장음표시 사용
121쪽
nominibus . sed de re ipsa, quae iIs subest, esse
Iieitam; neqtie ad exeom nicationem cauendam sat esse eadem nomina abstinere, neque ad eamsbi areessendam suffieere, illa ipsa adiribere, nisi
ipsa quoque Actorum materia caussam Haeresis reianera contineat, ut exploratum est; quumque fas fit definitionem ae definitum Haeresis, atque Haeretiei Titio asserere,ut probatum est,tiberum quo que esse,& nomen Haeretici illi exprobrare, ut pa-
t X. At nestio quis alius aurem hic mihi peruerini iubetque meminisse, etiamsi 1 lege damn toria sententia lata fit; nihilominiri, ut quis tuis famia talis criminis notari iure queat, requiri ad hue singulare ipsiustnet Iudieis de eodem deer
in Hars. Vnde constare etiam colligunt. etsi quaestio de iure , quouis priuato excuti ae definiri pyssit, quaestionem tamen de Iacto nonnisi ad Iudicem pertinere. Hinc lichtC. I. de homisidis , in s. decernatur, ut postquaον probabilibuae constiterit argumentu aliquem sceluae nempe grassationis, seu , ut illic voca tur tam oeerabile eommisi ; nugatenses alia ex σommunieatronis OG aduersus e m sententia requia matur 2 tamen cuncti Doctores, qui idem eaput - ae scitum enucleassunt. statuunt, ubi damnatoria sententia Canone lata est, quum de certo ali- quo eiusdem reo nominatim conuincendo, damnandoque agitur, Iudicis declarationem praetere, eo de erimine ab illo patrato esse necessariam. vi ex communi Iurisconsultorum placito Farinaeius F. o 3. num II. & quast. I 13. num. I . & post τdm Rota Decis 2ss. num. . par, . recenti docent. '
122쪽
Atque Euhis dicti ratio in promptu est, quod It-eEt iuris quaestio, ubi ξi lege ipsa, quid faciendum , vel cauendum sit, praescribitur, neminem po est fallere i tamen facti quaestio, an Milo nec 1rit Clodium. hominis priuati iudicium de prae- facili potest decipere, adeoque aequum minimEest, ut quis delicti reus infamiae poena ex iudicio hominis tantum priuati, sed ex sententia dumtaxat publiei Iudicis deinde pronunciat 1 muli tur, ut aperth de Haeresis flagitio existimam Gu
XI. verum haec omnia machinamenta aduenissus expositam probatamque 1 me do strina infrustra omnino fabri eantur, frui ra in aciem educuntur, se ultra admouentur, geminoque ac plano di crimine animaduersis, ruum de subito, atque euertuntur uniuersa. Nam l. aliud est, 1 sonte, ob commissum delictum poenam lege sancitam dari; aliud alicuius criminis infamatum publice, seu voce, sta scripto priuatim redargui. II. Attendendum est. cluplicem esse infamiam, alteram iuris, Disti ait ram, ut Doctores omnes in I. I. F qui notan-- m. Sc in eap. testimonium,extra,detestibus, & alibrsaepius , teste Farinacio de oppost. contra perfn-, quast. 66. num T. consentiunt, notantque Siluester, Fumus,& Sa summ . verbo, Infamia , num. T.
