장음표시 사용
81쪽
Septimo hic peccatoris status dii plicet Deo: ergo necessum est ut veternum illud quo torpet quam primum excutiat. Octavo Christus dilerte imperat Mart. 3. 13. ut qui novit fratrem
suum sibi iratum , ante omnia cum eo statim reconcilietur; M offers, inquit, munus tuum ad avare, ρο ιοι recordatus fueris, quia frater tuus habet aliquid aaυersum te; relinque ibi munus ruum ante altare, oe vade Prius reconciliara fratri tuo, o runc veniens osseres munus tuum . Quod si
ita est de homine, quid de Deo iplo statuendum est
Ex quo sequitur diuturniorem hanc in peccato moram in confessi ne esse cxprimendam , propterea quod novum sit peccatum . Imo esset illa aperienda Sacerdoti, quamvis malitiam prioris peccati duntaxat augeret, quod sentiunt alterius opinionis desseniores.
PEcCARE uidetur quem sceleris admissi non poenitet, statim atque in memoriam illius redit. PROB. I. quia illud est superioris assertiopis consectarium : si enim graviter delinquit , qui per multum tempus differt conversionem suam ad Deum ; non potest etiam aliquod peccatum non admittere, qui per aliquod tempus eam procrastinat. PROB. a. auctoritate veterum Theologorum, qui ita senserunt. Primus est Guillelmus Paris. qui non solum censet hominem ejusmodi statim conteri oportere sed debere etiam eum statim peccatum illud suum confiteri. Secundus est sanctus Thomas in dis. 17. q. 3. arr. I. quaesiunc. q. se Rei pondeo, inquit, dicendum quod cum propontum confitendi sit annexum Contritioni. tunc tenetur aliquis ad hoc propositum, quando ad
se Contritionem tenetur: scilicet quando peccata occurrunt memoriae. M a. vero a. q. 62. ari. 8. in corp. Manilesium est, inquit, quod necis per modicum tempus, licet in peccato morari ; sed quilibet teneturis peccatum statim deserere ς juxta illud Eceli. ar. a. Quas a facie coru-- bri , fuge Peccata. Tertius est sanctus Antoninus, qui etiam hoc in capite longius progredi videtur: sic enim habet in Summa I. parte, tis. Iq. cap. IS. num. a. Quantum ad peccata mortalia, inquit, de quibus quis nondum ha-- huit Contritionem; videtur quod i em per teneatur, quando peccatum is menti occurrit, ad actu odiendum & detestandum peccatum : aliasse peccat mortaliter peccato omissionis , quousque conteratur . Tum dicti rationem addit et M Nec enim, inquit, per momentum licet stareis In peccato, imminet enim maximum periculum: cum enimis nulla necessitas excuset a Contritione , si moriatur ante Contritiori nem, etiamsi non potuerit conteri quia subito moritur, nihilominus1, damnatur.
82쪽
PROB. 3. ratione. mi enim Iethale vulnus accepit, statim sub rina peccati necessarium ei remedium adhibere debet ne vitam imprudens amittat . Quanto ergo potiori jure tenetur is Contritionem usurpare , quinversatur in tanto aeternae salutis suae dicrimine
Contritio & Poenitentia necessaria est necessitate medii. Est assertio contra nonnullos e recentioribus , qui Contritionis ne cessitatem aut sustulerunt e medio , aut saltem plurimum extenua
Scilicet non ita pridem aliquis extitit Theologaster, ut notat Lupus in episeola ad Henricum mis , cap. 4. qui nullum penitus , ne quidem naturalem dolorem tradidit requiri ad psnitentialis lacramenti valorem: alii ' autem docuerunt dolorem existimatum sumcere ; alii satis em diniendi voluntatem ; alii satis esse , si doleas quod non doleas ut par est
de admisso peccato. : PROB. I. ex Scripturis quae Contritionem cordis exigunt, tanquam conditionem ad criminum remissionem. omnino necessariam.
