장음표시 사용
111쪽
piendos adhibebantur. Quo pacto multas Chr Ulomi & non
nullas etiam Attiei succesibris eius conciones conseruatas csse, auctor cli socrarcs stJ. Epiiscopi ctiam priuatos suos habebant ιπογραφεις, quos nonnulli notarios appellant: Vumius fuJ at tem in censum lectorum cos refert. inicumque autem is rint, Athanasius in hoc munere tamquam λτογραφευς Alexandro& I roetus Attico operam suam , uti narrat soc aera J, praestia terunt. ι ,
De apocrisariis Da responsistibis. Fortassis alia quaedam minora ossicia deprehendet curiosius lector, quae in hunc catalogum referri posse, existimet: at. v ro ne res leuioris momenti nimis exigue & exiliter ad calculos
reuocare videar, 'num tantum aporarisurio rum stu responsamnum unus addam. Hi delegati quidam crant cxtranearum ecci starum & episcoporum nomine in ciuitate imperatoria habitantes, quorum id crat ossicii, Ut tamquam procuratores Omnes caussas ecclesiasticas ad COS, a quibus mandatum acceperant, attinentes, in aula imperatoris agerent. Munus eorum tempore vel certu non multo post institutum videtur, v imperatoribus christianam i cligioncm amplexis peregrinae e
112쪽
elesiae in aula imperatoria caussas suas promouendi ampliorem,
quam antea, nactae fuerant Occasionem. Sed qilomodocumiaque res se habeat, tempore hi niani illud lege quadam stabilitum deprehendimus. Nam in quadam n ua sua fxJ ipse defiunit, ut episcoporum nullus diu ab sua ecclesia abesse audeat, nisi hoc per imperialem fiat tuitionem: Si vero aliquando pro-
pter ecclesiastican, occasioneint inciderit necessitas caussam aliquam in aula persequendi, vel per ecclesiarum suarum ariores, farios, quorum sit, res ecclesiae administrare, vel per Occono
mos vel per aliquos clericos petitiones ad imperium dirigi iubet. Ex hac quidem lege non apparet, quod aporesaris de cloro fuerint, ex aliis autem scriptoribus facile id colligere pon
sumus. vh ηετvs enim LI J uinum diaconum ADMn. 9 mConst. Himpoli Di Urari iusse apocrisa imi adfirmat,quo pacto com-m 9am occasionem nactus sit, ut mortino F a Constaminopoli episcopus eligeretur. Et criaraus fet J idem de Eutyclio observat, quod quum essescopi Amasenorum apocrisarius esset, statim post Meunam ad regiae ciuitatis episc9patum euectus sit. Quod aperte indicare videtur se fuisse eum antea de clero, siquid per sal tum promotum eum esse, non constat: Porro heic obteruandum fuerit , quod in hornm-ere M similitudinem pleraque fere monasteria suos itidem habuerint apocrisiarios, suorum non erat, in ciuitate regia habitare, quemadmodum illi quidem faciebant ; sed procuratorum more caussam mona-
ilarii vςl ciui in membri agere, si ante episcopum, cuius i
- - Iod cum Iustiniania intellexisset, Eutychium pausio post ad pontificalem visis rasiae sedem promouit, Mena ex vivia sublato.
113쪽
risdictioni suberant, in ius ire necesse esset. Hoc ex alia qua dam Iinniani nouella patet, quae faJ in istiusmodi casibus ascetas, per apocrisarios seu responsales suos respondere iubet. Et hi nponumquam etiam de cleticorum erant numero, quemadmodum ex concilii generalis quinti actis liquet, ubi Ihe in quidam
semetipsum presbyterum & apocrisarium ino sterii montis Sinas appellat. Interpres hamar amba, latorem eum vocat, quod non adeo accommodum est, quodam tamen modo rem exprimiti
svicgsco enim bl Obseruante successu temporis imperatores legatis suis nomen apocrisariorum dederunt, immo quemvis legatum αποκζti ζιον vocarunt. Quod tanto magis heic not0,ut te r- haec distinguat, nec ciuilem & ecclesiasticam nomiiiij apores rii acceptionem confundat. Et tantum de inferioribus cleric rum in primitiua ecclesia ordinibus atque ossiciis.
ωνῶν Sanctinus, si quis quamcumque tabuerit caussuri cum alia quibus venerabi Ithus sanctimoniaisbus λ aut sacris virginibus, aut mulieribus omnino in monasteriis consistentibus, Deo amabilem eluitatis illius eplicopum interpellat: ille vero ni itiae de cum omni honestate quae sunt de personarum
114쪽
DE ELECTIONE ET . ORDINATIONE CLERICORUM ET PRAECI p VIS
DE DIVERSIS HOMINES AD MINISTERIUM
ECCLESIASTICUM DESIGNANDI MODIS, APO-sTOLICO ET PRIsCO ECCLESIAE AEVO USITATIS.
