장음표시 사용
151쪽
praesentandi sibimetipsi reseruarc concedebatur, ut idoneum quemdam clericum episcopo nominare,eiusque approbationi cxhibere posset. Viam huic praxi strauit decretum aliquod concilii osticani primi an. CCXLI quo haec potestas & priuilegium c
piscopis primum tribuitur,Vto σθcσον ιm in alius cuiusdam piscopi territaris ecclesiam aedificare disponat, ιpisco , in cuius terri torio ecclesia a pirga eam Puidem conferaret,re A iuata tamen aedi catomiis ista et clo iras in re sua videre , ipso ordinet is, cuius torritorium Ars et dis ordinati iam sint, Vsor habeare a
lis scat Et hic canon repetitus est in concilio Arelatinsi siJ secundo, in Editionibus si xΜcNni ac L mri, quamquam in aliis quibusdam desideretur. Postea in legibus seliniani omnibus ccclesiarum fundatoribus corumque heredibus facultas data est,ex iure,quod vocant, patronatus Uscc ecclesiis suos nominandi clericos. Si quis, inquit quaedam ipsum noue a . , oratorii donium aedificari
rit, s voluerit in ea clericos ordinare aut ipse aut eius h redes e Si eχ- se ar ipsis Helicis mini,prant, G dignos denominant, dei utinatos o
divari iubemus. Neque episcopus alium quempiam ordinandi habebat potestatem, nisi forte cos, qui ab ipsis electi fuerant, tamquam indignos sacrae regulae ordinari prohiberent. Alia episcopo cos cxaminandi deque eorum doctrinae &
nianari a tua cinctietate , sententiaque tua, ct qui Puntis cit, scdem remit,
152쪽
vitae ratione iudicandi impertit libertatem; at si dignos eos de- prehendisset, ordinare cos debebat, non habens in tali casu arcendi eos potestatem. Qiii plura hac de re legere auet, is .sTiLLiNGrLKE6M sviJ crudituin Cpiscopum consulat, qui de huius rei progressione 'ad sequentia tempora ipsum erudiet; quod quum aD instituto nostro alienum sit, redimus ad negotium eialectionis in veteri ecclesia, & ad enarrandas diuersas propri tates,quae in iis, qui ad aliquod munus siue dignitatem in ecclesia eligendi crant atque ordinandi, necessario requirebantur, progredimur.
DE EXAMINATIONE ET QUALITATI RUs RUM, QUI AD OFFICIVM ALIQUOD CLERICALE
DINANDI ERANT IN ECCLESIA PRIMITIVA. ET ODMUM OVIDEM DE EORUM FIDE ET MORIBUS. x I. I. Triplex disquisitio de Oraeinandis instituta I. ratione eisione morum m. ratione externistatus ct con Munu
ANtequam legitimo modo quis eligi vel ordinari ad officium
aliquod clericale in ecclesia possct, electoribus &consecratoribus diueris intuitu eius faciendae erant disquisitiones,quas ad haec tria genera referri posse, existimo. Instituebatur videlicet disquisitio ratione sile morum & externi flaturae conditionis eius in mundo. Duo priora inquirendi ac cxaminandi genera strictissime adhibebantur , propterea quod magis essentialia es sent & ad ministerium necessaria: neque vero tertium omitte batur, quia peculiaris horum temporum ratio specialius id requirebat. Tunc enim homines legibus imperii ad obeunda, pro rerum ac fortunarum suarum conditione, reipublicae officia tenebantur, & haec officia plerumque cum officiis ecclesiae una
semper hos suscipere ordinitionem. qui tuae beatitudini re qui postea opore ni videbundiar exsistere & Dei minister o digni. Stillingss. Ureas1ωbones of Separation par. lΙΙ. p. 3r . vid. sub nota anteced. s p. 46.
