장음표시 사용
91쪽
o nihil itaque ex parte rei impedimento esse, quominus doIor vel amoris Attritionis ita intendatur. & effervescat , ut gratia tandem imbu
Haec opinio plana facilisque est , sed illius simplicitas omnibus non
placuit. TERTIA SENTENTIA. Tertiusque discriminis modus. TERTIO itaque Scotus ei quidpiam addendum putavit, & cum praedictis quidem Theologis in eo consentit ille , quod dolorem de peccato interuum formatumque charitate appellet Contritionem. Attritionem vero, qui minus fervet & charitatis infusionem antevertit. Sed in eo ab iisdem dissidet, quod, ut Attritio mereatur gratiam fiatque Contritio, non certum duntaxat illius gradum,' sed Sc certam praeterea durationem soli Deo cognitam exigat. De quo iplum lege in A. dis. 14. q. 2. nu. Ia. ρο seq. nec non & Gabrielem in q. disi. 14. q. I. num. 238. ubi ejus sententiam luculenter exponit.. Quamobrem omnis de peccato dolor , quantumvis ali inde absolutus esset & ex Dei amore ac propter i plum unice conciperetur , intra hos latioris Attritionis limites concluderetur, donec ad illud temporis punctum soli compertum Deo pervenisset.. Et certe quoci juxta Scotum Attritio non excludat, sed includat potius Dei amorem , id non tantum colligitur ex iis quae ipsi communia eum caeteris esse jam monuimus , sed ex multis etiam peculiaribus argumentis . Primo enim Scotus supra ararit Attritionem versari circa peccatum, non solum quatenus inducit poenam aut privat beatitudine , sed etiam quatenus offundit Deum, ut offensivum Dei, inquit. Secundo docet ibid. ut vera sit Attritio , debere eam eri totaliter& perfecte moraliter circumstantionatam ; non eiet autem perses e Sctotaliter circumstantionata in genere moris sine recto fine , qui solus
est Deus. ι aTertio assirmat. - eundem omnino motum in Eme naturae 3c moris.
o qui prius erat Attritio . . . . absque ulla. sui mutatione fieri Contri-- tionem in eo instanti , quo Deus homini largitur gratiam sanctifi- is cantem o v non esset porro idem actus in genere moris , si aliud λ- ret necessiario Attritionis & Contritionis motivum. Quarto . Non solum ait Attritionem mereri de congruo gratiam . sed etiam possie aliquando vi sua sine Sacramento delere peccata . Iam
vero . ad delenda extra Sacramentum peccata. nece sarius est ex omnium
eonsensione amor Dei , & quidem summus: sic parte A. ad s. Con-- cedo , inquit , quod frequentqr dimittitur peccatum per aliquam
92쪽
., motionem Attritionis etanquam per meritum de congruo ante susce-M ptionem sacramenti Poenitentiae , sicut in adulto frequenter dimitti-ia tur Originale ante susceptionem Baptismatis . In reportatis autem ad eandem dis. Is quae . 4. scholio a. Si attritus , Snquit , in ulti- ,, mo instanti Attritionis suae haberet majorem motum in Deum quam ,, prius habuit , probabile cst quod Deus daret ei gratiam , quia ipsa est dispositio de congruo ad gratiam . Ubi etiam observes velim, quod in Attritione aucludat majores ac majores animi motus in
Itaque jure pronuntiat Μorinus lib. . 8. cap. num. 4 . juXta Sco- se tum , Attritionem magnum dolorem propter Deum omcnsum com plecti. MQuod idem animadvertit Andreas Vega unus ex illustrissimis Scotidiscipulis lib. s. in Concit. Trid. cap. II. argumento 3. Scotistae , in- Α, quitis aiunt ad justificationem peccatoris non quemvis .dolorem de peccato etiam propter Deum suificene , imo necessariam este aliquantam . intensionem, & servorem in ipso dolore, aliquantique temporis, quidem robis ignoti continuationem. ' .
Astipulatur etiam Auctor Summae de Sacramentis ex Doctrina Fraucisci Victoria quaesi. ir . quae sic habet . Quaeritur utrum quilibet do- ,, lor peccatorum quandum vis parvus sussiciat, ad remittenda peccata: His Cui quaestioni sic respondet Scotus in A. quaest. a. art. a. dicit quod licet quis habeat dolorem de peccato propter Deum, cumi aliis omnibus se circumstantiis, nisi talis dolor habuerit .cersam intensionem completivam ,, & continuationem , non sussicit. Quanta autem debeat esse illa intensito, dicit quod solus Deus novis Quapropter juxta Scotum Attritio includere ac charitatem, i Z . V.
