Jacobi Martorellii Neapolitani De regia theca Calamaria in Regia Academia litterarum Græcarum professoris sive Melanodoxeioi ejusque ornamentis liber primus secundus

221쪽

Eλλίωικα, Vocabula attica, sceleri transfudere, propria Graecanica, quod ne cogitavit quidem Strabo; in nam superne jam dictum est ονομα rix plerumque valere vocabula : hine pueris notum est Pollucem Opus suum inscripsisse Obola ας ινόν. Si vero ονόμα c non adnotent quid est opus, ut quid addatur, quod peculiarem notionem firmet ,

est major Straboni, qui paullo ante scripserat: Neapolitanos Atheniensese te opendunt nomina magis tuum Attica , quorum honestissima sibi

tribuunt, infima Campanis colonis imponunt: δἐ τα τῶν δηueis χωνονρματα τὰ μεν πρωτα EλHωικά ον , - δ' υτερα τῆς E λ ζ κοῖς ἀναμὶξ τα Καυπ-κά ' nomina magistratuum Neapoli paria iis , quae Athenis fuerant in seq. cap. de Fratriis non una habebis. Consulias rogo, quae plurima aggelli luperior. pag. .f. de binis vocibus τα πρῶ- , & τα γερα, quae hic sunt pro τα πρωτεῖα, honesa, Sc o υτεραῖα, inferiora, quae interpretes verterunt olim, R deinde: notum enim est geographum , cum tempora discriminat, ubique usurpare προπρον, vel πρῶτον μεν, & δευπρον, vel i θρον δε , neque vim articuli m praeponit, addas exemplis loco suo allatis ex Strabone hoc satis opportunum pag. io. Μεσση )Zxγκλη 'rco ρον καλου

noxa,) Μαμερῆνοι Κααπαῶν m ωλον , vides hic bis πρότερον , & semel δευτερον voces τῶ αρθρ ' desertas , contra το αρθρον praepositum in πρωτα,& ῖς α. Perquam rogatum te opto , ut haec conseras cum iis, quae pag. s. in hunc antehac σκοπινωτατον strabonis locum longiuscule adnotavi, ut omnigenam , & tandem veram lucem indispiscatur . Quantum isthac geographi verba sollicitavit noster Lasena, atque afflixit, tutemet consulas pag. 7 I. de Gymn. Neam Adde id etiam summum Salma sum aperte edicere in sun. ling. Hellenis . 8ag. III. dum interpretatur, quod de Philone dicebatur. η Φὐλων τλ ζει , - Πλαπι ν ριλωνιζει , inquit enim : Qui sunt illi Heuenlytie, qui admirabantuν Philonem . . . primi praecipuique lingνα Grα α δε- citatores, idemque fere cum Atticipis: nam eum Attici mus inter Graeciae dialectos excelleret, idcirco 'λλχν ἱζων κατ' idem, quod A, πικiζειν , π sc Aττικισης idem , qui E 'μνιτής ' atque id ipsum ubique ejus voluminis omnigena eruditione praestatentis saepe inculcat; sed adeo mixta & conserta sunt omnia , ut desperaris mihi sumere, quantum necesse nunc est, de v e Ebληγικός , quam summus vir sursum deorsiam in unaquaque pagina versat agitatque; si tibi peetus patiens lectionis est , librum adeas , & veluti ex copiae cornu plurimum eruditi nis fructum colliges: mihi affatim sit magnum virum etiam docuisse aeque ei se Ελληνίζειν, ac A riκιζειν. Sed potius veteres Scriptores consulamus , qui longe clarius ostendunt E'NOtri σαον juxta esse, ac Αττικισαον, licet a doctissimis viris Grae

222쪽

NEAP. DEFENDITUR, ET QUANDIU DURARIT. sci

ca importune conversa sint. Haec habes a Diog. Laertio in Zenone lib. .segm.

