Godofredi Hermanni de particula Gā̀n libri iv

71쪽

quomodo repetiendus esset sed quomum sunt, Mollue sentiunt, his Occurrendum est. in apparet iam noli quid opus sit, ei quid non si opus, inter se opponi, sed quid ipse sacrum si Aeschines c. Dinarch. p. 153.

rmo μοι- λεγε ἡ Θέτις Potitisset quidem dies, quod Φsi ii codd. liabeni ἐξῆν ἄν, quia licuisset Achilli sex

vam si Hectorem non occideret, quod cesso illa iam non licebat sed non recie hic diceretur, quia non quid licuerit ei, sed quid fecerit, quaeritur. 'iaque oppositum

Restant Verba to φελον, μυιον εφζν, βουλο ιην, de quibus aliquid adiiciendunt videtur. Atque φελον quidem cur vix aliter quam sine particula is positum inveniatur, ex iis quae modo disputavimus apertisSimum est. Nam quum hoc verbum proprie uehe mur si gluti Et, inest in eo necessitatis Rienificatio, ut, quod debebat fieri,

non etiam fieri non debuerit Iliad. 350. ἀνδρος ἔπειτ' φελλον ἀμείνονος ειναι ἄκοιτις

ωρ δὴ γωγ' φελον μάκαρος νυ τευ εμμεναι υἱος ἀνέρος, ν κτεατεσσιν sis επι γῆρας τετμεν. Nusquam Pisis opponere, at non debebam esse sed, cit non una. Debebas enim nihilo secius, etsi non est timetum, quod fieri debebat. Eadem otio si verbi ἔμαλον. am qui facturus quid erat, eum non Dies dicere non fuisse facturum, sed non serisse. Quod vero Latini dicunt, facturussisse nnii obstat, quin Graece dicas, ἔμελλον ἄν ποιήσειν. opponitin enim ἀλλ' - μέλλω tit non sum facturus. Sed cavendum, ne, ubi ἄν eum inlatavo iungendum est, ad se uua trahas Vi in enopi, Camp. IV. 3, 3. τας - ἔμελλεν ἄ- ιακουεσθω τἀ λεγομενα L e Gisse iurum erat, ut exau ri dictu possent. Vel apud A

72쪽

παραιτεισθαι και δεῖσθαι ἀπιέναι, που ἄν εριελλεν αυ- τος σωθησεσθαι, ἐμέ τε - απολεῖν, - ubi futuriunerui, ut et ipse servari posset, et me nonperdere Cae-

serum Schaeserunt in Melati re p. Ial brevitatis studio di- a se puto ἔμελλεν singi vice particulae αν, atque δειελλεν δύσεο- idem esse quod ἔδυ αν. Nam ut saepe haec Pennulare possis, ut in illo, de quo disputat, O phei in Argon. I25τῆ τάχα και δυσεσθ' 'Αργω κατάνενθε' ἔμμεν, tamen hoc significat peritum erat, illud autem periisses. In wiidem in versu si Schaeserus scribi iussisset, και τάχα κεν δυσεσθ' Ἀργιῶ κατά βένθε θιελλεν, multo id magis probarem, quam quod vulgatam τάχα καὶ defendit. ἐν enim epicorum more, de quo supra dictum , ita potuerat adiici, ut Drie significare Vulgatam vero quum ego in adnotationibus ad Orpheum propterea reieci, quod epica oratio καὶ ταχα Postularet, miror Ir e nescire visum esse Schaesero, quod Vel Pueri sciunt,

et τάχα saepissini apud epicos legi, non autem vidisse

eum, has Voces, quod initio novae orationis faciendo, non continuandae orationi inserviant, a me esse vituperatas. Hoc ergo refutare debebat, si defendere vellet vulgatani.

