장음표시 사용
41쪽
ex scriptoribus antiquis inuenias, qui nilmero uinarso in thriorum ordinum ita inhaereat, uti minc quidem in ecclesia AOm
Nec tu omnetbm eccbsis eoim tempore instituti. Huius dii serentiae ratio haec sit, oportet, quod nulla cerista regula de istis ordinibus initio relicta fuerit; sed unaquaeque ecclesia eo tempore & numero cos ipsa instituerit, quemadmodum res eius yicae fuerint id postillare. Primum enim pleraeisque horum inferiorum ordinum functiones a diaconis perage bantur, quemadmodum alio loco fetJ ostendimus. At numero conuersorum In amplioribus ecclesiis, qualis Romana erat, quae ad numerum septem diaconorum se adligarat, increscente functiones officii diaconalis subito multiplicabantur & ingrauesccbant, ut cis obeundis tam pauci non essent. Quocirca adiut res quidam primum in magnis ecclesiis, iub nomine horum inferiorum ordInum eis constituebantur, ut diaconis grauia qu-dam onera, quae illis incumbebant, adleuarent. Et luaec caussa est, quamobrem in tam amplis uec populosis ecclesiis, sicuti Roma)ia & Cincia glici sis erant, culo tertio ineunte ordines ins riores deprehcndamus; Cum contra ea in multis minoribus e Gesius ipso adhuc quarto & quinto tactilo omnia officia a diaconis administrarentur: id quod ex verbis auctoris, qui sub nomine Avavs Ni faJ latet, colligas, qui quum de diaconis Roma
ui, loquitur , ita ait: Vt non onmta minis erra obequiar ι1n po' ordinem agam, multatiuisfacit clericorimι. Nant Wisie altare portarent ervus eius σ suam in mamx funderenx sacerdoti; Araci videmus per o-' mnes ecelestas. Quod euidenter indicare videtur, hos inferiores ordines nondum in omnes ecclesias fuisse recestos, quum auctor ille hanc obseruationem faceret. I. IV. Praecipuas eortim usus in primitiua ecclesila fuit , is essent cytto am hierarchiae s. inarrum.
42쪽
Ex ecclesiarum autem eos admittentium institutione diue P, & bono quidem, fini ac intentioni inscruic bant. Nam praeterquam quod diaconos functionibus suis cx aliqua parte releuarent, erant etiam sacrae hierarchiae siue superiorum ordinum ecclesiae quoddam seminarium. Ea enim aetate ecclesiae, quae istos ordines instituerant, superiores ministros suos, episcopos, presbyteros & diaconos ex illis plerumque cooptabant;& horum minorum ordinum cicrici sub probatione & tentamine constituti , maiorum ordinum quidam erant candidati. E clesia enim utilitate christianarum academiaruin tunc temporis destituta hanc rationem homines ad ministerium aptandi inibat, ut prius in quibusdam inferioribus ossiciis eos exerceret,quo disicia plinae beneficio melius instruerentur, & ad superiorum ordinum ossicia obeunda magis idonei redderentur. Et hac ratione quilibet episcopus omnium clericorum in dioecesi sua tum ingenii facultatcm , tum mores perspectos lia bat & exploratos. Ante Lplius enim oculos educabantur & sub ipsius cura & inspectione gubernabantur. In quibusdam locis eadem utebantur domo &mensa: quemadmodum Possi Divs IIJ speciatim de ecclesia Hip-
riae prodidere, quod clcricis domus, mensa& omnia communia fucrint. Hinc in Ilinania regum Cothieorum memoria circa Mnem saeculi quinti in consuetudinem abiit, ut parentes filios suos ecclesiae ministerio valde pueros dedicarent: quo in casu in episcopi familiam recipiebantur,& sub ipso a quodam prudenti & graui presbricro educabantur,qtacm cpiscopus ad hoc negotium delegabat, eisque praeficicbat, nomine prsositi & 31ragistri dis iplinae sedulandum: quia praecipuum ci negotium e rat, vitam & mores eorum inspectare, & legibus ac disciplina ecclesiae eos erudire. Sicut in secundo & quarto conciliis ΓdIToletanis , de his rebus praecipiunt, videre licet.
