장음표시 사용
361쪽
pro quibus debebat unusquisque ab altari sese subtrahere, invidia, odium, iracundia. Nihil autem profecto de iis amrmatur quod in caetera peccata lethalia pari jure non cadat, Ergo. Eligius Noviomensis homil. 8. ad finem, Qui timet separari a regno A caelorum per ultimam sententiam summi judicis , per ecclesiasticam k disciplidam a Sacramento celestis panis interim separetur. Qtiae ex Augustini sermone 33 r. laudato deprompta sunt. IIidorus lib. I. cap. I 8. de ossiciis: Dicunt aliqui nullo intervenienis te peccato Eucharistiam quotidie accipiendam: hunc enim panem da-- ri quotidie postulamus dicentes: Panem noserum quotidianum c. si quod quidem bene dicunt, si hoc cum religione & pietate suscipiant se Caeterum si talia sunt peccata quae quas mortuum removeant ab alta-- ri, prius agenda Ps nitentia est, ac sic deinde hoc salutiferum medica- mentum sulcipiendum. Qia enim manducat bibit invigne, iudicium liba se manductit oe bibit. Hoc est enim indigne accipere , si eo tempore quivsi accipiat, quo debet agere I nitentiam . Quod ex epistola ejusdem se Augustini a: lducta derivatum est. Concilium Turonente III. an. 8I3. Sacerdotes admonet ut ossicio suo in Psnitentia unicuique tribuenda sungantur.' Episcopis , inquit can. ,, 22. & Presbyteris diligenti cautela pertractandum , qualiter homini-- bus sua sibi delicta confitentibus tempus abstinendi praescribant , ut
se juxta modum peccati, Penitentibus ABSTINENTIA INDICA Tu R. -- Adco vulgatum erat eo arvo cuilibet lethali peccato certum a sacro
Christi corpore abstinendi tempus assignare , ut non solum Patres illud
imperent, sed etiam absinentiae vocabulum loco nominis Paenitentiae usur
AnseImus, seu quis alius in I. Cor. cap. 23. Indigne manducat & bisse bit qui sine debita reverentia sacram Eucharistiam percipit . Indignoeis manducat & bibit qui non prius per Pquitentiam purgatus ad hoc Sinis cramentum accedit . Hoc enim est indigne accipere , si eo temporciis accipiat quo debet Pgnitentiam agere. Fuibertus Carnotetas saeculo XI. serm. a. ad populum, μ' Si permansisse semus , inquit, illa .in munditia quae nobis per Baptismum data est ,
se vere felices essemus , .sed non permansimus : cecidimus enim per no-
is stram culpam non solum in peccata , sed etiam in crimina hoc est
D peccata mortalia, PROPTER QUAE PECCATORES AB ECCLEst A SED PARANTUR, qualia sunt homicidia, adulteria, sernicationes, sacrile- ,, gia, rapinas, furta, falsa testimonia, superbia , invidia,. avaritia, di se turna iracundia , ebrietas assidua . Nonne hinc patet ad id usque aevi propter omnia illa peccata quibus munditia Baptismo data amittitur, 1acram communionem esse interdictam, ne superbia quidem, , invisdia aut avaritia exceptis, quae Pgnitentiae publicae nunquam addictae uint, in eo praesertim saeculo quo non nisi de publicis ac manifestis criminibus P nitentia' publica agebatutia Do
362쪽
DE SATISFACTIONE. 33 IIvo denique Fulberti successsor , centum etiam post annis observat solis a et q. moris fuime . Ut crimina sua consitentes aliquandiu a cor-
se poris & sanguinis Christi communione Eccle ita suspenderet.