EZech. 33. 9. Si .... non fuerit conversus a via sua , ipse impius )in iniquitate sua morietων. Lue. II. 3. Christus, Nia Poenitentiam habueris ris , inquit, omnes similiter peribitis, σαPROBATUR a. ex Patribus, qui asserunt post Baptismum hanc uni- eam eme lapsis post naufragium tabulam et . quod aiunt Tertullianus de Poenis. cap. 4. Ambrosus in Psal. 27. ρο ad virginem lanam , Hieron mus in cap. 3. Isaiie , ο πυλ 63. ad Pammacbium , & ex eo glossa Ordinaria in cap. I. Isaiae, Gratianus de Poenis. ἀβ. I. causa Σ. Magister Sententiarum, ιῶ. di L Id. Secundo , ex iis qui afferunt unicum hoc iisdem lapsis patere remedium. Sic Tertullianus ibid. cap. 7. Clausa, inquit , ignoscentiae ja- nua .... aliquid adhuc permisit patere. Collocavit investibulo Poeniten-
Tertio , ex iis qui diserte pronuntiant neminem sine Poenitentia ingratiam cum Deo redire possie . Sic Augustinus epise. 93. nu. 33. Nec , , quemquam putes , inquit , . ab errore ad veritatem , vel a quocun- que sive magno , sive parvo peccato ad correctionem sine Poenite ,, tia pome transire. εPROBATun 3. ex Synodo Tridentino quae definit Contritionem ac Poenitentiam fuisse ad remissionem peccatorum , quovis tempore neces
PROBATuR A. ratione . Nempe ut peccator salutem adipiscatur , E 4 ne
83쪽
necesse est peccatum omnino aboleri i peccatum autem duo simul involvit ; primum actionem non ordinatam voluntatis , aversionem sci licet a Deo : secundum injuriam quandam Deo illatam , . Iam vero primum non potest tolli , nec secundum resarciri absque Poeni
Ex his autem duo colliges dAc primum quidem , Contritionem esse multo magis necessiariam necemitate praecepti divini , quod Patrum testimonia mox allata significant . Alterum , veritati consentaneum non esse , quod dixere nonnulli Theologi , nullum videlicet bonum voluntatis motum requiri adveniam obtinendam I satis vero esse si quis obicem non ponat: de quo Estius in . dist. 26. Paret. a..
Ad remissionem peccatorum venialium etiam requiritur Contritio , saltem virtualis & implicita. Est adversus quoidam, qui sussicere statuunt charitatem habitualem ad remissionem ejul modi deliεtorum. PROBATUR I. ex Scripturis , quae nullum inter peccata discrimen
constituunt, ubi Contritionem postulant ad eorum relaxationem conle- quendam. PROBATuR 2 ex Patribus, ex quibus duos tantum asseremus.
Primus est Hieronymus qui epist. 46. ad Rusticum cap. . sic ait, Septies is cadit justus & resurgit; si cadit , quomodo justus' si justus, quomodo is caditi sed justi vocabulum non amittit, qui per Poenitentiam semper r
si s urgit. AM . Secundus est Sanctus Augustinus jam laudatus epis. 93, n. 33. Nec ' quemquam putes ab errore ad Veritatem , vel a quocunque , sivem magno , sive parvo peccato ad correthionem sine Poenitentia possem transire. εε PROBATUR 3. ratione. Primo enim peccatum quodlibet, quantumvis exiguum , est amor perversus creaturae o non potest autem ejusmodi amor tolli , quin creatura quae placebat incipiat displicere : non displicet autem , nisi ope Poenitentiae . Secundo . Si sussiceret solus charitatis habitus , nulla unquam serent in justis peccata venialia , quia in eis semper est charitas . Et vero peccatum Veniale non Opponitur habitui charitatis , cum quo stare potest . Tertio . Nulla justis foret necessitas orationis dominicae ubi petunt sibi dimitti peccata. At
contra Sanctus Augustinus serm. II. num. 3. a II. num. 8. III. num. 5.
