장음표시 사용
221쪽
conjuncta sit : tandem an a venia peccatorum sejungi queat vulgo charitas imperfecta ; quod ut pergamus exponere : Estius supra , in . di L
37. f. a. arbitratur a ... . . . l .
Quinto Nullam esse Contritionem ac charitatem quae extra casum n cessitatis gratiam statim conserat; ita ut quantalibet quis flagret char, tale , veniam non nisi in Sacramentis vulgo obtineat. .
Ad id autem adductus est pluribus sanctorum Patrum & Augustini praesertim testimoniis , in quibus nulla fac a exceptione asseritur homines non reconciliari nisi in Sacramento. - .
Estio praeivisse videri potest Μolanus tract. I. Theologia prasticae cap.
8. eum vero secutus est Sylvius. iRem in incerto reliquerat Catechismus Romanus de Paenitentia numero 46. Nos autem id rejicimus praecipue ob auctoritatem concilii Tridentini I . cv. q. ubi Contritioni perfectae reconciliatio ante Sacramen tum, quast haud separabilis comes adjungitur. Tota ergo dissicultas in charitatem imperfectam recidit; de qua, an , simul adest, reconciliationem operetur , cum variae sint Theologorum sententiae, eam nos amplectimur quae ait Sexto Charitatem illam imperfectam minusque incensam cum reatu peccatorum stare posse , nec nisi in Sacramentis vulgo justificari eos ,
Id autem primo Scripturae significant . ianis enim dubitet Paulum Clitisti voce statim vere & ex animo fuisse conversum P quandoquidem in memoriam ejusdem Conversionis Ecclesia festum instituit ; & tantaeum re ipsa illico inflammavit erga Deum charitas , ut ad omnia paratus exclamaret: Domine quid me vis sacere An idcirco autem eodem temporis pun ub omnibus peccatis expurgatus fuit P minime postmodum enim Ahanias presbyter , ut legirur Ammm 22. 36. eum a loquens , Exurge , inquit , m bapti are , m ablus peccata sua . Quis sL militer non videt amarissimam fuisse illius peccatricis in Evangelio Contritionem , quae sui oblita , tot ac tanta praestitit , ut ab ore Salvatoris audire meruerit , quod multum diligeret . Atqui illa non nisi voce Christi demum consecuta est remissionem peccatorum : Accessitis immunda , inquit Augustinus se . 99. & ferm. 23. inter IO. ut rediret munda. Ergo non illico leam reconciliaverat Deo amor ille . quo
ardebat . . 'Accedunt Patres. Augustinus v. g. tras. q. in Joan. de Catechumeno
loquens ita persecto , ut abstinens ab omnibus illicitis voluptatibus , valefaceret saeculo , renuntiaret omnibus quae possidebat , eaque distri hueret pauperibus. Tamen, inquit, omnia peccata super illum sunt,& nisi venerit ad salutarem Baptismum , ubi peccata solvuntur, cum se omni excellentia sua non potest intrare In regnum coelorum. am 3. in Ioan. uantumcunque Catechumenus proficiat, inquit, adhue
222쪽
DE CONTRITIONE. 2II se sarcinam suae iniquitatis portat ἔ non ei dimittitur , nisi cum venerit ad Baptismum &c. lib. autem 4. de Baptismo c. a I. O 23. idem pronuntiat de iis etiam Caleehumenis , Qui charitate flagrant : cujus dicti hanc rationem affert de s mbolo ad Catechumenos c. p. quod Deus se non dimittat peccata nisi baptizatis Denique de se ipso testatur lib. 8. Confess. cap. II. , - Quod fleret peccata praeterita Contritione,, amarissima . Ibid. lib. 9. cap. a. ' Sagittaveras tu , inquit Deo i, cor meum charitate tua . uia. Deum laudat quod ipsum insigni fide ornasset , & camen postea sic habet : Sed ea fides , inquit , meis securum non iaciebat de praeteritis peccatis meis . quae mihi per Ba- ptismum tuum nondum remissa erant . ' Ergo judice Augustino , qui plures alii adjungi factici possent . . charitas , statim atque adest , non continuo omnem peccati labem: abstemit ; sed ad id oportet charitati: sociari Sacramentum ι .