X l I. Infamia iuris ea dicitur . quae ab ipsis Iegibus inuritur, redditque infames, qωia tales ai. 'reputantur, ut ex Iasone, & Corrado describit idem Farinacius Le. eir num. 3. dc 4. atque haec pariter duplex est, nam alia ipso facto, seu, ut alii loquuntur, ipQ iure sebitur, cui obnoxius quili bet eo ipsis fit, quo aliquid committit, i quod lex
plectit infamia ; alia , qua super crimine publico, vel quibusdam priuatis sententia Iudicis desinit iusi irrogatur, qua tamen nemo notatur, nisi qui , iudice latru
123쪽
Iata sententia damnatus est, ut idem Siluester Ioracis. num .8. & s. Sa num. I i. & Farinacius ex legum scitis, tum ex Iasone, Bariolo, alijs obseruant. XIII. Infamia vero facti ea vocatur, qua alicuius opinio atque existimatio apud bonos O graura via ros super crimine aliquo grauata e 1 , ut Bariolus in I. demtore, T. de quas. citata glosis a Raymundi, Baldus , dcinelinus in cap. testimonium, extr. de tesibi num. Il. Iasbnan l. eunctospopulos le P. 2. num. 44. de 4s. C. desumma Trin Osis Cathol. & ex ali is pluri-hus Farinacius eadem quast. 16. num. 6. Siluester Ioc .cit. q. 2. Fumus, & Sa lo c. cit. num. I. definiunt.
Haec autem E erimine ipso, tanquam a caussa proxima plerumquet, interdum aliunde etiam gignitur, quod multis modis accidit, ut Doctores allatifuse explicant. XIV. At de infamia iuris, etiam quum d lege Ipsa tam seuere denuntiatur, ut certo admisib facinore, ipso facto statim subiri decernatur, etiam is num sub Iudice lis est, an, ut reapse ea subeatur, adhuc Iudicis declaratio exigatur .Probabilior quidem opinio assirmat, cui AZor. Sanchez, Me nochius, Bursatus, Farinacius supra num Io. ad ducti, merito subseripserunt: sed tamen opposita quoque compluribus viris doctissimis , infamia iuris prae Haeresis crimine Haereticum, ante Iudicis quoque sententiam, plecti existimantibus, quos infra a suo loco referam, arrisit. Atque haec infamia sane grauis poena est, multosque effectus poenarios parit, de quibus Iurisperiti passim disie
X v. Ad facti porrb infamiam alicui conflandam nulla prorsus Iudicis sententia requiritur, quumque delictum ipsum verum, certum, vulga tumque est, ut quum tota urbs in foro coacta, Caium a Titio necari cerniti huius facinori infamia a Par. cv. Io. iasti
124쪽
Lam eomes adeo indiuidua mox haeret, ut Iudici ipsi nihil omnino iuris in eam sit. Nam utcunque idem Iudex, ac testes gratia, pecunia, odio, vel minis corrupti, Titium innocentem pronuntient, nunquam tamen oecisi Cati infamiam ei detrahent, sed labem ingentium nebulonum sibimetis ipsis inserent, ut perspectum est. Dixi quum deliam mi verum, eertum, vustatumi ea; quia ubi id incertum, obscurumque e 1t, sententia ludicis asfacti infamiam abolendam non parum momenti habet. At ubi ilIud Osnino eκ ploratum,& publi catum est, haec operam prorsus ludit. Quocirca Farinacius Te Diquistione. g. 6. num s. ubi D Odeum Tra I. de resp. m integrum, par. 2. art. q. &tum Henrisum BOycum in cap testimonium, nu. I Αωdi is .exstra, de restaburi praeclare de ratione infamiae Iuris expringendae disputantes Iaudauit illico de facti infamia addit: In proposito scias unum valia talicio meo notabile quod licet princeps p ira delin- Mentro am restituere iuris infamiam ex delicto
non ramen potesP tollere. O remouere infamiam facti. nia opinio hominum de bonitate, vel de malitia a cuivi. non poteriE ab ali3uo etiam maximoe, velsupremoe Principe remoueri: Princeps, non poteH facere , υτ homnes credant illum esse bonum, quem credunt, credere volunt esse malum. Abb.in C. quum trinum. s. O Felyi, num. IO. de re iussi Roman. g. s'. incipis I tibi otio est magna , ubi dicitur, quod nonnisi a Deosa tr nomia aboleri pote F. fel, id. in cap testes, Z q. T. Bald - π cap. veritatu de GD, er contum. Gabr.Saray. in ad dit. ad Martheri g. 62. Port. Insitu. quib. Mod par potest. Diu . num. 2 o. Alain. in I plus ei Z . num. 9. E. verb. Idn. Est lex. in cap. Evbemium 2. q. O passim tradunt ibi Doctores , prout testatur D. Οddus rim li. cs 9ς ori Φ nμm. Ia . sqq. υbsprafatos congerit Do t-
