De cantv et mvsica sacra a prima ecclesiae aetate vsqve ad praesens tempus

41쪽

ni, Munes in lutides in avere coelestum. Paulitram HGYΡTIOS attemptare permis Graeci imprimis musica instruimenta Diis suis in acceptis reti terunt, nec ferme Apollinem, Minervam Mercurium , Pana nisi musica aliqua instrumenta gestantes, Xprimunt. Quique primi a praecipui apud eos musici fuerunt sapientum ac vatum loco habiti veluti etiam de MEMNONI apud Thebas statua dicitur musico modo responsa dedi Te immortalitati sunt consecrati, atque inter eos relati. Nam quis i norat, inquit F. QUINTI- . T. Asia

LIANUM, Ilicen tantum illis iam antiquis temporibus non sudii modo, verum etiam venerationis habui Ue, ut iidem ut fici, vates V sapientes iudicarentur Z Mittam alios , Orpheus, linus, qΠ0rum utrumque iis Benitum, alterum Ter0, quod EdeSarisque, atque Preses animos admirati0ne mulceret, non feras modo , sed saxa etiam , Dusque duxisse poster talis mem0riae traditum es. Et 1 MAGENE auctor es , omnium in litteris

studiorum antiquis imam muscen extiti se fit simonio sunt claris imi poetae , apud qu0s inter galia condidia laudes Heroum ac Deorum ad citharam canebantur. Iuvat ex eodem deinceps audire, qualem musicen apud antiquos magni fecerit sacram , ut theatralem iam sui sevi Xosam habueriti uamvis autem satis iam ex ipsis, quibus sum modo usus exemplis , Credam e se munissum, quae mihi, Ut latenus musce placeat, apertius tamen pro flendum puto, nun hanc a me pracipi, me nunc tu scenis os eminuta, impudicis modis fracta, n0n ex parte minima, s quid in nobis virilis roboris manebat, excidit, sed qua laudes fortium canebuntur, quamque Misse fortes canebant , nec psalteria jambucas etiam vir inibus probis recusanda, seclcos nitionem rationis, quae ad modendos , leniend0sque a flectus plurimum a let Ovi Dius quidem canit : Lib. IV.

Temporibus veterum tibi inis usus avorum M nus V in a no semper honore fuit: Cantabat fanis, cantabat tibia audis Cantabat moesis tibia funeribus. Quae hic colliguntur de usu musices in acris, atque etiam funeribus, apud

HOMERUM memorantur pluribus in locis, plurimumque commendatur musica etiam in conviviis, praeliis, inter operas adhibita utpote animi motUS, atque affectiones, aut comprimen , aut Xcitans. Vocum differentiam X aetatibus, seXuque gravem, acutamque discernit. De Usica in ludis nihil eum uspiam dicere memini. LUTARcuus in libro de Mimbica testatur, apud antiquos nec quidem cognitam fuisse theatris musicam, totam religioni dicatam. At enim, ait, apud antiquiores GRAEcos, ne notam Lib. IT, equidem illauiit iocum, quae theatris inferet iret totam solentiam illam Deorum ιε - 3 SPHe-