Idem synodus Tridentina voluit r ses . enim L ca . 6. dilectionem Dei, quam ostendimus esse charitatem , inter ea numerat quae disponunt ad justificationem. An illico autem consequitur justificatio λ Imor nisi accedat insuper Sacramentum . enim 7. justificationis. illius Causam instrumentalem ait esse Sacramentum . In eundem sensum statuit seg. I . cap. 4. reconciliationem ante Sacramentum esseditum esse
solius Contritionis charitate persectae .. κ .. . . . t
is paratus fuerat ubi damnabatur quisquis. negaret Contritione, qua poe- is nitens , divina gratia per Christum cooperante , dolet de peccatis D propter Deum cum proposito confitendi & satisfaciendi , remittiis peccata : sed Baltazar Eredia Calaritanus archiepiscopus admonuit , se cum ea esset Cajetani & Adriani sententia , damnandam non esse eis cujus monitis Patres obsecuti sunt Hinc profecto est, quod auctores Catechismi Romani definiant, quasi omnibus notum , non cujuslibet charitatis esse peccata delere , sed tantum perfectae : Ut enim hoc concedamus, inquiunt num. 46. Con is tritione deleri peccata ; quis ignorat illam adeo vehementem, acrem ,, & incensam esse oportere, ut doloris acerbitas. cum scelerum magni- ,, tudine aequari conferrique possit. Σ , Quae cum ita sint, supervacaneum jam suerit eos e Theologis recensere, qui ita opinati sint cum ex dicti x noti illi sint. Quot sunt enim qui Contritionis persectae necessitatem non admittant ρ Atquι iidem in. Attritione, quae sine Sacramento non sumit , includunt charitatem. Ergo..
Taceo de Adriano VI. Cajetano , Estio , Sylvio, Morino, Lupo, Parvaquio, quorum hane fuisse mentem indubitatum est. Adde Merbesum in Summa Chrisiana. Quapropter charitas remissa non statim justitiam parit i an autem illa in casu necessitatis Sacramenti locum obire possit, non parum intri
223쪽
Septimo enim Lupus de eo. dubitat cap. 8. Dissertationis suo de C tritione : quod quidem dubium firmatur; tum eo quod nulla se hac de
re certa lex tum quod non pauci. ex antiquis , qui amoris necessitatem ad Sacramentum admittebant, dum Sacramentorum eorumdem necessitatem commendant, ita loquantur, quasi qui Sacramentorum opera salutem erant adepturi, ab eadem excidant , aut saltem admodum perbl
Athanasius episti ad Orthodoxos , ubi ait eos in grave discrimen ad
Gregorius Nazianzenus orat. 3. eam ob causam Catechumenos exhor flans ad Baptismum quam cito suscipiendum. t. l. Gregorius Nyssenus ubi de Archia, qui in extremis positus, montes & silvas, arbores & rupes advocabat, ut ab ipsis baptizareturi Πυλ s Cyrillus Hierosol. Cateches quo in loco definitims in regnii cce llorum intrare non posse. . UI :
Augustinus epi L I 8 o. ad Honoratum , in qua deterrens Pastores Ecclesiae ne in persecutione oves sibi creditas deserant, ait; Si Μinistresse desint, quantum exitium sequitur eos qui de isto saeculo vel non reis generati exeunt vel ligati Consule praederea lib. I. de adulterinis
Victor Uticensis lib. a. de persecutione Vandalorum, innuens non pos se aliter solvi. peccatores. '. - Α uctor libri a. de mi iratione infirmorum apud Augustinum , statuens peccatores eo ipso a regno Dei eliminari. Fulgentius de baptismo AEsbiopis , non aliter posse hominem salvari decernens quam per Sacramenta. . . Alcimus ΑVitus epist. 