cismur, evidentia , brevitas , decorum, elaboratio . Est igittir Graecismus, emendata secundum artem locutio non vulgari consuetudine ; evident7aes, Oc. vel ut vertit Aldobrandinus: Graeca quidem erit , quae dictione utetur,ab omni vitio remota , usu artificioso , ac minime vulgari. Quis serat veteres Graecos philolbphos tam inepte definire orationis characteres, scilicet e prima virtus Graeci sermonis est Graecus sermo P qu re si vocem Ebλ τμος refundas in Atticismus , & eradas Graecismus , omnibus absoluta numeris verba Laertii evadent. Igitur re in tam plana mecum miraberis Ivlenagium,& quotquot eam vocem interpretati lunt, transversos adeo abii illa, & notionem ρμεως non tam arduae latuisset Ineundem lapidem incidisse mihi videtur Salmasius , qui recitat generatim Graecos rhetores, oblitus hunc Laertii locum : nam eodem lib. pa . II. inquit: Inter virtutes orationis a Graecis rhetoribus recensentur , s cundo quidem loco ὀ Ummσ-ς, nisi Graece lNuatur Graecus orator, nihili ste bine omnia voeabula exotica, peregrina oe barbara, quα Gro ea non suns, nec Graecis optima, ac pure loquentibus usu receptario ea vocare solent Graeci critici, quibus opponuntur τὰ E μηνικά. Verum magno Salmasio si in mentem venillet, quod deinde pag. I 3I. ill Vit , nimirum , τὰ ED. 1ν ζειν κατ' idem, quod A-, ο μAττικιτης idem, qui E'μηνις ει , inter orationis virtutes statim apposuisset Attici um: non enim omnis Graecia caste loquebatur, sed uni Athenienses ; Sc sicuti hodiedum quaedam oppido paucae magnarum provinciarum urbes sermonis sui sanctitatem colunt, sic olim eundem morem se γVatum novimus; atque inter Graecos ab gente longe lateque distula Attice loqui ambitum est: hine jure Maximus Tyrius scripsit vulgo requi-sta fuisse ρη αατου τι κα pag. 36ς. edit. Londini I o. Id ipsum habeo a Latinis, ut cum his aliquando etiam versemur; Plautus quidem longe discernit Graecos ab Atticis, aitque comicos hanc diale tum perdite amasse, quare fingebant, quas narrabant fabellas, Athenis natas, quo melius populum allicerent, in Menaech. prol. v. s. Nunc argumenxum accipite, atque animum advortite:

Atque hoe poetae faciunι tu comoediis: Omnis res gestas esse Athenis autumant, suo illud vobis Graecum videatur magis. Ego nusquam dicam, nisi ubi factum dicitur, Atque adeo hoc argumentum Graeci fax, tamen

Non Atticissat, merum Sicilicissitat. Et inique irascitur Iuvenalis sal. 6. v. 187. quod etiam Sulmonenses puellas ατ nκιζουσαs videret:

223쪽

De Sulmonens mera Cecropis I omnia Graece, i Cum si turpe magis nostris nescire Latine. ovi. His animadversis, ad Philostratum sermo redeat, ut unde discesserat, recte collineet ; si hic Sophista vocat Neapolitanos γενοs , Reu A---ς , οθεν ημι τὰς σπουδάς των λογιεν Εληνικοι - ἱ , nonnisi qui pertinacissiimus , vel qui tot veteribus, ac praeclarissimis Neapolitani nominis ornamentis invideat, inficiabitur Philostratum non adseruisse hos genere

Athenienses sulfe : hinc se non mirari, si etium Atticum loquenai si

dium enixe colerent. Imo linguam Atheniensem floruisse Neapoli jam antea etiam Vnotasse Strabonem de urbe nostra benemerentissimum dictum est, dum ait, hic exstrisse ramuam, ephebea , fratrias, o νοματα E K -

νικα, s πευον ν Faes Eeν, vid. lup. pag. 98.er vocabula Attici oris, Quam vis secum degerer magna Roma sortim vis; ita ut facile suisset discriminare Romanos non tam culte Graece loquentes ab Neapolitanis A κοις,& Ε μηνικοῖς τας σπιιδάς τυν λ 64. Hane Attice dicendi difficultatem ,

vel in iis, qui Roma Athenas abibant, etiamsi diu inibi vixissent, imo& consenuissent , jam omnibus notam scio : & vetulae Athenienses ipsae Romanos Atticum os aflectantes dignoscebant, irridebantque , teste Cicerone, qui Sc Atticorum aures saepe vocat teretes & religiosas. Et nunc primum novimus , cur canat Papinius noster Neapolitanos primam omnium Deorum patriorum post Apollinem, Castoras,&c. coluisse

Cererem Atticam , quam ipse vetustiore nomine vocat Actaeam, M. tirmnes sciunt, Silv. carm.8. U.so.