42쪽

venerationi, O adolescentum in situtioni impensum fuisse. Omnis tunc mimica in templis Cersabatur . caterum nostris temporibus eius musicae, quae ad disciplinam puerorum facit, nulla memoria, nulla cura omnes theatris inserdientem remplectuntur is vult ery o musica recte, F cum iudicio illi, is veterem modum aemuletur Sed quibus rebus hic etiam fuerit foedata, ipso Gentilium testinionio docemur e actis sinceris Martyrum apud RUI- 'g. s. NARTUM , Tassione nimirum S. EPIPODU ALEXANDRI Nos, aiunt, DP0 colimus laetitia, conviviis, cantioni us ludis, conre1satione F lascivia To Ter hominem crucis lim , cui placere non possunt qui his omnibus perfruuntur Quod testimonium insigne est Christianorum religioni da- a tum, pietati. ludenda sunt, qua ARNOBIU a adversus Gentes affert de musica in sacris Deorum, earumque Quodsi tamen e PLATONE afferrem, quam is Xpetierit esse musicam religiosam in sacris recitam ac gravem, quae suapte natura ad equitatem gravitatem duceret, ut neminimum ornatum, qui necessarius non sit ad movendum, admittat, multi hodie pudore suffunderentur nausicae acrae cultores Studiose toni singuli erant destinati hymnis in honorem eorum DITHYRAMBI e. g. in honorem Bacchi, tono Phrygio acriore ac vehementior oriae in honorem sp0dinis, tono Lydio dulciore amoenioreque C. Cum aules sunt verba DIOMEDI apud V ANTILL paribus thure incen sis altaribus, musicus choros

geminis resibus explicaret aequiped sono tibicen spondatilium canere iuberet, ut duabus lan is melodiis quasi duplicibim tu ibus votis prospera Lib. Deorum soluntas 'maretur Et ApuI Eius obant X dicati magno Serapitibicines ; qui per obliquum ad aurem porrentum dextram, familiarem templi, eique modum frequentabant. Modus igitur Obliquus πλαγι g , O- L. VI. Strom destior sacris aptus habebatur. Singulare est, quod CLE 'EN Alexandrinus AEgyptiosum nobi de raptiis sacri refert. Primus enim, inquit, procedit cantor, unum Music aliquod asserens ex symbolas musicae. Eum dicunt oportere accipere duo libros ex libris Mercurii: ex quibus tinus quidem continet hymnos P0rum, altersero rationes itae giae. Habebant AEgyptii 4s libros sacros, in se par

γικὶ δροσκοπος ωδος Cant0r curabat hymnos eorum. Nexatus est locus

libri

a se Idcirco inquit lib. II hanimas misit, ut res porum dis lueretur motus, fallitaret, Meant sancti atque augustissimi nominis symph0niacas ret , orbes saltar rios verteret ad ultimum agerent δε fistulatorias artes , ut inflanilis buc clunibus coxenilicibus Tublevatis lumborum culas distenderent tibiis , cantionibus ut prae crispitudinibus fluctuaret Idcirco animas mi- irent obscaenis numerosos iterarent Scabillo sit , ut in maribus iY0leti, in foeminis fierentrum conerepationibus 40nores quihus anima meretrices , sambustriae, psaltriae e. rum alia lasciviens multitudo in incompositos eor-

43쪽

A MUNDI ET ECCLESIAE ORIGINE C. IS

libri de elocutione sub nomine Demetrii ΡΠ ALEREI In HGYΡΤ stu atem X Deos septem vocalibus sacerdotes celebrant, ordine eas ponentes; e nunc pro tibia, nunc pr cithara litterarum harum sontis auditur cum suavitate. uapropter qui eximit collisionem, ni aliud, quam cantum eximit ex oratione X mufam Io Mathias EsNERus, Disseri singulari T. I sci Soc. septem graecas vocales, quidem hoc ordine dispositas QEpinoΥ innui ingeniose est commentus, ut nomen tetragrammatum referrent, quasi dipti suis id in sacris canere solerent. impliciorem, ac magi natiVam huius loci explicationem alio loco dabimus, spectantem potius ad disciplinam mussicae artis, quam ipsam hymnodiam, seu hymnos in honorem Deorum, quale magno numero ut alibi gentium pecularibus libris contentos habuisse graptios ex locis allatis comprobatur Hymni vero id genti cantus, ad celebranda numina dicebantur UOS THEO CRITUS ἀθανάτων Db L VILγέρα , ornamentum imm0rtalium appellat Notantur Exod. VII. VIII. m. 8.Σ1', XL CC interpretanturque LXXII. παοιδοι τοὐν ἀι πτων. Admodum Incantatio- probabile est, esse illam vocem egyptiacam, sed nihil ad musicam attinere ς videtur. De eius etymologia videri potest PFEIFFERUs ha b. ex BOCHAR-