153쪽
consistere non poterant. Vnde necessis erat inquirere, antequam quis ordinaretur, an statui publico aliquo modo obligatus, vel ulli disti nectae potestati obnoxius esset, ne ecclesia in aliorum hominum iura invadere videretur, vel molestiani in temetipsam derivaret, si ipsius clerici ad vitam saecularem reu
H. Regula ae methodis in Mem se eraditionem eorum inquirendi. Probatio fidei ac orthodoxiae eorum, sub qua Usbrum quoque eruditioncm comprehendimus, triplici fiebat ratiaone is dum partim eligentes ad publicum de ipsis testimonium exhibendum obstringebantur; partim clecti ad certas quaestiones, de doctrina sua sibi propositas, respondere; patetjm ctiam certis fidei capitibus eo tempore, quo ordinandi erant, subscribere iubebantur. Secundum legem quamdam Iinniani saJ illi, qui episcopum elegerant, decretum electionis scripto consignare & iureiurando adseuerare debebant, quod sciemes ipsum rectae e catholice V i ta honestae vitae sis sum elegerint. Et eadem lex
iubet exigi etiam ante omnia as eo episcoso, pιi ordinodus est, libellam eius propria subscriptione comple lentem, quae ad re iam eius Mem pertinent; emoniari etiam ab ipso σμ iam utationis fermυdam, quie infandia comminuone sit eam, qua D in Mytismate Precationem , rei
psas deprecationes. Hoc ipso significabat ordinandus, se liturgiam, siue publicum ccclesiae cultum , agnoscere atque comprobare. Concilium Camilaginensi quartum specialiorem examinandi formulam per interrogationes cpiscopo, qui ordinandus sit, proponendas praescribit , quae longior est, quam Vt he inseri possit; complectitur autem potissimum cas quaestiones, quae ad symbolum fidei corum & ad octrinas attinebant, quae contra notissimas haereses f tum Q iidem adhuc serpentes veI
154쪽
nouissime in ccclesia longe lateque dominatas, erant directae; Examinari etiam iubetur candidatus, an in lege domini bene instructus, an ad exponendum sacrae scripturae sensum idoneus& in dogmatibus ecclesiasticis omnino exercitatus lit. Ex quiabus iudicare poterimus, quantopere praecauere studuerint vete
res , ne qui, nisi spectatae fidei & orthodoxiae , ad praecipuas eo
clesiar functiones admitterentur.
f. III. Synesi ordinatio, quae a praescripta regula dinxit,
Quam ob caussam viris quibusdam doctis admodum' duricile visum est dςcernere, quo loco habenda sit illa agendi ra
tio, quam in Onesii ordinatione iniit Theophilus Alexan&-ι, eo quidem tempore, Vbi doctrinam de resurrectione aliaque christianae fidei capita se non posse credere, professus erat. BAR Nivs tri, HLBERTvs T& TAYLORivs b', eruditus ille episcopus nostras, hoc ipsium eum tantum simulasse &isthoc strat: gemate usum fuisse putant, ut impediret, quo minus ordinaretur. Quae res vero si ita se habuit, vere canonica aduersiis cum exiseipiendi caussa fuit. Canoneς enim ullum ordinari vetant VJ, qui detestandi cuiusdam criminis reum semetipsum accusassae siue ista accusatio vera csset, siue falsa. Istum enim se reum probare dicunt, vel veritatem confitendo, vel circa istud nego-
ra east as, si sobrius, si sempee suis m sotiis vacim, si humilis, si si miserteora, si litteratus, si .u kee Antiui instrumM ,spin rei inarem iri