Sperabam. Neque enim Poteris OPPOnere, Ut non vorti vi sed a non venit. Eadem denique etiam verbi ἐβουλομην aliquando ratio est. Sed hoc verbum si nunc habet adiunctam Particulam, nunc non habet, tribuendum id est ambiguitati significasionis Aemunes . Ctesiph non longe ab initio

73쪽

ubi Brimckius non debebat addere αν. Vterque scriptor recte loquiitus M. Nam significat illud ἐμολιριν -- με - , cui quoniam non est Oppositum G num cupio, recte abest ἄν. Itaque apud Aeschinem sensum verborum etiam iis licet eu,rimere debebat servari antiquos mos audio mi Apud Aristophanem autem qui loquiatur, Aeschaliis, quum evictam non certure dicit m nere se alienum a certandi cupiditate indicat, etiamsi, quum detrectare nequeat, certaturus est id quod his verbis diesi:

ομως δ ἐπειδή σοι δοκει, δρῶν ταυτα χρῆ-

Sed observandum est, is aliis hoc verbum ἐμολπιι νm principio quidem oratiora carere posse particuli ἀν, quam si μὲν adiiciatur, quo statim iudicetur, etsi quis velit aliquid, tamen, quod velit, non fieri. Itaque Antisthenes

rhetor orationem Aiacis in Reiskii Omit vol. VIII p. 52 sic, ut fecit, debuit incipere ἐιyon λοιινὶ ἄν otiς αυτους isιιν

δικάζειν, in ερ καὶ ἐν Oi πραγμα Ut Iapyi σαν. Nam si omisisset, Iarrare videretur se voluisse illud IIunc autem abiecisse eam voluntatem Simillimum est hoc Dionysii Hal. Art. Rhet. . . init. p. 233. tio μιν ni τερπνον,αυτον παροντα καὶ συγχορευοντα καὶ ναβακχευοντα

μετὰ σον, τῆς φιλης μοὶ κεφαλης, μνειν. Quo loco vix puto dubitari posse quin exciderit particula ἄν. Dic tu Vero etiam ἐβουλομην si ἄν, ut apud Aristophanem Eccles Ibi.

Qui oeus, ut plerique omnes, in quibus adiectum est ἄν,

74쪽

repugnare sorsitan videbitur iis, quae supra diximus, ubi addita sit particula, contrarium opponitosse. Non enim

opponi potest, ἀλλ' ὐμολομαι San esse in Vespis, quum Bi meo dixisset, κιθαρίζειν γάρ ου iniσταται, respondet, s60. Philocleo, πω δ' siotλομην ἄν ουδὲ γράμματα. Demosthenes Philipp. l. in fine p. - , 29 ἐβουλομην δ' αλ ως si μιάρει συμ ρει, βέλτιστα -ου- οιδα, ουτως εἰδέναι συνοισον κα τα βέλτιοτα εἰπόντι πολλεγα αν Dis ελον νυν δ' ἐπ' ἀδήλοις οισι - ἀπο τουτων ἐμαντώ γενησομένοις, ομ- ἐπὶ τῆσονοίσειν μιν, ἐὰν πράξητε , ταυτα πεπεῖσθαι, λεγειν αἰ- ροὐφιαι Aeschines in iesiph. p. 506. 505. g. I 15. BeukJον ἐβοολομην ἄν πολλον ἔνει- αν. Scilicet in huiusmodi loris ἐβουλομην ἄν pes tale idem est quod, istis esset, cui reeis opponitur, Latini bene est. Quare etiam Latini versem dicunt omnino autem videndum, ut, quod

quoque in loco oppositula cogitari debeat, recte cognosca tur, nisi male intelligi huius et similium verborum rationein volumus. Vt quod in Gorgiae defensione Palamedis p. 1 13 68. g. l. Bekk. scriptum est: τι μέν ουν Ουδ' ἀνῆ'ουλο uri προδουναι τῆν Ελλάδα διλτων προειρημένων δέδεικται. Vehementer enim erraret, qui opponere vellet, αἴκλ' ἐβουλομην προλυναι sic simpliciter. ames illud quidem ipsum, sed ex persona adversarii Oppositum: βουλου προδουναὶ ut si ex ipsius oratoris Persona oppositioiIem sacere velis, dicendum sit Nideor prodere NoluiSRE. Ex his apparet, hoc quidem in loco plane diversan nasci sententii in si e Temo Eatur. Nam addita particula dicit ne voluisse nis uition procere potvissem omissa autem, ne volui uuasm, -- ρο-

