장음표시 사용
341쪽
desti gerent , ejus agendae copiam instar magni muneris ambiebant i eis autem manus non imponebamur nec ulis peculiares pro iis ad Deum preces fundebantur ; quippe qui non tam essent Psnitentes quam Pgnistentiae candidati. Ea statio mire depicta est ab Hieronymo epis. 3 o. ad Oceanum,' de Fabiola . Quis hoc crederet , inquit , ut post mortem secundi viri se in semetipsam reversa , quo tempore solent viduae negligentes, juociis servitutis excusso , agere se liberius , adire balnea, volitare pet pLis leaS , . . . . saccum indueret , ut errorem publice lateretur , M to- is ta urbe spectante Roma , ante diem Paschae in basiliis, quondam si Laterant .... staret in Ordine Poenitentium ., Episcopo , Presbyte- si ris & omni populo collacrymantibus , sparsum crinem ora lurida o squalidas manus , sordida colla submitteret . Quae peccata fletus iste non purget λ . . . . Aperuit cunctis suum vulnus , & decolorem in is corpore cicatricem flens Roma conspexit. Dissuta habuit latera, nu- dum caput , clausum os . Non est ingressa ecclesiam Domini ; sedis extra castra cum Maria sorore Moysi separata consedit , ut quamis Sacerdos ejecerat , ipse reVocaret . . Faciem , per quam secvn, se do viro placuerat , verberabat s Oderat gemmas , linteamina videreis non poterat , ornamenta fugiebat. sc dolebat quasi adulterium com- misisset Secundus Poenitentiae gradus auditio , ακροαπις , dicitur , quod qui ad Poenitentiam obeundam post diuturnas preces admissi fuerant iis in vestibulum ac narthecem Ecclesiae introire concederetur ; ibique e. tra interiores valvas , psalmorum cantum , lectionem Scripturae , Episcoporumque ac Sacerdotum sermoneS & homilias audire iuna cum Infidelibus, Haereticis, & Catechumenis infimi ordinis , cum quibus etiam ante oblationem in sacro feri solitam , imo & ante alios sive Poenitentes , sive Catechumenos ejiciebantur. Neque vero etiam tunc censebantur proprie. Poenitentes , sed ad Pgnatentiam potius aspirantes e quare nec ipsis imponebantur manus , nec ullae pro iis peculiares preces fundebantur , nec ulla eis laboriosa opera injungebantur e an vere , & ex animo scelerum eos ps niteret
Tertius Psnitent ἐς gradus est subseratio, υποπιωσις. In hac a Mem stati ne Ps nitentes proprie demum vocabanturia
Ibi vero illi flexis genibus, iacie lurida, Retore obsiti, & lacrymis perfusi, pedibus nudis, dem illa crine aula aso, pro Varia uniuscujusque regionis in luctu consuetudiue, antequam laerum inchoaretur, subjicie ciebant capita Deo & Sacerdotibus, ex toto corde veniam flagitantes, ut statuit concilium Laodicen una can. I9. Crebrae super eos fiebant manum impositiones ante sacrum , ut eadem Synodus decernit ; sed praesertim tempore jejunii , ut ex Conci
342쪽
is 8o. manua Ps nitentibus a Sacerdotibus imponantur. Huic autem imis positioni manuum conjuncta erat oratio : unde Augustinus lib. de. Baptismo contra Donatisas, cap. I 6. Quid esti, inquit, aliud impositio manuum , quam oratio super hominem P Hac oratione & impositione manuum purgari illi & piari credebantur. I. inlis porro manus imponebantur post missam seu missionem Catechumenorum , antequam oblatio fieret , ac statim ipsi quoque mittebantur soras ut perspicuum est ex synodo Laodicensi can. I9. ubi sancit, quod Oporteat seorsum primum super Catechumenos, post allocutio- ,, 'nes Episcoporum , orationes celebrari; & postquam Catechumeni egre Lis si laevini, super eos qui sunt in .Psnitentia preces fieri his etiam acce- , , dentibus ad manum Sacerdotis, & discedentibus, tunc orationes conis summari Fidelium. . .