statis eautus, s in Gg; Db:ιs ecclesia in exercitiatur. caetera.cς Hiron. an. CCCCX toni v. p. 3i .edit. MDCT. p. 3i8 edit.Antvm MDCLVIllo Errore inaxinie tabuimur, qui putanx ba:c serio ibisse a Syneso imuleae . . t Q H ibere. archierat. p. do. Ad hoc et .n meo iudicio non nihil facit illa quam vis munita leue si, num ad Cyrenensem ep scopatum posceretve. Grauesatio, qua minab Lur, Ce palam s.cturum, quid in mente haberet de anime ante eotis pus exsistentia &cce Taylor. duct. dubit Book 3. e. t. p ε' . Edie. Sermanic. Rrem. 7os. p. ito. hahabet: Diesen alien ohngeachtet,vv ibete itin Sach dermisinciε in Alixum in aum BisclioHe ein, vvohi uvissende, dasi alles diesea sein voesinennichis au eio gri F und fund Hare einer alten albern phant stisthen demuth. Cone. valent. c. I v. inm. 1I. concit. P. 'OF. in Q cum:'e sub ordinationa vel diis Monatus vel presbyterii vel episcopatua, mortali crimine se dixerint este polluto a supradictis ordinationibus esse submouendos, reos scilicet Uu veri conci sione
155쪽
tium mentiendo. Quae quidem Ue 2 dicebat, non ficta erant & commentitia, sed ip e inscime &ex animi sui sententia loquebatur; ut non tantum ex iis , quae EVAGRivs u Jhistoricus hac de re memoriae prodidit, is ex narratione, quam ipse in epistola quadam fhJ ad Moptium fratrem suum tecibaae Parct: Seir, psilosephiam Gon plorisquo ex semet ignis ijus pignare decretu. Heum numquam suo dia mihi Persuasero, animamo rimae esse post orem corFore. Muri sim accineras eius Partes Ume im rire nunquam dixero. Tritam illam ac decantatam resin ectionem sacrum quibam atque arcamem τι κ ἀπ ρητον aristr-; lom ges alueum ab mira comprobandis opinioni 1 --IMAad episcopiae nim- vocer, nolo ementiri dogmata. Horum Deum, horum homirier teste a-cio. Haec contestatio apertior videtur & firmior,quam Vt a quo-siam, qui omnium horarum hominem Vit & sensa mentis ac consilia callide distinuitat, fieri possit; camque ob caussam v tocst similius, serio di ex animo haec cum dixisse, quemadmodum L Αs iso Tinivswpeculari quadam dissertatione de hoc
s Holstem dissere. teri. M Mnesio m. Vsec noti in Theodori P. zm. Ipsa Synegi uerisba adeo quidem perspicua sunt, iam certa dc manvista. ut qua ratione in du-
156쪽
argumento contra nARONio id fusius demonstrat. vunsius ad defendendum Theophi ι, Θnorum, anteqtiam episcopus feret,
opiniones suas mutasse dicit, Γ J: sed hoc ipsis plus adfirmat,
quam probari potest. Optima huius rei ratio ab volarivio datacst, quod tum admirabiles virtutes, & excellentissimae animi dotes in eo elucentes, tum magna hominum penuria in istis calamitosis temporibus Theophilam ad eum ordinandum induxerint,ca spe nixum,fore,ut Deus eius mentem illuminaret,nec tam excellentem hominem istiusmodi erroribus in religione diu inhaerere pateretur. Sed quicumque colores isti rei dati fuerint, ii nocentiam facti, regulis ecclesia adeocontrarii, dissiculteri r habunt Exemplum pro sus sit utare fuit, quia nullum ante se habuit nec imitatione expresium in Vmquam: quandoquidem uniuersalis ecclesiae consiletudo erat, uti ostensum est,hominum examinare Orthodoxiam, ab eisque Postulare, ut ante, quam ordinarentur, regulae fidei adsentirent atque subscriberent g. Irimmoridus ordinando ram curate instituta is u iis Deinde in mores hominum ordinandorum inquirebatur, a que haec inquisitio studiose diligenterque fiebatia Moris enim tunCgeneratim erat, eos Qium ordinate, quos plebs uniuersa nosset,& quorum vitae rationem comprobaret, adeoque de ipsi;
testimonium. posset dicacia Praesident apud nos, inquit TEROLUA-Nus I, Irobati quillud seniores, fonαrem sum nan pretio, sed testimonio giepti. cYpRiΑ-s smI ait, Eliseopus d. ligatur Iobe I sute, quae ς