125쪽
Erinaa caussa benes amitten. ns m. 99.gl. 3. & Aym. Cons. 68. num. I. er 2. ut Farinacius inibi memorat. opinatur, Principem ab infamia factici hoc e placeatis. lexprimat. .. restituero, id tamen necessario intelligendum eis, tum pota contingere, quando delicta iadmodum .incerta, ac tenebricosalunt, secus quam ido, rata ., d omnino dilucida. E contrario. Peroelivbi. alicuius innocentia , puta Semproni j, vulg' lcomperta est, quem ini Iaponia diuersari., qμumi lCremonae Caius 1: Titio in foro,tota ciuitate spe .ctante , inrerfectus est, in aperto erat, frustra subornati testes, Iudexque nummarius eundem Sem. pronium. Occis, Titi j. reum lat 1 sententiae apud Cremonenses pera Dunt, frustraque huiusmodi facinoris factique infamiam...etiamsi iuris infamia, apium, quam possunt, tussissime dehonestent, ei
dem irrogant, ut manifestum est. X. v l. . His citra controuersiam constitutis, meridiana duce ct artus est. Auctores petum Io recitat O S. ΑΣor, SancheZ,Μenochium, Bursamim,&Farina
.eium doctrinae hactenus traditae niti it penitus ota scere; tum . quia illi non de quacunque in tam lata sed de ea, tantum, quae tanquam poena , 1. Iudice ipso inuritur, variisque effectis poenariis obnoxia est, pal1in loquuntur ;. haec autem de illa. dumt . xat, quae nullo. modo poena humana est, neque Iudice infligitur; sed crimen, ipsiuna comitatur,
priuatimque sermone, aut libro itisti patrociniit gratia exagitatur 3 tum quia illi. de infamia iuristilum disputanti ut liquet, neque tam stulti sunt, ut ad infamiam Tacti certi, perspicui ac publici reapse subeundam , sententiam Iudicis exigant , cui nillil iuris in eam esse, sedi Deo soli , qui obliuione potest illam prorsius conterere, iam supraeostensum est.. At allata doctrina de infamia facti tummodo acit, ut constat. Eodem modo qui
126쪽
in C. I. de homicidio, in s. ad reum grassationis nominati in damnandum, Iudicis decia rationem postulant, minime aduersantur, siquidem de de poena infligenda, ae luenda , tum de infamia iuris irroganda diserte philosophantur, 1 qua, exposita doctrina toto coelo distat. Nee ratio illa supra adiecta quicquam urget I. a non solum quaestio facti sed quaestio etiam iuris fallere potest, non
tantum priuatos homines, sed Iudices quoq;. tum quando verba legis non satis clara, sed ambigua sunt, in quibus interpretandis tot sententiae, quot capita, plerumque numerantur, mutuoque digladiantur et tum quando etiam verba perspicua sunt, sed in multiplicibus euentis in umerae ferme conditiones & circumstantiae eidem legi adiunguntur, ex quibus rursum plurima dubia patiniant, quae infinitas alias sententias diuersas proseminant , quibus immensa Iureconsiliorum volumina referta, ac stipata sunt, ut offendit quicunque ea versat , vel inspicit. II. Etiamsi darem quaestionem iuris extra falIaciae periculum consis.1 ere, quod falliam esse iam docui: adhuc controuerium valde est, an in quaestione fa isti exploranda decidendaque miniis Iudices, quὶm priuati homines fallantur.' et enim mendacia , irata des , doli, periuria, coriirptelae in iudicum tribunalibus regnant & quae veritas hinc exprimatur, quae inde proscripta tam frequenter exulat Innumera flagitia impunitatem auferunt, quia in externo foro non legitime Iudiei ipsi probantur, sentesque ab isto velut innocentes. fallacia manifestatia, & penὸ cotidiana, absoluuntur, quos tamen reuera esse reos suppIietisque dignos, veritatis conscii complures recte . & vere iudieant, iudiciua que priuatum non fallitur Aed publicum. III. Esto. Iudicum praerogatiua sit, v v