Tuque Actaea Ceres, cursu cui semper anhela Vox am taciti quassamus lampade m ar. Et de se canit ita lib. s. carm. 3. V. Ias. Hei mihi, quod tantum patrias ego vertice fundes, solaque Chalcidicae Cerealia dona coronae Te Iub teste tuli: vide adnotationes. Etenim Athenienses coloni eum vivaci sermonis gratia etiam Deorum suorum cultum Neapolim invexere, imo & ritus lacros, ut inferne cap.

ulta ostendam , & praeclarum saxum Cominiae . quae Plutogeniae hujus Deae sacerdotis filia fuerat, proferam, qua de epigraphe lis mihi est cum

Reinesio, qui quaedam adnotavit circa finem ep. 3 s. de Cerere religi se a Neapolitanis culta. Adeo verum dieas Neapolitanos Attico more & institutis vixisse, ut etiam mensium nomina htheniensium instar cuderint& inflexerint, ae dierum enumerandi ordinem Atticum sectati sint, quod quemque corditum virum urgeret, ut credat jure Philostratum eos appellitasse K κάς. Ipsi enim habuere mensem Tu ιλα , Sc ternam divi sic nem illius in ιγαμένου, μεσουντGH, & φθἰνον- , ut ipse ex lonsissimo ruατι pro binis nostratibus fratriis in marmore scalpto patefaciam; quod nobis Gruterus 'Iet s. omne servavit nec adhuc quis legere, ne dicam in te pretari satis fuit, ipse ανευ βασκαilας totum utpote patrium Latinitate donavi,

224쪽

NE A P. DEFENDITUR, ET QUANDIU DURARIT. soa

navi, abstersa, qua squalet, multiplici labe, quod cap. seqv. ubi sermo e.

rit de Fratria inissaeorum , dabo : verba decreti , que nunc pro re nata urgent, sunt, τη εν εῖδοιχν τοῦ Θααδεου. Hinc opportune cecinit

Statius Sil. 3. s. v. 87. secundum lectionem Titiobrogae r Nulla foro rabies, aut scita curetca, leges Morum iura viris, solum, O sve fascibus aequum οῦ nim . ait Neapolitanos ab Lycurgi Spartani ρστραῖς abhorruisse , utpote severitatis plenis ς αξονας Solonis Attici amalse , quippe qui ad ur-nitatem, Sc morum elegantiam natura,& soli amoenitate cerei ac proni. Praeterea nihil potius ac potentius Neapolitanum Atticismum sistit, quam litteratorum marmorum pondera, quae millena enumeres vel assixa per urbem , vel in scripta volumina a nostratibus αρχο λο,οις collecta,& quae ipse etiam paucis abhinc annis eruta p. 47o. &c. adscribenda curavi; haec, inquam, saxa E'μηνικοι sunt, sive Attice scripta, uti quivis p rum grammatice doctus statim advertit , & ne privum quidem vel D ricae dialecti, vel alterius oris in lucem prodiit. Contra vero in reliquis Majoris Graeciae urbibus , ouae sere universae , si qui lapides ruuntur , Dorica lingua scalptos legere est : testes do jam