PRORATUR Z. ex eo qui tunc obtinuit Ps nitentiae ordine. Ad eam
i. Scilicet Sacerdotes crimina sua confitentibus congruam & idoneam Satisfactionem injungebant et quod Vocat Leo Magnus epis. VI. Actiose nem Poenitentiae dare. Concilium Carthag. III. can. 3i Secun-- dum peccatorum differentiam Poenitentiae tempora decernere. Synodus denique Turonensis modo, Tempus abstinendi praescri bere . a. Ps- nitentes impositis sibi pro scelerum varietate laboribus strenue defungehantur: unde Augustinus serm. 278. ui bene agit Poenitentiam, m-- quit, suus ipse punitor est. Sit oportet ipse in se severus, ut in eum. ,, sit misericors Deus. Et Pacianus similiter in Paraenesi ad Ps nitentes: In quantum pqnae Vestrae non peperceritis, in tantum Deus vobis par-- cet. 3. denique, Post expletam demum rite Psnitentiam his absolutionem impertiebantur : quod Innocentius I. arguit dum epis. I. sic ait. Caeterum , inquit, de pondere aestimando delictorum, Sacerdotis est se judicare , ut attendat ad confessionem Pgnitentis, & ad fletus atque la- is crimas corrigentis ἱ ac rum jubere dimitti, cum viderit c gruam SMM tisfactionem. quod alibi sustus suo loco demonstrabitur. Ex hac autem disciplina nemo non videt in more positum suime passiimul qui peccata mortalia admiserant, per aliquod temporis intervallum ab
altari separarentur. INREs I. quanti temporis haec mora esset.
REsPONDEO id praecise definiri non possie et res enim tota ab arbitrio ac prudentia Episcoporum aliorumque Sacerdotum pendebat.
RESPONDEO 2. quantum ex veterum scriptis conjicere licet, majores & diuturniores: pamina suisse quondam hujus Pς nitentiae labores. Cyprianus de lapsis : Alto vulneri diligens longa medicina non
desit et . . . 'nitentia crimine minor non sit.
Gregorius NazianZenus oratione in sancta lumina : Novi lacrymarum
Baptismum, sed asperiorem & laboriosiorem, quo quidem ille tingiis tur, ut qui per singulas noctes leEtum suum ac stratum lacrymis la-M Vat , cui ipsie quoque vitii cicatrices scelent , qui lugens & contrisse status ingreditur &c. Ambrosius sermone .33. Ius Dominicam primam siuadragesimae Pς,, nitentem hominem dico, qui diebus & noctibus ingemiscit, & cum se Propheta dicit o Lavabo per sequus noctes lectum meum lacrymis meis. In Psal. autem l I 8. In ipsa Ecclesa , inquit , ubi maxime misereries decet, teneri quam maxime debet forma justitiae; ne quis a commu
is nionis consortio abstentus, brevi lacrymula atque ad tempus parata, is vel etiam uberioribus fletibus , communionem , QUAM PLURIBUS DEBET POSTULARE TEMPORIA Us, facilitate Sacerdotis extorqueat. Hie-
363쪽
Hieronymus de obitu Paulae , Affligendum corpus , inquit , quod multis vacavit deliciis : longus risus perpeti compensandus est fletu. Theodoretus fora et Pς nitentibus sacra non esse facile impertienda. Caesarius homil. 8. Addendae sunt lacrymae & rugitus & gemitus &ω longe protracta jejunia.
Joannes Damascenus in biforia Baruami Per Domini gratiam, inquit, lacrymarum sons Baptismus appellatur, tametsi labore ac te mis, pore opus habeat. Ptellus de gratia monacbalis babitus ait, Ut Ps nitentia noxae elii an- tur, lacrymarum Vim tantam esse oportere, ut aquas Baptismatis aequare possint. ιQUAEREs quaenam suerint tam morosae cunctationis lationes. REsPONDEO I. quod ad absolutionem pertinet, causas suisme, I. pe catorum quae a Christianis admittuntur singulare pondus et 2. sacri Ba D tismatis, quod iis violatur, injuriam : 3. conversionis ad De una difficultatem ac raritatem : q. ne in posterum in eadem recideretur, prudemtissimam cautionem. Sed de eo alias.