33 a. num. 7. ρο epis. 263. num. 8. ubi triplicem distinguit Poeniten tiam : primam Catechumenorum ante baptisma. Secundam lapsorum post Baptisma e tertiam justorum , quam in recitatione orationis domini cae constituit. Nec
84쪽
DE CONTRITIONE ., 73-Nee est quod dicas Μanassen in ea , quae ad sacrorum Bibliorum calcem ponitur , oratione sic loquῖ , quali Poenitemia posita non sit justis. Loquitur enim ibi, quisquis est auctor hujus orationis , de Poenitentia illa luctuosa ac laboriosa, quae ab iis obeunda est, qui se ingentibus flagitiis
Quod autem virtualis lassiciat , communis est Theologorum sen
Ita quippe sanctus Thomas 3. pari. qu.es. 87. an. I. . in corpore ait Contritionem illam satis eme , quae sita est in eo quod aliquis seris tur secundum affectum in Deum , ita ut quidquid sibi occurreretis quod eum ab hoc motu retardaret , displiceret et , & doleret se hoc
De eo quoque Estius in dissiam r& illustr. Bostaetus lib. 4. de variis orationis salibus nu. 4. sese. QuπREs I. an ejusmodi levia peccata non abstergat aqua lustralis, . V. g. & caetera id genus Ecclesiae precibus conlecrata, quae a Theologis sacramentalia appellantur .REsPONDEo iis rebus, nulla peccata tolli posse sine certo contritionis actu qui simul accedat, quia rebus id genus gratiam ad id peculiarem non alligavit Deus: posse tamen fieri ut propter Eccletiae preces nonnullis dentur quaedam auxilia ad Contritionis actum eliciendum ; sed an id fiat , esse prorsus incertum. . I U AERES a. an cum lethalia peceata venialibus admixta sunt , illorum detestatio , horum , utpote leviorum , veniam simul linportet .
RESPONDEO non ita esse : quia detestatio graviorum non includit necessario leviorum odium . Potest enim quis odisse mortifera , & venialibus simul addictus esse : quapropter requiritur proprius de his
Quae RES 3. an requiratur Contritio specialis. REsPONDEo satis esse generalem et sussicit enim ut quis id genus peccata universe detestetur λ nec necessarium est ut in singula imquirat. QUAERES quo pacto Contritio delet hujusmodi peccata. RESPONDEO Contritionem ea delere vi sua sine ullo sacramenti Pinnitentiae Voto , aut respectu ; quia nimirum sacramento Poeniten- tiae opus illa non habent . Nec tamen idcirco superfluum esse sacramentum illud , si accedat ; gratiam enim augebit , jusque ad auxilia pro loci ac temporis opportunitate peculiaria largietur. ASis
85쪽
. A S S,E R .T L O VII. . Contritio ad omnia peccata extendenda est , seu univerialis e
Est adversus quosdam recentiores Filiutius morat.qq. tradi. 6.ωγε. 1 3 qui aletis opinari sunt . . . . I PROBATUR I. ex Scripturis quae id efflagitant . Si impius, inquit Deus apud Ezech. 38. 2 I. egerit Poenitentiam ab omnibus peccatis suis
gice ornatur ess . omarum iniquitatum e ius , quas speratus est , non recordab- : versic. autem 3 o. Convertisnim , re agite Paenitentiam ab omnibus ruiquitatibus Deseris , re non erat vobis an ruinam ιn
PROBAUR ratione Theologica . Contritio enim est dolor de peccato , quatenus est offensa Dei . At non potest dissocere peccatum , quatenus est ostensa Dei , quin peccatum quodlibet eadem ratione disepliceat. Si enim adhue quoddam peccatum sacer , non displicet offensa Dei. ETO. Norandum est Contritionem extendi oportere ad omnia sigillatim pecca-za quae recoluntur: saris autem esse, ii generatim ad ea se extendat, quae post maturam inquisitionem memoriae non occurrunt.