d Concit. Tolet. v. s. l. c Tom. Iri Concit. p. m. De his, quos voluntas parenis tum a primis infantiae annis in civicatus ossicio mancitauit, statium , obse
43쪽
- licuis illis ossisio suo renuntiare ad mere secularem
Et hanc ob caussam hi inferiores ordines non nunus quam reliqui ad perpetuum ecclesiae ministerium obligati erant, postieaquam semel ei se deuouissent atque dedicassent. Non pol erant tunc statione sua decedere & ad mere incularem vitam Iro lubitu suo reuerti. Concilium Gatierinense LM in hanc renaunc decretorium habet canonem: Eos φυ in clero semes ordinari His, e iridem mon-hoc statuimur, nee mi militaram expeditimem, noca faecuti em dignitatem rose venire. sitis aram hoc aurium non paenitentia ducti ad id reuintrantur d propter Deum priur elegeram, a
nathemastetatri. Qui canon in Turant, ΓΠ, Triburi se fi J & aliis quibusdam conciliis repetitur, ubi ita exponitur, Vt inferiO-
res ordines aeque ac superiores incitulamir. .
si modo asuperioribus orcadis nomine, ossisio O mdo ordinationis, distincti fuerint.
Etsi autem in his rebus conueniebant, in aliis tamen re pectibus a se inuicem valde discrepabant. r. Nomine: Superi rarum ordinum clerici communiter vocabantur ἰερωμένοι, δεσα-M, Vt a s O c R A T E T& aliis. Vnde nomen hiemarchiae ab aucto-vandum, ut mox cum detonsi ves ministerio electorum contraditi fuerint, i domo ecclesiae sub epitcopali praesentia a praeposito sibi debeane erudiri. Ita Cong. te iv. XXIV. c m. V. Cone. p. i ii. si qui in elem puberes me adolescentes insistunt, omnes in uno conclaui atrii commorentur, ut lubricae aetatis Minou non in luxuria sed in disciplinis reclesiasticis agant, deputati Proba , tillimo seniori, quem de magistrum doctrinae de testem vitae habeant. 6 Concit. Chalced c. VII. c m. IV. Conc p. 719. T.. o. κληρο si η - μητε επι --αν, μήτε M αἴ- - -- se ' ρ--, ωυ - ομνε με πῆλ', ο-ον ἀν-Θεμ- οιθα. . IJ Conca. Tumnis. I. c. V. t Tom. ι v. Cone. p. lost. si quis elarieris resim ossi su ordine Iaicam voluerit agere vitam, velle militiae tradiderit, excommuni rationis poena furiatur. CPος Tribm. c. XXVII. t m. ix. p. 43 . Ia synodo Chalcedone si statum m est, Ut clerici, qui semel in clero deputati sunt, neque ad militi/m a ne que ad aliquam veniant dignitatem --. Nos autem eamdem sequentes eae nonicam victoritatem , statuimus, ut claricus de chὶ socrari lib. i. c. xl. . δί-ι- - - των ιερωμένων
44쪽
is, sub nomine DioNYsn s J AR PAGiTAe delitescente, usurpatur, ad fghificandos peculiariter episcoporum, presbIterorum &diaconorum ordines; quemadmodum Ioraimus, celebris doctor πανλ-- contra cEta OTivM LMolitam in docta sua & diligenter elaborata birem hia recisasticiae de Monae fa J abundantilIime e monstrauit. Ab altera autem parte inferiores ordines in anti . quis canonibus infarrati tantum appellantur; uti in concilio A.