REsPONDEo a. quod ad Eucharistiam pertinet , cur post lapsum non ita facile tribueretur, in causa insuper fuisse summam ejusdem dognitatem ad haec enim mysteria non nisi Hanctos, aut maxime a vitiis expurgatos, admitti oportere censeban 'S. Dionysius Eccles hierarchiae cap. 3. Excludantur , inquit, a sacrificio , a cujus sublimi & divia a excelsitate nimium absunt . . . . qui a deteriore quidem vita jam discesserunt Ppnitentes, sed anies mos a pristinae impuritatis phantasmatis nondum suis expurgatos gerunt, habitu amoreque Dei purissimo ac simplici; denique qui non-- dum soli Deo unice adhaerent , quique, ut Scripturae more loquar ,, nondum omnino irreprehensibiles sunt, & immaculati. QUIEREs 3. an Patres existimaverint aemere mutari posse hanc diaisciplinam. RESPONDEo eos ita non sensisse- Ambrosius dib. 2. de Paenitentia, cap. o. Nonnulli, inquit, ideo po- is scunt Psnitentiam, ut statim sibi reddi communionem velint. Hi nonis tam se sblvere cupiunt, quam Sacerdotem ligare. Suam enim consciemis tiam non exuunt, Sacerdotis induunt.
An peccata accuba Poenitentiae publicae subiicerentur.
Ex iis quae disputavimus funa apertum est. Primo duplicis generis peccata distingui posse et canonica alia, hoc
est ex canonum praetcripto ri nitentiae publicae obnoxia ς alia non item. Seeundo praeter illa peccata, quae juxta canones Vulgo Pgnitentiae publicae non 'subjicerentur, alia extitisse, quas ex variarum gentium consue-κudine ab eadem erant immunia. Tertio
364쪽
Tertio haec utroque potuisse esse publica: atque adeo non omnia etiam publica Pqnitentiae publicae laboribus expiata esse. Sed de iis, quae sive ex canonum legibus, si Ve ex more hisce supponebantur rinis, non levis controversia est .' aliis in sola publica peccata sie animadversum esse sentientibus; aliis indiscriminatim tam occulta quam manifesta , modo essent ejusdem generis , ita plecti consuevisse asseve
Priorem sententiam inter alios tenent Sirmundus in hi oria Paenitentiae publicae; & Ioannes Petitus ad Paenitentiale Theodori r quod, ut opportunum causae suae, arripuit totisque Viribus propugnavit e Calvinianorum grege Dallaeus. Nullam enim in Ecclesiam uturpatam esse Psnitentiam contendit, praeter publicam : hanc autem locum non habuisse nissi manifestis criminibus t ex quo colligit consessionis usum & necessit tem non ad omnia peccata lethalia extendi oportere, sed ad ea restringi quae caeteris Ossensioni fuerint . nec tam Deo quam Ecclesiae olim esse fatisfactum. Ita ille lib. 3. de Confessione an. 22. Alteram vero opinionem, quae Ps nitentiae publicae peccata etiam a
cana subdit, hoc & superiori laeculo quam plurimi amplexi sunt.
Roffensis contra Lutherum cap. 8. Auctor catechismi Romani parte a. num. 93. Hesselius in expositione abrogati per Nectarium Poenitentiarii. Tapperus lib. I. contra Lutherum. Lindanus Panopitae lib. 4. cap. I9. Petrus Scito de insitutione facerdotum les. de Confessione. Baconius ad annum Christ 39. num. 33. Bellarminus de Paenitentia lib. 3. cap. . I
Gregorius de Ualentia e Societate Iesu disput. 7. quaesi. q. de Confise
sone, puncto 2. Henriques ex eodem instituto summae suae lib. I. cap. 2. num. q. Tannerus item ex eadem familia tomo A. disp. 6. de Poenis. quaes. 7.
Pamelius ad Tertulliani librum de Paenitentia , & ad Cypriani tractatum de lapsis. Bullingerus lib. 4. instin eccle sicarum.
Alanus Copus dialogo a. cap. 27. Perronius in responsione ad Regem maioris Britanniae cap. 3. Obs. 2.. Albalpinaeus lib. I. observationum, cap. 3. I9.