Quatuor diuersi modi homines ad ministerium designanssi. De
primo modo per series. lostquam hactenus omnes tum superiores tum inlariores ordines cleri in ecclesia primitiva, nec non diuersa ossicia diuersasque eis adnexas functiones recensuimus, iam ad regularum & methodorum progredimur considerationem, quas in seligendis ido-ncti liominibus ad ministerium, speciatim pro tribus superioribus ordinibus, quorum semper praecipua ratio habita fuit, obseruarunt. Et heic primo loco notandum fuerit, . anostolica& proxime insequuta aetate quatuor diuersos modos fuiste homines ad ministerium designandi, siue declaran , quinam prae reliquis digni essent, quos muneri ecclesiastico initiarent. Η rum primus fiebat sortitione; secundus selectione primitiarum ex convcriis gentilibus; tertius spcciali mandato & inspiratione spiritus sancti; & quartus via ordinaria examinationis & clectionis. Primus modus in designatione Matthiae ad apostolatum obseruatus est, quemadmodum legimus Act. I, 23. 26. ubi dicitur, discipulos ipsos statuisse duos, Iosephum vocatum Rissabam & Ma thiam; & precatos Deum; Vt ostenderet, utrum ex istis duobus elegisset, iecisse sortes eorum & cecidisse sortem super Mausia V cainsosmins s Q hac eos methodo ideo usos esse dicit,
115쪽
quod nondum spiritus gratiam adeptj essent, nec potestatem eligendi per inspirationem tunc haberent; adeoque negotium orationi permittentes Deum hac in re definire iniisse. Me Da i .e hieraretia auctor sub nomine DioNysii XJ Deum per visibile aliquod lignum precibus eorum respondisse, existimat: quod autem si verum est, ista electio non per sortem facta est, ut scruptura eam factam es e adfirmat, sed prorsus diuersa eligendi methodus fuit. Quomodocumque autem res se habuerit, in hoc certe interpretes generatim concordant, fuisse in ea aliquid extraordinarii. DaisTrooTus putat, non habuisse Matthiam ullam aliam ad apostolatum suum ordinationem; apostolos enim non ordinasse eum postea impolitis manibus, ut presbyteros deinceps ordinarunt. Quod si ita est, Omnino extraordinarium quid fuit. Alii extraordinariam huius rei rationem in peculiari illius ad hoc munus clectione &designatione per sortes conis stitisse, sentiunt. In uniuersia cnim historia ecclesiastica vix ub tum aliud eiusmodi exemplum reperiri aiunt. Et certe non adeo multa ibi occurrere, fateor: dantur tamen pauca quaedam, quae hanc eligendi methodum non prorsus ita lingularem , ut vulgo creditur, fuisse ostendunt. Nam in Hispania aliquando haec communis coniuetudo mit, uti e quodam concilii Butres nensis an. DXCIX. celebrati canone seJ colligere pos-
stolicui immediata quisi Chri tu manuductione adierint. ii 2. Dodis. dissere. I. in Cyprian. s. LVII. Huius rimm in sacrorum minit earum
' inmune usu pis' tempora apostolorum vel nulla exstant omnino, vel quam 'votissima est gra Neminerunt & alii epistoporum manifestissimis
m. De sortitione tamen alti di inuina ubique silentium. Sc. arcinon. c. m. Tom. v. p.