gemellas ex aere tabulas Heracleotidas repertas mense Febr. I732. quas perpetuis , & ad miraculum doctis commentariis honestat vir magni nominis Matochius, ita ut tum varias Magnae Graeciae vices, veteres inc las, sive aborigines, & tot Graecas colonias scrutetur; tum ejus urbium chr nologicam , ac geographicam , veriloquio locorum plerumque ex divitiis, quibus ipse abunde floret , Phoeniciae linguae educto , hi storiam in texat, cui excellentem gratiam habebimus ; praesertim cum etiam bene multa antehac ignota de Pythagoricae scholae sortuna , nec non selecta quaedam de novo Dorismo in lucem proserat ; sed, vereor ne inter censum civitatium, quae εδώριζον, etiam Neapolitanos adscribat. Ipse autem quasdam schedas rudes , nec adhuc incudi redditas servo, queis non posthabenda insunt argumenta contra Dorismi a vulgo inductam vetustatem ; nam longemst Homerum natum ostendam: atque smul adventum Puthagorae in Ita- Iiam sat incertum definiam, quanquam hic scholam Pythagoricam , ejusque sectatores floruisse haud negem; quas schedas, si urgeor, eXa-1ciatas proferam. Praeter has hinas Graeciae exoticae aeneas tabulas, singulare est lapidis non exigui monumentum in vico prope Montempelusium Urbem, qui vulgo Graiano dicitur tribus abhinc annis reperti, & Dorice scripti, cujus exemplar Zavarronius eum doctissimis Episcopis comparandus mini mittendum curavit, sed adeo inscitissimi exscriptoris erroribus horridum mancum&accisum, ut harioli potius partes impleam, uuam interpretis; ceterum fortasse non tam longe a sententia me abi ille au vertes, quae sane non vulgaris est, & si tibi cordi futura sit, inter selectiorum epigrammatum censum illud adscribes; itaque incidi a me curatum est, uti transmiserunt, quo ab aliis etiam melius sortasse interpretamentum exspectem:

225쪽

so LIB. II.CAP.RRU. INFERIORIS SUI HELLENISMUS

Veniam comprecor, ut elegantissimum monumentum paucis Ierbis or-' nem, dignum ceteroqui longioribus commentariis : hoc ενοτει luturum est , ut tibi haud arrideat , eum ab litteratorum marmorum stilo longe sit, copiam lubens do , ut hiatum hunc κυρια, ρα voce o pleraciterum in marmoribus litteratis quamlibet sententiam reperire est , di

226쪽

NEAP. DEFENDITUR, ET QUANDIU DURARIT. sos

quovis modo conceptam: ecce tibi, ne ad saxa . quae jam edita sunt 'provocem, recentissimum,&querelarum plenum Barii repertum, cujus Oxemplar exscriptum summa fide ad me mi sit Gesar Lambertus clarissimae urbis patricius, amoeniorum litterarum cultor , & florenti aetate Neapo

si stuaiorum socius ς illudque opportunus a structorum barbarie statim surripuit, domique servat: CAEC. PHOEBE

UIXIT . ANNIS . XXXX HIC, SI TA. EST FECIT. Μ. CAECILIUS FELICIO CONIUGI DULCISSIMAE. BENE MERENTI . INI UA FATA QUAE . NOS. TAM CITO. DISIUNXERUNTVides inter affectus eoniugum,& in prorsa lapidum oratione, quod sorotasse novum, maritum inclamantem, ac in fata iratissimum: nil mirum, si Graeca haec Lucana epigraphe veluti historice initium sumat ab voce - . Nomen Achilles tritum erat posteriori aevo, atque haud scio an aliud invenies, quod in extremo duplex componat: in vers. a. m P exscriptoris error est , nam certo lapis habet I , & antae A derasum est Κ , ut fiat KAI. Ne dubites de ΑΥPHAIA . In v. g. suavissimum se praebuit, qui marmor legerat, dum Υ in voce WXAN, , invertit in Lati

re F . In versu ult. reseci ΠΕ pΥ mancam vocem πεφυκότι , componitur situ uidem eum ΔH. Vides praeterea, quae scalptor vocabula distraxit, sibi adnexa, & quae male constipavit, apte distincta . .

. Argumentum marmoris vel tiro novit esse votum conjugis fominitori primum , inde liberatori pro averruncata contagione ab Hirtinis. Porro Zευς ελευθέροος praeter tot saxa etiam a lex icis habes, & de Diis averruncis,&c. vid. Selden. de Diis Syri syntahm.2. cap. I 6. hinc etiam tenes ab Pausania pag. si Apollinem salutatum ακέσιον ,& αλεξλακον. Gentem Hirtinam in Lucania an hoc saxo novimus,& gratulor, quod cum cultiores viros ejus regionis, ubi epigraphe eruta est , consuluissem, an hujus nominis reliqiuae adhucdum vigeant, certiorem me, fide data , secerunt

in agro Montispelusii urbis, ubi proxime repertus est lapis, ineste templum cognomento S. Mariae delinis, scribique Latine Hirsum in quibusdam antiquioribus membranis ; quare vides adhuc Hirtinorum perdurare vestigia, & vocem in silice recte servatam. Concluditur lapis veteris sapientiae plena sententia, dum dicitur calamitatum , O beneficiorum in mortales auctor Iupiter , supremum numen . Verum nodus est Sss a in