Atque hic gradus fuit in quo Ps nitentibus certa ac laboriosa opera ad expiandas noxas imponebantur ἔ ante enim ea sponte suscipiebant :tunc Episcopi in eorum mores diligentius inquirebant , & ut Pgnitentia tibi praucripta rite fungerentur operam dabant . Cum aurem haec statio. esset proprie Psnitentium , non mirum si caeteris longior
Quartus denique Ps nitentiae gradus fuit conssentia , τυτα ς , ab ambone ad cancellos chori . sic autem dicitur , eo quod qui , post emensum cum laude Pς nitentiae stadium , eo pervenerant , non ex pel terentur cum aliis Pgnitentibus , sed per integrum sacrum cum omni fideli plebe ibi consisterent . Ac illi quidem cum caeteris in oratione communicabant ἔ sed non gaudebant jure oblationis , & a lacra Eucharistia arcebantur : qua de re sunt plures antiqui canones . Synodus Ancyrana can. q. Placuit eos inter Audientes uno anno constitui , ,, succumbere tribus , in oratione autem communicare biennio , &ri tunc ad persectionis gratiam pervenire r & can. 3. Cum duobus annis supplices substratique fuerint , tertio anno communicenc
is sine oblatione , ut id quod perfectum est id est Eucharistiam γ
ω triennio accipiant. Synodus Nycaena cani a. Hi definitum tempus au-- ditionis implentes tum demum Fidelibus in oratione communicent: D canone autem praecedenti, Duobus annis, inquit, sine oblatione populo
Caeterum aliquando Pς nitentes certis de causis in hac statione Penitentiam omnem suam explebant, ita ut alias decurrere non tenerentur ; V. g. mulie
res adulterii reae, ne videlicet in suspicionem huj us criminis venirent, silcque quodammodo publicarentur, ut admonet Basilius epiJad Amphilochium sup μ ρm 663. . t Hi sunt celebratissimi quatuor Pgnitentiae gradus , qui a multis jam saeculis in defuetudinem abierunt . . Haud dubium est autem quin ea dem sere etiam ante Novatum usurparentur , ut ex Tertulliano mani-austum est . Sed haec in certas stationes nondum erant distincta , nec
343쪽
ἱn canonicos gradus ab unoquoque per certa ac fixa temporis intervalla emetiendos. . Ut autem pateat quanto tempore Poenitentes in unoquoque gradu haererent, adducendus est canon 36. epistolae Basilii . Qui sua sponte
,, interfecit , inquit , & postea Pς nitentia ductus est , viginti anniso Sacramento non communicabit e viginti autem anni sic in eo dilis pensabuntur. Debet quatuor annis deflere, stans extra seres oratorii, is & fideles ingredientes rogans , ut pro eo precentur , suam iniquita- tem pronuntians . Post quatuor autem annos inter Auditores reciis pietur , & quinque annis cum ipsis egredietur . Septem autem an- ,, nis cum iis qui in substratione orant egredietur . In quatuor autem is annis 1 olum stabit cum Fidelibus , sed non erit oblationis paris liceps : iis autem expletis erit Sacramentorum particeps.