116쪽
simus, in hunc modum praecipiente .' Hoc innovandum custodiem dumque in omnibur sancta flatuit suo lur , τι secundum Priscorum ean mιm couissima, vel stilo ita ι epi las praesulim praemonentis, mulli do inceps laicorum liceat ad reo fiasticos ordines, pr.eωrmo canonum P Iixo tempore, aut per sacra regalia, inu Per consensiunem Hra i , vel Il ιιι , vel per electionem assensionemque pontificion , ad summum sacerritia se aspirare ac prouehis sed cum per canonum conscriFta tempora e chflasticos per ordinem , Orcra' opere desudando ,Irobnae Dirae adminis Io comitante cono Irrit gratis, a summum sacerdotium, si dignitari vita renon ia x, .romulo pro Mator. Ita tamen, G dravibus asa resinu, quos ante consensus cleri Erpulis elegerit, metropolitani iudicis eiusque coepiscopis praesem iis, SORS, praeeunte epi coporum i
io C in UI O DOMINO TERMINANTE, motistra ii, Lisdictis consecrationis adcumulet. Nihil heic est, quod a primo illo exemplo discrepet, nisi quod consecrationis postea factae mentio i ucstur, quae in historia abest. Fortassis in hoc etiam casu consecratio intercessit, etiamsi verbis expressis non mem rata. bed hoc accuratiori disquisitioni relinquo g. II. Secundα modiu primitiarum ex conuersis gentiariis selemone. Secundus designationis modus erat selectio primitiarum ex conuersis gentilibus, ut ad ministerium ordinarentur Hienim, Vci malorem prae reliquis Zelum, promto& alacri animo
quam ad religionem christianam in orbe terrarum propaga dam apprime idonei, generatim eligebantur. αvatim RoM com epistola sua fra ad Corinthios, apostolos Ier regiones e in rverbum pr.e icantes primitias eorum , spiritu probantis, episicopos e dia conos eorum, qua credituri eram, constituisse, scribit. Et hinc auctor
qui sub huius ipsitus cLEMENris nomine delitescit, in fictilia sua, epistola, rationes, quibus Peti us ad ipsum ordinandum inductus sit, ei commemor: s: T
117쪽
cit tar id factum esse ideo, quod inter cos, qui per ipsium ex civibus scitiati sint, locLin Optiinarum prinaiti uin obtinu rit. Non nulli hoc cum primogenit irae inter Vcteres matriarchas iure comparant, quod primogenitis sacerdotium adsianat nec ego ad illud quodammodo scic alludi, nonauerim - scrit c non in omnibus partibus isthaec comparatio valet In ultimo cium casit non crat ullum ius naturale, sed personale meri
g. III. Tertias modis per speciales, irim fanm mandatum. Quod porro patebit, si considerauerimus, multos eorum ex speciali quodam spiritus sancti mandato fuisse ordinatos. Ita
mim verba δοκιμάζοντες - πινύμητι in CLEMENTE ROMANO intelligi possunt, ut sigilificent factum a spiritu certorum hominum Indicium, quos ordinatos Volucrit; quem ego tertium homi s ad ministerium designandi modum, primis hisce temporibus in ecclesii a valde usitatum, dixi. Ita Timaheus electus erat &ordinatus fecundum praegressas de se prophetias Irim. I. I Q. Vnde ordinatio eius etiam vocatur donum, quod datum sit ei per prophetiam. II im. IV, I . Quo intuitu antiqui interpretes cust sosmbivs sbJ &THEODORETVs dicunt, non habuisse cum ullam
κω Non enim, inquit, humanam sortitus ea vocati ia
118쪽
Himanam vocationem, sed per diuinam reuelationem electum re ex ipiritus mandato ordinatum fuisse. CLEMENf ALEXANDRiNus in peruagata sua homilia, quam inscripsit quis diis, s vetur, de ecclesiarum Asinearum clericis, quos S. Damaes ex Pa m. insula redux facias ordinarit, idem obseruat, a spiritu des. gnatos ti J eos fuisse, adfirmans. Novi equidem coMngrisiiss J plane diuersum his verbis sensum dare & dicere, quod perdes nationem, de qua hic sermo est, non nouam aliquam &distinctam reuelationem intelligat, sed, noscio quam, diuinam hominum praedestinationem, vel ipsam etiam eorum ordinationem, qtae fuerit sigillum seu consignatio spiritus, & quod heic nullum testimonium pro communi sensu, quem interpretes huic loco adsignent, reperiatur. Verum uti hanc suam interpret, tionem singularem & reliquorum Virorum doctorum omnium, sententiae contrariam esse fatetur; ita cum rebus facti& antiqua Listoria manifesto pugnat, quae diuersa alia ciusdem designationis exempla sequentibus saeculis suppeditata Ex multis unum
alterumue exemplum adseram. EusEnivssIJ, aseratarum episco
mile est autem, illum non siauin ex reuesatione fuistit ad doceadi munus proinvectum, sed aliqira etiam simili ratione vocatum fuisse ab initio. 'Alin. ap. Euseb. lib. III. c. XXIII. Dἀγέ πω κληρωσών νιοῦν υπο του ck9 Combefis noti in loc. p. 39a. p. Iro. editi litigian. Q s spiritus dessnasset d, vina potius praedestinatiorae, quam nouis aliqua SHist ncta reuelaione, quam nee Clemens significauis, nee vlla probat auct6ritas , quicquid interpretes, a quiabus non discedit alesius, leuius certe supplearit detorqueant &e. II Euseb. lib. VI. e. XI. λmvis aurea οντω ατουρνειν λιπαρον , τὸν ἀσ