4. ad Gondebaldum regem , ubi idcirco sancit impium esse moribundis absolutionem denegare. Adde his quorumdam e veteribus dicta de Catechumenis ac paenitentibus ante Sacramentorum susceptionem morientibus, pro quibuS Ora ri nolunt . Adi etiam jus canonicum causa a s. q. o. ubI nonnulli me morantur , qui absolutionem tantae esse necessitatis putaverunt, ut qui eam non impertirur moribundis, hominum salutem adimere , mortem morti addere, animas occidere dicatur. Sed ista nos non morantur r quia , nisi temperentur , eo ducunt ut Sacramenta summae & ineluctabilis necessitatis esse, nec suppleri ullatenus posse, existimentur. Haec ergo quae nimis probant, ad Justum movdum reducenda sunt , ut ita Patres locuti esse intelligantur .' I. quia certum non est, an quae ad Sacramentum satis est charitas , eadem susenciat extra Sacramentum e a. quia etiamsi hoc constaret, charitas illa non raro excitatur a Sacerdotibus in animis eorum qui accedunt ad Sacramenta . Quot enim sunt qui cum tepentes ac frigidi adierint Sacerdotes , ab iis recedunt charitate inflammati , Deo id ministrorum Precibus , Verbis δc hortationibus tribuente ρ Quantum ergo in ipsa
224쪽
est, mortem consciscunt civibus suis Pastores, qui eas , ut sugiant, di
Quocirca his non obstantibus affirmamus , neminem eorum perire posse , qui Deum super omnia diligentes, sine Sacramentis sorte mo
Primo quia Ambrosius non dubitat de aeterna Ualentiniani imperatoris salute , qui sine Baptismate fato iunctus erat , in oratione de ejus obitu . Si suo abluuntur sanguine Catechumeni martyres & huncis sua pietas abluit & voluntas Secundo quia Augustinus lib. de Baptimo cap. 22. ait, Invisibi- se liter impleri quoa deerat , quando ministerium Baptismi , non con D temptus religionis , sed articulus mortis excludit. Tertio quia Fulsentius lib. I. de peccat. merit. cap. I 2. confitetur indulgentiam conversis Deum non posse denegare . Necesse est , inquit , se ut Deus peccatori misertus ignoscat , si tamen peccator iniquitatem
Quarto plura Cone ilia jubent preces io Ecclesia fundi ad Deum pro iis, qui sine Sacramentis vita sorte defuncti sunt. Concilium scilicet Carthaginense IV. anno 398. can. 79. Poeniten'
se res qui attente leges Poenitentiae exequiintur, si casti . . . mortui sue is rant . ubi eis subveniri non possit, memoria eorum & orationibus &,, oblationibus commendetur. Vas ense ad annum 4 2. ean. a. Qes Poenitentia accepta . . . . sineis communione inopinato nonnunquam transitu praeveniuntur , oblatio', , ne in recipiendam, & eorum funera, ac deinceps memoriam ecclesia-- stico affectu prosequendam. Arelatense II. an. 43 a. can. ra. - De his qui in Poenitentia positiis Vita excesserunt, placuit nullum communione vacuum debere damit- D ti , sed pro eo quod honoravit Poenitentiam , oblatio illius susciis piatur. lecanum XI. De his autem qui accepta Poenitentia antequam is reconcilientur ab hac vita recesserint , quanquam diversitas praece is piorum de hoc capitulo habeatur , illorum tamen nobis sententia is placuiῆ , qui . . . . decreverunt , ut & memoria talium in Ecclesiis ,, commendetur, & oblatio pro eorum delicto a Presbyteris recipiatur. Quinto quia Theobaldus Stam pensis , Bernardus & Innocentius III. ita ut nos sentiunt. Et quidem Theobaldus Stam pensis epi L ad Episcopum Lincolniensem: μ Voluntas pro facto reputatur, ubi factum excludit necessitas . . . SO Q la fides & mentis ad Deum conversio, sine effusione sanguinis & G
, ne profusione aquae, sA TEM sINE DuBIO OPERA Tu R UOLENTI , M SED NON VALENTI. Bernardus epis. 77. ad Hugonem .... Si ante exitum voluerit Scis perierit baptizari, sed mortis praeoccupatus articulo , sorte obtinere lasse de Paenitentia. o I is ne
225쪽
-2 4 DE CONTRITIONE.,, nequiverit, dum non desit fides recta , spes pia, icharitas sincera se huic ego ob solam aquam , si defuerit , nequaquam omnino positimis desperare salutem.