arbosi IJ, in quo quum ministri insecrau sacra vasa contingere; vel diaconicon siue sacrarium ingredi prohibentur, manifestum est, inferiores ordines intelligi oportere. II. Alia differentia, quae priori distinctioni ortum dedit, in differentibus caerimoniam, in ordinationis ritu obstiuam, sita erat. Alii semper coram altari sacro ministerio initiabantur, alii non item: alii cum silemni manuum impositione; alii plerumque sine isthoc ritu. Vnde nuruus smJ ordinem alterum gradum; alterum
-bus consecro , mri pati m. Praecipua differentia in officii ac functionis eorum exercitio versabatur. Alii ad ministram dum coram Deo & sacerdotibus, ad celebranda eius sacrame ta, ad exponendum publice in ecclesia eius verbum, & ad id genus alia peragenda, ordinabantur. Quo intuitu tres super
rem di siue sint in gradu, sivi etiam in mimserio, quod non nunet λι datur, perituram
45쪽
r res ordines episcoporum, presbyterorum & diaeonorum Oprhro aliisque suam quisque partem & gradum in ciuin o sacerdotio habere dicuntur, quemadmodum volumine pri nos adnotauimus: Inlariores autem ordines ad nullum istiusmodi mim ferium, sed tantum ad seruiendina ministi is in cultu diuino, & ad obeunda minora quaedam & ordinaria ossicia constutilebantur, quae quiuis ciuistianus, epistopo mandante, perfico. re poteriata maenam fuerint haec ossicia, capite seseenti sematici narrabim i ,
I Uodiaconomia ad saeculum DKae tertium nuru facta '
Primam huius ordinis notitiam, quae ab ullo antiquoriun
striptorum data fuit, ex taculo tertio medio ac pimus, ybi Cinnianu de Cometrio vixerunt, qui de hypodiaconu tamquam in ccclesia aetate sita constitutis, loquuntur. cvPRi xmta saJ ad minimum decies in epistolis suis eorum meminit ; & cogNmvs in celabratissima sua ad rantvM episcopum Antiora secus cpistola, qua clericorum ad ecclesiam Rominiam spectantium cates sum ei mittit, septem stadiacomu inter eos recenset. Nomnulli eos non adeo mature in ecclesia graeca fuisse existimant: MAnaxos se J enim nullum irarum scriptorem ante ΑΥΗANAMuri
o J qui seculo quarto vixit, de iis loquutum esse, dicit.
46쪽
Eorum ordinatio sine manuum impositione facta in eccle latina. Auctor constitiatorium cos quidem ad originem apostoliacam refert & huic hypothesi gratificaturias Thomam apostolum introducit episcopis mandantcm, Ut eos impositis manibus se Ict precibus tactis consecrent, quemadmodum de reliquis etiam inferioribus ordinibus uniuersis idem praecipit. Sed hac in re auctor ille unus & solus ita statuit: non enim haec ecclesiae si a se, cuius consuetudines praecipue enarrat, praxis videtur fu11se. BAsiLivs testis fide multo dignior de illis & reliquis ordinibus inferioribus uniuersis dicit, quod sint f ἀχειροτονητοι sine imp
xione mamumι eos rati. Et quod ad ecclesiam latinam attinet,
ex quodam concilii quarti Carthago sis canone id martifestum est, in quo modus & ratio ordinationis ita exprimitur fgJ: Ab
diazo3ω qui ordinatur, sua mamus inuestionem non accipit, patinam G episcosi manu aeripiat vacuam es calicem vacuum. De manu vero archidiaconi inceolum eum apin antile ermamurrgium. Quae o
dinandi formula impositionem manuum penitus excludens, ex transuerso idoneum testimonium, Uti H LBERTus Γέη 4ngenue confitetur, suppeditat, quo hunc ordincm ab apostolis non institutum esse, probetur: Hi enim in nulla ordinatione hanc caerimoniam omittere consueuerunt. f. m. Bretiis ossiciorum hi odiaconorum i enarratio. . Quodnam fuerit hvodiaconorum olficium, cx ante memor ro canone quodammodo condiscere post uinus, nimirum sacra altaris vasa-utensilia aptare & praeparare, eaque diuini cutitus tempore diaconis tradere. At vero coram altari ministrare,
cD BasL Epist. Can. Li. vid. supra in non m . p. to Concit. Orthag lv.c V. t m. li. P. 1 oc Haberti Archiero. p. 4 . 3- istud eo mihi prolubili , quo apud Iatinost. a podiacono manus haud quaquam imponatur, quam en Merirnaniatu diuinae institutionis de apostolici temporis o tisio procul dubio requireret.