O gravem & castam tunc Ecclesiae disciplinam l quam haec digna Dei laesi majestate , quam religionis Christianae sanctitatis eonsentaneat Quis criminum pondus non sentiebat i quis ea non cavebat in futurum ὶ Nunc ut peccare ludus est , sic & ps nitere ac confiteri : quotusquisque enim est qui , si lacrymulam sundat , praeclare se gravissima quaeque scelera redemisse non existimet quis non conqueritur , si vel per aliquot dies , omnibus licet flagitiis coopertus , a tremendis mysteriis arceatur adeo a majorum relisione degeneravimus Hanc porro canonum veterum auctoritatem interdum Episcopi pro Pgnitentium fervore & contritione temperabant , eosque aliquando ab una statione ad aliam , praetermissa media transferebant . Concilium Ancyranum can. 7. De his qui festis diebus Gentilium in remotis is eorum locis convivia celebrarunt , placuit post Pgnitentiam biennii is eos suscipi ; utrum vero cum Oblatione , unguli Episcoporum pro-- bantes vitam eorum & singulos actus , examinent . Nicaenum c , , non. Ia. Quotquot enim lacrymis atque Patientia vel bonis op is ribus , rebus ipsis conversionem suam, non limulatione demonstrant, is hi definitum tempus auditionis implentes , tum demum Fidelibus in ,, oratione Communicent. Postmodum vero licebit Episcopo de his albis quid humanius cogitare. Sic a gradu Audientium ad Consistentium o dinem transire quis poterat. Adde Gregorium Neocaesariensem can. 9. Basilium γυῖ. I. ad Amphilochium can. 7. Gregorium Nyssenum ad Letoiam
Observabis vero apud Latinos a quarto saeculo vetitum esse Pgnitentibus , I. ne conjugio uterentur et quod in causa fuit cur concilium Arelatense secundum can. 22. & Agathense decernant Pgnitentiam conjugatis nonnisi ex consensu dandam : 2. ne matrimonia deinceps inirent e concilium Arelatense II. can. M. Pgnitentes, quae defuncto viro alii nubere praesum pserint , cum eodem ab ecclesiae limine arceantur . Quamobrem eaedem Synodi nolunt juvenibus passim a C
344쪽
. Psnitentia non facile committenda est, propter aetatis fragilitatem. ,, Aurelianense III. can. 24. Ne quis 'nitentiae benediθtionem j, o venibus personis credere praesumat . Certe conjugatis nisi ex com,, sensu partium aetate jam plena dare non audeat: 3. ne militarent: ne implicarent se negotiis saecularibus: s. ne epulis interessent aliorum . Idem Aurelianense ΙΙΙ. can. 23. Si quis Poenitentiae beneis dictione suscepta ad saecularem habitum militiamque reverti praesum-M pserit , viatico concesso , usque ad exitum excommunicatione ple- ,, Elatur. Dixi autem , a IV saeculo , & apud Latinos is r. quia nihil ejus modi apud Graecos scriptores legitur ; a. quia tribus prioribus saec lis id non videtur apud Latinos invaluisse , ut ex Tertulliano , &Sancto Cypriano , qui prolixe de Poenitentia loquuntur , manis stum est.
De peccatis Poenitentiae publicae obnoxiis. An omnia pereata lethalia Panitentiae publica subiicerentur. Poenitentia publica duobus modis accipi potest et vel strictius , pro illa Pgnitentia canonica , & certis gradibus distincta , quam qui obi-hant , ante sacrum ab Ecclesia ejiciebantur: Vel latiuS, pro ea quae pinsita erat tantum in separatione ab Eucharistia, certisque operibus ab Episcopo injunctis: qualis ab iis agebatur, qui in Consistentiae gradu Penite etiam omnem suam absolvebant.
Non omnia peccata mortifera subdita olim suere Pgnitentiae ean
PROBATUR. variis ex antiquitate monumentis.