Innocentius III. extra de feni. excommvn. c. 28. Presbyterum quem
is sine unda Baptismatis extremum diem clausisse significasti , quia in si sanctae matris Ecclesiae fide & Christi nominis consessione persevera
Sexto quia haec etiam est opinio eorum e Belgio Theologorum , quiis prae caeteris amoris Dei dominantis necessitatem ad Sacramenta pro-
is pugnarunt , Estii, Farvaquil, imo Lupi, qui omnium veluti nomiis ne , Quidquid sit , inquit , pium hunc sensum passim omnes te-
ΙNsTABIs I. S. Facultas Parisiensis anno I 36o. cum ad se delata fuisset luec propositio : Homo existens in peccato mortali sive ejus,, reatu ad aeternam mortem , habet charitatem ; ei notam haereseosis inussit. .Haec propositio, inquit, est haeretica. Ergo. DIsTINGuo antecedens o ei notam haereseos inussit, de charitate habituali intellectae ἱ concedo : actuali ; nego . Scilicet charitatis ut &gratiae nomen de habituali vulgo intelligitur . De ea loquitur Facultas : alioqui non tantum curn Patribus & Theologis, sed etiam cum synodo Tridentina pugnasset. INSTABIS 2. Pius V. in bulla an. I 367. I. Octobris . damnavit plurimas propositiones, quas inter hae erant ego. Charitas perfecta & sincera quae est ex corde puro & conis scientia bona , & fide non ficta , tam in Catechumenis, quam pin' is nitentibus, potest esse sine remissione peccatorum. 3r. Charitas illa, quae est plenitudo legis, non est semper conjunis Ela cum remissione peccatorum. 67. Homo existens in peccato mortali, sive in reatu aeternae dam is nationis, potest habere veram charitatem e & charitas etiam perseis et a potest consistere cum reatu aeternae damnationis. 68 Per Contritionem etiam cum charitate persccta cum voto suis scipiendi Sacramentum conjuncta , non remittitur crimen eXtra cari sum necessitatis aut martyrii sine actuali receptione Sacramenti. Ergo charitas esse non potest sine remissione peccatorum. DISTINGuo consequens e charitas perfecta aut habitualis; concedo e
actualis aut impersecta ; nego . Spectabat autem summus Pontifex ad charitatem persectam, ut verba ipsa satis aperte indicant. Et vero auctor illarum propositionum vulgatam in scholis distinctionem charitatis visus erat explosisse , nullamque aliam charitatem admisime , quam persectam aut habitualem. Sic enim propositione 37. dixerat. is omnis amor creaturae rationalis, aut vitiosa est cupiditas, qua mun- ,, dus diligitur , . . . . aut laudabilis illa charitas , qua per Spiritum-
226쪽
,ν sanctum in corde diffusa Deus amatur: Propostione autem M Ilis la distinctio duplicis vivificationis, alterius qua viVificatur peccator, ,, dum ei poe nitenti & vitae novae propositum & inchoatio per gratiamsi inspiratur alterius qua vivificatur qui vere justificatur, . . . . com se mentitia est , & Scripturis minime conveniens judicatur . Quod enim Pius pontis ex noluerit perstringere charitatem inchoatam ex eo patet I. quod ejusmodi distinctionem firmet : a. quod vix abs lutum erat concilium Tridentinum ,' in quo charitas illa reconciliati ni praevia & ab ea separabilis astructa fuit : ab eo autem certe non disei sit : ν quod anno proxime elapso approbasset dodirmam Catechisini Romani, in quo illud luculenter exprimitur. ΙNsTA AIs 3. Plurimi e Theologis Veteribus sentiunt hanc esse naturam cujuslibet charitatis ut peccato sit insociabilis . Robertus Pullus
parte L. Sententiarum cap. I. Petrus Pictaviensis P parte Sententiarum cap. 22 . S. Thomas a. Σ. quaes. 24. arri. I 2. Ricardus de Μedi villa in
q. di R. 17. q. s. Durandus in D Hβ. ar. q. c. Stephanus Bruleser de timore servili, Nicolaus de Orbellis in *. HR. I . q. a. Gregorius Ari-
min. ru 2. HR. II. q. I. an. 2. Angelus a Clavasio verbo charitas , Capreolus lib. a. Sententiarum dist. 43. Jacobus Almainus dict. I . quaesi. r. ira I. de charitate . Ergo. iREsPONDEO non unam veterum Theologorum hac de re sententiam extitisse e nos autem' in eam, quae utriusque consortium admittit, concessimus, ut juxta' antiquiorum Patrum dicta major Sacramento dignitas & emcacia constaret ' neque tamen confessi fuerimus, supra allegatos Theologos omnes nobis adversari et plerique enim exponi queunt de charitate persecta aut habituali . INsΤABIs Charitas inchoata ejusdem speciei est cum persecta . Atqui perfecta non potest cum peccato consistere et Ergo. Disaei NCuo majorem , est ejusdem speciei, sed non ejusdem virtutis; concedo et ejusdem speciei & virtutis; nego. Ignis scintilla ejus dem est speciei cum incendio : an continuo idem praestet P nequaquam certe . Sic igitur charitas persecta , cujus symbolum ignis est , omnia peccata absumet, licet id emcere non possit imperfecta. Irus TABIs 3. Nulla ratio est cur actum & affectum peccati tollat