bium vocari possint, plane non videamia Contestationes vero adeo mctis aereligiosis verbim sunt conceptae, ve qtu ita ludere, aut eliniere alios vestierit s. eum de conscientiam fidemquε profligasse, M veritaterra, Deumque veritatum . fidem Iudibito habuisse iure merito credas. caetera tk Uales not. in Euagri p. rari lib. e. xvia Baronius cunctae illa notu sesim diu is set, sed ficte atque simulate, ut episcopatus onur de linaret. Verum hanc M Eonii sintentiam merito. improbauit. Petauius. Multo misi verisimillus em dicie, Synesium haec ad fratre 2n suum seripsisse, scud tunc sentiebat. Postea ve
νam de rem1mrectione mentiavet arustsextun, ese Wiau. vir. Synec p. 4. Multo verisimilius est, hoc illum initio ita, ut in animo. hab 5ιe, adseuerasse I. ac paullo post ab Theophilos aliisve doctis viris persia ium verἰtati cessisse, antequam episcopus fieret. id Tertuli. apol. e. XXXIX-
157쪽
I. V. Cur nutam peregrinum in extranea quadam ecclesia ordianari portuerit.
Quam ob caussam leges peregi inorum ordinationem in ecclesia, ad quam illi non petetinebant, fieri Vetabant. opae osDJ Donatistis praxin contrariam obiiciebat,stud est hoc, inquiens,
quodpars vestra in urbe Roma episco n emem habreae non poΠιityest, quo I toti Afri e peregrini incla ciuitate sibi successisse noscuntior 8 E contrario autem ipsos prouocabat sq, idem ab ecclesia factum
esse,ut ostenderent,dicens: Metuetui nos aliquem a lauri sHispanum aris Gallum ' aut nos ordinauimus ignorantibus pergrinum ' In lege cuvili constitutionem aliquam uo&-u imperatoris spJ habemus in eamdem hanc sententiam: Clerici non ex a possessione, luteo,sed eo, ubi ecelsam esse constiterit, ordinoitur. Si quis vero hoc decretum potius CX ratione status factum esse putet, idem illud in canonibus ecclesiae legere poterit e. g. in concilio illiberritano
ita decernente: Omnes qui peregre fuerint saptizati,eo quod eorum minime sp cognita vita, placuit, ad clerum non esse promouendos in alienis provinciis. Et haec regula geraeratim obteruata fuit, si a casibus quia husdam extraordinariis discesseris, nimirum, si quis vel publica fama iam ubique inclaruisset, vel specialiores quaedani rationes hanc legem migrari iuberent, qua de re alio locos 4 egimus.
. me ullum, qui publicam poenirentiam in ecclesia egisset. Inquisitionis huius ad mores hominum spectantis seueritas inde porro constare potest, quod criminis cuiusdam publicam ostensionem habentis patratio, cuius caussa quis ad poenitentiam corana ccclesia agendam obligatus erat, secundum regulasti disciplinam horum temporum eiusmodi hominem ad sacra ministeria perpetuo inhabilem reddebat. Licet enim ventiam impetrarent & ad communionem rursus admitterentur lai-
158쪽
corum homines in. alefici ac scelerati, qui publicae poenitentur disciplinam admittebant ramon, ad dignitates clericales eos prouehere consultum non videbatur, sed ordinibus & officiis ecclesiasticis arcebat itur. Certe in plerisque ecclesiis occidentalibus saeculo quarto & quinto ita obtinuit, quemadmodum ex
Lirimi liorum temporum scriptoribuS apparet. si Ricu ac ι- c rii epistolae hanc ipsorum aetate conluetudinem ecclesiae Ris nimiis fuisse, ostendunt. si Ricius FI enim, Post Ia ut inem, inquit,ae reconciliuetionem milli unupsiam latio si is honorem clericamus adipiser, quia quamuis sinet omnium peccasorum contagione mundati , urissa tamen
