sed istud nimis videtur derogare sacramen- to Poenitentiae : nam si per illud nunquam deletur peccatum, sedis necesse est ipsum prius deleri per Contritionem , ad hoc ut digne suscipiatur sacramentum Psnitentiae; tunc nunquam esse posset secunis da tabula post naufragium , quia nunquam liberaret jam naufragum is a periculo subversionis. Vigesimo Tartaretus in g. dis. I 4. q. q. p. 244. non aliter pronun tiat : dui. autem I9. Requiritur, inquit, aliqua operatio Voluntatis, is ad hoc quod aliquis recipiat sacramentum Poenitentiae; scilicet quod is habeat Attritionem et & hic actus , postquam est informatus gratia, is Vocatur Contritio. Atque hi sunt qui ante exortas ultimas haereses Contritionem imperfectam ad sacramentum Poenitentiae satis esse docuerunt, quibus plu res alios adjungere nullo negotio potuissemus; sed hos selegimus, qluod
caeteris brevius & distinctius id pronuntiarint , aut reliquis sint illustriores.
Iam vero contra hujus aevi Haereticos hoc ipsum etiam ante syno dum Tridentinam affirmarunt Ecitius Hom. 47. de Confessione Ioannes Fische
117쪽
Fis cherus , Romenss episcopus , ara. a. 3. ρο o. Latomus pag. 26. Li danus pag. 373. Joannes a Daventria in Exeges , ara. I a. confessonis Lu- eranae δε Poenisentia, aliique. Cum autem haberetur synodus Tridentina , in eaque de Contritione disputaretur , omnes passim conspirabant in hanc sententiam nostram , adeo ut paratum jam esset decretum , in quo Attritio sufficere diceba-ιur', cui solus obstitisse legitur Joannes IEmilianus Tudetanus antistes. Ac post concilium Tridentinum haec opinio tantas vires acquisivit , ut omnes fere pervaserit Theologos : ab eo enim tempore vix unus aut alter, pauet certe , reperiuntur , qui non idem constanter definie-
Quinetiam ii ipsi qui dominantis charitatis δc praevalidi amoris Dei uecem ratem propugnant in ea vulgo versantur sententia ; de quo consule Estium, Havermanum, Lupum, Farvaquium, Querassium, &c. PROB. R vulgari fidelium sensu . Cunm enim hoc animo sunt , ut existiment suas abstergendas fore conscientiae maculas lacramento Poenitentiae, si illud rite 1uscipiant. , Atque haec dicta sufficiant adversus eos qui persectae Contritionis ne-eessitatem admittunt , sive illa ex gratia habituali , sive ex charitate persecta actuali oriri censeatux . Priorem partem tuebantur plurimi Veteres Theologi ; posteriorem Μichael Bajus , ut notaetur ab HaUermano sere. s. & Christiano Lupo epis. ad Henricum Noris cap. o. nec non& Ederus , qui epitomen edidit Cateehismi Romani , prima fronte videtur prosecto ad illud placitum adhaesisse sect. 3. de Contritione, sed eum
tamen excusat Castoriensis M. I-c. 27. n. 13-
De Contritione imperfecta seu Attritione. EX his quae hactenus disputata sunt consequens est impersectam Contritionem seu Attritionem juxta nostram opinionem sufficere ad Poenitentiae sacramentum. Sed quoniam Attritionis nomen non uno accipitur modo , latissime autem contra funditur , inquirendum jam superest quid ad eam constituendam necessarium esse videatur. Septem vero super ea re Theologorum sententias recensuimus, Primam quae in Attritione includit praevalidum Dei amorem aut charitatem actualem , inchoatam illam quidem , sed cordi tamen do
Secundam quae soIum amorem concupiscentiae requirit , modo sit supra omnia. Tertiam quae vel minimo Dei amore cujuslibet generis conten
118쪽
DE CONTRITIONE. Io Quartam quae ad id satis esse decernit turpitudinis peccati consid rationem, aut gehennae timorem fidei lumine innixum. Quintam quae nihil aliud postulat praeter naturalem Dei amorem.
Sextam quae censet nullum omnino bonum animi motum requirio satis enim est e si nullus obex interveniat sacramento dum suscipitur. Septimam quae statuit motivum quodlibet, etiam temporale, modo sit honestum, ad gratiam in sacramento impetrandam lassicere..
De iis porro quid sentiendum sit jam ex parte sgnificavimus.
Primo enim quod pertinet ad sextam opinionem , jam ante monuimus eam a nonnullis tribui Scoto, de quo ait Μorinus lib. 8. de P nisentia , cap 3. num. I 3. quod primus aperte praeparationes ad justificati em cum sacramentorum virtute commiserit, atque illas. tit hanc extolleret , humillime depresserit. Scotum autem sequi videntur Almainus & Sylvester; eum vero excusant Vega , aliique ex eadem familia plures . Cum autem ex hac laxiore doctrina Lutherani occasionem arriperent id Catholicis exprobrandi, Synodus Tridentina sed . q. cap. ait eos salso calumniari catholicos Scriptores , quasi traderent sacra' is mentum Poenitentiae absque bono motu suscipientium gratiam con- serre, quod nunquam Ecclesia Dei docuit nec sensi. Et vero necessariam esse Contritionem, nuper demonstravimus t at Contritio cer te est bonus animi motus. Secundo quod pertinet ad septimam, non ita pridem docuimus Cometritionem, ob mala temporalia conceptam non sussicere. Tertio quod 1 pectat ad quintam, amor Dei naturalis non suffcit si Contritio supernaturalis esse debeat: at Contritionem esse sit pennat
ratem oportere supra statuimus. . ..
uapropter ut ad quatuor reliquas, quae nondum a nobis expenia sunt, pergamus , sis
An ad veniam peccatorum sacramento consequendam, satis sit dolor ex peccati turpitudinis intuitu prosectus.