charitas inchoata, non item reatum; omnia autem simul expungat per
lNECo antecedens . Ideo enim charitas, etiam minus incensa , tollit
actum & affectum peccati, quia est praevalidus amor Dei , nec potest
fieri, ut quis sit simul aversus a Deo & ad Deum conversus : haec enim secum invicem pugnant. Porro ut post conversionem suam homo seniam qua eget, accipiat a Deo; peculiari adhuc beneficio opus est; quod Deus non conferre statuit extra Sacramentum , nisi suam chari tatem magis & magis acuat & inflammet et quod etiam apud homines
fieri conspicimus. Qui enim perduellionis in principem & patriam reus
227쪽
est, veniam non obtinet, statim atque voluntatem pravam deposvir Scinduit meliorem; sed praeterea necesse est ut praeclarum aliquod & e cellens sortitudinis iacinus edat ad salutem patriae , quo indulgentiam
mereatur, nisi aliunde princeps admissum crimen gratis condonare volueriE .
ΙωsTABrs 6. Nullum discrimen assignari potest persectam inter Se
impersectam charitatem. NEGo Ea enim charitas impersecta est, quae timoris incitamento indiget; contra charitas persectae quod Scripturae , & Patres docent . L. Joan.4. Perfecta charitas foras mittit timorem: Augustinus trin. 9.in Joam Timor non est in charitate: sed in qua charitatet non inchoatao In qua,. ergo' sed Perfecta charitas, inquit, foras mittit timorem. Gillebertus, Abbas Cisterciensis serm- iq. in Canto apud Bernardum , Dedigna-- tur charitas, inquit, timoris commercium. Ideo charitas persecta fO- is ras mittit timorem . Quomodo enim persecta charitas , quae timorisse stimulo indiget ad cultum justitiae λ Aucto x libri de modo bene via vendi ad sororem , latex opera ejusdem Bernardi , cap. 4. Qui adhu ais timet , inquit non habet persectam fiduciam in die judicii . Nonis dum est in illo persecta charitas , qui adhue time e ; quia si perfecta
si in illo esset charitas , non timeret : persecta charitas faceret in ho- is mine persectam justitiam ...... Quid est pellecta charitas, nisi per-- fecta lanctitas P quae ex Sancto Augustino fere deprompta sunt Haec autem aperiunt discrimen utriusque charitatis , & simul astruunt
quod diximus supra , persecta charitate hominem fieri justum , non
OBIICIEs z. S. Facu Itas Parisiensis ann. P 38; cum qu am in Augustini librum de sancta virginitate haec scripsisset. I. Poenitentia non estri Vera, neque integra, neque tuta, nisi habeat conditiones verae Cor is tritionis, .... quae procedere debent ex charitate perfecta, non Vero ecis timore fervisi. a. Iam si verum est quod actus charitatis persectae , id is est verae Contritionis, sit absolute necessarius, ad obtinendam gratiam is sacramenti Poenitentiae ; & si aliunde constet ejusmodi chartiatem ho- is minem Deo reconciliare, ipsique gratiam obtinere, antequam actur m ee perla Saeramentum , quid ergo, superest absolutioni praestandum PM, 3. Qui diceret absolutionem nihil aliud esse , quam actum judicia ,, rium , quo Sacerdos declarat non simpliciter , sed cum auctoritate , is nomine Jesu Clu isti ,. Peccata remissa de quibus sententiam pronun-- tiat juridice; ille meo iudicio nihil proserret , contra Concilium Trbis dentinum &c. Tres istas de Auritionis in lassicientia, & Contritiose nis ex persecta charitase abistula necessitate propositiones censura confixit ; quod sura retulimus . Ergo Attrivio lassicit , neque requirituu
DisTINGUO eonsequens: Attritio perfecta sussicit, nec requiritur charitas perfectas concedo: Attritio servilis sufficit, nec requiritur charitaginchoata , nego- Hoc
228쪽
Hoc ergo decretum accipiendum est de Attritionis in universum sum-eientia, & de charitatis persectae necessitate, quin proscribitur : I. quia verba ipsa hoc sonant et z. quia scriptor ille revera pag. III. rejecerat diserte charitatem inchoatam & pag. II 7. I 23. I 27. conceptis verbis postulaverat persectam charitatem , qualem suisse existimat in muliere peccatrice quae sola Christi voce consecuta est, scelerum ve