Quarto nonnulli quibus non arrisit verae charitatis necessit s adveniamin Sacramento obtinendam, aliam viam inierunt: Contritionemque & Attricionem mas Ediscernendas esse put erunt Licet igitur ad utramque requirant amorem Dei , & quidem supra , mnia , cum tamen ejusmodi amorem duplicem asnoscant , 3lterum micitiae , .quo Deo bonum volumus . in quo cnaritatem sitam esse δ' iunt y alterum concupiscentiae , quo . bonum postrum in Deo quaerimuS ό priorem assignant Contritiori . Attiatioui vero poste'
Inter hos Theologos recensetur Sylvius , cui plurimi hoc aevo assentiuntur de quo lege Patrem te Dent de Attritione n. I 4. I98. o 2 3. necnon &Havermans in stia disquisitione. Atque adeo secundum illos Attritio est dolor de peccatis eX amore
93쪽
Dei concupiscentiali .oriundus Contritio Vero idolor ax charitate Pro
Quinto quidam longius praetervecti definierunt amorem Dei necem rium quidem esse ad Attritionem .' sed cum nullum .eis .appareret certi gragus figendi sun lamentum satis esse dixerunt , si Nel .tenuissimus, atque, ut loqui eis placet, si aliqualis amor adsit: de his mentionem facit summus Pontifex Alexander VII. in suo hac de re decreto quod infra
Sexto has etiam lineas transierunt hoc aevo plurimi qui amorem omnem Dei ab Attritione repellentes, ad eam sussicere .docuerunt do lorem .de peccato ob ejus turpitudiuem , aut quod vulgo magis am-cit , & vehementius animum commovet ) propter poenas inferni quas meretur & accersit, Sic Attritio tota specie aut genere potius toto, a Contritione discrepat, cum utriusque plane diversum sit motivum: brevis ambarum dime rentia; timor & amor. Haec autem sententia apud recentiores Theologos plurimum viguit Inter alios eminent Suares , Abely , Pintherellus , Dentius ac Bo-
At hic timor juxta eos supernaturalis eri debet, utpote fidei lumine
Septimo non desuerunt qui ottritionem ex .amore Dei naturali .ad Sacramentum idoneam esse pronuntiaverint. Horum meminit Tapperus art. q. Aesontritione p. IIO.
octavo multi hoe etiam non contenti .motivum quodlibet honestum ad Attritionem satis eme .dixerunt , verbi gratia malorum temporalium metum . Istorum aliquos jam vestutior aetas tulerat o de quo consule Gabrielem in quartum disinct. I . pag. 233. Nostra autem aetate suere longe frequentiores , quos honoris causa non appella
94쪽
Dg CONTRITIONE. NON A SENTENTI A.
Nono denique Attritio' accepta' est pro dolore imperfecto alterius etiam modi , verbi ς cum quis ita dolere incipit de uno peecato ut nondum de omnibus doleat , sed nonnullis adhuc affixus sit r aut ita dolet de singulis, ut ea quidem deposuisse vellet, nondum autem firmiter ea deponere animo proponat. De ambabus his Attritionis vocabuli significasionibus lege Alensem in o di t. r7. Thomam Argentinensem ibid. Navarrum
1 ae sunt variae quas ex variis Theologis colligere potuimus notiones At- critionisi quaecum a se invicem plane diversae sint, & immensum distent,. ab una ad aliam nulla prosecto consecutio' legitima est. Illam porroe varietatem opinionum cum attentius consideraret idem Gabriel ins quarta distinct. 16. quaess. r. arris. r. annotavit Attritionis nometi sic a' Theologis usurpari ut illa quidem semper esset insormis, modcs autem bona' modo' vitiosa, modo in d; Serens esset Quamvis autem ea sit generarim vocis istius amplitudo , est famen suus & proprius apud singulos istius aliquando usus . Fit enim ut eundem animi motum quem unus Attritionis loco habet , non haheat item alius sc' verbi gratia qui ad Attritionem flagitant amorem Dei aliqnando ne' Attritionis quidem' nomine' dignari' volunt quae' hoc amore careat . Talis detestatio ς inquit Nider supra
si num. r D non' esset actus virtutis quia non est circumstantionata' debito' fine' , ac per consequens non esset Attritio vera Contra qui Attritionem ex lolo' suppliciorum aeternorum timore concipi decernunt, Attritionem non' appellarent dolorem eum , qui ex amoris & charitatis sonte flueret: quem tamen solum alii pro germana' & idonea Attritio- ne admittunt P quo fid ut ambiguae quoque sint admodum hae duae Theolog
Prima. Attritio sufficit; quemadmodum aiunt Paludanus is 4. dist. I7. σs9'. Durandus in s dis. I 8. q. a. Tapperus seupra pag. III. ROffensisan. I. Ir.s . & alii passuu . bSecunda. Attritio non sufficit ; quod conceptis verbis est apud Gabrielem
Ut enim demum intelligatur quo sensu Attritio sufficere assirmetur aucnegetur , scias oportet prius quamnam ii Theolosi notionem Attritionis nomini sufficiant, ne vocis dubiae ambiguitate delusus animus temere jad Hac turpiter hallucinetur o
95쪽
DE CONTRITIONE. ARTICU LU S IV
m variis Theologorum opinionibus circa Conrritionis perfectae ast impe in . . ctae necessetatem ac susscientiam .