Primo Tertullianus satis arguit aevo suo tria tantum peccata letha lia , idololatriam nempe , homicidium & adulterium , Ps nitentiae pinblicae fuisse subdita . Libro enim de pudicitia ,. P. I. σ I 2. horum tantum mentionem facit e quae quidem Ecclesia catholica Pgnitentiae subjiciebat , Μontanistarum autem factio irremissibilia esse judicabat . Quod autem praeter ista Tertullianus alia agnoverit quae ejusmodi ponis non essent obnoxia , patet ex cap. t 9. elusdem libri , ubi sie ait e. . Cui enim non accidit aut irasci inique & ultra solis oecasum , autis & manum immittere , aut facile ninledicere , aut temere jurare , M aut iidem pacti destruere , aut verecundia aut necessitate mentiri e
is in negotiis , in ossiciis, in qtuestu , in victu , in visu , in auditu
345쪽
quantum tentamur i ut si nulla sit venia illorum, nemini' salux comisse petat . Quis neget in his nonnulla escte mortifera Atqui his veis niam concedi posse existimat Montanista iactus . Ergo non ea subjiciebantur Poenitentiae publicae . Nam Catholici cum Μontanistis incertis peccatis Poenitentiae Publicae addicendis concordabant ; sed in eo dissidebant , quod Catholici iisdem peccatis post hanc Paenitentiam actam , aut im tertirentur Veniam , aut dari saltem posse existimabant, quam Μontanistae iis denegabant. Unde & Tertullianus haec lethalia, sed leviora , delicta drachmar comparat de qua Evangelium , ilhae ea 7. quod integrum legisse operae pretium suerit. Iuxta drachmae , in. , quit , exemplum , etiam intra domum Dei Ecclesiam , licet esse se aliqua delicta pro ipsius drachmae modulo mediocria moechiae se vero & fornicationis non drachma, sed talentum &c. Ergo juxta disciplinam illius temporis tria tantum haec flagitia pς nitentiae publieae submittebantur, aut quae ad ea revocari poterant i caetera vero, in quibus plurima sunt sane lethisera , non item . iSecundo Synodus Eliberitana , quae tot canones edidit de Ps nitentia plenos summae severitatis , non omnia iis peccata comprehendit. Ac de peccatis quidem cogitatione admissis ne verbum quidem . deinde vero nec de multis aliis quae opere possunt perpetrari. Tria enim tantum ca pitalia scelera, quae ex Tertulliano mox retulimus, & ea quae ad tria haec
capitalia reserventum, legibus suis, in quibus nihil omisit . Icomplectitur. Tertio Synodus Neocaesariensis an. 3I4ἰ Pr nitentiam imperat solum fornicariis , adulteris & similibus : ei autem eximit peccata concupiscevitiae interioris , quae juxta Christi sententiam lethalia sunt Si
is qui . , inquit can. q. proposuerit concupiscere mulierem ad dormienis dum cum ipsa , ejus autem desiderium ad opus non venerit; videturis esse gratia liberatus : utique ab Opere peccati , atque adeo a Poenitentia publica : dubiuiu enim esse noui potest , quin Poenitentia privata expiandum esset hoc crimen . Quarto Concilium Laodicenum can. 7. Haereticos in Ecclesiae sinum
admittit sine Poenitentia , per solam fidei professionem , & chrismatis
unctionem . De quo vide canonem Constantinopolitanum & Ioannem Cliniacum a nobis infra memorandum . Ergo haeresis Poenitentiae publicae obnoxia non erat: haeresis porro non tantum mortale, sed inter mortalia maximum est peccatum : Ergo . . , G: .
Quinto Synodus Nicaena can. 8. De his , inquiti , qui se' nominantis Catharos , id est mundos , Novatianos intelligit si aliquando ve-
is nerim ad Eeclesiam catholicam , placuit sancto & magno Concilio , se ut impositionem manuum accipientes , sic in clero permaneant . Ergo Novatianis graduum suorum ecclesiasticorum honos servatus est , cum ad Ecclesiam redirent et non servatus autem esset , si Poenitentiae publicae fuissent addicti: non enim tunc qui Poenitentiam publicam egQ-rant , aut in clerum recipiebantur , aut in clero esse sinebantur.