47쪽
uti quidem faciebant diaconi, ipsis non licebat ; multo minus circumductos ei cancellos, patinam aut calicem vel oblationes populi in eo collocandi caussa, ingredi r ' quemadmodum 'ex canone quodam fi J concilii Laodiceni apparet, qui υπηροτυις, Ier quos bporiarum intelliguntur, locum intra diacohicon stuacrarium habere, vel sacra Vasa, in mensa nimirum comm nionis, contingere interdicit. Quamquam hoc nunc quidem eorum officium sit in ecclesia Romoensi,& hoc ipQ, ΣΟΜ 1 9 Etente, ab antiquae ecclesiae hypodiaconis disterant. Alitiatorum officium erat, ad fores ecclesiae durante sacrae commuianionis celebratione, exspectare. Huius mentio a concilio I aodie ο facta est in canone siJ quodam, qui eos ad hanc statio nem constituit. Et VALEsivs Eusebium eos putat intelligere, quando templum diui describens, de quibusdam loquitui J, quorum officium fuerit Θυραυλειν 6 πολγῶν τὰς -
n. e. exspectare ad ianuas ingrediemet ad finim quem tin sedem δε-dinere. Auctor constitutiomm snJ hanc functionem inter diaconos & hypodiaconos partitur ac diuidit, diaconos ad ianuas, quibus viri, & hypodiaconos ad ianuas, quibus mulieres intemplum in rediuntur, stare iubens, ne quis ogrediatur, nec tempore oblatio aperiantur ianuae. Praeter has functiones
μὰ -τήν .i ι -'ρώ- εἰσόδους' Θηρ-λῶν-- νω ἀε ἀσύντουα κατ-ατ . Illis vero aditus in templum permittens; ad portas stare de intrantes deducere eos iubet. . vales in h. l. p. 7 . 1ntevisit Eusebius hypodiaconos, qui portas ecclesiae seruabant, de intrantes singulos ad sua loca dedi irebant. cm Corustiti Apostia. lib. vln. v. XI. M M αἰ-- -ἀΘωσαν - τατ των ἀνδροῦν Θω. - oli ias τῶν γυναικῶν, -- ριλι- ἡ Θυρα κοῦν πις τε ν πιττὼ σὸν μηρὸν τηε Diaconi stent ad lanuas, .mibus viri --plum angrediuntur, de s inuram ad tamar, qu s omioer, ne quis Urediatiar, nec veriῶtur tempore oblationis . quamvis sν aliquis. Melis.
48쪽
in ecclesia aliud corum erat Oricium cxtra ccclesiain, videlicet legationem episcopi, acceptis ab co litteris & mcuidatis, ad c traneas ecclesias obire. Ea enim tempestate episcopi ob peris sequutiones Iitteras ad extraneam quamdam eccletiam non nisilier quemdam clericorum suorum mittebant. Vnde opsti. NusOJ istiusmodi litteras, litteras Aenear appellat. Et hypodiaconi plerumque ii crant, quibus hoc negotium dabatur; ut ex Gmnibus cpistolis cupxiANi, quae de hypodiaconis loquuntur, adiparet; inprimis autem ex ca, quae ad clerum Carthirginersem in exilio suo scripsit, ubi is J eis narrat, quod, quum ad ecclesii-am mmmiam epistolam per clericos mittere ipsum oportuerit, nouum subdiaconum in hunc finem constituere neccsse fuerit, quod ecclesiia nullo corum tum carere potuerit. ViX relis uos
habens, qui ad quotidiani ministerii partes explend' susce
rent. Haec antiquitus praecipua bro iacono non post primam corum institutionem osticia fuerunt. IV.
zaeivom incia obire non potuerint.