HIs ad vitandam in decursu istius quaestronis. eonfusionem animad- . verss , jam videndum est quoti sint aut suerine in scholis de hujus multiplicis Contritionis & Attritionis necessitate ad sacramentum Poenitentiae rite nec sine fructu suscipiendum, opiniones Leguntur autem ea de re novem Omnino sententiae. Prima Contrivionem ex charitate habituali prosectam gratiamque sanctificantem , Sacramento , & absolutioni praeviam esse oportere
Secunda ad id tantum postulat acrem incensum . perfectum actu iri
charitatis . . . . - .' γ' i' .. . .
Ambae nullam agnoscunt Attritionem , t quae Sacramenti effectui par sit. Tertia ex git duntaxat charitatem actualem in corde dominantem, etiam si persecta illa non sit. Quarta summum amorem concupiscentiae necessarium , & satis esse:
Quinta amorem aliquem Dei requiri, at quemlibet exiguum, sum c-
Sexta nihil aliud flagitat praeter dolorem ex peccatorum turpitudinis intuita . aut quod magis vulgo assicit ex poenarum gehennae
Septima contenta est amore Dei. naturali'. l . OEtava perinde esse existimat quodlibet doloris motivum. etiam naturale , modo indecorum ac vitiosum non sit . . Nona denique asserere videtur nullum bonum volu tatis mOhum necessarium esse ad veniam m Sacramento obetinerulam , savisque esse siquis nullum obicem gratiae ponat inter Sacramentum suscipiendum. Id laxamenti tribuitur Scoto cujus dicta nonnulli ut sonant amplexi sunt , temperarunt alii , reliqui aut damnarunt acerbe aut benigne e lusarunt o De hoc omni negotio adi sit tanti est , Scotum iptum in distinct. ι . quise. q. an. 3. oe resolui. in . diu. I . qtisse. I. artisgo in reportatis ad 4. disiact. I q, quaesi. q. Franciscum de Mayronis , in m disiact. I . quaest. 3. Nicolaum de Orbellis , lib. h. quaesi. 2. nM. 4. 37. Wobillonium is 4. disinis. I 4. an. I. o distinct. I 8. aumem arr. a. Tartaretum in reportatis ad distinct. I . Summam Angelicam verbo confesso I Gabrielem in m disinct. 74. quaesi. a. pag. 24 P. 248. 2 9. 232. Μonilianum Cardinalem ex ordine Minorum in prima Theologicarum insilutionum editione apud Latinoium pag. a 37. Al-
96쪽
mainum in m disina. I . quaest. 4. Sylvestrum in summa ver . nafessio.; Tapperum supra pag. I Ia. Roffensem ara. M pag. 338. Vegam in Concilium Tridentinum, Morinum de Paenit. lib. 8. cap. 3. num. II.& Querassium 1. Par. ω 8.ΡΩΡΜΕ. 77. . ἰ ' . . Ut autem penitus introspicias haec placita Theologorum ac eorum praesertim qui amorem Dei super omnia ad sacramentum rite suscipien
, Notandum est primo quosdam omnem amorem Dei quantumlibet exuguum ac etenuem velle esse veram charitatem . alios autem non appellare charitatem , nisi eum inmorem Dei , qui cordi actu saltem domi
Secundo nonnullos , ut mox indicavimus , quemlibet amorem Dei in corde regnantem charitatis nomine socare et alios vero hunc amo rem Dei duplicem agnoscere et alterum amicitiae , qui sit charitas . al. Lerum concupiscentiae , qui a charitate distinguatur. Tertio eos qui summum quemlibet amorem Dei verae charitatis loco hahent , in eoque adveniam peccatorum postulando concordant, non levi disesidio laborare circa ejus emcientiam. Aliqui enim opinantur charitatis omnis verae propriam hane esse vim, ut peccato plane sit insociabilis : ex quo sequitur , juxta hos Theologos, hominem esse ab omni noxa & reatu immunem, antequam sacramentum Poenitentiae suscipiat, nec posse aliter sacramentum hoe rite suscipi. . . , T Nonnulli contra varios in amore , & charitate Dei dominante gra idus distinguunt , aiuntque charitatem si incensa sit , posse expellere peccata , si autem remissa sit chariIas , posse ea non expellere, posse. Inquam, non expellere, non tantum eo sensu quod vulgo cum pece. tis seu cum i statu peccati consistere queat amor Dei actualis etiam dominans , sed insuper itaui ne in casu quidem necessitatis ea cerito deleat absque sacramento' ac proinde hominem vera charitate Baarantem posse non salvari si sorte sacramentum Poenitentiae non