Sed mulio Iasus patet haec ratio, neque ullum est verbum, ad quod non pertineat. Nam omnino, ubicumque non potes conuarium opponi, recte abest particula. An-

75쪽

tiphoni. 688. I. g. 2. Bah. τον γαρ αρξαντα τῆς πDirtiς ει ι ν λιθω- μυνάμην αυτον ήδίκουν μεν ουν osτως ου γαρ ταυτα, ἀλλα μείζονα καὶ πλείονα δίκαιοι ολαρχοντες ἀντιπάσχειν εἰσίν. sic quidem, si eum saxo aut ligno percussissem, iniustum odia

diebam. Non potest enim opponi Ea ii κουν idem p. 63 . s. 18. g. s. Beis. ιό δἐ ουδε τον κίνδυνον ουκἀσφαλέστερον του --γραφῆς hoυιιην ναι, ἀλλἀ πολλαπλάπιον, εἰ μὴ παρεφρονουν, διδάξω. Repeliis est negatio, quia sequitur ἀλλά. Ad aio ιην, pro quo etiam ἐπιλλον θεῖσθαι dicereioluerat, non ad sidit 'quia non potes opponi αλλ' ora Θουμην. Quum eminneget se caedem fecisse, non potui omnino praesemie risu ii, quod occidendo inimico subeundum erat, in ius vocationi, immo ne cogitarit dem de ea re operae presim est, hic consae rare eiusdem scriptoris lacinu

iam in lus, δῆλον γὰρ - ἐξ--- του λιμένος ἐν τοπλοιον Nam, posuisse ἄν, des eret opponi posse, at nonsiit e uino portu. Id quod non potest opponi

Quare in huiusmodi locis recte sic verisiverimmine Pa sculae de ii esse ei Iu portu. Sed quod statim addit eum particula, licebat etiam sitie particula dici: πώς Ουν

ohκ ἐξευρεθη; alio tamen sensu. Significaret enim, cur non est inoentus Addita autem particula dicit, quom do non esset inveritu. Vides recte opponi, at non est inventus. Nam interrogati vim habet negationis, ut, si sine interrogatione Proseras, dicendum sit non esset non inventus. Alia ratio est huius loci ap. Demosthenem in

Alid. p. 569, 27 τι τοίνυν καὶ κεκόνιισται χάριν, οἱ

λειτουργηκε λειτουργιων ἀξίαν, μικρῆγὰρ αὐτη γέ τις ἐν ἀλλά κα των μεγίστων, καὶ τουτο βουλο ιαε δειξα d.

inserendum putabat. Erit sane addenda, si oppositum esse volumus, O Memim timuiorem gratiam. Non Diuitia ' Cooste

76쪽

LIB. I. ΑΡ. D. ridetur tamen illud respexisse orator, sed retulisse ea verba ad ἀξιαν, ut diceret, qua ille dignus erat gratia, Ea pereaeιgua erat. Tum vero ne potuit quidem addere particulam Eadem ratio est Antiphontis verborum p. 680. 36. g. o γάρ ἐτιδευέγον απεθανε. Qui si diceret, non esset mortuuS, Si in suo se mansisset, addere debuisset particulam. At non dicit, sed morimo est, quia non mansit in loco. Volo hic usum quemdam particulae αν eum articulis δήπου coniunciae commemorare, quia facile videri potest alicubi omissum esse αν, ubi, si accuratius consideres, debet abesse Particulae illae δήπου idem signiscant, quod in Germanica lingua doch wοhl. Vsurpantur autem ita, ut Latine per credo veri P sint. Indi- eant enim vix quemquam dubitaturum esse. Iam saepe istae particulae in eiusmodi oratione inveniuntur, ut possis etiam

αν adhibere. Vt apud Antiphontem de caedem diis

dicem solans contra me me. Vbi si dixisses, ου αν κατ' ἐμαυτοι μηνυτῆν ἔπεμπον retqui non πώεissem im licem οπινα me ipse, idem dicere visus esset. Sed non est ita. Nam ubi illud μου sine, Pisium est, semper sententia talis si, ut, si δήπου senas, illud habeas, quod necessario per solum indicativum distendum erat, quia quid simplicitis si vel fuerit indicati Hiie: non misi indicem contra me ipse. Idem Antiphon p. z25. 62. g. 43 ου γαρ δήπου ovτω κακοδαίμων γω - ωςTR