debent gerendorum acramentorum instrionen afuscipere, tui dac therius savitiorum. Epistolae mesoc Tir Ciusdem sunt argumenti,
di quod ad ecclesias Gaeticanas attinet, testimonium habemus cst Anti & concilii secundi aretarensis su & Agribensii FH. Pro ecclesiis habetur canon inconcilio G To tauo primo, qui nullum poenitentem ordinari perminthinisi necessitate ita exugente,&tune ad inferiorem tantum ordinem,ianitorum vel ieet rum,officia admitti iubet.Ecclesiarum tranani agendi ratio ex concilio Carthaginensi quarto manifesta in , quod ita decernit
paralitentibus squamuis sit bomo ea ricus non redinisuro Si per ignorantiam episcopi o rum fuerit, deponatur clero , quiue ordinat Aonis inpree no prodidit fulse paenitentem. Si aurem sciens episcopiis ordinauerit talem , etiam cs cpis partu sui redinaridi duntaxat Ioseparac ν sirie. . I ad Himeri Tarracon. e. ιV. twm. ll. concit. p. meta. . M lnnoc. ep. XXII. c. lil. t ibid. P ur . Vbi poenit ae r medium neeta, iuniis, illic ordinationis honorem locum haere non posse decernimus.c ι γ Gennad. de eccles dogmatic. c. LXXu. t apud Augustin. tom. III. edit. Frob. AL p. 1 ε. Monitum duarum mih baptismum matronarum clericum non ordinania dum o neque emn, quι publico mutem a m ratia criminulto Concit Melat. 11.c. XXV. clom. IV. p. tot ὶ Hi qui post ranctam re ovis prosessionem apostatant di ad Deculum redeunt & postmodum poenitentia r inedia non requirunt, sine poenitentia communionem penitvi non acc piant, quos etiam iubemus μου c Ucarus oscium non a Diti. Cone. Agath e. XCii l. ibid. p. 3 o. De poenitentibus id pIacuit obseruare, quod sis,cti patres ira thri synodali sentcntia censuerunt, ut milhis de his eis ia
159쪽
priuetur. Ex quibus iritelligi potest, quid sibi velit op et Α ivs, Amando de Dolinistra, qui pueros quosdam de ecclesia catholica
ad publicam poenitentiam in ecclesia agendam compulerant,loquens dicit: Imempis pueros, delaemremia sauciastis, ne aliqviose dinari potissisit. Manifesto enim ad hanc regulam ecclesiae respiacit, quod qui publicam poenitentiam egissent, ad ossicium clericale gerendum intrabiles hoc ipso facti sint. Quae etiam secvrimi opinio videtur esse, cum de christi:ano quodam astrologo, qui errati siti poenitentiam egerat, loquens J, Posset vini,
inquit, quia sic conuersus est, clericatum qua re in ecclesia. Amitenses: Non quaerit nisi suam misericordiam stratus, quod homo in tali rerum statu constitutus per regulas & canones ecclesiae ordines
ambire non posset. Sed notandum est, hoc semper de publica non priuata poenitentia intelligendum esse. Concilium enim ' Gemuria se ura adoma inter publicam poenitentiam, quae in ecclesia, & priuatam, quae domi ab aegrotante fit,expressis ver- his distingula; illam, non hanc, homines ad recipiendos ordines inhabiles essicere, pronuntians. Et in reliquis canonibus universis, ubi haec distinctio expres a non est, semper tamen intelligi debet. Nam. poenitentia signa quaedam publica ossenti nis hominibus relinquebat, quae eos minus dignos esse prod bant, qui elem ecclesiae adlcriberentur. At enim vero haec
la Augustin. appeod. enarrat. Psalin. LXI. Vid. August. epist. ad Bonifac p. gr. z c 3Medit. Audorf. MDCLXMil. 4ri ergo, oportet, H nos extra ecclesam & aduersus ecclesiam fuisse poeniteat, Vt silui esse post ira; quo modo post illam poenitentiam apud nos olerici, vel etiam episcopi permano.