Iaxime hortandi & monendi sunt fideles, ut ad singula mortalia crim na propria n Coruritionis dolorem adhibere studeant. ΡR OB. ex Catechismo Romano alam n 3'. cujus verba ipta sunt, quibus assertionem nostram concepimus.
Non expedit aliquando singulis peccatis diutius immorari, ut ad ea figi latim proprius Contritionis actus adhibeatur. PROBATUR . Sunt enim certi generis peccata , luxuriae nimirum , in quibus non ita accurate haerendum est , ne homo , dum de iis dolere 1ibi proponit, ita contra de integro oblectetur , novumque admiLtat crimen ,
Contritio est causa remissionis peccatorum eamque meretur , non qui lem de condigno, ut loquuntur, sed de congruo. PROBA ΤUR r. pars adversus Lutherum in assertione an. I 2. Cal. i num lib. r. Insitutionis cap. q. num. 3. Kemnitium a. parte Exam. couc.
86쪽
Imrine. & alios qua num Cantritionem esse causam remissionis peccatorum, quam fidei soli adscribi uniunx. . , . rPaos ATUR autem L. ex Scripturis quae istam vim attribuunt Contritioni ac Poenitentiae. . Hal. Io, Sacrificium Deo c ac proinde iram ejus placans , misericordiamque alliciens spiritus contristiusvis , c- contritum o hω-tiatum D s non despicies. EZech. I 8. 27. Cum averterit se impius vis impretate sua ... ipsa animam suam vivis sit . . lanae 3. Vidit Deus vera eorum Ninivitarum quia eo eris sunt demia sua mala rniseratis es Deus super maluium quam locutus fuerat ,
si faceres eis, o non fecit. . .
Lucae p. 47. de mulime peccatrice Christus Remittuntur, isquit , ei
peccata multa, quoniam dιlμιι multum.
PROBATUR a. ex Patribus qui ad demonstrandum Contritionis meritum allegabuntur . Si enim Contritio gratiam mereatur., ejus prole Ho caula potest aliquatenus nominari. .
PROBATUR 3. ex synodo Tridentina quae id multifariam significat . Iuxta illam enim Contritio I. ad gratiam disponis sess. 6. cap. 4. a. veniam peccatorum impetrat fess. 14. cap. 4. Si enim disponit ad jussilicationem & remissionuin peccatorum impetrat . aliquo modo gnatiae
PROBATUR a. pars, Contritionem scilicet merces gratiam ac peccatorum remissionem; idque adversus quosdam e Theologis qui licet carteris in hoc assentiantur, quod sit causa gratiae, ab iis tamen in eo disssident , quod nolint talem dici causam , quae gratiam mereatur ζ nubium enim meritum esse statuunt nisi hominis justa a fatentur nihilominus eam esse dispositionem ad gratiam suscipiendam. PROBATUR audem s. ex iis Scripturae locis quae inamjam adduximus . indicant. enim Deum hominis Poenitenxis Connuione ita commoveri ,
ut ipsius intuitu veniam ei largiatur . . . i a. -I . a. PROBATUR a. ex Patribus qui rem eandem aperte definiunt, Tertullianus libro 4. in Marcon. a. Achab Resemi, , , oniam in '. ruisse Poenitentiae nomine. μ ι . r γOrigenes homil. II. m cap. 3O. Levit.
- Purgatio peccati , inquis, per Poenitentiam constat . quam in se trum quis digne gerat, lxa uι mereri pro ea veniam possis, VP
Cyprianus de lapsis serventioribus in fine lib. δε lapsu . μ Qui sie .
se inquit, ima sui ecerit . laetam faciet Ecclesiam i nec solum Deiis Veniam merebitur, sed coronam. Ambrosius in Lucae a a. de Petro, Lacrymae veniam non postulam, is inquit, sed merentur. μHieronymus lib. a. contra Pelag. Qui peccata smpliciter confiten- ,. Iur, inquit, meremur humilitate elementiam Salvatoris.