Petavius e Societate Iesu in animadversonibus ad Epiphanium , --νω ς 9. Hallerius de sacris Ordinationibus. Μorinus lib. 2. cap. s. lib. s. cap. 8. seqq. lib. I. cap. I. Natalis denique Alexander tom. 6. δω. ecclesiasteae; ut eos qui recens de consessione scripserunt, & alios praetermittamus. Misage de Paenitentia. Σ Α
365쪽
3 S DE SATISFACTIONE. ASS E RTIO I.
Sex prioribus Ecclesiae saeculis Ps nitentia publica occultis etiam criminibus, modo ea canonica essent, ab Ecclesia praescripta est. PROBATUR I. Variis antiquorum , qui id indicanti testimoniis. Origenes homil. a. in Psal. 37. Oportet peccatum non celare inis trinsecus .... Ii qui peccaverunt , siquidem occultant N. retinent im, , tra se peccatum , intrinsecus urgentur . . . . Tantummodo circum
se spice diligentius cui debeas confiteri peccatum tuum , .... ut, si quidis ille dixerit , . . . . facias & sequaris o si intellexerit & praeviderit ta-- lem esse languorem tuum , qui in conventu totius eccletiae exponiis debeat , & curari , ex quo fortassis , & caeteri aedificari poterunt , se & tu ipse facile sanari , hoc ..... procurandum est ι De pec-.catis occultis loquitur Orisenes, , ea tamen elui praecipit Ps nitentia publica , si Sacerdos talem esse videat languorem, qui juxta disciplinam Eccle-sae in conve utu publico exponi debeat & curari. Tertullianus libro de Paenitentia cap. 9. ad publicam hortatur , , quam sic describit , Ps nitentiam : Hujus igitur Pς nitentiae secundaeis & unius .... operosior probatio est , ut non sola conscientia fraeis seratur , sed aliquo etiam actu administretur . Is actus qui magisse Graeco Vocabulo exprimitur & frequentatur , Exomologesis est , qua, , delictum Domino nostrum confitemur , non quidem ut ignaro , ledis quatenus Satisfactio consessione disponitur , consessione Pgnitentia is nascitur, Ps nitentia Deus mitigatur . Itaque Exomologesis proster-- nendi & humilificandi hominis disciplina est . Hanc autem post quam pluribus demonstravit esse necessariam , nen , in- die in diem differre praesumo , pudoris magis memores quam salu-- tis; velut illi qui in partibus verecundioribus corporis contracta vexa- ' tione conscientiam medentium vitant, & ita cum erubescentia sua pe-V reunt . . . Grande plane emolumentum Verecundiae , Occultatio de-
, licti pollicetur Videlicet si quid humanae notitiae subduxerimus, pro-
, inde & Deum celabimus P .... An melius est damnatum latere quam se palam absolvi λ Ibi dubium non est x. quin verba faciat de Psmitentia publica, de qua disserere coeperat cap. 7. Et vero eam satis designat , dum ait semel esse concessam, & appellat eam profernendi O humuscandi homines disciplinam o a. quin disputet de peccatis Occultis , quae comparat cum morbis secretioribus , & quae humanae notitiae erant subducta. Ergo Poenitentiae publicae ejusmodi crimina supponebantur. Cyprianus de lapsis , eos alloquens qui, crimen idololatriae clam admiserant, & ideo nolebant illud confiteri ac legitima Psmitentia expiare, Derideri, inquit, & circumveniri Deus non potest , nec astutiari aliqua saliente deludi : plus imo delinquit qui , secundum hominem
quit cap. Io. hoc opus ut sui publicationem aut deis Deum
366쪽
,, Deum cositans, eVadere se rinam criminis credit , si non palam cri-- men admisit. Christus in praeceptis suis dicit: Qtii confusus me fuerit . confundetur eum filius hominis : & christianum se putat, qui christianugis e me confunditur, aut veretur λ Adeo in eos urget Ps nitentiae publicae , de qua ex professo quaestio erat, necessitatem.