346쪽
Sexto Basilius in tribus episeolis ad Ampbilochium de Poenitentia publica ex professo disserens, multa quidem enumerat peccata mortalia quia bus ea imperaretur ; sed multa quoque praetermittit . imo & diserte notat usuram hoc modo plexam non esse et Capite I 4. Qui usurasse accipit se inquit , si injustum lucrum in pauperes consumere voluerit, is & ab avaritiae morbo deinceps liberari, est ad sacerdotium admittenis dus. μ Atqui nemo, ut jam notavimus , ad sacerdotium admittebatur, qui Poenitentiam publicam egisset . ergo . Idem vero pronuntiat can. 3o.. de raptu , nisi quaedam ei adjundia sint . De his qui rari piunt , inquit , canonem quidem antiquum non habemus , sed pro- is priam sententiam proserimus, ut ipsi & qui cum eis rapiunt, tribus M annis sint extra orationes : quod autem violenter non fit , nulli esto Poenitentiae obnoxium, quando nec surtum nec stuprum rem praecessis serit. An idcirco eo in casu raptus mortifer non erit PSepimo Gregorius Nyssenus tria tantum canonica peccata , & quae ad ipsa cognatione quadam & similitudine pertinerent, Poenitentiae pumhlice subdit; de caeteris vero tacet. Imo & canone 6. avaritiam excivpit : Altera autem, inquit, idololatriae species, sic enim divus Apo- ,, stolus avaritiam appellat, nescio quomodo absque ulla P nitentiae meis dela a Patribus praetermissa est : quo fit ut hic morbus valde in Ec- clesia redundet . Nec aliud statuit de furto occulto. Qui occulis ta , inquit can. 6. subtractione sibi alienum usurpat , ac deinde peris consessionem peccatum suum Sacerdoti aperit; studio quod circa conis trarium illius vitii adhibebit, morbum curabit , res , inquam , suasse largiendo pauperibus λ ut dum quae habet profundit , se ab avaritiae is morbo liberum aperte ostendat: sin autem nihil aliud nisi corpus ha- is beat, jubet Apostolus per corporalem laborem ei morbo fieri medi-
octavo S. Chrysostomus homil. II. in Matib. quosdam alloquens gra vibus vitiis ac peccatis deditos: Si viderimus, inquit, vos 1n iisdem
se manentes, etiam interdicemus omnino vobis sacri istius ingressionem
is vestibuli , & coelestis participationem mysterii, sicut etiam fornicat se ribus & adulteris, & his qui de homicidiis arguuntur. Μelius nam-
is que est cum duobus aut tribus divinae Jegis praecepta servantibus ora se tiones solitas offerre Deo, quam inique agentium caeterosque perden se tium multitudine congregari . Ergo quidam ea aetate peccatorum Iethalium rei inter Poenitentes non relegabantur , nisi in eis obstinate
Nono S. Augustinus pluribus in locis idem tradit.
De fide o operibus cap. 26. peccata distinguit, in tres ordines: ac I. quidem eorum genus constituit quae excommunicatione plectenda essent: a. eorum quae Poenitentia luctuosa non sanarentur , sed quibusdam cor Teptionum medicamentis, Sacerdote videlicet Poenitentem secreto conse-
sim peccata, pro eo ac debeat, arguente , & congruam Satisfactionem eidem
347쪽
eidem injungente : 3. denique eorum sine quibus haec vita non agitur,& quae oratione dominica purgantur. Hoc porro postremum genus Omnia venialia continet, juxta constantem Augustini doctrinam ubique ase firmantis, orationis dominicae beneficio expiari quotidiana delicta. Ergo duo priora peccatorum genera mortalia sunt. Atqui solum primum genus horum peccatorum Ρς nitentiae publicae subdit. Ergo non omnia tum peccata lethisera Ps nitentiae publicae addicebantur . En verba Augustini r Nisi essent quaedam ita gravia, ut etiam excommunicatione plectenda sint, non diceret Apostolus : Congregatis vobis o meo spiretuis iodicavi tradere huiusmodi hominem satanae in interitum camis, ut spis,, ritus salvus rit in die Domini Jesu . . . Item nisi essent quaedam non ea