Terba protulit, quod chaldaice notat incantaDit Deut XVII L. 1Ι. Psalm. LIX. mutato et in aspiratione initiali , quae perierat, redeunte. Vnde r incantat0r. ἐπαιο δος, ἐπωδοc Quae etsi durior aliis videatur 13Otatio, res tamen incomperto est. Credique potest PYTHAGORAS, qui Ut IAM Lib. I. o. . BLICHUs perhibet in eius Vita viginti duos annos in rapi versatus est, teste S. CLEMENT E lex. SONCHEDI archipropheta pr32Ceptore usuS, Ussicam D. L. Seom. medicam inde didicisse, quam per peculiaria carmina ἐπ- c. seu incantationes, ut o RPHYR1Vc in Vita YTHAGORAE narrat, Xercebant. Apud C. a. fcos quidem Sc Romanos, Scriptore antiquissimos, Gat , ξ δειν, κατά- δειν, moιωδειν, Canto, excanto, incanto, passim de magicis operationibus usurpata legimus Et ipsae incantationis formulae istii Joti, carmina diCuntur. Atque harum appellationum ratio inde videtur arcessenda, quod apud Emgraptios, Hebraeos, Chaldaeos. Babylonios Graecos antiquissimos sacrorum ministri idem ut 01 11L1ΑNus ait, musci, sales, X sapientes Lib. I. In sit Censebantur Certe vocis Ma usus latissime patet Apud e diptios haec p

44쪽

vox sonabat Titana , cautorem, hominem fatidi una, h. e. dividium, Vel , Ut APULEIUS magos vocat, divinipotentem. Apud Hebraeos Oa dicuntur etiam cantoreS, atque poetae, qui laudibus decantandis vacant. Quemadmodum eodem Vocabulo vates, qui fundarent carmina , qui praedicerent futura. Iraetere, antiquitas ἐπαοιδός non tantum vim divinam , sed Lib. I. Stro imprimis Vim θέραπευτικὴν ad sanando morbos tribuebant. CLEMEN Alex. ἐπωia ad Idaeos Dactylos refert, qui sacerdotes erant matris Deum CFbeles. Olim enim facerdotes, imprimis graptii, praeter diviniora mysteria salutarem medendi artem profitebantur, ut auctoritatem sibi conciliarent. Ex medicina vero vocabulis barbara superstitione confictis defoedata , nata est

poris .animi affectiones nata est fabula de Orpheo, Amphione, de qua HORAT 1 Us in epist ad Pisones. Apud HOMER Uri, carmine Antobo filiussistit saucio ULYssi sanguinem. De carminum Virtute in Orpora , Manimos plura habet 1R1s, lib. X. II 1N1us Hist. Nat. lib. XXVIII. c. a.

46I imprimis Sani Bo CHARΤUs in L roa Carminum autem praecipua Vicin eorum concentu musico istit, quod supra est, magiae, seu Diis inferis deputatur. Qua de re CELSU a apud OR1GENEM Xpresse dicit, concentibus delectari daemones illos ἀλοκοτοι πιλωδίαιc, sere rinis CDΠCentibus , ut Vocat ORIGENEM, C postea τσωδας, incantationes. Conspiratque constans tum graeca, cum latina nomenclatura, quod VenefiCia magicaeque artes, per carmina, seu cantica ut plurimum Xercerentur Distinguuntur etiam μνοι Aori Roma κλοοι , ἀποπορι παίοι qui Γ0marii fuerunt Ocat, carmina aderrtinentia ;Π04 prius autem genus carmina Calatori seu nillitamenta, ruti l Oamenta,

quae in sacris adytis canerentur an0, unoni, Minerzae, aliis, veluti Graecis ean dicebatur carmen in honorem pollinis si usi Achivi in so-