Synodus Ancyrana Pgnitentiam publicam decernit in homicidas & in mulieres quae veneficiis foetus suos perimunt , & alia id genus delicta :
De mulieribus, inquit canone a I. quae sunt fornicatae, & scelus in uterois perimunt, & seetuum necatoriis medicamentis faciendis dant operam,
is prior quidem definitio usque ad vitae exitum prohibebat, & ei quidam
se amentiuntur ἔ sed humanitate tamen utentes decrevimus ut decennium
D per gradus praefinitos impleant Canone a 3. De voluntariis caedibus supplices quidem substernan -- tur λ eo autem quod perfectum est in fine vitae digni habeantur. Evidens porro est ibi agi de occultis; tum quia si homicidium fuisset publicum, capitali supplicio punitum esset, ac proinde nullus extitisset agendae palam ac publice in Ecclesia Ps nitentiae locus et tum quia mulieres cum in utero perimunt scelus suos, id summo studio occultant; imo id non peragunt, nisi ut honori ac famae suae consulant. Basilius epis. ad Ampbd. cap. aa. Ei , inquit , qui mulierem vetis vi vel clam a se vitiatam habet , necesse est fornicationis poenas imis ponere . Est autem in quatuor annis praefinitum fornicatoribus sup-- nlicium Quid disertius t vox enim illa clam scelus occultum manifeste arguit . Canone autem 34. Adulterio , inquit , pollutas mu-- lieres & confitentes ob pietatem , Vel quomodocunque convictas , is publicare quidem patrea nostri prohibuerunt , ne convictix mortis is causam praebeamus ; eaς autem stare sine communione jussierunt, do- nec impleretur tempus Ps nitentiae . Exceptio firmat regulam rcum ergo Basilius de adulterio occulto sermonem habeat , & propter
illud dicat non esisse mulieribus imponendam Pgnitentiam publicam ob periculum mortis a judicibus imminens , id. satis arguit , eis hanc Ps- nitentiam injungendam fore , si nihil tale timendum fuisset; & re ipsa omnibus praescriptam eam eme, viris v.g. quibus nihil simile timebatur. Quam in rem vide insuper Basilii interpretes nobis assentientes, BalZamonem,
At , inquies, crimen notum significant hae voces Vel quomodocumque convictas. An enim secretum illud crimen esse potest, cujus est mulier convicta
REsPONDEO r. hac Iege etῖam comprehendi adulterium cujus mu- Iieres non essent convictae r a. cum de eo dicuntur convictae , id non
intelligi de publica delatione , & probatione , statim enim in ha&mulieres fuisset a judicibus animadversum , quod vitandum esse statuit Basibus, sed de secreta. Μoris enim olim fuit clam ac secrete apud Episcopos accusare, qui se ipsi non accusabant Z a. Ain
367쪽
Ambrosius M. I. de Poenitentia , cap. 16. Si quis igitur, inquit ,
OCCULTA CRlMINA habens , propter Christum tamen studiose Pς' nitentiam egerit , quomodo ista recipit, si ei communio non refuna dilue ρ Volo veniam reus speret , petat eam lacrymis , petat gemi- tibiis , petat populi totius fletibus , ut ignoscatur obsecret; & cum' secundo aut tertio fuerit dilata ejus communio , credat remissius se V supplicasse, fletus augeat, .... teneat pedes brachiis .... lavet fletibus. Mouo loco nullus est illustrior: in eo enim citra Omne dubium de Ps niten tia publica agitur, & peccata occulsa conceptis Verbis ut ei obnoxia com
Certe tanta vis est horum Verborum, ut ea cum explicare non post et Dablaeus, pervertere tentaverit. Ait enim emendandum hoc esse, & non ometilia , sed multa peccata ibi legi oportere. Sud repugnant omnes codices, ipsaque argumenti series; ut ostendunt PP. Benedictini σου hunc laetim, &Sammarthanus de Conjessione. Innocentius Ι. epi l. a.. ad Victricium Retbomagensem episcopum , a quo consultus fuerat , an Μonialis clanculum corrupta , esset Pς nitentia, su-hjicienda antequam obiisset is qui ei Vitium Obtulerat ; respondet cap. 11. Quae Christo spiritualiter nupserunt , & velari a Sacerdote meis ruerunt, si postea Vel publice nupserint, Vel se clanculo corruperinr, admittendas non esse ad agendam Ps nitentiam, nisii is cui se