se humilitate Psnitentiae sananda, qualis in Ecclesia datur eis qui proprie
is Pgnitentes vocantur, sed quibus ciam correptionum medicamentis; nonis diceret ipse Dominus : Corripe eum inter re ρο ipsum solum se te au-M dierit, lucratus es fratrem tuum. Postremo , nisi essent quaedam sine is quibus haec vita non agitur, non quotidianam medelam poneret in se oratione quam docuit ut dicamus : Dimitte nobis debita nos , scut is nos dimittimus debitoribus noseris. Enchiridii ad Laureutium cap. 8o. Nostris temporibus , inquit , ita
se multa mala in apertam consuetudinem jam Venerunt, ut pro his nonis solum excommunicare aliquem laicum non audeamus, sed nec Cleriis cum degradare. Unde cum exponerem ante aliquot annos epistolam Mis Galatas . . . . exclamare compulsus sum: Vae peccatis hominum, quae,, sola inustata exhorrescimus; usitata vero, pro quibus abluendis Filii se Dei sanguis effusus est, quamVis tam magna sint, ut omnino claud si contra se faciant regnum Dei, saepe Videndo, Omnia tolerare cogimur. Certe peccata quae tam gravia sunt ut omnino contra se claudi faciant regnum Dei, mortifera sunt. Atqui ex iis multa erant, quae nee in ta cis excommunicatione, nec in Clericis degradatione tunc puniebantur. . . Ergo non omnia tum Poenitentiae publicae subjiciebantur. Di Ia ad Aurelium Carthaginensem episcopum o totius Africae princ pem , olim 64. nunc χ a. de comessationibus ad sepulchra martyrum fieri solitis loquens , Scias, inquit, non desperare nos , imo sperare vehe-M menter , quod Dominus & Deus noster, per auctoritatem personae,a quam geris, . . . . multas carnales foeditates & aegritudines, quas Afri-- cana Ecclesia in multis patitur, in pausiis gemit, Conciliorum gravitate & tua possit sanare. Cum enim Apostolus tria breviter genera vi- tiorum detestanda & vitanda uno in loco posuerit; . . . . unum ho-
, , rum, quod secundo loco posuit, acerrime in Ecclesia vindicatur : ducio autem reliqua, id est primum & ultimum, tolerabilia videntur hombo nibus I. atque ita paulatim fieri potest, ut nec vitia jam putentur et ait, enim Vas .elemonis : Non in conλ .essapionibus o ebrietatibus, non in cubi-
libus oe impudicitiis, non in contentione oe dolo dic. Horum ergo trium, cubilia & impudicitiae tam magnum crimen putantur, ut nemo dignuS
348쪽
non modo Ecclesiastico ministerio, sed ipsa etiam Sacramentorum comis munione videatur, qui se isto peccato maculavit: & recte omnino. Sed quare solumὶ Cometationes & ebrietates ita concess, & licitae pu-
tantur, ut in honorem etiam Matissimorum Μartyrum celebrenturo .... quamquam . . . . Apostolus . . . . ita conclusit ut diceret, cum
se talibus nec panem edere. Sed feramus haec in luxu R. labe domestica. accipiamusque cum eis corpus Christi, cum quibus panem edere prohibemur. Saltem de sanctorum corporum sepulchris, saltem de locis
m, Sacramentorum .... tantum dedecus arceatur. Ex quibus 1 equitura. comessationes publicas extra Omnem Penitentiae publicae aleam tunc
extitisse et g. quod majus est, etiam comes lationes in locis sacris fieri solitas. Hoc quidem postremum corrigi velit S. Augustinus; at non hujusce Pgnitentiae remedio; sed magis docendo quam jubendo, magis mo- Mendo quam minando. Dissola ad Macedonium, olim 34. nunc Isse num. ΣΙ. satis indicat non semper impositam fuisse Psaitentiam publicam iis qui aliena usurpassient; sed id factum pro Episcopi prudentia . 