minus, quam pri inti fallantur. Quid iuria 3 ergo
127쪽
a uum minime e I, ut quis infamia poena ex iud;eia hominu tantum priuati, sed ex sententia dumtaxatpuisbsiei Iudicis multetur, ut supra obiectabatur Audio . conniveo, indulgeo. At quum de infamia, quae poena humana est 1 ludice irrogata. sermo ibi siti ab hac doctrina explicata longe discedit, quae nihil poenariae infamiae, sed eam tantummodo, quae cum flagitio ipso vulgato seni per conglutinata est, perstringit. Nempe eam infamiae poenam, quae poenarios effectus gignit, ut quod infamis de teliabilis euadat, nonnisi Iudice irrogari par fuit, at alterius infamiae, quae similes effectus non parit, diuersa ratio est, neque in Iudi eis manu sita est, sed , delictis ipsius iam testatis, di per ora hominum labentibus proficiscitur antea satis explanatum est.
Decimam firmamentum eiusAm doetriisna is remotione cuimlibet anterisdicti.
I. muis conglobata ad id locorum argumenta, explicatam 1 me doctrinam de Haeretico singulari priuata auctoritate nominatim appellando satis muniant, de rerum aequo existimatori. persuadeant ; non leue tamen pondus inde eidem quoque accedere, non immerito arbitror, quod nullum decretum. scitum nullum, vel edictum, neque ex sacrorum Canonum tabulis, neque ex Pontifici is Diplomatis, neque ex Concilio Tridenti- no, neque ex Regulis Indicis damnatorum Codicum, neque ex ulla Synodo, neque ex vilis Legibus etiam profanis depromptum haetenus est, quo id prohibeatur, quandoquidem edicta omnia, scita. . di decreta, quae Haereticorum cognitionem, & iu vicium totum esse Ecclesiasticum, atque ad solam Aposto-
128쪽
, Apostolicam sedem spectare pronuntiant, de tuai dicio tantum externo , & contentioso foro Ioiai quuntur; de priuato autem, quod omni iurisdi-i ctione caret, dc sine ea fori extranei forma exeri cetur, nullam PIOIsus mentionem faciunt, ac pro isi inde non obstant. Neque enim ratio ulla solida. quae priuatae huiusmodi censurae in certos Haeretii cos nominatim ferendae incommodaret, hucusquei obducta est, adeoque eadem hactenus propugnata, doctrina tanto magis legitima, dc tuta est,ut deinα ςp OX periemur. II. Sed vereor non mediocriter, ne, quis hanei meam disserendi rationem minimh fucatam,tam. que constantem cuiusuis remorae sublatae adeue rationem aegrὰ ferens, nimiae confidentiae , inconsaliaeque temeritatis, qui tam multa polliceri non dubitem, me arguat. At qui post magnam, mulini ramque diligentiam in plerisque viris doctissimis.& iis quoque . ad quos iura Sacrorum Quaesito
rum, totamque illius tribunalis normam agendieallere , atque ad unguem tenere pertinet, rogandis, percontandisque adhibitam, an ipsi ius aliquod , Concilium, Canonem, vel Legem, Reguin Iamue propositae a me doctrinae refragari meminissent ; responsoque E cunctis eodem planε aeoeepto se neque meminisse, neque scire; tot Doctois rum auctoritatem secutus, ait nihil obstare quam diligentiam a me impensam esse profiteor curis temeritatis, vel audaciae incessi debeat, nondum dispalescit. III. Deinde aio, me negasse extare vi Iam Iegem peculiarem, quae doctrinam meam nominatim expresse qtie improbet, ut facile deinde planum faciam. Denique addo, ne vIIam quidem Legem, Cano nenine generalem, qui eidem doctrina generatim
129쪽
s.ltem obluctetur, halienus in aciem prodiisse, ut pauli, Fbst etiam periclitabimur.