77쪽

του δικαίου ταξιν, φονου δ' ἄν Aoτως ἐμαυτῆλαχειν Οὐγἀ ἐν μοι δη που βιωτον τουτο ποιησαντι. Vbi vero noli de eo, quod re vera fuit aut non suit, sed de eo, liuod esset, si uri aliud esset, sermo est, necessari de-he ἄν accedere ut apud vindem I in Steph. p. IIus, T. οὐδ' ἀν εἴς τι δήπου τουτ' ἐμαρτυρησεν, εἰ μη τις και παρῆν διατιθεριενα τω πατρὶ φ ἐμφ, ἀλλ' εὐθεῖς άλειπε τι δ' ῆμεις σιιεν ει τινές εἰσι διαθῆκαι Πα- Οἱωνος oppositun Eliii cogitatur at illi sunt hoc testatι. Non ita in illis locis, in quibus deest particula ἄν:quorum in nullo potest contrarium opponi. Eadem ratio est verbi δηλονoτι. Di,n osthenes de falga legat. p. 353,

22.4 τοίνυν μέγιστον ἀπάντωW ,ἀι εἰς, iis προτερανγραφας ἐπιστολην ῆν ήνεγκαμεν ηιιεla, τι γραφον δ' ἄν καὶ διαρρήδην ήλἰκα μἄς ε ποιησω, ει λῆδειν και τῆν συμμαχίαν μοι γενησομενον, γεγονυίας τῆς συμμαχίας ου φησιν εἰδέναι τι ἄν ποιων χαρίσωτο, uti oαυτος πέσχετο τουτο γὰρ Iδει δολονοτι ειπερ ριῆ ἐφενάκιζεν ιλ. Nempe sciret, inquit, nisi vos ludiabriora beret. Non recte adderet particulam Signi caret enim nescire illum.

XIII

De inclicati v piruic ut si rhetorice

Alia ratio, qua particula ἄν milienda est, in illasgum cernitur, qua quod ob conditionem non impleiam non est nicium, sine conditisne ut lactum sumitur. Nam quum in hoc genere non possi conuarium oppositum e giliari, abesse necesse est Particulam, quae id cogitarii bet. Sed ex ea ipsa re, quod debet in hac figura abe- pars la consequitur, proprie intelligendum esse in tertium, et non Posse de Praesente aut furum tempore accipi. 'inque non licet dici εἰ ridotes; εριέ, τιμιωρου-

78쪽

LIB. I. CAR IR ιεν hoc sensu, si me hini is ceres, pulti, em te: sed etiam i vesis ad praesens tempus resem, tamen iis prie de praeterno dierum erit, hoc modo: - ω -hri, iurium inituisse tum mimebam te. Mun Elmsset

ad Bacch. 612. 131I viam iiiiit, ἐλάν νε ei similia pro λήσειν dona diui, eoque particulae omissionemra

sendi ratus, Probari non posse monui ad Soph. Et sta. Nam si ita esses, non Posset pro eodem etiam ἐλανλχνενα dies. At pii et pro ἐλάνθανεν ἄν - usquam non poteris ἔμελδε λησον dicere, ei pro ἔριελλε λήσειν, ubi quidem id ad non in pleiam conisiionem refertur, ubique diei potes ἐλάνθανεν ἄν. Sic Sesiae sies. r. p. 3I. recte obsera at in his Herodoti V 43. καὶ μῆν εῖ γε παρ' matris ἔλαβον οὐνοριά τε δαίμονος, τουτων ovκ μι- στα, ἀλλὰ μάλιστα ἔμελλον μνή/μην ἔξειν , dici potuisse