'Nolentes aut reddere se quos novimus & male abstulille & unde reddant habere, arguimus rim increpamus & detestamur, quosdam clam, quosdam palam, sicut di- ,, Versitas personarum di Versam videtur possie reperire medicinam ; ali- ,, quando etiam, si res magis curanda non impedit, sancti altaris com munione privamus. Atqui id peccati genus lethale est. Ergo. Decimo S. Leo epis . ad Rusticum Narbonensem, olim a a. nunc Σ. ad .nquisitionem a Q. de quibusdam qui a gentilibus capti idolothyta ma ducaverant : Si convivio solo gentilium & escis immolatiliis usi sunt- pomunt jejuniis & manus impositione purgari : ut deinceps ab id se lothytis abstinentes , Sacramentorum Christi possimi eise participes .. Si autem aut idola adoraverunt, aut homicidiis vel fornicationibus,, contaminati sunt ., ad communionem eos nisi per Poenitentiam publi-M cam non oportet admitti. Idolothytorum e sum p cati sane arguit,
vult enim haec jejuniis Sc manus impositi e purgari ; imo alibi illud idem factum Poenitentia publica plectit et hic vero , quoniam illi capti
fuerant cla quadam necessitate excusari poterant ., cos ab hoc onere liberet. Ergo. Undecimo S. Joannes Clim acus aperte ostendit crimon haereseos Poe- mirentiae publicae nequaquam Ohnoxium exsilit se : gradu cnim II. ita
loquitur : Vir quidam scienti r nus problema terribile quaesivit ex M mes Quod, inquiem, peccatum omnibus gravius est homicivio Chri-M stique abnegatione exceptis ' Cumque illi responditiem e In haeresim labi et Et quonam , inquit, modo catholica Ecclesia Haereticos qui- ,, dem, cum haeresim priorem toto antino rc pudiaverint atque anath matigaverint , suscipit ad sanEhorum myseriorum cornu .unionem, &is ut idoneos admittit ; eum vero qui in fornicationcm lapsus fuerit is confitentem atque peccatum ipsum omnino deserentem iiurorsus lusebminsse de Pomitentia. Y . Plens,
349쪽
M piens, per aliquot annos eum a Venerandis immaculatisque mysteriis ex apostolica traditione separare permittit . . . . Duodecimo S. Caesarius bomis. I 3. sola capitalia scelera subdit Poenitentiae publicae; minuta Vero ei subtrahit et porro minutorum nomine etiam ea quae mortalia sint intelligit : sic enim ait : Ipsa, inquit, mi-M nuta peccata, quae, quod pejus est , aut non attendimus, aut certe se pro nihilo computamus , si simul omnia congregentur , nescio quae se bonorum abundantia illis praeponderare sussiciat . Cogitemus ex quo
is sapere ccepimus, quid pro juramentis , pro perjuriis , quid pro ma-- ledictis & detestationibus , quid pro otiosis sermonibus , quid pro se odio, quid pro ira, quid pro invidia, quid pro concupiscentia ma-M la, quid pro gula , quid pro somnolentia, quid pro sordidis cogitationibus, quid pro concupiscentia oculorum, quid pro voluptuosa delectatione aurium &c. Decimo tertio S. Eligius homil. 8. sic Fideles affatur, eos conceptis verbis distinguens a Poenitentibus. Petamus igitur corde contrito &ὐ humiliato cum lacrymis, bonis operibus suffragantibus, nos suscitaries a morte animae in praesenti vita, ut vivamus cum Christo. Ibita. - Μundemus nos ab omni inquinamento carnis & spiritus, ne ab arter-- no, quod absit, igne exuramur. Homil. autem I 3. ad eosdem ser- . monem dirigens ; Vos etiam Fratres , inquit , post exhortationem
is quam habuimus ad Poenitentes, mecum admoneo, ut unusquisque no-- strum recurrat ad conscientiae suae s ecreta e . . . videat summopere ut
se Sacramenta corporis & sanguinis Domini digne recipere queat; qua-M tenus potius salutem quam damnationem sibi acquirat. Ergo Eligius,
etiam inter Fideles non poenitentes, multos agnoscit anima mortuOS ,
di qui indigne atque ad damnationem Christi corpus acciperent . A qui hos non hortatur ad Poenitentiam publicam, sed ad emendationem
vitae. Ergo. PROBATUR a. duplici ratione.