μm.Iliad. I. lenni Apollinis sacrificio καλον ἀείδοντες παιηονα. Quod nomen etsi Commune etiam esset, peculiaris tamen erat 'ping os Dianae; ulus Cereri s. nidia Adonidi Diti dirambus Baccho, cui Orgiu celebrata imprimi fuerant, de quibus CATULLUS O; Zia,

bus vel minimum esse, cuius cura non alicui potestati mandata fuerit iii discere licet κAFoptiis , qui aiunt, se 2 triginta daemones, aut aethereos quosdam Deos sunt fiam, qui plures numerent corporis in totidem partes divisi, alium alius partis curam suscipere iussos fuisse. Sciunt etiam laemoniam linguae suae propria , ut Ghnownen , Ductoumen , Cnat, iacui . Diom. Eron, Erebioti . Ramauor . Reiamor, malia, quae sua lingua nominant. Quineorum inVocatione morbos partium sanant. Et paulo post n. o. Fortasse enim fides male abrogaretur viris sapientibus , qui aiunt, maximam terrestrium illoruin daem0num partem generationis desiderio ardentem , sanguinis, nidorum , concentuumque percupidam , aliisque huiusmodi rebus deditissimam , non aliud melius posse , quam corpus curare C.

45쪽

Or tu, quae rufra cupiuiis audire profani, Plan ebant alii proceris tympaUa palmis,

Aut tereti tenues tinnitus are ciebant.

Multi rauci sonis embant cornua bombis, Barbaraque horribili ridebat tibia cantu. plura de his sacris, ut etiam Rheae, seu Cibeles, videsis apud laudatum VANT1LL. 4ΤRAso de bello Punico dicit e Hetruria mussicam publicam , quae potissimum in sacrificiis erat usitat , ad Lomanos pervenisse. Apud 0manos cura moderandae musices in estis in sacrificiis penes summum erat Pontificem. Solemne etiam apud eos erat carmen precationis, quihu DeOSeXorarent, ut testatur VALERI Us Maximus de AFRICANO cum Censor lustrum conderet In quo , inquit, solito sacri i scriba ex publicis tabulis D. XIV. solemne ei precationis carmen praeiret, quo Di immortales, ut populi Romani res meliore1 facerent, o abantur. Et L Iv1us solemne memorat eiusmodi carmen , quod in Concionibus, quae ad populum habebantur, magistratus praefari consueverat, Adhac, inquit, ii in dimisis Ma i stratibus, confu-L. XXXIX. les in Ura descenderunt, F concione advocata, cum solemne Carmen precationis, quod praefari priusquam populum alloquantur , a fratus solent, pere isset consul, ita capit o. Carmina huiusmodi plerumque instrumentis musicis, aut etiam saltibus sociata fuerunt; quod nomen oetis, acidis altationes. lyricis dedit P Rochus in Chrestomathia apud HOTIUM, HI 0rchema O e. Σ39. catum carmen dicit cum saltatione decantatum Eiusdem nominis ac ritus Uc1ANU est testis, nulla in Delo sacra sine saltatione musica fuisse, ubi cum tibia, citharaque tripudiabant. In hymno pollinis apud HOME Uerfoset. RUM, AONES Cum liberis ac uxoribus dicuntur congregari in Delum, cantu spodinem eXhilarare Deliades praecipue puellae, quae celebrato polline,