87쪽
Augustinus in Psat. 3 Ninivitae, inquiuuel Poenitentiam egerunt , se & certam misericordiam meruerunz. 'i ' i' i , ui et s. υ Gregorius Μagnus lib. 3. 3n. - cap. q. Ninivitae, Inquit, dum. gravi Psmitentia se dejiciunt, omnipotentis Dei misericordiam is facile meruerunt . iPROBATUR 3. pars, hoc scilicet meritum, quodcunque est, non es de eondigno, sed Guntaxat de congruo . . . lHaec enim duo meritorum genera distinguuntur ι & ambo quidem in eo conveniunt, ἔ. quod sint opera libera; a. quod sint opera bona; 3. quod sint Dei dona o sed in hoc discrepant, a. quod meritum de congruo sit a gratia tantum movente , alterum vero sit a gratia sanctificante : a. quod primum fundetur in sola Dei misericordia : alterum
in justitia & ejus promissione.
' PROBATUR autem quia Contritio non est necessario hominis jam Deo grati : ac proinde nihil potest mereri de condigno : itaque si quod ei meritum inesse judicetur, illud est tantum de congruo. Attamen hoc levioris meriti senus antiquis ignotum non fuit : Sanctus enim Augustinus v. g. in tuis adversus Pelagianos libris passim praedicat fidei meritum quoa justificationem antevertas. Porro meritum hoc non impedit quominus dicamur ius cari gratis, ut loquitur Apostolus, tum quia illud ipsum Dei donum est, tum quia gratiam non assert ex justitia, sed ex mera Dei benignitate. i
De parrisione Contritionis generatim.
CONTRi Tio juxta synodum Tridentinam supra, Est dolor & do.
testatio de peccato. aeum propositoi non peccandi de i caeter . MContritio autem ista duplex est r periectae & imperfectare Persecta generis, nomen retinet ,: &i Confestio simpliciter appellatur. - Ιmpo ecta autem vulgo undatut A triti&. i . Quod a corporibus ad hoc argumentum inostrum translatum est. Iblud enim corpus contritum esse .dicimus , quod in i partes minutissimas redactum est , ae penitusi obnsractum o attritum Fero, quod nondum ita
comminuIum est a ' DV a i . 21. λ. 3 3 Iam vero utraque vox Ecclesiastica prorsus est, ac prophanis scriptoribus hoc saliom lensu omnim a8nOTh. . ita L . . t ' . t Ac Contrisionis quidem nomen longe est in. Ecclesia antiquissimum :eo enim utuntur
Primo Scripturae Ps. 33. 19. graecei; Psal. Ia. 19. V I46. 3. Isaiae
Secundo plures e Sanctis Patribus o Basilius in . PDI. a 3. Hilarius in Psal. a. Chrysostomus h . q. in z. a. Corinth. Augustinus in Psal. I 46- esa.
88쪽
Caesarius Arelat. bom. 29. Dorotheus Archimandrita in doctrinis cap. ar. Gregorius magnus 3. parte Pasoralis cap. 3I. Bernardus Epis. ad Cl rum oe populum Spiνensem, & alii. Attritionis vero vocabulum est multo recentius; namque non solum in Scripturis ac Patribus non occurrit ; sed ne quidem apud primos Theologiae nostrae principes legitur; Hugonem dico, & Ricardum a S. Victore , Robertum Pullum Cardinalem , Petrum Pictavientem , Lombardum , Ioannem Salisberiensem , Praepositivum , Petrum Cantorem , Robertum de Flammesbourg , qui tamen fere omnes de Poenitentia ex professo scripserunt , imo nec apud Guillelmum Altissio lorensem , aut Rai mundum de Peigna fori, aut Robertum de Sorbona, aliosve ad medium usque saeculum decimum- tertium e tunc enim I. usurpatum appa
rei a Guillelmo Parisiensi , Alexandro de Ales , & Alberto ma3no.Quidquid vero sit de hoc postremo, Contritio & Attritio sic adhibentur , ut Contritio perfectam peccatorum detestationem, Attritio vero impersectam tantum arguat.