decimum firmamentum eiu sem δε-ctrinae a contraria lege , siqua forte
irrita. I. Verum non λIlim nulla hactenus lex,lquae
priuatam huiusmodi Haereticorum nomenclatio isnem vetaret, iam est. sed etiam si qua forte unquam feratur.quae sanciat, ne ullus Catholicorum Homini libros Haereticos seribenti edentique, in eorum refutatione nomen Haeretici,antequam uintius eaussa Sede Apostolica eo 'ita siti impone re audeat,omni vi ac pondere,nisi quid aliud maioris momenti praeponderet, quod ego iam mini-mὸ dispieio, videtur caritura. Ea quippe I c, quaei hono eommuni valde perniciosa accidit, de iniqua, Ec nulla prorsus est . ut Theologi , & iuri utriusque Consulti ad unum omnes in disputatione de legibus definiunt. At quid eiusmodi lege vel interdicto. s quod proponeretur, Christianae Reipublicae foret damnosius y lII. Magno videlieet, magno etiam falsi fratres in Christianorum censu coetuque temer E censi, idiuturnam noxiorum librorum diuulgandorum' impunitarem emant, si Haereticae doctrinae, Haereticique Ructoris,emissis tempestiue Apologeticis. eoercendi,suisque nominibus perduellium Eccle- , quorum gerunt imagines, de facta exprimunt. appellandi potestatem Catholicis ademptum ire
130쪽
raque Christianae religionis castra multis in locis. antequam facultas hostis repellendi elonginquo. ae nonnisi post diuturnum tempus in cata, cogis
nitionem necessariis impendendum, aduentaret. expugnarentur, multorum e fidelium pectora Haereticae luis virus seu ab Haereticis, seu a per dis Catholicis propinatum, antequarii Paelenta
neum, essicaxque antidotum illis apponi posset, haud dubiὶ permearet, penitusque extingueret. Quid quod Haeretici ea ex lege ansam arriperent. caussam Haeresis per sexcenta fraudium genera, per quaesita diuerticula in longum tempus extra ahendi, morasque alias & alias interponendi, quauiterim venenum in dies latius sine remedio funis deretur QDm sane artem non semel Pelagi Nonachus, ad Haeresim dissimulandam, tam mistis patribus, imo & integris Conciliis per vagias
technas atque mendacia toties, ut D. Augustinus.
in libris aduersus illum elucubratis memorat,deceptis, subdole adhibuit. iIII. Confirmatur I. pati, quia si Hitipaniatum Rex Mediolanenses, aut Neapolitanos arma in apertos hostes alterutram regionem inique inuadentes, diripientes, Vastantes capeIe, eOS ariscere, vel exturbare, nisi prius obsistendi, tuique defendendi facultate k se noncinatim impetrauerint , prohiberet i interdictum huiusmodi de omnino iniussum, Ac suopte pondere ruinosum plane esseta, eodemque etiam recideret, si patrocinio ae defensione sui iisdem non interdicero quidem Rex, at ea arma iumere, quae ad hostes reiiciendos necessaria forent, minime sineret. Haec enim. &similia mandata ceu bono communi ad modum detrimentosa, statim sponte sua dissoluta ac Vana, natum ipsius,tum Gentium quoque iure censerentur. Haud secus etiam si quo edicto Catholicis interdiceretur, ne cui Haereticorum Ee.