227쪽

dictione ΚΩMNAPΟΣ, quae nova est,& peregrina,& Verterem ultor Cindex contagio enim Iupiter in Hirpinos animadverterat ἔ marmor idcirco quantivis pretii est:& vocis origo cum Graeca non siit, ab Syris arcessenda; hinc binae μ- mn, aestuans ignis, genuere Graecis vocem ΚΩΜNAPΟΣ iisdem σοι μοι & sane ab incenti capitis servore olim pestem ortum trahere rebantur,& veluti ignis genus habebatur: hujus rei testis est Thucyd. lidia. Dag. q. pas. I 28. Atheniensem pestilentiam mire describens : Πραλον ειεν τῆς θερμαι μυραὶ , s v -ἐρυθη- M ', primum quicem eviris fervores acres, o oculorum rubores, ct infammatio corripiebat e Sc Lucretius lib.6. v. II 3. qui hanc Thucvdideae pestis μοτυπωσιν Latiari carmine nobis dedit: Principio, eaput incensum fervore gerebant pia dupliceis oculos fumo luce rubenteis, O . Iure igitur Iupiter pestiferum hune ardorem immittens Κωμνοιρος nomine salutatus est: Sc ne longius hae in re te detineam, consulas laudatum Sel deni opus, ubi bene multas ejus generis Deorum a poenis infligendis nomenclaturas aggessit. Saxa votorum publicorum sexcentena vides in inscriptionum σι-m, imo & quotidie e ruderibus extrahuntur , ac nuper ab Herculaneo erutus id genus lapis , quem appono, nam haud scio an cimeliarchii custos eum curat, cum maxima quaeque meditetur zQ- LOLLIUS SCYLAx ΕΤ CALIDIA ANTIOCHIS MATER C. CALIDIUS NASTA IOVIV. S. L. ΜPraeter hoe Lucanis honestissimum marmor, etiam ad Bruttiorum decus acquisii vi Rheginam hane epigraphen quanto breviorem, eo milli cariorem, .utpote quae vetustissimae, ac leporis plenae aetatis indolem patefacit, quam mihi sugsessit Franciscus Ferrantius illius urbis patricius,& Neapoli Ap stolici lisci patronus, vir politiori legum scientia , ac reliquo litterarum cultu spectatissimus; idque marmor, quippe exoticae Graeciae est , Doriucum etiam vides: atque assixum est parieti e regione templi Graecorum:

Cujus sententia satis prona, Rheginorum populus fatua honorat Nicandrum Niconis filium : si no TOIΣ ΘΕΟΙΣ ultimo loco appositum sit, nil novi in Graecis lapidibus, licet Latini Deorum nomina in loco principe

228쪽

NEAP. DEFENDITUR, ET QUANDIU DURARIT. scir

cipe scalperent, queis omnia dirigebant; revisas differt.3. Vandalii Raues.

ubi legere est πολύς oiχον dedicatorium epigramma , desinitque οινεθηκεν Σαραπιδι, Iσιδι , Anmειδι , Aρποκρατει.

Pro re nata scias me bene iraim intueri distichon Dorice initio h jus saeculi ab Regio Graecae linguae interprete concinnatum, atque pilae iu1uburbio Plagae scalptum , quia urbi nostrae Attico ore locutae impora tunissimum ajor sed parcas viro, tum quod in Majori Graecia natus', &longe a Neapoli, tum quod communi opinioni adstipulatus est; nam an

tetae sortat se nullusdum Neapolim unam inter hujus Graeciae exoticae urbes A υκῆ τοαατο fuisse adnotavit. Quare in Atticam linguam confingendum esset , quo avito patriae decori consuleretur : accipe Gregorii