Quoniam vero nihil est apud Theologos fixum, unde persectio illa repetenda sit, & insuper multis modis a persecto deflectitur, hinc Contritio latae , Attritio vero latioris significationis suit, multaeque circa earum discrimen sententiae enatae sunt.. PRIΜΑ SENTENTIA.. PRIΜo enim plerique veteres Theologi Contritionis persectionem ab ipso ejus principio accersendam esse rati , eum de peccatis dolorem pro Contritione duntaxat agnoscebant, qui ex gratia sanctificante princedere, & habitu charitatis esse sormatus. Ac proinde quaelibet alia peccatorum detestatio , quantumvis excellens , Attritionis loco habebatur , eo praecise quod e charitatis habitu Velut e sonte non proflueret , etiamsi sorte adesset amor Dei actualis
Contritionem enim ab Attritione eo secernebant, quod haec esset informis, illa vero non posset esse nisi formata. Ita loquuntur, aut Theologos etiam passim loqui aetate sua solitos esse testantur Alexander Alensis lib. q. q. I7. an. I. Albertus magnus in q, dis. I 6. art. 8. Vincentinus Bellovacensis tom. 3. lib. 3. disp. o. par. D. S. Thomas in 4. di r . O m supplemento g. I. an. 3. BonaVentu ra in dist. II. p. a. art. a. q. 3. ad 4. Ricardus de Μedia-Villa in A. HR. 27. art. I. Petrus de Tarentasia, seu Innocentius V. in A. quaest. r. art. a. quaesiunc. q. Aureolus in A. HR. I t. q. Scotus is 4. dis. Lq. q. I. art. a. Ioanne. Burgensis , - Pupilla oculi , parte q. cap. a. Tho mas Argentinensis in A. ds. I . ad 3. num. s. Adam Cuoddam libro A. quies. O. Dionysius Carthusanus in dis. I 8. quis. 4. Voritognus in A. disinis. et O. Tartaretus in disinct. I . quaes. 3. NaVarrus in
89쪽
Manuali cap. 1. imam a. de abi ad nosseam paene aetatem serme innumerabiles.
Haec enim suit omnium vulgatissima distinctio, ex qna sequi vir actum charitatis etiam inflammatae dici & esse Attritionem . Sic Ioannes Nider, magni quondam inter Dominicanos nominis Theologus , - exposin praecepi. Sectavi , praecepi. D cap. 8. mει 3. duplicem a nat Contritionem, alteram primam, quae Attritio nominatur ; ab aeram , quae sequitur, Be charitate sormata est. De primat autem Contritione , seu Attritione , quae est praeparatio ad Contritionem proprie dictam , sic habet Ad habendam Contr,tionem vel dispositionem
is sum cientem ad eandem exiguntur plura . . . I. . . R. . . . s. . a. &C
se sextum requisitum est motus liberi arbitrii in Deum, qui videtur eseri se maxime dilectio Dei super omnia. Sic Navarrus iu Μanuali 'pro definit r. Contritionem generatim in hune modum e V Est poenitudo voluntaria cum dolore maximo actua -- li vel virtuali peccati proprii jam commissi, quatenus est offensa Dei se super omnia dilecti : tum pergens addit, hoc iptihm esse Attritiori nem, quandiu non accessit habitus charitatis , - Poenitudo illa , in- quit, a nobis supra definita , quam habent illi, qui detestantur pec- ,, catum supra omne detestabile . . . . est Attritio, ut arbitror, quoad-ri usque Deus propter suam misericordiam gratiam suam habitualem fuerit impertitus . . . . appellaturque Contritio informis. Quapropter apposite omnino & docte notat hoc , qui commentariis auxit Scotum ad di tract. 14. Contritici, inquit, sumitur duobus mo- ,, das : uno modo pro acta formato ; 3c sic quilibet dolor antecedensis infusionem gratiae erit Attritio, .quantumlibet persectus; idem autem is conῖ inuatus insula gratia erit Contritio, sive persectus sit sive impe lectus . - Et in hoc sensu frequeus est usus Contritionis apud anti