Non potest autem hoc sacrae Facultatis edictum intelligi de charitatis impersectae necessitate , quae consediatur I r. quia hujus inchoatae charitatis necessitas constanti antiquitatis traditione nititur , quam profecto convellere sacer ordo nec voluit nec potuit . a. quia sibi ipsi non constitisset: olim enim approbaverat & librum Abellonensis episcopi & Uiguerit institutiones, in quibus charitatis & dilectionis Dei super
omnia necessitas praedicatur: 3. quia incredibile fuerit ab Academia Parbsiensi tot insignes Theologos, qui post Concilium Tridentinum citra ullam reprehensionem charitatis necessitatem firmarunt , fuisse damnatos eq. quia post illam censuram nihilo minus quam ante eadem charitas inchoata necessaria publice propugnata est , etiam a Theologis Parisiensi-hus: 3. quia dominus Pereiret in regia Navarra quondam Theologiae professor, qui inter alios selectus fuerat ad expendendum hunc librum , nihilo secius anno I 6 7.. docuit sententiam illam , quae ad Sacramentum exigit amorem Dei super omnia , esse tutiorem ac prudentiorem: de quo
OBIICIEs 3. Hare est novae legis peculiaris dignitas hoc praecipuum jus, quod ad justitiam assequendam a dissicili amoris Dei jugo absoluta
sit: alias quodnam erit novam inter ac veterem legem in eo capite dis. crimen Φ Ergo ad sacramentum Poenitentiae , ut par est, suscipiendum ,
necessarius non est amor charitatis . . .
REspo NDEo hoc piis,auribus intolerandum esse , quod Theologi reperti fuerint in eo novae legis supra veterem excellentiam collocantes :quod adeo nostrae Religionis decus non est , ut etiam hominis opprobrium sit . Non ita profecto a majoribus instituti sumus . Itane vero quanto majoribus a Deo cumulati sumus beneficiis, tanto minus eum diligere tenebimur Absit a nobis tam turpe privilegium: commentitiam illam de non amando Deo praerogativam abdicemus. REsPONDEO A. inedum amor ad Iudaeos pertineret, timor vero sussiciat Christianis. quod juxta Augustinum sibro contra Mimantum , cap. n. a. haec sit -- Brevissima.& apertissima disserentia duorum testamentorum, o timor & amor ; illud ad hominem veterem, hoc ad novum pertineat. ex quo sequitur hoc argumento totius Christianae religionis fundamen
REsPONDEO 3. eandem quidem amandi Dei, imo & majorem Chriastianis, quam olim Iudaeis, necessitatem incumbere ; sed in eo esse novae legis supra vetorem excellentiam, dignitatem, ac facilitatem, quod longe
229쪽
et i 8 DE CONTRITIONE . se copiosiora jam ad amandum Deum gratiamque eonsequendam omnis generis auxilia suppetant.
IAm de altera Poenitentiae parte agendum est , quae Latinis Confesso, Graecis autem Exomologesis vulgo dicitur . De qua synodus Trident. doctrinam quidem tuam exposuit sus I 4. cap. I.: Eccleste vero fidem sanxit tribus canonibus , 6. nimirum , p. & 8. supra, folio I. verso : quibus id omne compIexa est quod ad accurasam de Confessione disputationem pertinet ; ejus nempe institutionem, necessitatem,
usum, materiam, Varias proprietates, modum, tempus ac ministrum
i De erroribus circa Confessionem
Q Uod omnibus Ecesesae dogmatibus accidit , ut suos quaeque adVers rios haberent , hoc Confessioni , quae magna pars eri salutis hominum , deesse non debuit: nec vero defuit. Hos igitur Consessionis hostes quales vulgo recententur de singulis tamen judicio nostro interposito, enumerabim . - i . Eb porro bellum indixisse perhibentur. Primo J Iomanistae II. saeculo; sic enim Bellarminus statuit. At immerito, ut Vidctur: illi enim certis quidem peccatis veniam subtrahebant ἐied , ut haec ipsa peccata ab aliis secemerent, Consessione profecto opus suis verum de hoc alias. Secundo Novatiani circa medium sequens secuIum . Sed cum illi hac in parte Montanistis consentirent eandem quoque ob causam ex hoc numero , mea quidem sententia , pariter eximendi sunt. Tertio Audiani ad I U. saeculi finem . At minus recte e Confessionem enim illi usurpabant, imo & imperabant; sed in eo dissidebant ab Ecclesia, quod cuntia, quae post Confessionem poenitentibus injungi solebant, laboriosa opera superstitiosius supprimerent: quod Theodoretus narrat M.