Messerit carmen grandibus litteris Graecis, Latinisque inibi aflixum: ΚΛΗΤΑ ΠΑΛΑΙΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟ ZAN ΟΛTMΠIm ΑΚ NTN AΠΟ ΤΟΥ ΚEPΔΑ ΚΛΗTA NEAΠΟΛΕΩΣ . AB IOVE OLYMPIACO QUAE DICΤΑ PALAEPOLIS ORACERDA NEA LEOS NUNC ΤIBI DICTA NITET.Miror virum Graece doctum plurimam libertatem sibi sumpsisse , quam

non concessere columnae, nec Theocritus, nec ceteri ejus dialecti vates, ut bis in voce κλητα correptum a voluerit e hinc syllabae non stat verus honos: praeterea Dores amabant Nemrόλι , & Παλαπόλι , contra Attici Nεαπόλεtiis & Παλουπόλεως atque haud scio an dictio κλητος in ea sit, quam in disticho notionem vides : id scio longe aliter adhibuisse passim Homerum, veluti Od. ρ vers. 386. Ουτοι γαρ κλ πι-ερο των , ἀπώρονα , nimirum, 1 1ων, non vero, Demum s ceram vocem & priscam ne credas Nεαπολις sed Nu ολiς, hinc in millenis eleμntissimis nostris nummis culam est Νεοπολαυν , etiam in iis, qui sequioris aevi sunt, vide superne pag. 468. atque haec est id genus vocum compositarum αναλογω, quod alibi etiam a me adversum est; n rue objectes scriptas membranas , atque libros pulcherrimis typis editos, e quorum fide ob librariorum oscitantiam quilque dubitet, quando tot

nummos concordes aereos, argenteosque ostentamus: saltem scribendum Attice ,& separatim Nεας Πόλεως, ut in nostrate saxo, vid. Capac. p.23 . nunc

exstat in Philippinorum bibliotheca. Hi ne displicet etiam Παλαι πολis, prona aio ολις, uti παλαιογραφία. Sane nil turee magis, quam proPriae urbis nomen contra majorum scita exscribere, imo & marmoribus t zalpere. At, unde parum divertimus. sermo relabatur, vides silices in ceteris Graeciae Magnae urbibus extrahi Dorice scriptos ; e contrario , qui Ne poli esse si untur, universos Atticos esse, sive, ut ait Philostratus, Α' axis c& Ελληνικους' quam sermonis Attici Neapolitanorum sanctitatem , atque

a ceteris finitimis populis diversitatem jure simul cum Strabone Sophista

229쪽

admirati sunt, ae posteris commendarunt: meritoque ab hoc detersum τό Graerigant, quod summi viri Olearius, &Mazochius apposuerant, atque veluti postliminio redux adscriptum est in Attis ant. Ne obstrepes, si multum querelarum mihi sit de Salinasio πανυ, qui cum sere omnium Scriptorum loca lectione improba in librum de funere lin . Hellenis . la Co, non manu invexerit, in quibus voces Eμηνίζειν,& E invenit, hoc πολυξόπον Philostrati sibi opportunissimum oblitus est; & Mocul dubio mecum in interpretamento conjurasset, si in illud incidisset. Demum haec te advertere jubeo ; scias Neapolitanos angue pejus Dori statim aufugisse ' ita ut si ejus oris poetas imitandos suscepissent aliquando, horum verba in Atti-Cum eloquium permutasse repererim: porro laudatissimum distichon, quod

Hoc, inquam, distichon desumptum reperi ex Anthologiae omnium politissimo, ac tenerrimo epigr.22. l. 3.c. I 2.Dorice conscripto a Meleagro; verum poeta Neap. verba, quae mutuatus est, Attice commutavit: ut te exhilerem, taccipias hunc Meleagri flosculum conversum a me in Latinam egestatem, nam reliqua interpretamenta a Grajis divitiis perquam longissime sunt.

Has lac mas, terra es subter licet Heliodora, Fundo tibi, ardentis relliquias animi e Invisae lac mae humectent risuile busum, Pectoris hae pignus, pignus amicitiae:

Heu, . heu te caram o manes inter Meleagrus Inclamo Orco at nec gratia , nec pietas

Heu, heu surripuit mors re mihi amabile pignus Surripuit: fos hic pulυere inficitur. Sed te oro supplex, tellus alma, hane miserandam Amplexu molli, mater, ut e cipias . . Vides, uti Meleager deflet denatam Heliodoram, sic Daphnis Asten: con. tra licet voces veluti surripuerit , μνηαα , φιλοφροσ-, οξας , φριμ din, i, patria dialecto, longe posthabito Dorismo, adhibuit. Iure igitur vete