iunxerant de saeculo discesserit Quae quidem Verba decretoria erunt, si duo observaverimus : I. ibi quae ilionem proponi de Monialibus clanculo corruptis , ac proinde de occultis criminibus: a. ibidem agi de Ps nitenti a publica ; eodem enim modo Psnitentia infligitur iis quae clam vitiatae fuerint , quo iis quae publice nupserint . Atqui certum est eas quae pa- . Iam nupsissent addistas esse Pν nitentiae publicae. Ergo. Neque vero dubitabat Vistricius an eae Ps nitentia publica castigandae essent, sed tantum an ad Pgnitentiam illam imperandam expectanda esset mors corruptoris. Augustinus sermone 33r. Nemo , inquit , arbitretur , Fratres , prinis plerea se consilium saluti serae hujus debere Ps nite utiae contemnere ,
is quia multos forte advertit & novit ad sacra altaris accedere , qu se rum talia crimina non ignorat . Multi enim corriguntur ut Petrus , se multi tolerantur ut Iudas , multi nesciuntur .... Nam plerique prinis plerea nolunt alios accusare , dum se per illos cupiunt exculare res plerique autem boni Christiani propterea tacent & sufferunt aliorum D.peccata quae noverunt , quia documentis saepe deseruntur , & ea quae se ipsi sciunt , judicibus ecclesiasticis probare non possunt Nos ve- ω ro a communione prohibere quemquam non possumus, quamvis haecis prohibitio nondum sit mortalis, sed medicinalis, nisi aut sponte con- ,, sessum, aut in aliquo sive saeculari sive ecclesiastico judicio nomin is tum atque convictum . Ergo non tantum qui admissi flagitii co
vinci poterant , sed etiam qui illud , de quo convinci non possent , onfitebantur , Ps nitentiae pu blicae subjacebant ..
368쪽
Te one 33 a. Qui post uxores vestras vos illicito concubitu mis,, culastis , si praeter uxores Vestras cum aliqua concubuistis , asite Pgis nitentiam qualis agitur in Ecclesia, ut oret pro vobis Eccle1ia. Ne-- mo sibi dicat et Occulte ago , apud Deum ago; novit Deus, qui mbri hi ignoscit , quia in corde ago . Ergo sine causa dictum est : Qiιaeis solveratis in terra , soluta erunt in coelo Ergo sine causa claves dataeo sunt Ecclesiae Dei , Frustramus Evangelium &c. Peccatum illud occultum erat ; si enim publicum extitisset, non eos ad rinitentiam publicam hortatus esset , sed ad eam prorsus adegisset: loquitur autem de Poenitentia publica, in cujus exemplum adducit Theodosium imperatorem:
,, Resistit mihi , inquit , filius pestilentiae, & erubescit genu figere subis benedictione Dei . quod non erubuit Imperator Z Deus Voluitis ut Theodosius imperator ageret Poenitentiam publicam in conspectuis populi , maxime quia peccatum ejus celari non potuit , & erubescitis Senator quod non erubuit Imperator Ex qua historia novum exurgit argumentum Poenitentiae publicae de peccatis occultis: vox enim illa, maxime , clare indicat , saepe de iis actam esse Poenitentiam publicam , quamvis maxime & praecipue de publicis. S. Leo epis. I36. ad Episcopos Campaniae ad consessionem publicam
ac Pς nitentiam omnes promiscue compellentes , Removeatur, inquit, se tam improbabilis consuetudo, ne multi a Poenitentiae remediis arceam is tur . dum aut erubescunt aut metuunt inimicis suis sua facta reserar i, is quibus possent legum constitutione percelli. Si cit enim illa consesse so quae primum Deo ossertur , tum etiam Sacerdoti .... tunc enim
se demum plures ad Pς nitentiam poterunt provocari , si populi auribus,, non publicetur conscientia confitentis . Hic dubio procul sermo est Me peccatis secretis, quae illi erubescebant aut metuebant coram inimicis confiteri : horum vero secretorum peccatorum reos Episcopi Campaniae ad consessionem publicam , & ad Psnitentiam etiam coram omnibus per consequens agendam cogebant . Confessionem quidem publicam tolli imperat Leo ; Ps nitentiam non perstringit: imo auctor est ut consessio illa publica abrogetur , ut Pgnitentia eadem magis ac magis frequentetur . Ergo moris erat in Campania peccatorum arcanorum reos Psnbtentiae publicae addicere ἱ & hunc morem probabat summus Pontifex. Eligius homil. 4. 7. 8. tr. Ο 6. fgnificat non mediocrem sui sistunc turbam palam ac publice in Ecclesia Pςnitentium , quos seorsum