Magna quoque adhibebatur cautio, ne extra terminos suos egrederentur, aut in diaconorum ossicium tacem suam immitterent. Non licebat ipsis panem vel cilicem populo ad melisam Domini disti ibuendi facultatem sibi arrogare; noli Poterant preces indicem, nec ullam nainisterii partem obire, quam diaconi, tamquam siue sacri praecones ccclcliae, obibant. Hic sensus est canonis j concilii Laodiceni, qui hypodiaconis durante diuino cultu βασrium portare interdicit, quod ornamentum erat diaconorum, qui eo tamquam signo
49쪽
utebantur, quo de faciendis precibus & aliis ecclesiae ininisteriis catechumenos, poenitentes & caeteros, quos eorum mandato m res gerere decebat, admonebant. Hoc ornamentum igitur hν podiaconis portare non licebat, quod amentum elici sup riori cuidam ordini pectiliare & proprium. Porro idem obsequium eamdemque reuerentiam diaconis praviare debebant, quam diaconi praestabant presbyteris. Alio quodam eiusdem concilii canone siJ praesente diacono sedere prohibentur.
Peculiaris ecclesiae Romanae in tuendo praeelse septenario b odiaconorum numero. Vnum adhuc restat, quod de hoc ordine moneam, nimiis rum singularis ecclesiae Romanae consuetudo in seruandobrodiaconorum numero. In elistola enim co-Hai si , qui clericorum Roma num nobis exhibet indicem, septem tantum di
conos & septem, hypodiaconos offendimus, etsi quadraginta quatuor pre ytai α quadraginta duo acoluthi, exorcistae autem, lectores & ostiarii ad minimum quinquaginta duo fue
runt. Aliae autem ccclesiae ad hoc exemplum sequendum seis non obstrinxerunt. In magna enim ' ecclesia Constanti polita na& tribus minoribus ad eam spectantibus,nonaginta fuerunt h podiaconi, Uti ex quodam ivsτiNiAm n AEa suJ Videre est,' ubi clericorum catalogum sistit & certum cuique ordini numerum statuit, supra quingentos in Universum complectentem.
50쪽
Aeoluthi ordo erant ecclesiae latinae peculiaris, nec ulli scriptori graeco quatuor prioribuι saeculis memoraim. UVp aconis striptores luini proxime subiungunt M bor
qui ordo erant ecclesiae. latinae peculiaris. Non enim talis ordo in ecclesia graeca ante elapsos quadringentos circiter annos obtinuit, neque ab ullo umquam scriptore gram per uniuersum illud tempus inter ecclesiae ordines fuit recensitus, quemadmodum cAuAssvTius ΓΗ & s ELsTRATH 9J fatentur. Et quamquam in libris rit li- graecis recentioribus aliquoties occurrit, s E aTRAT . tamen agam tantum appellationem ordinis hypodiaconorum csse dicit. In ecclesia autem latisia hi duo a te inuticem erant distincti. cost NKLIus enim in catalogo suo maniis
stam inter eos statuit differentiam, cum quadringenta duos a- coluthos & septem duntaxat subdiaconos in ecclesila Romnis fuisse, perhibet. t GPκLinus quoque in epistolis suis de illis saepe loquitur, tanquam ab ordine subdiacqnorum distinctis, cet qua in re corum osticia discreparint, ex neutro auctore m
Idorum ordinatio ct ossisitim. At enim vero in concilio Carthagimensi quarto canon habetur, qui non nihil lucis in hac materia suppeditat. In co enim formulam ordinationis nec non aliquam officii ipsorum lignifieationem deprehendimus. Canon s. J iste ita se habet:
Min , qtaιm ordinant' ab episcopo quidem doceatur, qualiter tu ossicio suo agere debeat: sed as archidiacono accipio cero rarrium cum creen