230쪽

NEAR DEFENDITUR, ET QUANDIU DURARIT. sost .

res cives meos Strabo ονομα α E lisiκά amasse ait,& Philostratus addidit deinceps fuisse A ικους. Ceterum iisdem civibus gratulor, quod tanti pretii vates, uti Meleagrum, vide Bibl. Gr. Fabricii, imitandos suscererint. VII. Age reliqua Sophistae hujus verba ad patriae decus pensitemus,& contra interpretum sententiam in clariorem lucem restituamus : δέ

μοι Hλε - μη εν τω ποι Minu, Olearius reponit, mihi igitur cum

publice declamare minime propositum esset e Marochius verba permutat, idemque vero dicit, ac mihi quidem declamationes non in publico exhibere volenti et verum μελε τάς sine periculo verte curas, lucubrationes e qia vera est ejus vocis notio 'preter quam quod, si μελεταἰ hic essent dees mationes , certe munus declamitandi nil decorum Sophista sibi deserret:& si rem pressius consideres, μελε-ἱ lant ipsae harum iconum descripti nes, quas nobis reliquit Philostratus, & Neapolitanis pueris sermone familiari , antequam Romae scripsisset, conmunicaverat; quis autem Phulostrati Dones, declamationes appellet 8Tἀ- ροτῶν , ἐπὶ το οἰά αν , Olearius , & Mazochius, adolescentes hospitis domum frequentantes , as ράκια sunt pueruli , non ad

olescentes , verum id leve: demiror maxime hos duoviros Graece ad miraculum doctos non advertisse φριτώ- esse ad litterarium ludum iram res , qui jam paucis post versibus legerant ad eam τοὐν , quam publicas scholas fuisse nullus neget, complures adolescentulos convisisse , Scsecum libros comportasse; & noverant Lucianum volumina sua hac voce dedicasse, vide initium Somnii, ejusque interpretes: A τι-επεπαύ-

ές - διδασκαλεῖα ςωτῶν ' addam praeterea bina exempla Xenophontis in Cyropaed. lib. I. pag. 4. edit. Paris Iclas. οἱ πά δες εἰς τα διδασκαλειαςοιτωms διαγουσι μαιθάνοιτες δικαο συνta ' E lib. a. p. sa. Kra φυλατπσθααπαῖτα -- ζῶα , ) αφ ύν μαλιτα δει , 6 τρωτα εἰς ἡδοος διδασκαλουπ ποτε φοιτ 'αντα , atque haec omnia sanimalia in emere sbi ab iis m-r Πν , a quibus est e endum , tamets nullius unquam magisiri Iudum frequentarint. Et Plutarchus in tam ill . p.r edit Paris. Tάς 'τα δας αυτῶν εἰς τά διδασκαλεια φοιτεν. Plato ita de divitibus, eorumque filiis jure conqueritur in Protagora p. 292. edit. Ald. Πράαλκα εἰς διδασκαλων της ηλικιας ἀγξψιμοι φοιτεῖν οψια me ἀπαλλάττονται , primo aetatis opulentissimi pueri in magistros adeunx , postremi discedunt . Dio etiam Cassius edit. Rei mari pag. II 77. de Marco Antonino imp. ait: Λέγετια γάρ, ais αυ- κρατα)ρ ων, μὰ αἰδῶσθαι , W1δἐ ὀκῶν ἐς διδασκάλου φοιταν,κ. τ. M ferunt mim non erubus e eum, eum jam esset imperator , nec piguis ma sesros adire, e. Et ne Ecclesiasticos Scriptores obliviscar, ecce tibi so Zom. Hist. Eccl. lib. s. cap. ro. pag. I ρ. edit. August. Taurin. Πουδες δἐ εἰς διδασκαλους φοιτῶνπς παίγνιον ἐποιοῦν re mi πραγμα . Si vero Sc Olearius, &Marochius exempla expostulent , in queis φοιτεν etiam sine voce διδά- ιαλ , & διδασκαλων usurpetur in notione ad scholas eundi, praesto mihi est ipse Dio pag. 28s. Σκέψασθε δἐ τοῖο μἐν κοπιιν . . . IUν δι