Cui Morinus concinit lib. 8. Op. a. num 3 3. Sih autem , inquit , se Attritionem inter & Contritionem distinguebant , ut Attritionem se dicerent ex fide informi nasci, Contritionem ex fide formata ....is hine omnem dolorem de peccato , Deique amorem in non ha-- bente gratiam Attritioni tribuerunt ; in nabente gratiam Contriis r ni. ει Cum autem quilibet de peccato dolor non fit idoneus per sese ad gratiam Dei hominibus conciliandam , sed ad id saltem oporteat eumine acrem atque incensum inde se undus discriminis modus exor
90쪽
Ei se indus discrξ minis modus. SECUNDO igitur aliud discrimen Attritionem inter & Contritionem esse statuerunt iidem Theologi aut alii, quod nempe Attritio esλt d
lor minus intensius, Contritio vero intensior. Ita loquuntur Guillelmus Parisiensis de sacramento Poenitentiae pag. 444. Albertus Μagnus in A. dise. I 6. artis. I 8. Alexander Alensis in 4..ds. 7. membro I. S. Thomas ta 3. d. Q. E. q. ff. ars. I. in . λβ. 22.
ao. Angelus de Clavasio in summa voris Contritio ; Biel in φ ais. a . Sylvester Prieras in summa verbo Contritis. Hanc autem sentiendi loquendique rationem amplexi saut plurimi recentiores ; Illustrissimus Episcopus Castoriensis in r. libro de amore Poenitente, Lupus in duobus de Contritione opusculis, Farvaquius is quaesti ossiis. & alibi , Havermans in suo de Coinrisione hbello , obstraetusiae conversisne peccatoris, Queramus in grandi sua de meine concilii Tris dentini cisca Contritionem dissertatione , Hieronymua Harre in trast de Attritione, & Albericus Kercho ve de eodem argumento.
Atque adeo Attritio hoc sensu complecti quoque potest amorem seucharitatem Dei actualem, modo illa in su premo gradu nondum sit. Et vero plerique e superioribus Theologis , Guillelmus nempe Pari . sensis , Albertus magnus , Halensis , Paludanus , Angelus de Clavasa di c. diserte notant aut significant , Attritionem & Contritionem ejus dem omnino esse speciei , & intra eandem speciem differre tantum si cundum majus & minus, ut loquuntur. Quod cum ita sit, nedum ch. xitatem Dei secum Attritio non patiatur . ex ea potius videri pope concipi, sicut & Contritio. Quod libenter admittunt ii, quos modo laudabamus, recenti Pes. Attritionem enim vocant, dolorem de peccato ortum ex imperfectu charitate actuali. Contritionem vero . eum qui tha rigate perfectas ait :& utramque definiunt esse ejusdem speciei. . Ista porro Contritionis & Attritionis distinctio penes varios earum intra eandem speciem gradus antiquissima & frequentissima est . Unde Morinus lib. 8. de Poemtentia cap. s. num. I a. v Prima sententia, in ,, quit , in quam ivere omnes initio discessionis ab antiquiore, ea estis quae Attritionem , sui incremento absolutionis vinule iacto , fieri ,, Contrixionem docuit. Fundamentum autem, loquit ibia, num. r. quo M nuebantur, erat dolorem & amorem Attritionis, specie non disset M a dolore & amore Contritionis , sed tantum per magis & minus t