muri Hoc non fieret, quoniam reuera, quod fatendum est, fieri non deberet ἀ- ut enim constitia ereriir in ecclesia, ne qui quam Post allevius crimina poen Mntiam clericatum aceipiat, vel dis clericarum redeat, vel in cloieMu maneat,
non desperatione indulgentiae, sed rigore factimi est disciplinar Arsiati' aliam de caeteris criminibiis, spe honoris ecclesiastici, animus intumesiens superbe ageret Meuitentiam, seuerissima placuit, t post actam de crimine damnabili poenitentiam . nemo sit clericus, o desperarione temporalis altitudinis medici- maior δ verior esset humilitatis.' Co ix Gerundens. m. vii. c. IX. lto . lv. P g. 3360. Qui aegritudinis Iam suore depressus, menitentiae benedictionem , quam viaticum deputamus, po' communionem Meeperit , de postmodum reconualesiens caput poenitentiat in oc-Hesa publice non subdiderit, si prohibitis Yitiis non detinetur obnoxius, a
160쪽
Iex in extraordinariis casibus migrari poterat, & sunt viri quidam docti, qui eam tribus prioribus sarculis ecclesiae non adeo stridie obseruatam iuisse,arbitrantur.
Natam homisidam , nuEum adcilierum, nutam, qui tempore per sectionis fidem abnegauerat,ordinari licebat. 'dad specialia crimina attinet, ingens eorum inii litudo erat, quae homines inhabiles ad sacra ministeria reddebant', siue publice poenitentiam illlegissentisiue non egissent; cuiusmodi sunt tria grandia cramma,homicidium,assi erium d clapsu tempore perse quutionis.Concilium ToletanumΓ inter peccata,quae homino a sacris ordinibus excludunt, primo loco uominat homicidium Crimen fornicationis & adulterii eamdem ob rationem a sic ebetis canonibus apostolicis filJ, conciliis Neo-eaesareensi ira, Meaeno Γ C, Illiberitano ΓgJ, aliisque nonnullis notatum est. Quid Θ quod
c conci I. Milet. l. ean. u. tonu II. P. tua. Poenitentem dicimus, qui pol ris rumin , aut pro homici s. aut pro diuersis criminibus , grviistianisque peccatis publicam poenitentiam serena, sub cilicio c M. concilio) diuino suerit reconcubatus altari Canon. apostol. e. LXI. ΕΙ πις ιι--γορ- νινηται -- πισοῦ πορνειας, η iri
si aduersus Melem aliqua accucatio intendatur, ut Nicatiorus, vesadiarerii. ves alicuius alius prohibitae actionα. α coauinin ivera, as inritanua prouebatur.
σωμ πιι οπ ηκασε με τηε par μενέτω, νώνων - πη -τὸν σπώδήν. n. v. λ. Si presbyter, qui pyre prius peccarterat, promotus fuerit Ze si ante ordinationem peceam consensus fuerit, ne osterat, manens in aliis, propter aliud eius bonae vitae milium.
e. X. 'ομί- ί δι- νω . ειαν - - ἀο- άμισήμινι , τηε.τοῦ Δ μ--ξis laiτω similitet di diaconus, si in idem peceatum inciderit, ministri oris dinem habeat. GJ Concit. Nicaen. e. II. clom. II p. 290 m τοῦ χρονου τι α μαρτημα--μ πη --- ον, - ιλι-Mo uπὸ uo u τρώεν , πεπαυθω ο τοιου - του κληρου, si procedente tempore, animati ad quod pereatum circa personam inuentum fuerit, dca duobus vel tribus peribais conuineatur, eesset qui talis est a clero. u Cone. Eliber. c. XXX. clom. l. p. 74. Susaeiaconos eos oraeuari non ae bere,