Lut0na ac Diana factaque mentionae virorum antiquorum mulierum υμνον ἀειδου ν , θέλγουσι si φῖλ' ἀνθρα πων. Hymnum ianunt, demulaentque gentes hominum. Imprimis celebria fuerunt haec, quoad praesens argumentum Pythia possini sacra, quae certamen eius cum serpente Pythone praesentabant. Dies esus erat, inquit S. CLEMENDAlex qui maximo GRAECORUM Exordio in. 0nventu PYTHONE celebrabatu; propter draconem mortuum, Eu Norio canente qJ ς' ς serpentis epitaphium : neque satis dixerim , Omnusne an lamentatio serpentis esset canticum o Cantilens autem nomen erat Delana, eo quod 0LI oriundus esset ex insula Delo POLLUC teste quinque continebat parteS, quarum prima dicebatur rudimentum , sive explorati0 secunda provocati0, tertia iambicus, quarta spondatis , quinta multima tripudium. Sacra illa fiebant pollini fultationae cum cantu sociata . ut constat e hymno in Λ-MART GERBERT DE MUSIc EccL. LIB. I. C p0L

46쪽

I L. I. DE ORTU ET PROGRESSU HUSICAE

rio lib. IV.

M. I 9 pollinem apud HOMERUM. Perpetuamque illi saltationem fuisse tradit LuciΑ-NUS π εὐι ορχη ως. UiUS Xemplum apud PLUTARCHUM in Theseo

sudium saltavit cum impuberibus ; quod hae etiam memoria ferunt Delios feret are. Ita Thyades, Attic. mulieres, quotannis ad acob facra Delphos proticiscentes per iam solita saltare , maXime ad Panopeum, quam ideo

/ at AUSANIA m Phocicis, is eo Lb. EI THIUS , subditque antiquiores Grae0 in honorem eorum choreas, a Xime celebritatibus publicis, agulare solitos, ex intinitis auctoribus comprobari. Loca complura citantur Chusalsum in animadVersionibu ad calcem positis Alex ab ALEXANDRO , Interque dierum .iV seendum, inquit, laudes Diis canere assuerant , his , quibus sacrum feret pedibusque Ciryum aras fallere ad numerum, carminaque , U TmΠ0 Cauere, a Cymbala pulsantes, choros Pitare. Fuitque observatum , ut sacris cante aras ii climCurrerent, Cursum auspicati a laeda dextrorsum quod religio res putarunt, m0 a dextra lavor)um Rationem minime quidem irreligiosam affert SERV1 Us. Isod nullam mai0res nostri partem corporis ef-se 9luerunt, quae non sentiret relli0nem. Nam cautus ad animam, saltatio ad mobilitatem pertinet corporis. I iam etiam attingit flexander ab ALEXANDRo, dum profudion , hyporchema, Um0n Commemorat, quae huc pertinent. Qua i , inquit, penitus sacro numine a uti, qu0dam furore capti forent. Indicat item Gentes, quae hi rebus abstinuerint, item quae secus O. Universim vero nausica Veterum Constitisse rhythmo metro , instrumento, saltatione memoratur apud Graecos, Roman0S, mussicorum poetarum arte communi etiam in sacris , quo universa mythologia, ac sacra etiam publica magnam partem referri pol sunt ' Ex ultima antiquitate celebrantur in hoc genere ipse Mercurius , Orstheus OTATI AN Us quidem, CLE HEN Alexandrinus , aliique negant, Orphei siue hymnos, qui eius nomine circumseruntur, sed potius ONOMACRITI cuiuSdam , et, ut alii volunt, CECROpis Amphi0n Arion, atque etiam HOMER Vatis imitatorem fuisse in musicis Terpandrum, LUΥΑRCHUs scribit. HOMERUM, teste ΤΗΕ-NR Propterea, qu0d unii ei sum pusia suam canebat certis numeris , atque

modis , Iersu non dubitavit Iustos facere subinanes , absque cupit , N ad

Poetae,

Lib. I. a se Memphitin vero sub lit in Visidis templo,

clum sacrificant , praeter aliorum morem , nec canere tibias, nec psallere soliti sunt. Et Gr. corum plerique , cum nulla numinis assiatione

sacrificia perficiunt, sed animo remisso absque tibia, vel cantu Contra apti. Indos, quibus nulla fuit numinis consalutatio, vel sacrificium, nisi adhibita saltatio foret. In Delo quoque absque Testatisne , vel musica , saerum ni illum fiebat. Fertur ANTONINUS Caesar, quiti DEO

HEL 10 GABAL sacrum faceret, mulieres Phoenusis, quz in orbem cursitarent , cymbalaque organa musica circum aras psallerent, adhibuisse helis sacerdos cum tinnitu cymbalorum D lanitu tympanorum, sacrum facere.