Alii eandem amplectentes distinctionem graduum charitatis; sentiunt hanc esse vim peculiarem charitatis incensae ut statim & vulgo, etiam ante sacramentum justificet hominem qui ea ardet ; charἱtatem vero, quae minus robusta est , non modo eum statu peccati esse posse , sed etiam passim consistere et eandem autem hanc charitatem quae per seminus emcax est , gratiam statim ac vulgo non conserre; eandem tymen gratiam largiri in casu necessitatis , adeo ut qui ejusmodi ch4ritate tantum praeditus est , is vulgo quidem ante sacramenti susceptionem non justificetur , in casu tamen necessitatis sine sacramento salutem adipiscatur . Atque haec est omnium maxime communis opinio. Quidam vero censent inflammatam & intensissimam charitatem actua
97쪽
86 DE CONTRITI NE lem, sed etiam cum iis vulgo existere , donee sacramentum ad ea ab steirenda accedat nisi forte interveniat aliqua necessitas , t quo incalu arbitrantur charitatem hanc posse sacramenti Poenitentiae vices obire , & absque ejus susceptione. delere peccata , non autem alias. Fuere.denique olim , qui eo utque provecti sint , ut existimarent hominem , quantalibet incensum aξtuali charitate, posse damnari, imq& reipsa damnari , nisi sacramenta ipsa sibi necessaria usurparet adeo ut sacramenIorum votum :ac desiderium cum vera , & praevalida Dei charitate ne in casu quidem necessitatis in lalutem sufficeret. Is i Hujus porro postremae observationis de charitatis gradibus Sc essicacita.
te, plura sunt corollaria. . 3 3 ι' ι
.: Primum. Eos, qui ad sacramentum Poenitentiae flagitant charitatem, quae vim habeat delendorum statim , Sc abique mora peccatorum ; est consequenti recidere in aliorum sententiam qui ad illud requirunt Contritionem habituali charitate perfectam ἐν utrique enim sentiunt sacramentum ipsum nunquam conferro gratiam primam cum a sacerdoteas ministratur, sed eam sirpponere. . . . Secundum . Non esse proprium ac petuliare iis qui pro Attritione servili pugnant, non esse, inquam, iis proprium agnoscere in sacramem
Io. Poetii tentiae facultatem remittendorum, ipsa ejus susceptione peccatirum . . Sunt enim multi inter e , qui verae charitatis necessitatem ad sacramentum Poenitentiae admittunt, qui nihilominus sanciant extra sacramentum hoc peccata uulgo non dimitti, imo ne sorte quidem dimitti sine eo in
Tertium . Charitatem duplici modo persectam dici posse r. quo ad Assentiam , ut loquuntur , cum vera est nempe & animo dominans ;quia iunc complectitur quidquid ad persectionem illius ementiae peri,
Met et A. penes graduin , cum non tantum Vera, δc certo in gradu do. minans animo est , sed etiam vehemens & incensa : tunc autem pedi ιecta hoc sensu dicitur ; cum per se valet sne alterius motivi submidio superare omnes tentationes ingruentes non perfecta autem cum timoris adhuc auxilio eget . Periecta enim charitas soras mittit ti
Quartum. Contrisionem tripliciter appellari persectam : r. quod asjunctam habeat veram charitatem: a. quod incensam eo quod charitatem habitualem gratiamque sanetificantem . . t FNos autem Contritionem persectam nominabimus quae ex charitate inflammata, aut gratia habituali fluit: impersectam vero, seu Attritionem, quidquid in eodem genere infra utramque illam positum est.