de more alloquitur. Hom. autem I 6. duos insigniores compellat in hunc modum . Duos praeterea , fratres mei, alloquimur quos publica actio, , criminalis publicam coegit agere Poenitentiam Magnus erat numerus publice ps nitentium ἱ duo autem tantum erant inter eos qui Pς- nitentiam publice agerent propter crimina publica . Ergo vulgo Punirentia publica etiam agebatur de Occultis .
PROBATUR a. Quia eadem peccata in Laicis Ps nitentia publica plectebantur , quae in Clericis maioribus depositione . Atqui crimina etiam nitisse de Poenitentia. Z 3 occul
369쪽
occulta in Clericis majoribus depositione plectebantur. Concilium Neocaesariense can. 9. : Si Presbyter, qui corpore prius,, peccaverat, promotus fuerit , & se ante ordinationem peccasse conis fessus suerit ; ne onerat Quod si ipse non confiteatur , aperte se autem convinci non potuerit , illius quoque ei fiat potestas. Quaestio ibi est de flagitio de quo convinci non potest Presbyter : si autem illud confiteatur , vetat canon ne amplius offerat : sin autem non confiteatur , ut offerat edicit . Ergo si quis Presbyter confiteretur occultum crimen , e gradu suo dejiciebatur. Iulianus Pomerius lib. a. de vita contemplativa cap. 7. Hi , inquit, ,, qui in aliquo gradu ecclesiastico constituti aliquod occulte crimen ades mittunt. ipsi se vana persuasione decipiunt , si eis propterea videtur ,, communicare & ossicium suum implere debere , quod homines occul- tatione sui criminis fallunt: .... imo vero dupliciter contra se iram se divinae indignationis exasgerant, quod & hominibus innocentiam sim M .gunt , & contempto Dei judicio abstinere se ab altari propter homb
. istius autem, consuetudinis ac juris duo sunt insgnia prae caeteris γα empla. I. Potamii Bracarensis episcopi in concilio Glatano X. Cum enim ille Proh sui scripto ibi se accusasset criminis occultissimi, e sede est ex turbistus , servato tamen nominis honore, quo etiam juxta veterem disciplinam spoliandus erat. μ Per fidelem, inquiunt Patres, confessionem ejus, ,, agnito quod tactu semineo sorduisset, . . . lieet hunc paterna antiqui-- tas sacris regulis dejicere ab honore decernat, nos tamen, miserant oe,, nis jura servantes, non abstulimus nomen honoris quod ipse sibi sui se criminis confessione jam tulerat s sed Valida auctoritate decrevimusis perpetuae Pς nitentiae hunc inservire ossiciis & strumnis.1. Est Genebaldi Laudunensis episcopi , qui cum duplex a se cIam admissum cum pristina conjuge nefas S. Remigio sponte dixisset , ab omni ossicio amotus, per septem annos in quadam domuncula reclusus est ad obeundam Ps nitentiam. Historiam lege apud Hincmarum in υμta sancti Remigii. Et vero idem vigebat apud Graecos eodem circiter tempore . Illud enim praescribit Ioannes Jejunator & Ioannes alter Baslii discipulus iis suis Paenitentialibus libris, ut Consessarii Sacerdotes & Diaconos ad confessionem edendam non admittant , nisi prius promiserint fore ut sese ipsi ministerio sacro abdicent , si in aliquod ea psna dignum crimen forte lapsi fuerint . Non oportet Sacerdotes, inquit Ioannes Jejunati tor, Episcopos aut DiaconOS .... ad consessionem suscipere, donecis cum Deo securitatem praestiterint Consessoribus . si aliquando cri-- men habuerint prohibens videlicet eos sacrificandi potestate abdi- Cans, non amplius sacra sacere ausuros : his enim nulla omnino da- ,, tur Ps nitentia, aut abstinentia qua libet a cibo vel potu vel commu-
370쪽
- nione ; sed BIa a sacerdotio cessatio . Ergo erans per id aevi at, qua scelera propter quae deponebantur Sacerdotes , etiamsi illa arcana forent : si enim publica & omnibus nota extitissent, opus non fuisse vhac promissionis cautione : nempe inviti dejici potuissent.