Apini Curetus quoque nullum sit sacrum 1ne strepitu fragore, γmpanis una tubisque pulsantibus.

49쪽

AM MUNDI ET ECCLESIAE ORIGINE C. I.

extremum curtatos o ους , seu cantore saepe memorat HOMERUS , . . Phemium, quem Penelope dicit noliue omnium eorum hominum acta, ερ ἁνδεων τε Θεων τε τά τε κλήιουσιν ἀοίδ gesin hominum Deorumque, quae celebrant poetae a). Hinc Orphei Musaei, Lini ολογία musicis numeris composi ata de Quibus ΤRAAo. Iu lim etiam ATHENIE Us pronunciat veterem μά- . . tb.

corum sapientiam musica potissimum constitisse. ueriturque u Xuria de bic

pravatam in Graecia veterum musicam meorum more optat, denuo Deorum laudes, Heroumque acta cantu celebrari. Alia item leges apud FEIΤΗ1UM . Autiet Homeri Apud veteres etiam Gallos musicam in sacris adhibebant Druides Sacerdo - tes , ac Bardi poetae simul ac musici dum praelia committebantur in acie stantes canebant heroica gesta Semideorum gentis Alii arritum vocabant elephantum furiosorum, IULIANU Imp. clangori aspere clamantium aviuna Lib. I tu

cEL Lisus stridentis maris undis His veteres German0s accensemus , de bquibus AcrΤυ Celebrant carminibus antiquis quod unum apud illas me tib libri dem0riae, X annalium enus est Tuistonem Deum terra edittim Nitim ' hy - '

xl annum, ret mem kentIs, CondItoresque. Eoque pertinet, quod idem de ARMINI Caniturque adhuc , ait, barbaras apud Gentes c Et EGINARDUS L. Tram L

in Vita CAROL Magni Barbara, ' antiqui ima carmina, quibAs Teterum C RPBum actis , 'bella canebantur scripsit , memoriaque mandavit. Operae pretium est, hic mentionem iniicere instrumenti sacri musici, ut videtur, ante annos fere o. in provincis Alto saxonae arce Forue hia reperto. Con-Venit cum eo , quod de sortilegiis Germanorum dicit in eodem libro Α-CITUS , hac tantum fere differentia , quod ex metallo sit triangulare sexton Orum. Sortium , inquit, consuetudo simplex vir an frigiferae arbori decisum , in surculas amputant, eosque Π0tis Isibusdam discreton sisper cau-didiam dolem temere, ac fortuit spar uni. 0x spublice c0i illatis; sacerdos civitatis , in prisatim ipse paterfamilia precatus , P0 Coebimque si spiciens, tersit illas tollit sublatos, atquesecundum impresbum ante notam interpretatur. Huc trahunt celebre numen Tri L , vel tri lus, plurimis in P0meraniae, Marchiaque locis cultum. Quorsum etiam instrumenti huius sacer usus sumi queat, e antiquorum glassen, h0nen, uri dro , quia assi , instrumentis musicis maxime colebatur. Ipsa instrumenti figura se in A3. I. triangulum extendit. Repetitio nominum Bla , illo in sacris frequens est, quae in duplici trigono leguntur, quod SALOMONI tribuunt de quo

a De hymnis gentilium , quos Diis suis cecinerunt , legi meretur Ezech. PANHEMIUS innot ad CALLIMACHUM . . AN DALE in antiquitatibus ex marmoribus descriptis, diis. VII.

50쪽

2O i. I. DE ORTU ET PROGRESSU USICAE

nia extranea.

Lib. II. s.

c. 7.