Prima est, quod si omnes ac snguli peccatorum lethalium rei subjecti fuissent Poenitentiae publicae , fuisset in Ecclesia solitudo, & immanis multitudo Poenitentium extra Ecclesiam et innumeri enim Christiani peccata mortifera admittebant, ut constat vel ex uno Chrysostomo, qui in maxima ac frequenti Tima urbe Antiochena affrmat, e tot millibus incolarum vix centum salvos fore. Atqui haec vastitas templorum
prorsus incredibilis est. Ergo. Secunda est, quod haec opinio sit durior. Cum enim post actam semel Poenitentiam publicam ac veniam concessam, nullus deinceps esset locus alteri Pgnitentiae, nullus Veniae, nisi sorte in ipsb mortis puncto.
profecto qui vel una prava cogitatione aliquando peccasIet, is post sust 'piam absolutionem, ii in aliud postea peccatum incidisset, omne reliquum vitae tempus sine ulla indulgentiae spe exegisset. Quis autem sibi persuadeat i erream & immisericordem erga ejusmodi delicta Christi sponsam extitiae δ
350쪽
OBIICIEs. I. Terrullianus tib. de Poenitentia , cap. q. ita sancit :
Omnibus ergo.delictis seu carne seu spiritu seu facto seu voluntateri commissis, qui poenam per judicium destinavit Deus, idem & veri niam per Poenitentiam spopondit. Atqui hoc in libro agit de Ps- nitentia publica , quam cap. q. appellat profernendi oe humilificandi h
minis disciplinam. Ergo omnia sine ulla exceptione peccata tunc Poenitentiae publicae obnoxia fuerunt. REsPONDEO Tertullianum foe capite g. egisse de Poenitentia gene ratim , de Poenitentiae virtute omnibus etiam Catechumenis in peccata prolapsis necessaria, non speciatim de publica : I. enim agit de Poenitentia quam praecipit Deus . Bonum est poenitere, inquit, an non δὐ Quid revolvis Φ Deus praecipit. Atqui Poenitentia publica non est jure divino praecepta .' a. loquitur cap. 6. de ea Poenitentia quam age hant Catechumeni o denique cap. 7. duntaxat, disserere incipit de publica , qualis imponebatur gravium criminum reis post Bapti sinum. is Huc usque, inquit, Christe Domine, de Poenitentiae disciplina servisis tuis dicere vel audire contingat , quousque etiam delinquere nonis oportet audientibus, vel nihil tam de Poenitentia noverint, nihil ejus se requirant. Piget secundae, imo jam ultimae, 1 pei subtexere mentio-- nem e Ergo hactenus de hac speciatim sermonem non habebat :& recte quidem : prirno enim disputat in liniversum de Poenitentia ejusque necessitate ac utilitatibus et deinde cum alia sit ante, alia post Baptismum, de ea quae Bapti sinum antecedit tandem de postrema. INsTRBIs . Tertullianus ibid. sic pergit, Piget secundae, imo jam ,, ultimae spei subtexere mentionem Sed enim pervicacissim uvis hostis ille nunquam malitiae suae otium facit : at quin tunc maxim is saevit, cum hominem plene sentit liberatum . . . . Itaque observat, is oppugnat , obsidet , si qua possit aut oculos carnali concupiscentia serire , aut animam illecebris sarcularibus irretire , aut fidem terrenae potestatis formidine evertere . . . . Haec igitur Venena ejus providens Deus aliquid adhuc permisit patere . Collocavit in is vestibulo Ps nitentiam secundam , quae pulsaruibus patefaciat; sed jam is semel, quia jam secundo ; sed amplius nunquam , quia proxime fruis stra. Ergo omnia ac singula peccata lethalia quae fuasione Diaboli peris petrari pollunt, Pgnitentia publica purgabantur.
NEGo conlequentiam e eo enim loci Tertullianus non de quibusvis peccatis , sed de certis tantum loquitur , quae ex concupiscentia octa lorum, aut terrenae potestatis formidine originem ducunt, hoc est sornicatione , adulterio & idololatria. Haec porro grandia scelara non ne gamus Poenitentiae publicae tunc addici consuevisse . Certe Tertullianus non ait; omnia igitur venena eitis providens Deus p sed haec gitur venena eius , eo
significans certum duntaxat fuisse peccatorum genus, quod Ps nitentia hae publica plecteretur. INsTABIs a. Remedium Dei tam late patere debet, quam virus Diabo-Y E L. AP