Quarto nonnulli quos Alcvinus memorat, & haereseos accusat exeunte de saeculo VIII. Verum ii nullam sectam condiderunt, quod suo loco expenmus. Quinto waldenses inclinante XII. ut quidem jactant Novatores no stri ; satius esse rati si hos quam nullos per omne retro alvum paren
230쪽
DE CONFESSIONE. Ityites habere, videantur . Sed frustra : constat enim ex Reynero, qui adversus hos scripsit anno .raso. Philicdormo , & respontionibus cujus dam Waldensis ad interrogata Catholicorum per hoc circiter tempus , qualia ea exhibet manuscriptus codex bibliothecae Coibertinae, Claudio Seymelio archiepiscopo Taurinensi in inquisitione ann. IIII. facta, eandem apud eos,, quam apud nos de Consessione fidem , ae fere etiam dil-ciplinam extitisse. In eo tantum error fuit, quod Vellent .illius ministros esse omnes & solos homines probos . Imo teste AEgidio .in Historia Eccle-sae reformationis, . cum ab iis postulassent anno I 33o. Bucerus , & OEco- lampadius , ut sirum illud de Consessionis ex jure divino necessitate placitum ejurarent, acriter restitere; donec tandem anno I 3 36. agente Favello in Calvinianorum castra tr3nsierunt de quo lege illustr. episcopum Meldensem lib. II. variatiounm.
Sexto Uiclesus ann. circiter I 37 o. quanquam is Consessionem omnino non abrogabat et .docebat enim tantum eam instituti e Sr Ecclesiastici ; quod Thomas Waldensis resert: & si homo debite fuerit contritus, omnem Confessionem exteriorem esse ei .inutilem & superfluam : de quo synodus Constantiensis. Septimo Joannes Hus, ejusque affectae seculo XU. Sed falso, ut ex propriis eorum monimentis probant fratres Wale inhurgici tom. 2. g. I 8. & idem illustr. Praesul ibid. nu. tot. Octavo Petrus de osma sub finem ejusdem saeculi ideo damnatus, quod diceret Consessionem .non esse jure divino necessariam ; cujus simile quid reperias apud Semccam .in Glossa , Μichaelem Bononiensem , Erasmum in annot. ad epis. S. Hemo mi ad Oceanum de . obatu Fabiolae, ad c. I9. AdI. Apostoc nec non in methodo Theologica ; & B. Rhenanum ad lib. Tertulliani de Poenitentia: ut prpetermittam Rigallium qui hoc nostro saeculo in eodem luto haesisse dicitur L. . .
Nono Lutherus ejusque discipuli . Licet enim 'hi in Consessione Augustana fateantur Poenitentiam esse Sacramentum a Christo institu- . tum, ille autem in Catechismo minori velit ut a poenitente omnia, . quorum conscius est peccata lethalia privatim apud Evangelii Μinistrum exponanturi attamen vulgo assirmant , r. Confessionem non esse a Christo omnibus .in crimina, lapsis praecepiam I 2. eam .esse non opor
tere omnium ., & singulorum peccatorum 3. nullam ci per se vim inesse ad j hstificationem peccatoris , utpote quae sola fide perficiatur . Variantes illorum sententias vide apud Bellarminum de Paenitentia libro 3. capite a. & Illustrissimum Episcopum Μeldensem libro 3. υa
Decimo Calvinus ejusque sectatores Consessionem duplicem distinguunt ό alteram, qua quis in genere agnoscit se violatae divinae legis multipliciter reum esse ; alteram . qua quis proprie ac sigillatim profitetur quid in Dei legem admiserit, puta adulterium , furtum , homicidium Scia milia: tum, utraque haec Consessio , inquiunt , vel apud Deum', vel