VI. 111 Lo Nis Therapeuta hymnos,is cantica in honorem si vario metrorum genere a se ipsis, aut veteribus composita, inter divinas laudes usurpabant. Tum, inquit HILO de Vita Contemp. exur ens unus hi mirum canit in DEI altilem vel recens a se factum, e pridem ab aliquo priscorum Datum, qui carminasse cantica permulta ipsi reliquerunt trimetri generis: profodias item U Tmnos varios qui ad libamina ad aram in sationibus qΠ0que V choris concinuntur, dive bis, quae in choro sunt, conver,ionum dicibus et ganter commensurati. Pol illum alii quoque ybillatim canunt, ordinem sutum,

ac dec0rem optime serzantes, Creteris Πterim ad Ha cum quiete attendentiabus praeterquam ubi ad extremas certas omni partes accinenda sunt, quae vocant ΡΗYMNIA. Tunc enim omnes smul iri S mulieres pariter exclamant a). Hi utut Christianorum verisimillime non sint Eo canentium chori, iis tamen conveniunt, quae apud christiano in suis agebantur coi ventibus, diu noctuque celebratis atque adeo a multi quidem tum recentioribus, cum antiquis pro christiani habentur, etiam EUs EB Io, qui articulatim omnia X H1LON prosequitur: Ita omnia, inter alia ait supradictus vire ordine, eademqΠ Consequentia, qua apud Hos eruntur, expressit. Et ut tinus ex miribus consur ens in medio, psalmum honestis modulis concinat, taque praecinenti ei unum Cersiculum omnis Altitud respondeat. aulo ante vigiliarum meminerat, sicut apud nos m0ris es. Ut vero iam propius instituto nostro accedamuS, quaedam primum adducemus Ethnicorum testimonia.

causam , quare ea triangulorum figura SALOMONI accepta feratur , atque cum in Hi pania apud Granutensesmontis , quem Vocant, sancti templum lustrarem , magna admiratione illitii sigillum in suggestu, calicibus, vestibus Sacerdotum, atque omni reliquo sacro apparatu vicibus innumeris vidi expressum. Ipsa quoque laquearia, parietes nihil praeter illi ut he-Xag0num referebant: ita tamen , ut epe una maior figura minores plurimas suo ambitu complecteretur, qu0 Hi alii a Germanis mutuasse vicientur. a Et paulo inferius Peracta cena subdunt vigilias, in quibus pernoctare solento cantare hoc modo. Confestim surgunt omnes, X utraque parte convivium quoddam celebraturi, primum fiunt chori duo , Virorum unus, alter mulierum. In utroque suus eligitur lux ac priesultor, qui simulo persen dignitate , arte musica antecellit. Deinde hymnos canunt in DEUM , metri modulationibus multis composit0s, nune iunctis vicibus resonantes una, nunc sibi invicem congrue aespondenteS ....

Posteaquam ita ilia chori divisim suum tale agitavere convivium, divini amoris studio, ut

mero aestuantes, unicum X ambobus chorum

efficiunt ad aemulationem illius, qui olim secus mare rubrum factus est , ob patratum illic iaraculum quando DEI opere conspecto, aeneficio accepto, quod sermonem, cogitationem, spemque Omnem vinceret, perm0ti, simul viriae arminae , numineque afflati in unum collecti chorum, pro gratiarum actione hymnos Servatori L concinebant . MOYSE quidem Propheta inter viros, ARI A vero prophetide inter mulieres chori praesidem agente. Illius itaque chori simulacrum refert hic cultorum, cul- tridumque chorus, in quo editis, redditisque vicissim vocibus .cantibus sonus irorum gravi 0r, acutior mulierum , contemporati suavem effciunt , ac vere musicam symphoniam. Ρulcherrima ibi sententiae, venustissimae dictiones , personae ch0ri honestissimae. Horum porro omnium unicus est finis, pius DEI cultus. μ