119쪽
pum Hiri Gobmitam n electiun esse dicit, κα- ἀποκαλυριν ex rrelatione& diuina voce, quae quibusdam ecclesiae a tis signifi carit, ut extra Portas ciuitatis egressi Gstinatum sibi a Deo Gniscopum susciperent; & hunc fuisse , minum peregrinum exta palo 'ia, ob aliud negotium Hierosis at protectum. Fuisse quidem cum antea alio loco episcopum ; translationem autentriplitis ad sedem Ilierosostmitanam diuina prorsus directione con
tigiste; & haec res est, cuiris caussa hoc adlem. Aliud eiusmo di exemplum habemus in electione sie dicti
episcopi Commis, cuius mentionem iri vita Gregorii facit GREGORivs NussENVs. Hc Agexander philosophus ethnicus divir admodum cruditus erat, qui religionem amplexus christia innam, ut celebritatem fugerer & studia sua philosophica' oceuutius prosicqueretur , ex profunda animi submissione ad carbonarium negotium exercendum sese applicabat, nomen inde e besiarii sortitus. Accidit igitur episcopatu vacante, Ut ciues ad Cregorium legationem mitterent, ut ad se venirer & ecclesiae episcopum constituerer. Quum autem in multas partes suffragiis scinderentur, quidam cavillans & cum quadam irritione in x Irum in isti rum myoponebat; qui quum. per specialem sue quamdam te risonem C una tuin tamquam vir extraordinariis 1 irtutibus ti dignitate repraesenta. tus, qui, Vt talis ci se ignoraretur, contemtiore isto vitae gen re se occultasset, & faba iusta inquisitione talis quoque iniim tus esset, qualis reboesentatus fuerat, ab uniuersia clesia episco
pus concorditer elotius& a Cregorio statun Ordinatus fuit. cvPRiA
NU, de hae divina delignatione saepe loquitur in caussa c-- M
ex Oppassimis , inse primunt eruieopus fuerat ordinatus, Hiero lyma pra sectus fuissers NMri ora vi eum I inorum, vitandor in gratiar iraerra lilius eccmsiae humanissime eum oculento, reuerat positum in patraam non liueiunt, a lia quippe re Maio Miam ipsis me somnum visa fuerat, di vox quaἀ m euidentissima ab iis, qui sanctitate inter psos emine , audita. Significabat enim ipsis, vineatra porta Oxu in evelli, demnati cita a Deo episcopum .sui
120쪽
&- ο I, , ubi lectores, tantum debebant ordinari. DiuMnitus etiam se Umonitum & instructum fuisse sp J adfirmat, ut
Quo diriιι ali alia ecclesia ad ecclesiana transferre
episcopus Alexamdriae Athanasium succes rem rcliquerit diu, ius iussioni us ad eum desisnandum impulsus. Aliquanto enim ante ipsius obitum diuinis indiciis praemonstratum ei fuerat, non alium nisi hunc succetarem ipsius fore. Hinc quum ex hac viata vocaretur iam morti vicinus Athau iam tunc absentem fuga enim utebatur, veritus, ne episcopus constitueretur nominatim vocare coepit. Et quum alter eiusdem nominis, qui illic ax
erat, vocanti respondisset, isti quidem nihil dixit, quippe quem
non Vocarat. Rursus vero vocare perstitit. Quuinque id far- Pius fieret, is quidem qui aderat, silentio transmittebatur; designabatur vero is, qui aberat. Quem, absentem licet, prophetico spiritu sic adluquebatur: Uugisse te credis, Albanam: Non e fugies. Facile foret, plura alia eiusdem generis exempla istis addere, sed haec sussiecerint ad demonstrandum contra coMnRFi- sivM, quod pripribus illis taculis homines nonnumquam ex speciali diuitia reuelatione & prophetia ad ministerium designati fuerint, vel alioquin, ipsos veteres mirifice delusos esse, statuendum sit. Dum in hoc algumento versor, duo adhuc monere
habeo. Primum quidem, quod, si qua columba in cuiuspiam capite, dum fieret clectio, resideret, hoc tesum pro diuino aliquo omine haberi consueuerit, & is, qui istud signum ha-
pustus ιβ , ne nuMae nobis suadαitibus. . Cui plus limite, haec coligit, neeta fuerat, nec decebat sine honore ecclesiastico Ese, queat sic dominus h norauit Melethis gloriae distatae. οὶ Id. Ep. XXX lli. aL XXXulII. in ordinationiblis clericis, fiatis eatissimi, λhismus vos ante consulere dc mores ae marita singuliarum inmmuni eonsilio ponis derare i sed ex pectanda non sunt testimonia humana, mum ρ cedrint diu elisi fratae noster, illustris adolescens, a -- tum proba. rus ti in Deo suo carus. aee. Ep. Xxxv. H. XL. Admonitos nos de ins ruct sciatis Estruatione d ina, ut N umidi s presbyter adscribatur presbyterorum CarthagineniIum numero, de nobissψm sedeat in clero, luce clarictima sonfessionis illustria Ae virtutis ac fidei honore sublimis. Soaom. lib. Il. e. XUil. - αι- έ- ω ---.ἰωνοῦ -IL'Mἀν- Ni , - ἡγῆ -s, επι ἀροτὸν ἀνωγαγῶν τήν