98쪽
I A amimonuimus duplici ratione persectam a nobis. dici Contri- . tionem : I. quando.ex fratia sanctificante procedit , adjunetamque.habet , aut praeviam potius , precator9m remissionem .: I. cum in se involvit serventem & inflammatum actum charitatis . eui nunc sere omnes tribuunt gratiae Dei, ante ipsam sacramenti susceptionem , conse
Tria vero de utraque inquiremus. Primum an &qui sint utriusque assertores. Secundum, an eorum opinio ab . Ecclesia proscripta sit. Tertium,
De iis qui gratiam sanctificantem peccatorumque remissonem sacramenti susceptioni praeviam esse oportere censuer m. ASSE RTIO I. I .
ΜUlti ad nostram aetatem extiterunt Theologi iique insignes, qui in ea
sententia versati sint. PROBATUR. enumeratione praecipuorum hujus opinionis Patronorum, qui sive ante Concit. Trid. sive quo tempore Synodus habebatur, sive etiam
Duodecimo saeculo inter ipsa Theologiae nostrae exordia hoc in capite consentire videntur omnes , quorum ea de re scripta ad nos pervenerunt ; istud enim fundamenti loco ponebant . Jam vero qua ra tione placitum illud conciliari posset cum sacramenti vi , & ea , quae Ecclesiae a Christo concessa est , peccata solvendi & ligandi potestate; in eo vero non mediocris discordia erat o his nimirum volentibus post Ieccata Contritione remissa quoad culpam & reatum , jam Sacerdotius non competere ut peccatores ab eis absolverent , sed ut solutos declararent, quos Deus ante solvisset et illis autem Deum inter & Ecclesiae ministrum rem sic partientibus , ut Deus quidem Contritioni delicta condonaret , sed , ut aiebant , conditionale , hoc est ea condi. tione tri peccator deinceps ad sacramentum accederet , in sacramento autem eadhm Sacerdos absolute remitteret et caeteris denique contendentibus sic peccati remittendi partes esse dividendas , ut, cum in peccato duo
99쪽
snt, noxa & reatus; Deus culpam Contritione , sacerdos reatum absolutione extingueret I .a I J T ὸl APrimus sese nobis offert Hugo Victorinus ad annum II 3 o. qui etiam hanc postremam Contritionis efficaciae cum Sacerdotum ministerio componendae rationem amplectitur : libro enim a. de Sacramentis parte Iq. cap. 8. nodum hunc expediens , duo praestat . it. quippe rejicit eorum expositionem ., 'ui nimis jejune de Sacerdotum dignitate loquentes a firmabant ab eis i non solvi , sed solutos tantum ostendi peccatoreget M sic mentem suam aperit, ut Deus Contritionis respectu culpam , ScSacerdos postm*dum. reatum absollationis vi deleat . Hoc bene in-
'uit, in resurrectione Lazari signatum est , quem ipse Dominus peris te prius intrinsecus a vinculo mortis absolvit , vivificatum autem deis foris ministerio Apostolorum solvi praecepit . Sic namque in sancta
Ecclesia nunc mortuos peccatis per suam gratiam solam interius viri Vificans ad compunctionem accendit, vivificatos per confessionem so- is ras Venire praecipit a ac sic deinde Poenitentes per ministeriunx Sa- ,, cerdotum a debito damnationis absolvit Uideantur Launojus para 69. Lupus pag. 636. Havermans paga 2ν. Episcopus Castoriensis , Ep. d Cierum , num. II. Vasques, ρ. 83. art. I a. Tannerus lib. q. disput.