Imo Arcudius lib. 4. cap. a. de sacramentis , notat etiam hac de causa infrequentiorem esse nunc apud Sacerdotes graecos confessionem. Cum
enim certa quaedam sint apud eos facta quae juxta leges depositionem
mereantur , in quam non incurrunt quia nota non sunt; eaciem confiteri refugiunt, ne huic pgnae subdantur. PROBATUR I. ratione. Cum enim innumeri sint canones de Psn, tentia publica sanciti , qui certas quasdam pgnas decernant v. g. in adulteria, homicidia ; nullus est qui publica ab occultis secernat. Omnes crimen ipsum impetunt nullus circumstantiam hanc notat aut as-ficit. Ubi lex autem non distinguit, nec nos distinguere debemus. Cum ergo adulterium, quantumlibes occultum, veri nominis sit adulterium, in illud quoque Psnitentiam praescriptam cadere necesse est. Quid enim absurdius, quam omnes in mente habuisse publica tantum crimina , cum de Psnitentia publica dissererent & neminem quod in mente habebat uspiam indicasse ' an non cum leges de re quapiam conduntur singu)a ver Da ponderantur certe graves ac diuturnae in Ecclesia quondam fuerunt de Ps nitentia publica concertationes cum Montanistis V. g. ac deinceps cum Novatianiso In his autem disputationibus nihil excidit , nihiIOmittitur : omnia accuratissime pertractantur . Atqui ibi tamen nulla est occulta inter & manifesta crimina distinctionis umbra , nullum vestigium . Ergo reipsa illa a sese invicem non secernebantur. Et vero antiquos aestimemus ex recentiorum agendi ac loquendi ratione. Septimo saeculo mutata est disciplina , tuncque Ps nitentia publica non nisi de publicis acta est. Atqui id diserte exprimunt omnes passim scriptores , de occultis occultam , de publicis publicam agi oportere . Itaque si sensissent idem majores, idem omnino dixissent . Non dixerunt : e go & aliud senserunt & usurparunt . Atque ut ad aevum nostrum de-1cendamus , sunt inter nos Praesules , qui certa sibi peccata reservent Put quae sint gravissima ν ea autem non reservent nisi sint publica o an non illi statim hanc criminis publici notam conceptis verbis designant Quis putet ita negligentes sui fuisse Olim Patres, ut idem non annotassent, si idem voluillent.
Et sane, quadraginta sex illi e sacra Facultate Parisiensi doctores, qui
in caula illuit rissi ni episcopi Pontiopoleos sententiam contra quosdam ejus ad ver iacias dicerunt, observant, ex eo quod vetusti canones nullum cilcri nen quoad Poenitentiam statuant occulta inter Sc publica peccata , merito colligi pode utrisque ex aequo Poenitentiam fuisse indictam. ORII ClES i. Origenes supra agendam quandam Poenitentiam publicam statuit propter occulta crimina; sed ex consilio Sacerdotis. Ergo nulla de eo lex erat.