ἔσχον αν ινημην. Itaque illo Uinstet argumento non enficitur quod quaerimus, quid intersit utrum ἐλάι θανεν an ἐλάνδαι εὐάν dicatur. Nos quam n issae particulae rationem esse diximus, eius insigne exempluIn exfitat apud Andocidem de must. . 28. IIS. g. e T. - αν Duων ἔκαστoc ἐποιησεν εἰ μεν ras ii δυει το τερον λεσθαι,κ καDi ἀπολεσθαι, ν αἰσχρως σωργῆναι, ἔχοι ἄν τις ειπειν κακία εινα τῶ λεγο/ιενα καίτοι πολλοὶ ἄν καὶ τουτ ειλον τὰ το ζῆν περ πλείονος ποιησάμενοι οὐ

κακοῖς τοις μεμοτοις ἐγίνετο ταντα μιν ουν ην μου μῆ-ποντος ελιον δε-ἀίντα, αυτυς τε ἐσωζόριην, καἰ τον πατερα ἔσωζον καὶ τους ἄλλους συγγενεις, καὶ

79쪽

το, παντα χρήματα ταυπάρχοντα ἐξεκομ- καὶ ἱερατα πατρωα ροτε πέρι φατο καὶ εiς--ομον προδοσίας φθεν ωπε κατὰ τῆ αιτο προαιρεσιν ἔρημοιο ἐνῆσαν οἱ ναοί, ρημοι δἐ καὶ αἱ φυλακαὶ των τειχων, ξε- λέλειπτο δε- πολις καὶ ri χωρα Asia exempla suppeditare poterit Gorgiae apologia Palamedis Ad hanc fi-

ram saepe I Ol attenderurit viri docti uti de Iulio veteruIII locos temere coniecturis vexarun Veluti haec Eu

ripidis in Troad 395. de Hectore et Paride: δοξας ἀνὴρ αριστος, θεηται θανών. καὶ τοπιτ' Ἀχαιῶν tις εργάζεται. εἰ δ' ἐσαν οἴκοι, χρηστος ων ἐλάνθανεν. Πάρις δ' ἔγ)με τῆν ιος γήμας δε μῆ,

Sophocles Electri 913. ἀλλ' ostio ἐν Mi μησρος ουθ ὀ νους φιλεῖ τοιαύται --ειν, υτ δριμ' ἐλάνθανεν.

80쪽

Reseri enim rem iamquam Deiani, quia emio ita sui mini fuisse indicare vult. Sic etiam Euripides in Bacelus v. lam et in Ione 353. Νolet haec hodie mutari, ut spero, Elmsteius, quem vade ad ed. 416 not. p. 150. Diphilus apud Athen. IV. Ρ. 165. F. ει ριν συνηθης Φαιδίμ γ' τυγχανε νομον τι, ' - ἄχρηστον, - ἐμοὶ δοκεῖ

Herodotus I. IST. τῆσι δε πυλησι ταυτησι υδεν εχρα τοσουδε ει νεκα, τι ut κεφαλῆς οἱ ἐγενετο δ νεκρος διεξελαυνοντι. Hoc inprimi lii Culentum exemplum est, ex quo O Oscamus, aptissime huic si rae locum esse, ubi rem minime dubiam significare volumus. Nam quum Ni-iocris condici voluisset supra portas illas, necessario super capite Darii fuisset corpus mortuae, si Per eas Portas vectus esses. Vnum his addam aliud huius figurae exemplum, ut ostendam cur gemel in eo additum sit ἄν. Est illud De-n Osthenis Apatur P. 90I, 3. γενεσθω τοίνυν καὶ

κειν κεἱνε τὰ δίκαια ποιῆσαι καὶ τὴν ἐγγυην αυτον ερπραξας τῆν εἰς τὴν τραπεζαν προς ἀπέχθειαν, τί προς εδο γν πο --- αιτος πεί- αι Dixit o ἔστιν οπως αυτος ἐμαυτον περιειδον ἄν, quia, quum in re summa aliquid denuo sumitur, id non potest rem eram oppositam habere, sed refertur ad ficium quid. Quare

hic non ἀλλἀ πεφειδον, sed ἀλλά περιεῖδον, oppo

tum est Quod supra dicebam, quum per oram rhetoricam Oinittitur ἄν, verbum non osse non Proprie de Praeterito