6. dubio 4. & Pintherellus p. I. Secundus Ricardus Victorinus , qui idem eodem tempore de Contritione docuit in suo de potesate Disendi ac ligandi libello cap. 7. I9. Cum autem sibi opposuisset hoe quod nemini statim non venit in
mentem, eos nempe M.qui charitatem habent, debito damnationis aete ,, nae teneri non valeret ad id respondet negando; sed ut putant, is qui charitatem habet P. . . teneri non valet. Quomodo ergo Sacerdosis eum ab hujusmodi debito absolvit , si ante sacerdotalem absoluti is nem , charitate interveniente , absolvi meruit ' Sed absque ulla du-- bitatione Patriarchae & Prophetae charitatem habuere , & tamen te-
nebantur vinculo damnationis aeternae : alioquin nec ad inferna dess, conderent, nec ulla redemptione egerent. μTertius est Robertus Pullus, qui eandem cum superioribus viam insistit quoad Contritionis peccata delentis necessitatem , sed ab iis in hoc discedit , quod Contritione tam reatum quam noxam aboleri pu ret . S' autem ab eo jam quaeras , quo pacto igitur Sacerdos solvat peccata s reponit solutionis nomine sacramentum solutionis appellari , dieique Ecclesiae ministros solvere peccata quia scilicet sacramentum s
lutionis peccatorum celebrant. Parte s. cap. I 3. Post compunctionem, ubi ab ipso Domino suscitatur Lazarus, necessaria est consessio , is ubi officio ministrorum ligamentis mortis , id est corpore peccati , b, absolvitur Pane 6. cap. 6i Quis potes dimittere peccata nis so- is lus Deus ' Quid ergo apud homines est peccata dimittere , aut is a peccato absolvere , nisi sacramentum remissionis & absolutionis ce- ,, lebrare ρ Ex quo quis poenitet , Deus remittit i peccata postmodum
100쪽
- eonfitenti minister Dei absolvendo remittit. Et quid est , absolven- .do remittit; nisi quod sacramentum remissionis facit Absolutio, quae
serperacta confessione super Poenitentem a Sacerdote fit , sacramentum se est , quoniam sacrae rei signum'. Et cujus sacrae rei signum , nisi r ,, .missionis & ab lutionis Nimirum a Sacerdote facta a peccatis a . ,rsolutio, remissionem peccatorum, quam antea peperit cordis Contri-M tio, idesiillnat A peccatis ergo Presbyter solvat non utique . quod
ocata dimittat ;; sed quod dimissa sacramento pandat. Huc utque se Pullus, cujus dicta an cum Synodi Tridentinae sanehionibus, & quo-
is modo cohaerere possint , alius erit disserendi locus. . Quartus est Hugo Lothariensis eorum aequalis in summa sentent. tractat. 6. cap. I l. cuius sententiam his. verbis refert Mathoidus in suis
ad Pulium observationibus . Hugo Lothariensis in Poenitente post Ba- ,, ptismum censet triplicem naici obligationem, quarum prima respiis ciat reatum culpae ἱ secunda reatum poenae aeternae s tertia reatum is poenae temporalis . Prima igitur tollitur ante omnem sacramentorum
is collationem , Deo solo culpas remittente , dum sinceram Poenitentisse Contritionem advertit secunda tollitur per ipsam actualem sa- is cramenti susceptionem in charitate iactam λ a tertia vero solus Deus pro-H prie loquendo videtur absolvere .... quia neseit Sacerdos an condignam
is injunxerit satisfactionem , id solius Dei scientiae relinquatur ,
Quintus est Abaelardus , seu quis alius auctor libri adversus haereses inter ejus opera , qui in eandem prorsus cum Hugone & Ricardo Vbctorino opinionem abiit Postquam , inquit cap. 33. Christus La- ,, Earum suscitavit , ait Discipulis , solvite eum. Voluit Deus ut quem se suscitaverat , ipsi solverent , & solutum ostenderent . . . . Apparet , is inquit ibidem , quod solus Deus dimittit peccata vivificando intusis per gratiam, & quod Sacerdos dimittit , non intus vivificando', sedis a debito aeternae poenae absolvendo , per eam , quam injungit, satis is faetionem. Sextus in eundem numerum venit Petrus Lombardus , cujus hac de re sensus nemini dubius est : lib. quippe sententiarum 4. disisti . II. σ18. persectae Contritionis vim ac necessitatem amplificat , ut ejus beneficio deletis peccati noxa simul & reatu nihil amplius relinquere videatur Ecclesiae ministris , quam remissionis Contritione jam tactae declarationem. Distinis. I . Sane dici potest quod sine consessione orisse & solutione poenae exterioris , peccata delentur per Contritionem , , , EX quo enim proponit mente compuncta se consessurum , Deus diis mittit , quia ibi est confessio cordis , etsi non oris oportet se ergo Poenitentem confiteri , si tempus habeat : & tamen antequam se sit consessio in ore , si votum sit in corde , praestatur ei remissio ,
si disistit. I 8. Quaeri solet, si peccatum omnino dimissum est a Deois per cordis Contritionem , ex quo Poenitens votum habuit confiten-