PECCAT a laeditas virtutis pulchritudini opponitur; & in hujus. amore, illius detestatio landatur. Triplex autem peccati turpitudo distingui potest. Prima quae posita est in hominum opinione , probrosum enim apud
homines vitium est. Secunda quae.ex nativa ipsius deformitate oritur. Tertia quae eo aestimatur quod Deo aeternaeque ejus justitiae repugnat,
Sic triplex quoque est pulchritudo virtutis. Prima quam ex hominum praeesare vulgo de ea exi stimantium judbrio colligit,
119쪽
Secunda quam ex se suoque cum recta ratione consensu accipit. Tertia quam haurit ex sua cum Deo conjunctione.
Ex quo sequitur triplici de causa posse quem amplecti virtutem. Ac primo quidem propterea quod famam apud homines & laudem
Secundo propter ingenitam virtutis excellentiam in ea sistendo. Tertio propter Deum. Primus amor virtutis falsus est & lacatus r a. superbus et g. vere sci lidus est. i Primus in Romanis caeterisque Gentilium illustrissimis viris viguit oa. in Stoicis d 3. in solis Christianis. De primo sic loquitur Augustinus lib. 3. de citat. Dei c. II. V se teres primique Romani laudis avidi , pecuniae liberales erant ἱ glo- , riam ingentem, divitias honestas volebant: hanc ardentissime dilexe- se runt , propter hanc vivere voluerunt ἔ pro hac & mori non dubit ,, verunt i caeteras cupiditates hujus unius ingenti cupiditate presserunt. Ex quo collige hujusmodi amore virtutis inquinari magis animum quam
De secundo ibid. c. ao. Nec illi , inquit , se ab ista defenderuntis foeditate , qui cum aliena spernant judicia , velut gloriae contempto se res, sibi sapientes videntur & sibi placent: nam eorum virtus, DI Ia men ulla est, alio modo quodam humanae subditur laudi. Ac proinde is amor hominem ad Deum convertere non potesL-UI enim lib. II. eiusdem operis cap. I 6. idem Sandius Augustinus docet, , Non vere tunc Vitia vincuntur virxutibus ; sed tantum apertissimati vitia aliis vitiis Vincuntur occultis , quae putantur esse virtutes,
se in quibus regnat superbia , & quaedam tibi placendi altitudo ruinois sa . Tunc itaque, addit, victa vitia daputanda sunt, cum Dei anao-
Nimirum, ut ait idem ep. 33. Cum anima in se delectatur, non-- dum re incommutabili delectatur, & ideo adhuc superba est, quia seis pro summo habet , cum superior sit Deus. Ea de causa idem Augustinus sem. II 6. graviter Stoicos arguit, quod ad se ipsos officia virtutum referrent. Quae cum ita sint, jam manifestum est quaenam Attritio ex peccati turpitudinis intuku ad Poenitentiam salutarem sussiciat. Primo enim si quis ideo tantum peccata detestetur, quia sibi vituperio sunt , is certe non peccatum odit, sed fugit probrum. Tertio . Si quis ideo duntaxat peccatum aversetur , quod animi deterat decus, is certe non tam de peccato gemit, quam se amat & ambit excellere. Atque adeo nec primus dolor , qui vanus est', nee alter qui superbus, animum hominis purgare possunt aut emendare.
Itaque solus ille dolor restat par homini corrigendo, qui ill.m ad Deum Omnia
120쪽
DE CONTRITIONE. rostomnis justitiae sontem erigit, di peccatum ideo fugit, quod Deo displiceat,
di opponatur. Iam vero non potest peccatum eo nomine odio esse, quod displiceat Deo, ejusque immutatali justitis contrarium sit nili Deus ut justitiae fons & origo diligatura. Quocirca Attritio ex turpitudinis peccatr consideratione profluens, ut legitima sit, uno Dei amore innixa esse debet. Inde est quod Ioannes Nider ad p raeceptum I. cap. 8. numer. Τ3. sic loquitur Si homo pecca a sua detestetur solum quia opposita suntis virtuti morali , . . . ibi sistendo sine ulteriori relatione in Deum νis tunc homoe solum quaereret suum commodum , & fugeret suum in- is commodum j & nullo modo quaereret Deum & illius honorem conis tra istut Apostoli G Cor. c. I . Si is manducatis , sis bibitis , mois. Nec talis detestatio esset actus virtutis quia non circumstantionatan bono fine .... & per consequens non formaretur gratia , nec fiered
De Attritione ex Dis gebennus metu concepti δCIrca hoc caput in quo controversiae cardo potissimum vertitur sex omnino quaeremus γ ac primo quidem indagabimus quotuplex sit timor . Secundo . An timor gehennae sit bonus o Tertio . An supernaturalis : Quarto . An sententia quae eum lassicere arbitratur ad fidem pertineat : Quinto . An sit vera : Sexto . An saltem antiqua sit.
κ Timos a Theologis triplex vulgo generatim distingurtur, naturae, mundi& Dei. . ω Primus est motus naturae quodlibet malum imminens fugientis. Is autem rationem plerumque praevertit, aliquando sequitur; persevero medius est, id est nec bonus nec malus y ad bonum tamen aut maluma voluntate infle
Secundus quem Sanctus Augustinus Cassiodorus & Theologi eschola mundanum seu humanum appellant , est quo incommodum temporale prae Dei offensa formidatur. Hunc damnant Scripturae. Psalinus cap. 32. vers 6. Illic trepidaverunt timore , ubi non eras
Ecclx.7. 6. Noli quaerere feri Iudex, nis valeas virtute irrumpere iniquit res ; ne forte extimescas faciem potentis o ponar scandalam in aequita